All Chapters of จิตมารลวงรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 32 คนที่มองเห็นเรา เมืองเฟิงอวี่... นครแห่งข้อมูลและความลับที่ไม่เคยหลับใหล เสียงอึกทึกของฝูงชนที่สัญจรไปมาปะปนกับเสียงตะโกนเรียกแขกของเหล่าพ่อค้าวานิช ข่าวลือสารพัดทิศทางไหลเวียนอยู่ตามโรงน้ำชาและตรอกซอกซอยประหนึ่งกระแสน้ำเชี่ยวที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง ทว่าภายใต้ความวุ่นวายที่ดูเป็นปกติเหล่านั้น กลับแฝงไปด้วยสายตานับร้อยคู่ที่คอยเฝ้าสังเกตทุกความเคลื่อนไหวของผู้ที่ย่างกรายเข้ามา หลินเยว่ซินก้าวผ่านประตูเมืองบานยักษ์เข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามทว่าเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิต นางไม่ได้พยายามปกปิดตัวตนหรือซ่อนเร้นพลังมารในร่างอีกต่อไป ไอสังหารสีดำจางๆ แผ่ออกมารอบกายอย่างช้าๆ มันเบาบางทว่าชัดเจนพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาในพริบตา นางเดินไปตามถนนสายหลักประหนึ่งพญามารที่กำลังสำรวจอาณาจักรใหม่ ทุกย่างก้าวของนางคือการท้าทายศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงามืด ผู้คนรอบข้างที่เคยเดินเบียดเสียดกันพลันชะงักกึกไปเพียงเสี้ยววินาที ราวกับฟันเฟืองของเมืองนี้สะดุดลงชั่วคราว ก่อนที่พวกเขาจะกลับไปทำกิจกรรมของตนตามเดิมอย่างรวดเร็วประหนึ่งไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ทว่าหลินเยว่ซินสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแ

ตอนที่ 34 คนที่อ่านเกม ท่ามกลางห้วงมายาอันมืดมิดที่ดูไร้ก้นบึ้ง บรรยากาศรอบกายของหลินเยว่ซินยังคงดำมืดประหนึ่งถูกกักขังอยู่ในกรงที่มองไม่เห็น ทว่าในความมืดนั้นกลับมีบางสิ่งบางอย่างที่แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบที่เคยเป็นเครื่องมือกดดันของศัตรู บัดนี้กลับกลายเป็นอาวุธที่หลินเยว่ซินใช้เพื่อ "สังเกต" หลินเยว่ซินยืนหยัดอยู่ใจกลางภาพลวงตาอันบิดเบี้ยว ร่างระหงนิ่งสนิทราวกับรูปสลักหินที่ไร้ลมหายใจ นางไม่ได้พยายามดิ้นรนหลบหนี และไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเหมือนครั้งก่อนๆ ทว่าการนิ่งเฉยของนางในครั้งนี้ กลับเปี่ยมไปด้วยรังสีอำนาจที่ทำให้มวลอากาศรอบด้านเริ่มสั่นสะท้าน นางไม่ได้หยุดนิ่งเพราะพ่ายแพ้ แต่เพราะนางกำลังใช้โสตประสาททุกส่วนเพื่อ “มอง” ให้ทะลุถึงแก่นแท้ของโลกใบนี้ ทุกการเคลื่อนไหวของกระแสลมที่ไม่มีที่มา จังหวะการไหวตัวของเงาดำมรณะ หรือแม้แต่การบิดเบี้ยวของแสงสีที่กระพริบถี่ไปมา... ทุกสิ่งทุกอย่างในที่แห่งนี้ล้วนมี “รูปแบบ” ที่ตายตัว หลินเยว่ซินรับรู้ได้ถึงจังหวะการหายใจของค่ายกล นางเริ่มเห็นร่องรอยของพลังงานที่ไหลเวียนเชื่อมต่อกันประหนึ่งใยแมงมุมมรณะที่ถักทอขึ้นมา

ตอนที่ 36 สิ่งที่ยังไม่ตาย ความเงียบสงัดภายในห้องใต้ดินของสำนักเฟิงอวี่ไม่ได้จางหายไปพร้อมกับการพ่ายแพ้ของซูเหยียน ทว่ามันกลับยิ่ง "กดทับ" ลงมาหนาแน่นกว่าเดิมประหนึ่งมวลอากาศรอบด้านถูกแช่แข็ง คำประกาศกร้าวที่ว่า "เจ้าไม่จำเป็นแล้ว" ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศเย็นเยียบ เป็นดั่งเสียงระฆังใบสุดท้ายที่ตีบอกเวลาตายของชายที่เคยถือไพ่เหนือกว่าคนทั้งยุทธภพ ซูเหยียนยังคงคุกเข่าอยู่ท่ามกลางเงามืด ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยจากอาการบาดเจ็บภายใน ทว่าเขากลับไม่หลบสายตาที่มืดมิดของหลินเยว่ซินแม้เพียงนิด แววตาของจิ้งจอกเฒ่าในคราบบัณฑิตยังคงจ้องเขม็งประหนึ่งกำลังค้นหาเศษเสี้ยวของโอกาสสุดท้ายในห้วงเหวแห่งความสิ้นหวัง หลินเยว่ซินยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวงามวาดผ่านอากาศธาตุจนเกิดระลอกคลื่นสีดำทมิฬ พลังมารที่เข้มข้นเริ่มควบแน่นอยู่ที่ปลายนิ้วประหนึ่งคมดาบที่ไร้รูปลักษณ์ พร้อมจะทะลวงขั้วหัวใจของศัตรูให้แหลกสลายในพริบตา “เดี๋ยว!” เสียงของซูเหยียนโพล่งขึ้นมาทันควัน มันไม่ใช่เสียงอ้อนวอนขอชีวิตที่น่าสมเพช ทว่ามันคือเสียงของคนที่รู้ดีว่าตัวเองกุมความลับที่สำคัญพอจะใช้แลกเปลี่ยนกับลมหายใจได้อีกชั่วอึดใจ

ตอนที่ 38 คนที่ไม่ใช่เขา หิมะภายนอกยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ประหนึ่งหยาดน้ำตาจากสรวงสวรรค์ที่แข็งตัวเป็นผลึกแก้ว มันร่วงหล่นลงมาอย่างเชื่องช้า เงียบเชียบ และเยือกเย็น จนทำให้โลกทั้งใบตกอยู่ในภวังค์แห่งความเหน็บหนาวที่กัดกินไปถึงขั้วหัวใจ ทว่าภายในกำแพงหินอันหนาทึบของสำนักเงามรณะ ความหนาวเหน็บนั้นกลับทวีคูณขึ้นอีกหลายเท่าตัว เบื้องหน้าของหลินเยว่ซินคือกำแพงหินสูงตระหง่านที่ดูราวกับจะค้ำยันแผ่นฟ้า มันดูทึบตัน ไร้ซึ่งตราสัญลักษณ์สำนัก ไร้ซึ่งคำจารึกชื่อแซ่บรรพชน มีเพียงผิวสัมผัสที่ขรุขระของหินโบราณและความ “ว่างเปล่า” ที่แผ่ซ่านออกมาคุกคามผู้มาเยือน ที่นี่ไม่ใช่สำนักที่มีไว้เพื่อโอ้อวดบารมี แต่มันคือหลุมศพที่ยังมีลมหายใจของผู้ที่ละทิ้งโลกภายนอกไปแล้ว หลินเยว่ซินไม่ได้มีความลังเลใจแม้เพียงเสี้ยววินาที นางก้าวเท้าข้ามผ่านประตูหินหนาหนักเข้าไปอย่างมั่นคง ทิ้งแสงสว่างรำไรของทุ่งหิมะไว้เบื้องหลังประหนึ่งการเดินเข้าสู่ปากของอสูรกายที่หลับใหล ฟึ่บ วินาทีที่ร่างของนางก้าวพ้นขีดจำกัดของประตู เสียงบางอย่างในอากาศพลันถูกตัดขาดไปอย่างกะทันหัน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปประหนึ่งนางหลุดเข้าไป

ตอนที่ 40 คนที่ไม่มีสิทธิ์ถูกจำ ความเงียบงันภายในห้องหินของสำนักเงามรณะในยามนี้ไม่ใช่เพียงความสงัด แต่มันคือแรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็น บรรยากาศรอบด้านหนักอึ้งจนประหนึ่งอากาศธาตุกลายเป็นของแข็ง ลมหายใจของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ถูกรั้งรอไว้ที่ลำคอ ราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนเพื่อเฝ้ามองโศกนาฏกรรมเบื้องหน้า เบื้องหน้าของหลินเยว่ซินคือชายสองคนที่หน้าตาเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว ทว่ากลับแผ่รังสีที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว คนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ข้างกายนางประหนึ่งรูปสลักน้ำแข็งที่ "ว่างเปล่า" ไร้ซึ่งร่องรอยของมนุษย์ ส่วนอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู กลับดูอ่อนแรง โชกไปด้วยเลือด และมีดวงตาที่เต็มไปด้วยความ "เจ็บปวด" อันแสนสาหัส หลินเยว่ซินยืนนิ่งอยู่กึ่งกลางระหว่างคนสองคน มือของนางสั่นเทาอย่างที่ไม่อาจควบคุมได้ หัวใจในอกเต้นรัวแรงจนรู้สึกเจ็บแปลบประหนึ่งจะระเบิดออกในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง “...เยว่ซิน” เสียงเรียกนั้นดังขึ้นจากชายที่ยืนอยู่ตรงประตู มันแผ่วเบา สั่นเครือ และแตกพร่าประหนึ่งแก้วที่กำลังร้าวรอย ทว่ามันกลับเป็นน้ำเสียงที่นางโหยหามาตลอดกาล เสียงของเซียวหานคนที่ "จำได้" คนที่เรียกช