ตอนที่ 28 สิ่งที่ถูกสร้างมาเพื่อพัง

ตอนที่ 28 สิ่งที่ถูกสร้างมาเพื่อพัง

ซากปรักหักพังของหอหลักที่เคยยิ่งใหญ่บัดนี้เหลือเพียงเศษหินและฝุ่นผงที่ลอยคว้างปกคลุมชั้นบรรยากาศจนขุ่นมัว สายลมกรรโชกแรงพัดพาเอาความหนาวเหน็บเข้าปะทะร่างที่บอบช้ำ ทว่าท่ามกลางความวินาศสันตะโรนั้น กลับปรากฏเงาร่างสองสายยืนหยัดเคียงข้างกันอย่างมั่นคง พลังอำนาจที่แตกต่างขั้วบัดนี้ไม่ได้ปะทะกันอีกต่อไป แต่มันกำลังหลอมรวมเข้าด้วยกันประหนึ่งกระแสน้ำที่ไหลมารวมกันที่ปากเหว

หลินเยว่ซิน และ เซียวหาน ทั้งสองคนเปรียบเสมือนขั้วตรงข้ามที่ถูกโชคชะตาเหวี่ยงเข้าหากันในวันที่มืดมิดที่สุด พลังมารสีดำทมิฬของหญิงสาวและแสงสีแดงฉานจากสายเลือดโบราณของชายหนุ่มไม่ได้เพียงแค่ประสานกัน แต่มันกลับกำลัง “กลืนกิน” กันและกันจนกลายเป็นพลังงานสายใหม่ที่เข้มข้นและดุดัน

ควันดำและแสงเลือดพันธนาการเข้าด้วยกันจนมีรูปร่างบิดเบี้ยวประหนึ่งสิ่งมีชีวิตที่มีลมหายใจ มันแผ่รังสีแห่งการทำลายล้างที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนที่เฝ้ามอง

“อึก!”

หลินเยว่ซินทรุดกายลงเล็กน้อย ร่างระหงสั่นเทาอย่างรุนแรงจนแทบประคองสติไว้ไม่อยู่ หยาดโลหิตสีแดงเข้มเริ่มไหลรินออกจากใบหูและดวงตาที่มืดมิดของนาง ความเจ็บปวดจากการถูกพลังงานมหาศาลสูบฉีดผ่านเส้นลมปราณที่ฉีกขาดนั้นเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะแบกรับไหว

“มัน... มันมากเกินไป... ร่างกายข้ากำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ...” น้ำเสียงของนางแผ่วเบาและแหบพร่าประหนึ่งคนใกล้สิ้นใจ

เซียวหานเองก็มีสภาพที่ไม่ต่างกันนัก เส้นลายสีดำอัปลักษณ์ลามเลียไปทั่วร่างกายของเขาประหนึ่งโซ่ตรวนปีศาจ มันพยายามจะฉีกกระชากเขาออกมาจากข้างในเพื่อสังเวยให้กับพลังที่ตื่นขึ้น

“หยุดเถอะเยว่ซิน... พอได้แล้ว!” เขากัดฟันแน่นจนเลือดไหลซึมจากเหงือก “หากยังฝืนดึงดันต่อไป... เจ้าจะแหลกสลายไปก่อนที่ศัตรูจะล้มเสียด้วยซ้ำ!”

“ถ้าข้าปล่อยมือจากเจ้าในตอนนี้...” หลินเยว่ซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้อนทว่าแน่วแน่ “เราทั้งคู่จะไม่มีทางรอดไปจากเงื้อมมือของปิศาจตนนี้ได้เลย... ข้าขอแลกทุกอย่างที่มี เพื่อจบสิ้นฝันร้ายนี้เสียที!”

ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ นั่นคือความจริงที่โหดร้ายที่สุด... พวกเขาเดินมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับเสียแล้ว

หลินอู๋เชียนยืนจ้องมองภาพการหลอมรวมพลังของทั้งสองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน มันไม่ใช่ความเอ็นดูหรือการดูแคลนเหมือนครั้งก่อนๆ ทว่ามันคือความ “ระแวดระวัง” และจริงจังเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มการต่อสู้

เขารู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพียงเด็กน้อยสองคนที่เล่นกับไฟ แต่มันคือภัยคุกคามที่อาจสั่นคลอนความเป็นนิรันดร์ของเขาได้

“ถ้าเช่นนั้น...” ชายชราพึมพำน้ำเสียงต่ำลึก ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นช้าๆ “ข้าคงต้องแสดงให้พวกเจ้าเห็น... ว่าอำนาจที่แท้จริงที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้หน้าตาเป็นอย่างไร”

ปังงงง!!!!

พลังอสุราระเบิดออกจากร่างของหลินอู๋เชียนอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่เพียงแค่แรงกระแทกทางกายภาพ แต่มันคือพลังที่ “ผิดธรรมชาติ” อย่างรุนแรง ท้องฟ้าเหนือสำนักเทียนหมิงพลันมืดมิดลงทันตาประหนึ่งถูกกลืนกินด้วยหลุมดำขนาดใหญ่ แสงสว่างถูกบดบังหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงบรรยากาศแห่งความตายที่เข้มข้น

“พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่า... สำนักเทียนหมิงแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องยุทธภพหรือฝึกฝนยอดฝีมือธรรมดา?”

เสียงของเขาดังก้องกังวานไปทั่วซากปรักหักพัง แฝงไปด้วยความเยาะหยันลุ่มลึก เขาจ้องตรงไปที่ดวงตามืดมิดของเยว่ซิน “ความจริงที่ข้าซ่อนไว้มาตลอดก็คือ... สำนักแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นกรงขังและโรงเพาะชิ้นส่วนสำคัญเพียงหนึ่งเดียว... นั่นก็คือ ‘เจ้า’ เยว่ซิน!”

คำประกาศนั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางหัวใจของทุกคน ทุกอย่างหยุดชะงักลงในทันที แม้แต่กระแสพลังที่กำลังคลุ้มคลั่งก็ยังสงบนิ่งไปชั่วขณะด้วยความตกตะลึง

“เจ้า... ท่านปู่หมายความว่าอย่างไร?” หลินเยว่ซินตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง “ท่านเพาะเลี้ยงข้ามา... เพื่อสิ่งใดกันแน่?”

หลินอู๋เชียนคลี่ยิ้มจางๆ ที่อำมหิต “พลังมารที่อยู่ในตัวเจ้าน่ะหรือ? มันไม่ใช่ผลจากการฝึกฝนหรือสายเลือดที่ผิดปกติหรอก... แต่มันคือ ‘สิ่งต้องห้ามจากบรรพกาล’ ที่ข้าฝังไว้ในร่างเจ้าตั้งแต่วันที่เจ้าลืมตาดูโลก ข้าเลี้ยงดูเจ้า ข้ากดดันเจ้า ข้าทำให้เจ้าเจ็บปวดจนถึงขีดสุด... ก็เพื่อให้ขุมพลังนี้สุกงอมได้ที่ในวันนี้!”

เสียงของเขาเย็นเฉียบจนหยุดลมหายใจ “และวันนี้... ข้าจะเก็บเกี่ยวผลผลิตที่ข้ารอคอยมานานนับร้อยปีเสียที!”

“ไม่... ไม่จริง...”

หลินเยว่ซินก้าวถอยหลังช้าๆ ประหนึ่งโลกทั้งใบพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ทุกอย่างที่นางเชื่อถือ ทุกหน้าที่ที่นางยึดมั่น และทุกความเจ็บปวดที่นางแบกรับมาตลอดชีวิต... บัดนี้มันกลับกลายเป็นเพียงแผนการอันน่ารังเกียจของผู้ที่นางเคยเรียกว่าปู่

นางไม่เคยเป็นตัวของตัวเองเลยแม้แต่วินาทีเดียว... นางเป็นเพียง “ภาชนะ” ที่รอวันถูกเก็บเกี่ยวเท่านั้น

“แล้วเจ้าล่ะ เซียวหาน...” หลินอู๋เชียนเบนสายตาไปหาชายหนุ่ม “เจ้าคิดว่าการที่เจ้ามาอยู่ที่นี่เป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นรึ?”

ความเงียบเข้าครอบงำคนทั้งคู่

“เจ้าคือ ‘กุญแจ’ ที่ข้าเฝ้าตามหามานาน สายเลือดต้องสาปที่สามารถเชื่อมต่อและ ‘ควบคุม’ ขุมพลังในตัวของเยว่ซินได้...” เสียงของชายชราชัดเจนในทุกถ้อยคำ “ที่ข้าปล่อยให้เจ้ามีชีวิตรอดมาได้ถึงตอนนี้... ก็เพื่อให้เจ้าเป็นเครื่องมือสุดท้ายที่จะทำให้นางปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมาให้ข้า!”

“ข้าสร้างพวกเจ้าทั้งคู่ขึ้นมา... เพื่อให้มาพบกัน เพื่อให้รักกัน และเพื่อให้แตกสลายไปพร้อมกันในวันนี้...”

เขาก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าวอย่างผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่า “ขอบคุณสำหรับความพยายามของพวกเจ้า... ที่ทำให้ขุมพลังนี้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ!”

“โกหก... ทั้งหมดมันคือเรื่องโกหก!”

เซียวหานตะโกนก้อง พลังสีแดงฉานปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่งตามแรงโทสะ ทว่าลึกลงไปในก้นบึ้งของจิตใจ เขารู้แจ้งแก่ใจดีว่าสิ่งที่หลินอู๋เชียนเอ่ยออกมานั้น... มีความเป็นไปได้สูงจนน่าสยดสยอง

หลินเยว่ซินนิ่งเงียบไป ดวงตาของนางกลับมาว่างเปล่ายิ่งกว่าครั้งใดๆ ในชีวิต ครั้งนี้มันลึกซึ้งและมืดมิดยิ่งกว่าหลุมดำ

“ถ้าเช่นนั้น... ข้าก็ไม่เคยมีตัวตนอยู่จริงตั้งแต่ต้น...” นางพึมพำน้ำเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความแตกสลาย “ข้าเป็นเพียงความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็มด้วยเจตนาอันเลวทรามของท่านเท่านั้นรึ?”

เซียวหานสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาว เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปคว้าแขนของนางไว้แน่นพรัอมบีบกระชับเพื่อเรียกสติ

“ฟังข้าให้ดีเยว่ซิน!” เสียงของเขาทุ้มต่ำและหนักแน่น “ไม่ว่าอดีตที่โสมมจะถูกสร้างขึ้นมาอย่างไร... ไม่ว่าเราจะเป็นหมากในมือใครมาก่อน... แต่ในวินาทีนี้ ลมหายใจนี้ และความเจ็บปวดนี้... มันคือของเจ้า และเจ้าคือเจ้า ไม่ใช่ของใครหน้าไหนทั้งนั้น!”

ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่เนิ่นนานประหนึ่งชั่วนิรันดร์ ก่อนที่หลินเยว่ซินจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตากับเขาอีกครั้ง ดวงตาที่เคยว่างเปล่าพลันกลับมามีประกายแห่ง “การตัดสินใจ” ที่เด็ดขาดที่สุดในชีวิต

“ขอบใจเจ้ามาก... เซียวหาน” นางเอ่ยน้ำเสียงนิ่งสงบ “ในเมื่อข้าถูกสร้างมาเพื่อเป็นจุดจบ... ข้าก็จะขอเป็นจุดจบของท่านปู่ และสำนักที่น่ารังเกียจแห่งนี้ไปพร้อมๆ กัน!”

“งั้นเรามาจบเรื่องราวที่แสนเศร้านี้... ที่นี่ และเดี๋ยวนี้เถอะ”

นางจับมือเซียวหานไว้แน่น พลังสีดำและสีแดงถูกปลดปล่อยออกมาจนถึงขีดสุดเท่าที่ร่างกายจะแบกรับได้ ชีวิตทั้งหมด อนาคตที่ไม่มีจริง และหัวใจที่แตกสลาย ถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในการโจมตีครั้งสุดท้าย

ปังงงงงง!!!!!!!

พลังมหาศาลที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของโลกใบนี้ระเบิดออกประหนึ่งดวงอาทิตย์ที่แตกดับ แสงสีดำแดงที่รุนแรงเข้าปะทะกับความมืดมิดของพลังอสุราจากหลินอู๋เชียน โลกทั้งใบดูเหมือนจะแตกสลายลงไปในพริบตา พื้นดินทั่วทั้งสำนักเทียนหมิงยุบตัวลงกลายเป็นหลุมยักษ์ เสียงกัมปนาทดังสนั่นจนภูเขาโดยรอบถึงกับถล่มลงมา

ไม่มีใครล่วงรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นท่ามกลางพายุมรณะนั้น ไม่มีใครมองเห็นจุดจบของจอมมารเฒ่าหรือหนุ่มสาวผู้น่าเวทนา เพราะแสงสว่างที่รุนแรงและมืดมิดในคราวเดียวได้กลืนกินทุกสรรพสิ่งหายไปในพริบตา

เมื่อฝุ่นควันและแสงสีประหลาดค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย สำนักเทียนหมิงที่เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกรบัดนี้เหลือเพียงหลุมลึกขนาดมหึมาและซากปรักหักพังที่ไร้ร่องรอยของสิ่งมีชีวิต

ทุกอย่างจบสิ้นลงแล้ว... ทิ้งไว้เพียงตำนานของหมากที่กล้าขัดขืนผู้เล่น และความลับที่มอดไหม้ไปพร้อมกับหยาดน้ำตาและคราบเลือดที่ฝังรากลึกลงสู่ผืนดินตลอดกาล