ตอนที่ 27 ทางสุดท้าย

ตอนที่ 27 ทางสุดท้าย

ท่ามกลางซากปรักหักพังของหอหลักที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุด บัดนี้เหลือเพียงเศษอิฐและเสาหินที่แตกกระจาย แรงสั่นสะเทือนมหาศาลยังคงแผ่ซ่านออกมาไม่หยุดหย่อนประหนึ่งหัวใจของภูเขาที่กำลังกรีดร้อง พลังทำลายล้างสองสายปะทะกันกลางอากาศจนเกิดคลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทสะท้อนไปทั่วหุบเขาเทียนหมิงที่มืดมิด

ปัง! ปัง! ปัง!

ทุกลมหายใจที่ผ่านไป คือเศษเสี้ยวของวิญญาณที่ถูกแผดเผาในการต่อสู้ที่ไม่มีวันหวนกลับ

เซียวหานพุ่งทะยานเข้าใส่หลินอู๋เชียนด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัด ร่างของเขากลายเป็นเพียงเงาสีดำแดงที่เลือนหายไปจากสายตาของผู้เฝ้ามอง ก่อนจะปรากฏกายขึ้นอีกครั้งในระยะประชิด

ฉึก!

หมัดที่เปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างกระแทกเข้ากลางอกของประมุขเฒ่าอย่างจัง แรงปะทะนั้นรุนแรงจนพื้นหินใต้เท้าของทั้งคู่ยุบตัวลงเป็นหลุมลึก เลือดสีแดงข้มกระเซ็นออกจากปากของหลินอู๋เชียน ทว่าดวงตาของจอมมารเฒ่ากลับยังคงวาวโรจน์ด้วยความสนุกสนานที่บิดเบี้ยว

เขายังไม่ล้ม... และพลังของเซียวหานในยามนี้ ก็ยังไม่เพียงพอที่จะปลิดชีพเทพเจ้าเดินดินผู้นี้ได้

เส้นลายสีดำประหลาดที่พาดผ่านร่างกายของเซียวหานเริ่มขยายตัวออกอย่างรวดเร็วประหนึ่งเถาวัลย์ปีศาจ มันลามเลียขึ้นไปตามลำคอและฝังรากลึกลงไปในดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

“อึก!”

เซียวหานกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความเจ็บปวดจากการถูกพลังโบราณกัดกินร่างกายทำเอาเขาแทบสิ้นสติ เลือดไหลซึมออกจากมุมปากไม่ขาดสาย พลังนี้ไม่ได้เพียงแค่ให้ความแข็งแกร่ง แต่มันกำลัง “กลืนกิน” เจ้าของร่างเพื่อเป็นเชื้อไฟในการทำลายล้าง

แม้จะได้รับบาดเจ็บทว่าหลินอู๋เชียนยังคงยืนเหยียดหลังตรงประหนึ่งขุนเขาที่ไร้รอยร้าว เขาทอดสายตามองดูความพินาศรอบตัวด้วยความเยือกเย็น

“หากเจ้ายังฝืนใช้พลังที่เกินขีดจำกัดนั่นต่อไป...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบราวกับกำลังสั่งสอนศิษย์ “เจ้านั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายแหลกสลายและตายตกไปก่อนที่ข้าจะเสียหลักเสียด้วยซ้ำ”

รังสีอำมหิตจากร่างชายชรากดทับลงมาอีกครั้ง บ่งบอกว่าเขายังคง “เหนือกว่า” ในทุกด้าน

“ถ้าเช่นนั้น...”

เซียวหานกระตุกยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่เปื้อนไปด้วยคราบเลือดดูน่าสยดสยองและห้าวหาญในเวลาเดียวกัน “ข้าก็จะขอแลกทุกอย่างที่มี... เพื่อลากเจ้าลงนรกไปพร้อมกับข้าก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะสิ้นสุด!”

ปังงงง!!!

พลังทั้งสองสายเข้าปะทะกันอีกครั้งด้วยความรุนแรงที่มากกว่าเดิมหลายเท่า แรงระเบิดส่งผลให้หอหลักที่แตกร้าวเริ่มพังถล่มลงมาอย่างแท้จริง เพดานหินขนาดยักษ์ร่วงหล่นลงมาเป็นชิ้นๆ เสาค้ำยันที่เหลือเพียงไม่กี่ต้นหักสะบั้น พื้นหินแยกออกจากกันเป็นทางยาวประหนึ่งปากของอสูรกายที่กำลังหิวโหย

ท่ามกลางความโกลาหลนั้น หลินเยว่ซินยังคงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหินที่สั่นสะเทือน นางทอดสายตามองดูภาพการเข่นฆ่าเบื้องหน้าด้วยแววตาที่นิ่งสนิท ทว่าภายในใจของนางกลับ “พังพินาศ” จนเกินกว่าจะเยียวยา

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี หน้าที่ และความปรารถนาเบื้องลึกกำลังห้ำหั่นกันเองในหัวใจที่แหลกสลาย

“จงเข้าไปช่วยเขา... เขาคือคนเดียวที่รักเจ้า...”

“จงหยุดความบ้าคลั่งนี้เสีย... ก่อนที่ทุกอย่างจะวอดวาย...”

“จงฆ่าชายชราผู้นั้น... เพื่อจบสิ้นตราบาปแห่งสายเลือด...”

เสียงเหล่านั้นปะทะกันในมโนสำนึกของนางจนนางแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด มันสับสนวุ่นวายจนนางไม่อาจแยกแยะได้ว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือความต้องการที่แท้จริง

นางรู้แจ้งแก่ใจดี... หากนางยังคงนิ่งเฉยและไม่ทำสิ่งใดเลยในตอนนี้ เซียวหานจะต้องตายลงต่อหน้าต่อตาอย่างแน่นอน ทว่าหากนางตัดสินใจก้าวเข้าไปแทรกกลางพายุนี้ นางเองก็อาจจะต้องสังเวยชีวิต หรืออาจจะทำให้สถานการณ์ทุกอย่างเลวร้ายลงจนกู้คืนไม่ได้

“ข้า...”

นางพึมพำออกมาแผ่วเบาประหนึ่งเสียงกระซิบจากขุมนรก มือนางสั่นเทาอย่างรุนแรงขณะที่หยาดเลือดจากบาดแผลหยดลงกระทบพื้นหิน “ข้า... ขอเลือก...”

คำว่าเลือก... ในยามนี้มันช่างหนักอึ้งราวกับแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า มันคือคำตัดสินที่จะเปลี่ยนทิศทางของทุกสิ่งไปตลอดกาล

ทันใดนั้นเอง

ปัง!!!

ร่างของเซียวหานถูกพลังอสุราซัดกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหินที่เหลืออยู่เพียงซีกเดียวอย่างรุนแรง เลือดสีแดงฉานสาดกระจายเปื้อนผนังหิน ร่างของเขาตกลงมานอนกองกับพื้นและแทบจะไม่ขยับเขยื้อนอีกต่อไป

“จบสิ้นกันที...”

หลินอู๋เชียนค่อยๆ ยกมือขึ้นช้าๆ พลังงานสีม่วงเข้มมหาศาลเริ่มควบแน่นจนกลายเป็นทรงกลมขนาดเล็กที่เปี่ยมไปด้วยรังสีแห่งการทำลายล้าง เขาเล็งเป้าหมายไปที่ร่างที่ไร้ทางสู้ของเซียวหานหมายจะ “ปิดบัญชี” นี้ให้สิ้นซาก

หลินเยว่ซินเงยหน้าขึ้นมองดวงตาคู่สวยของนางไม่ได้ว่างเปล่าไร้อารมณ์อีกต่อไป ทว่ามันกลับเต็มไปด้วย “การตัดสินใจ” ที่แน่วแน่และเด็ดขาดที่สุดในชีวิต แววตาของนางนิ่งสงบประหนึ่งผิวน้ำก่อนเกิดพายุใหญ่

“หากข้าต้องสูญเสียทุกอย่างเพื่อแลกกับสิ่งนี้...”

นางพยุงกายลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด แม้พลังมารในร่างจะเหือดแห้งจนแทบไม่เหลือหลอ “งั้นข้าก็จะขอเลือก... เส้นทางที่ข้าเป็นคนเขียนขึ้นเอง!”

น้ำเสียงของนางนิ่งสนิทและหนักแน่นกึกก้อง

ฟึ่บ!!!

หลินเยว่ซินพุ่งทะยานออกไปในพริบตา ทว่าเป้าหมายของนางไม่ใช่การลอบสังหารประมุขเฒ่าอย่างที่ใครคาดคิด แต่นางกลับพุ่งตรงไปหาเซียวหานที่นอนโชกเลือดอยู่เบื้องหน้า

นางโอบกอดร่างของเขาไว้แน่นหนาประหนึ่งจะใช้ร่างกายของตัวเองเป็นโล่กำบังภัยท่ามกลางสนามพลังที่บ้าคลั่ง

“เจ้า! ทำอะไรของเจ้า!” เซียวหานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ดวงตาที่แดงฉานสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นแทนสตรีในอ้อมกอด

“พอได้แล้ว...”

นางกระซิบข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่ทว่าอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา “ข้าไม่อยากจะสูญเสียเจ้าไป... เหมือนกับที่ข้าเสียทุกอย่างไปในคืนนี้อีกแล้ว...”

ถ้อยคำนั้นคือความจริงแท้ที่นางพยายามวิ่งหนีและกดทับมันไว้ภายใต้หน้ากากที่เย็นชามาตลอด

ทันใดนั้น พลังมารที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างของหลินเยว่ซินก็เริ่มไหลเวียนออกมา มันไม่ได้พุ่งเข้าจู่โจม ทว่ามันกลับค่อยๆ ไหลซึมเข้าสู่ร่างกายของเซียวหานอย่างช้าๆ ประหนึ่งสายน้ำที่โอบอุ้มกันและกัน พลังของคนสองคนที่ต่างขั้วเริ่มเชื่อมโยงเข้าหากันผ่านสัมผัสแห่งความรักและความตาย

พลังสีดำทมิฬของหลินเยว่ซินและพลังสีแดงฉานของเซียวหานเริ่ม “ประสาน” เข้าด้วยกันอย่างน่าอัศจรรย์ มันไม่ได้ปะทะหรือผลักดันกันเหมือนทุกครั้ง ทว่ากลับรวมตัวกันจนกลายเป็นพลังงานสายใหม่ที่ทรงพลังและลึกลับเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการถึง

ปังงงงง!!!!

แสงสีดำแดงระเบิดออกรอบทิศทางเป็นวงกว้างประหนึ่งดวงอาทิตย์มืดที่แตกดับ แรงระเบิดกวาดเอาซากปรักหักพังทั้งหมดให้กลายเป็นผุยผง หอหลักที่เคยตั้งตระหง่านบัดนี้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์แบบไม่เหลือแม้แต่เค้าโครงเดิม

หลินอู๋เชียนที่เคยยืนหยัดอย่างมั่นคงถึงกับต้องถอยหลังกรูดไปถึงสามก้าว เลือดสีแดงเข้มไหลรินออกจากมุมปากและหน้าอกมากขึ้น นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ที่เขา “เสียหลัก” อย่างเห็นได้ชัด แววตาของจอมมารเฒ่าฉายแววเคร่งเครียดเป็นครั้งแรก

ท่ามกลางกลุ่มควันและฝุ่นละอองที่เริ่มจางลง สองร่างที่โชกเลือดกลับยืนอยู่เคียงข้างกันอย่างมั่นคง พลังงานลูกผสมหมุนวนรอบกายพวกเขาทั้งคู่ประหนึ่งเกราะป้องกันที่ไร้พ่าย พวกเขาไม่ได้แยกจากกันอีกต่อไป ทว่าเชื่อมต่อกันด้วยพลังและจิตวิญญาณประหนึ่งเป็นคนคนเดียวกัน

เซียวหานทอดสายตามองหลินเยว่ซินที่ยืนพิงไหล่เขาอยู่ “เจ้ากำลังฆ่าตัวเองนะเยว่ซิน... การเชื่อมต่อพลังแบบนี้จะสูบฉีดอายุขัยของเจ้าจนหมดสิ้น...” เขาเอ่ยเสียงแผ่วด้วยความเป็นห่วง

หลินเยว่ซินคลี่ยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่นางเคยมีมา “ข้ารู้แจ้งแก่ใจดี... แต่ข้าได้เลือกแล้ว และข้าจะไม่เสียใจในภายหลังเด็ดขาด”

สายลมแรงพัดผ่านซากปรักหักพังไป พาเอาความร้อนระอุและกลิ่นคาวเลือดกระจายไปทั่วหุบเขา พลังสองสายที่หลอมรวมเป็นหนึ่งบัดนี้จ้องมองตรงไปยังศัตรูเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเจตจำนงแห่งการทำลายล้าง

และที่เบื้องหน้านั้น หลินอู๋เชียนเริ่มขยับกายอีกครั้ง ทว่าคราวนี้บรรยากาศรอบตัวของเขาเปลี่ยนไป... เขาเริ่มที่จะ “จริงจัง” กับการกำจัดเสี้ยนหนามทั้งสองนี้อย่างแท้จริงเสียที สงครามตัดสินขั้นสุดท้าย... กำลังจะเริ่มขึ้นในวินาทีถัดไป