ตอนที่ 29 สิ่งที่เหลืออยู่

ตอนที่ 29 สิ่งที่เหลืออยู่

ทุกอย่างจบลงด้วยความเงียบ...

มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข แต่มันคือความเงียบที่เกิดจากทุกสรรพสิ่งถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด ไม่หลงเหลือเสียงระฆังเตือนภัย ไม่มีเสียงกรีดร้องโหยหวนของศิษย์ที่บาดเจ็บ แม้แต่สายลมที่เคยพัดกรรโชกแรงอย่างบ้าคลั่งในตอนแรกก็พลันสงบนิ่งลงประหนึ่งขุนเขากำลังกลั้นหายใจ มีเพียงความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านครอบคลุมไปทั่วทั้งสำนักเทียนหมิงที่พังพินาศ

ใจกลางสำนักที่เคยเป็นที่ตั้งของหอหลักอันสง่างามและน่าเกรงขาม บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยหลุมลึกขนาดมหึมาประหนึ่งรอยแผลเป็นขนาดใหญ่บนผิวโลก เศษหินดินทรายกระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง เสาหินที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจงบัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ไร้รูปร่าง ราวกับโลกทั้งใบถูกมือที่มองไม่เห็นฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ในพริบตาเดียว แสงสว่างที่เกิดจากการปะทะครั้งสุดท้ายจางหายไป ทิ้งไว้เพียงเขม่าควันสีเทาหม่นที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือหลุมศพแห่งอำนาจ

ท่ามกลางกองซากปรักหักพังที่ทับถมกันสูงเป็นพะเนิน ปรากฏร่างหนึ่งที่นอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้นหินที่แตกร้าว

หลินเยว่ซิน ร่างกายระหงของนางอาบไปด้วยเลือดและฝุ่นผง ชุดสีดำที่เคยทะนงตนบัดนี้ขาดรุ่งริ่งจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม นางนอนแน่นิ่งประหนึ่งไร้ชีวิต ทว่าหากสังเกตให้ดีจะเห็นการขยับเขยื้อนเพียงแผ่วเบาของแผ่นหลังที่บ่งบอกว่าลมหายใจสุดท้ายยังไม่มอดดับลง

เปลือกตาที่บวมช้ำจากการปะทะค่อยๆ กระตุกขึ้นอย่างยากลำบาก

“อึก...”

เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอที่แห้งผากประหนึ่งผืนทรายที่ขาดน้ำมานานนับปี หลินเยว่ซินพยายามลืมตาขึ้นช้าๆ ทว่าภาพที่เห็นกลับพร่าเลือนบิดเบี้ยวไปหมด แสงสว่างจางๆ ของรุ่งสางที่ลอดผ่านหมู่เมฆควันลงมาทำให้นางรู้สึกแสบตาจนต้องขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

“เซียว... หาน...”

น้ำเสียงของนางแตกพร่าและแผ่วเบาเสียจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบสงัดรอบกาย มือที่สั่นเทาพยายามควานหาบางสิ่งในความว่างเปล่า หวังเพียงจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นของคนที่ควรจะยืนอยู่เคียงข้าง

ทว่า... ไม่มีคำตอบรับกลับมา

ไม่มีเสียงลมหายใจของใครอื่น ไม่มีแรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าของศัตรู หรือแม้แต่เสียงเรียกที่คุ้นเคย ทุกอย่างนิ่งงันเสียจนน่ากลัว ใจของนางเริ่มสั่นสะท้านด้วยลางสังหรณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย

หลินเยว่ซินพยายามใช้มือที่โชกเลือดพยุงร่างกายที่บอบช้ำให้ลุกขึ้นนั่ง ทว่าความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลังประหนึ่งกระแสไฟที่เผาผลาญเส้นประสาท เส้นลมปราณในกายที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้พังทลายลงไม่มีชิ้นดี พลังมารที่เคยเอ่อล้นจนน่าสะพรึงกลัวบัดนี้กลับเหือดแห้งหายไปเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนแอที่กัดกินนางอย่างช้าๆ

“อย่าได้... ล้อข้าเล่นแบบนี้เลยนะ...”

นางพึมพำน้ำเสียงสั่นเครือประหนึ่งเด็กหลงทาง หลินเยว่ซินเริ่มคลานไปบนเศษหินที่แหลมคมอย่างยากลำบาก คมหินบาดเข้าที่ฝ่ามือและเข่าจนเลือดซึมออกมาอีกระลอก แต่นางกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดทางกายเลยแม้แต่นิดเดียว

“ออกมาสิ... เซียวหาน... ไหนเจ้าบอกว่า... เจ้าจะไม่มีวันตายต่อหน้าข้าไม่ใช่หรือ?”

เสียงของนางสั่นระริกมากขึ้นเรื่อยๆ น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มเอ่อนองหน้า

นางหยุดชะงักลงเมื่อเห็นเงาเลือนลางของร่างหนึ่งที่นอนฟุบอยู่ไม่ไกลจากจุดที่นางอยู่ หัวใจที่เคยนิ่งสนิทกลับมาเต้นรัวแรงอีกครั้งด้วยความหวังอันริบหรี่

ร่างของเซียวหานนอนราบอยู่บนพื้นหิน ใบหน้าของเขาดูสงบนิ่งประหนึ่งคนที่กำลังหลับลึก ชุดที่เปื้อนเลือดและรอยอักขระสีดำที่เคยลามเลียตามผิวหนังบัดนี้จางหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงชายหนุ่มที่ดูเปราะบางท่ามกลางซากพินาศ

หลินเยว่ซินค่อยๆ คลานเข้าไปหาเขาช้าๆ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะที่ไหล่ของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบาประหนึ่งกลัวว่าเขาจะอันตรธานหายไปหากนางลงน้ำหนักแรงเกินไป

“...”

ไม่มีการตอบสนองใดๆ ร่างกายของเขาเย็นชืดไร้ซึ่งไออุ่นประหนึ่งก้อนหินที่ถูกทิ้งไว้กลางลมหนาว

“ไม่... ไม่จริงใช่ไหม...”

หยาดน้ำตาใสๆ ร่วงหล่นกระทบแก้มของชายหนุ่มอย่างเงียบเชียบ หลินเยว่ซินไม่ได้กรีดร้องออกมาดั่งใจที่แตกสลายทว่าความเจ็บปวดกลับกรีดลึกอยู่ในใจจนนางแทบกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง มันคือ "การแตกสลายจากข้างใน" ที่เงียบงันที่สุดและทรมานที่สุด

นางรวบรวมเรี่ยวแรงครั้งสุดท้ายประคองร่างของเขาขึ้นมาโอบกอดไว้แนบอกแน่นหนาประหนึ่งจะยื้อลมหายใจที่ดับสูญไปแล้วให้หวนคืนมา เหมือนครั้งก่อนที่เขาฟื้นคืนจากความตาย... แต่นางรู้แจ้งแก่ใจดีว่าครั้งนี้ไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ หลงเหลืออยู่ในหุบเขาต้องสาปแห่งนี้อีกแล้ว

“ข้าชนะแล้วนะ... เซียวหาน...”

นางพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านพลางซบหน้าลงที่ไหล่ของเขา “สำนักที่เจ้าเกลียดถูกข้าทำลายแล้ว... ท่านปู่ที่เจ้าอยากฆ่าก็หายไปแล้ว... แต่ทำไมล่ะ... ทำไมข้าถึงยังรู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายที่พ่ายแพ้อย่างย่อยยับเช่นนี้?”

น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนใบหน้าไร้สีเลือดของเขาประหนึ่งหยาดฝนที่โปรยปรายลงบนดินแห้งแล้ง

สายลมยามเช้าพัดผ่านซากปรักหักพังไป พัดพาเอาควันไฟและฝุ่นละอองสีเทาให้กระจายตัวออกไปตามขุนเขา ลมนั้นพัดพาเอาความหวังและความเชื่อมั่นของหลินเยว่ซินหายไปจนสิ้น ทว่าต่อให้ลมจะแรงเพียงใด มันก็ไม่อาจพัดร่างของชายหนุ่มออกไปจากอ้อมกอดที่สั่นเทานี้ได้

ไกลออกไปท่ามกลางเงามืดของแมกไม้ที่ยังไม่ถูกทำลาย เงาร่างหนึ่งยืนสงบอยู่ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่

หลินอู๋เชียน ร่างกายของประมุขเฒ่าเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ อาภรณ์สีเข้มขาดรุ่งริ่งและเปื้อนไปด้วยเลือดของตัวเอง แต่อย่างไรก็ตาม... เขายังคงมีลมหายใจ และดวงตาคู่นั้นยังคงฉายประกายแห่งความอำมหิตที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย

เขายืนมองภาพของหลานสาวที่กำลังกอดศพชายหนุ่มกลางหลุมลึกด้วยแววตาที่สงบนิ่ง ก่อนจะเค้นเสียงออกมาแผ่วเบาประหนึ่งเสียงกระซิบของปิศาจ

“ช่างน่าสนใจจริงๆ...”

เขายกมือขึ้นช้าๆ ในอุ้งมือที่เหี่ยวแห้งนั้นมีบางอย่างที่สำคัญอย่างยิ่ง... มันคือ “เส้นผมสีดำปนเงิน” เพียงไม่กี่เส้นที่เขาเด็ดออกมาจากร่างของเซียวหานก่อนการระเบิดครั้งสุดท้ายจะเกิดขึ้น

“เรื่องราวนี้... มันยังไม่จบลงง่ายๆ หรอกเยว่ซิน”

หลินอู๋เชียนพึมพำพลางจ้องมองเส้นผมในมือด้วยแววตาลุ่มลึก “กุญแจสำคัญที่แท้จริง... ยังคงอยู่ในมือของข้า”

ใต้ซากหินที่ถล่มลงมาอีกฝั่งหนึ่งของหลุมลึก ที่ซึ่งไม่มีใครสังเกตเห็น และหลินเยว่ซินก็ไม่ได้เหลียวมอง

ท่ามกลางกองดินและเลือด... นิ้วมือที่ซีดเซียวของร่างหนึ่งที่ถูกทับอยู่กลับขยับขึ้นเพียงเล็กน้อย... ประหนึ่งเป็นสัญญาณแห่งชีวิตที่ยังคงดิ้นรนจะหวนคืน ทว่ากลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้หรือพบเห็นในวินาทีนี้

หลินเยว่ซินยังคงนั่งนิ่งอยู่ใจกลางซากปรักหักพัง โอบกอดร่างที่ไร้วิญญาณของเซียวหานไว้เนิ่นนาน แววตาของนางที่เคยมืดมิดบัดนี้กลับดูว่างเปล่ายิ่งกว่าเดิมประหนึ่งดวงวิญญาณได้หลุดลอยหายไปพร้อมกับเศษอิฐเศษหินรอบกาย

“ตอนนี้... ข้าคือตัวอะไรกันแน่?”

นางเอ่ยถามความเงียบด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึก “และข้า... จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อสิ่งใดกัน ในโลกที่ข้าทำลายทิ้งด้วยมือคู่นี้ไปหมดสิ้นแล้ว?”

ไม่มีเสียงตอบรับจากผืนดินที่แตกร้าว ไม่มีคำปลอบประโลมจากฟากฟ้า มีเพียงความเงียบงันที่กัดกินหัวใจของสตรีผู้ชนะที่สูญเสียทุกอย่างไปตลอดกาล... ความลับที่ถูกทิ้งไว้ในซากสำนักเทียนหมิง กำลังจะเริ่มส่งกลิ่นอายแห่งหายนะครั้งใหม่ในเวลาที่ไม่มีใครคาดคิด