ตอนที่ 24 สิ่งที่ไม่ควรตื่น

ตอนที่ 24 สิ่งที่ไม่ควรตื่น

หยาดโลหิตสีแดงฉานยังคงอุ่นซ่านลามไหลไปตามง่ามนิ้วของหลินเยว่ซิน ทว่าหัวใจของนางกลับเย็นเยียบลงเรื่อยๆ ราวกับถูกฝังอยู่ใต้ธารน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ในอ้อมแขนที่สั่นเทา ร่างของเซียวหานนิ่งสงบจนน่าใจหาย แผ่นหลังที่เคยอบอุ่นบัดนี้ไร้ซึ่งการไหวติง ลมหายใจที่เคยรินรดข้างหูอันตรธานหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่บีบคั้นจิตวิญญาณจนแทบแตกสลาย

“…”

ไม่มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญอย่างที่ควรจะเป็น ไม่มีหยดน้ำตาแห่งความโศกเศร้าไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวย มีเพียงความเงียบที่ “ผิดปกติ” จนน่าขนลุกปกคลุมไปทั่วห้องขังใต้ดิน แสงเทียนริบหรี่วูบไหวไปตามแรงอารมณ์ที่เริ่มปั่นป่วนบิดเบี้ยว หลินเยว่ซินก้มมองมือของตัวเองที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด... เลือดของชายคนเดียวที่กล้ายืนเคียงข้างนางในวันที่โลกหันหลังให้

“ข้า... ข้าเสียเขาไปแล้วจริงๆ หรือ?”

น้ำเสียงของนางแผ่วเบาประหนึ่งเสียงกระซิบของวิญญาณ มันไม่ใช่คำถามเพื่อหาคำตอบ แต่เป็นการ “ยอมรับ” ความจริงที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะแบกรับไหว และในวินาทีที่ความจริงนั้นหยั่งรากลึกลงในใจ บางสิ่งบางอย่างที่ถูกขังไว้ลึกที่สุดในจิตวิญญาณของนางก็เริ่มปริแตกออก

ปัง!

พลังมารมหาศาลที่เคยถูกสะกดไว้ระเบิดออกจากร่างของหลินเยว่ซินอย่างรุนแรงประหนึ่งเขื่อนที่พังทลาย แรงกดดันที่มหาศาลบดขยี้ทุกสรรพสิ่งในหอคุมขังจนแหลกละเอียด กำแพงหินหนาหนักเริ่มปริร้าวเป็นทางยาว พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นประหนึ่งแผ่นดินไหว อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวและหนักอึ้งจนแทบจะหายใจไม่ออก

ควันสีดำทมิฬไม่ได้เพียงแค่ลอยอ้อยอิ่ง แต่มันกลับ “ไหลเวียน” และขยับเขยื้อนราวกับสิ่งมีชีวิตที่มีลมหายใจ มันเลื้อยพันรอบกายของนางประหนึ่งอสรพิษที่หิวโหย

“พอได้แล้ว... จบสิ้นกันทีสำหรับความอ่อนแอนี้”

น้ำเสียงของหลินเยว่ซินเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันทุ้มต่ำ ลึกซึ้ง และกึกก้องด้วยอำนาจที่ไร้ก้นบึ้ง ไม่หลงเหลือร่องรอยของมนุษย์ผู้มีอารมณ์ความรู้สึกอีกต่อไป

เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองความมืดเบื้องหน้า ดวงตาที่เคยงดงามและแฝงไปด้วยความลังเลบัดนี้กลับกลายเป็นสีดำสนิทไร้ซึ่งตาขาว มันมืดมิดและลุ่มลึกประหนึ่งหลุมดำที่ไร้จุดจบ ซึ่งพร้อมจะสูบฉีดวิญญาณของทุกคนที่กล้าจ้องมองลงสู่ขุมนรก

“ในเมื่อข้าต้องสูญเสียทุกสิ่งอย่าง... ในเมื่อโลกนี้ไม่เหลือความเมตตาให้ข้าอีกต่อไป”

นางค่อยๆ วางร่างของเซียวหานลงบนพื้นหินอย่างแผ่วเบาประหนึ่งวางของล้ำค่าที่สุดในชีวิต ก่อนจะยืนหยัดขึ้นช้าๆ ท่ามกลางหมอกมารที่หนาทึบ

“งั้น... ข้าก็จะทำให้ทุกอย่างพังพินาศไปพร้อมกับข้า และจะไม่มีใครรอดพ้นไปจากนรกที่ข้ากำลังจะสร้างขึ้น!”

น้ำเสียงของนางสั่นพร่า ทว่าไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนจากพลังที่เอ่อล้นจนร่างกายแทบจะแบกรับไม่ไหว

ฟึ่บ!

เพียงแค่การสะบัดมือเบาๆ บานประตูเหล็กหนาหนักที่ถูกปิดตายก็ถูกพลังมารฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ ราวกับเศษกระดาษ หลินเยว่ซินก้าวเดินออกไปจากห้องขังด้วยท่วงท่าที่เนิบนาบแต่ทว่าคุกคาม ศิษย์เฝ้ายามด้านนอกหลายสิบคนต่างชะงักกึกด้วยความหวาดกลัวที่จับใจ

“ทะ... ท่านหญิง... ท่านคลุ้มคลั่งไปแล้วหรือ!”

ยังไม่ทันที่ศิษย์ผู้นั้นจะสิ้นเสียงพูด

ปัง!

ร่างของเขาก็ปลิวกระแทกเข้ากับกำแพงหินอย่างรุนแรงด้วยแรงอัดของอากาศ กระดูกทั่วร่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เลือดพุ่งกระฉูดออกจากปากและจมูกก่อนจะสิ้นใจลงในทันทีโดยที่หลินเยว่ซินไม่ได้แม้แต่จะหันไปมอง

“หนี! หนีไปแจ้งท่านประมุขเร็วเข้า! นางปีศาจตื่นขึ้นแล้ว!”

เสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวดังลั่นไปทั่วทางเดินใต้ดิน ทว่าในยามนี้ไม่มีใครหนีพ้นเงื้อมมือของนางได้ เงาดำทมิฬพุ่งผ่านร่างของเหล่าศิษย์ไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ดวงตามนุษย์จะมองตามทัน

ฉึก! ฉัวะ! ปัง!

เสียงฉีกกระชากของเนื้อหนังและเสียงแตกหักของกระดูกดังระงมไปทั่ว เลือดสีแดงสดฉีดสาดเปรอะเปื้อนผนังและเพดานประหนึ่งภาพวาดมรณะ ศพแล้วศพเล่าล้มลงกองกับพื้นอย่างไร้ทางสู้ นี่ไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างนักยุทธ์ แต่มันคือ “การสังหารหมู่” โดยอสุรกายที่ไร้หัวใจ

“นาง... นางไม่ใช่คนแล้ว! นางคือสัตว์ประหลาด!”

เสียงศิษย์คนสุดท้ายสั่นระริกด้วยความสิ้นหวัง ก่อนที่ศีรษะของเขาจะกระเด็นหลุดออกจากบ่าด้วยแรงอัดของพลังมารที่พุ่งผ่านไปเพียงเสี้ยววินาที

หลินเยว่ซินก้าวเดินออกมาสู่ลานกลางสำนักช้าๆ ท่ามกลางซากศพของศิษย์ร่วมสำนักที่นอนเกลื่อนกลาด ควันสีดำหนาทึบปกคลุมร่างกายของนางไว้จนเห็นเพียงเงามืดที่น่าเกรงขาม นางยืนนิ่งสงบประหนึ่งพญามารที่เพิ่งจุติมาบนโลกมนุษย์เพื่อทวงคืนความแค้น

ศิษย์ชั้นในนับสิบคนรวมตัวกันล้อมกรอบนางไว้ ทุกคนต่างถืออาวุธมั่นทว่ามือกลับสั่นเทาอย่างรุนแรง

“นางคลุ้มคลั่งเพราะวิชามารแล้ว! หากไม่กำจัดนางในวันนี้ สำนักเทียนหมิงต้องล่มสลายแน่!” หัวใจของอาจารย์ผู้คุมตะโกนก้อง “ฆ่านาปีศาจตนนี้ซะ!”

พวกเขาทั้งหมดพุ่งเข้าใส่นางพร้อมกันจากทุกทิศทางด้วยวิทยายุทธ์สูงสุดที่เคยฝึกฝนมา

หลินเยว่ซินไม่ได้ขยับกายแม้แต่น้อย นางเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดมิด

ปัง!!!

พลังมารระเบิดออกเป็นระลอกคลื่นกระแทกขนาดใหญ่ ร่างของศิษย์ชั้นในทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาถูกซัดปลิวขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะอาคมมารจะกระชากพวกเขากดกระแทกลงกับพื้นดินอย่างรุนแรงประหนึ่งถูกภูเขาทับ

กร๊อบ!

เสียงกระดูกแตกหักดังประสานกันเป็นเสียงเดียว เลือดสีแดงข้นพุ่งออกจากปากของทุกคนพร้อมกันประหนึ่งน้ำพุ พวกเขาสิ้นใจไปในทันทีด้วยความทรมานที่แสนสาหัส

แม้แต่ผู้คุมระดับสูงที่เฝ้ามองอยู่ไกลๆ ยังต้องถอยหลังกรูดด้วยความสยองขวัญ “นี่มัน... ไม่ใช่วิชามารธรรมดา... แต่มันคือสัตว์ประหลาดจากนรกชัดๆ!”

หลินเยว่ซินเลื่อนสายตาที่มืดมิดของนางมองไปยังหอหลักทิศเหนือ ที่ซึ่งหลินอู๋เชียนประทับอยู่ สายลมรอบกายของนางพัดแรงขึ้นจนฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้อง

“ข้า... จะฆ่าท่าน... หลินอู๋เชียน”

น้ำเสียงของนางแผ่วเบาทว่ากลับดังกังวานก้องไปทั่วหุบเขาประหนึ่งคำประกาศจากนรก ทุกคนที่ได้ยินต่างรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ขั้วหัวใจ นางเริ่มก้าวเดินไปทางหอหลักอย่างช้าๆ มั่นคง และไร้ซึ่งความลังเล

ไม่มีใครกล้าขวางทางนางอีกต่อไป เพราะทุกคนรู้แจ้งแก่ใจดีว่า ใครก็ตามที่บังอาจขวางทางเดินของสตรีผู้นี้ จุดจบมีเพียงอย่างเดียวคือความตายที่สยดสยองที่สุด

บนหอคอยสูง เซวี่ยอิงยืนมองเหตุการณ์สังหารหมู่เบื้องล่างด้วยหัวใจที่เริ่มสั่นคลอน รอยยิ้มเยาะหยันที่เคยประดับบนใบหน้าเลือนหายไปจนสิ้น นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกถึงความผิดพลาดครั้งใหญ่ในแผนการของตน

“นี่มัน... เกินกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้มากนัก” นางพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ข้าต้องการปลุกปีศาจในตัวนาง... แต่ข้าไม่ได้ต้องการปลุกอสุรกายที่จะทำลายทุกสิ่งอย่างเช่นนี้!”

ภายในหอคุมขังที่เงียบสงัดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย ร่างของเซียวหานยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้นหิน เลือดที่เคยไหลทะลักเริ่มหยุดนิ่งและแห้งกรัง

ทว่า... ภายใต้อาภรณ์ที่ขาดรุ่งริ่ง บาดแผลที่หน้าอกกลับเริ่มขยับเขยื้อนอย่างประหลาด พลังงานเร้นลับสีแดงจางๆ เริ่มไหลเวียนรอบบาดแผลนั้น

ช้าๆ... และเงียบเชียบ...

นิ้วมือที่เคยซีดเซียวของเขากลับกระตุกขึ้นเล็กน้อยประหนึ่งกำลังตอบรับเสียงเรียกของหลินเยว่ซินจากที่ไกลแสนไกล

หลินเยว่ซินก้าวขึ้นสู่บันไดหินของหอหลักทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่นางผ่านไปจะหลิ้งรอยเท้าที่เปื้อนเลือดและควันสีดำที่แผดเผาพื้นหินจนไหม้เกรียม ควันมารพุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้าประหนึ่งเปลวเพลิงสีดำที่กำลังจะเผาผลาญความอยุติธรรมทั้งหมดให้สิ้นซาก

“รอข้าก่อนเถอะ... ท่านปู่ที่รัก”

นางพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย “ข้าจะทำให้ท่าน... ได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากการเสียทุกอย่าง... เหมือนกับที่ท่านได้ทำกับข้าในวันนี้!”

ความมืดมิดปกคลุมสำนักเทียนหมิงอย่างสมบูรณ์แบบ สงครามระหว่างสายเลือดและอำนาจที่เหนือมนุษย์กำลังจะเข้าสู่จุดตัดสินที่ไม่มีใครคาดเดาตอนจบได้อีกต่อไป