ตอนที่ 22 สิ่งที่ข้าทิ้งไว้

ตอนที่ 22 สิ่งที่ข้าทิ้งไว้

รัตติกาลคืบคลานเข้าปกคลุมสำนักเทียนหมิงอีกครั้ง ทว่าคืนนี้กลับเงียบงันจนน่าใจหาย ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อไว้อาลัยให้กับดวงวิญญาณที่เพิ่งถูกพรากไป กลิ่นคาวเลือดสีแดงฉานยังคงอบอวลไม่จางหายไปจากเรือนพักลับ มันลอยวนอยู่ในอากาศที่หนาวเหน็บ ตอกย้ำถึงการทรยศที่เพิ่งอุบัติขึ้น

ร่างไร้วิญญาณของเฉินอวี่ยังคงทอดวางอยู่บนพื้นหินที่เย็นเฉียบ ดวงตาที่เบิกโพลงของเขายังคงจับจ้องไปที่ความว่างเปล่า ไม่มีใครเข้ามาเก็บศพ ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าใกล้เรือนพักแห่งนี้ แม้แต่นักฆ่าที่เหี้ยมโหดที่สุดในสำนักก็ยังรู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากข้างใน เป็นรังสีที่เต็มไปด้วยความแตกสลายและโดดเดี่ยว

ภายในห้องที่สลัวราง หลินเยว่ซินยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานกว้าง นางทอดสายตามองออกไปในความมืดมิดของหุบเขา แสงจันทร์ริบหรี่อาบไล้ใบหน้าหยกที่บัดนี้ดูซูบซีดและไร้ชีวิตชีวา นางยืนอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานโดยไม่ปริปากพูดแม้เพียงครึ่งคำ

เซียวหานยืนอยู่เบื้องหลังนาง ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าในความรู้สึกของเขา ระยะห่างนั้นกลับดูเหมือนจะไกลออกไปสุดขอบฟ้า นางไม่ได้เป็นเพียงสตรีที่เขาอยากปกป้องอีกต่อไป แต่ในยามนี้นางดูเหมือนปีศาจที่กำลังหลงทางอยู่ในเขาวงกตที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้น

“เจ้า... เคยฆ่าคนที่เชื่อใจเจ้าสุดหัวใจบ้างไหม?”

น้ำเสียงของหลินเยว่ซินดังขึ้นทำลายความเงียบ มันราบเรียบ นิ่งสงบ ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่ลึกซึ้ง นางยังคงยืนหันหลังให้เขา ไม่ยอมให้เขาเห็นดวงตาที่กำลังสั่นระริก

เซียวหานนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขามองแผ่นหลังที่บอบบางทว่าดูแข็งกร้าวนั้นด้วยแววตาที่ลุ่มลึก ก่อนจะเค้นคำตอบสั้นๆ ออกมา

“เคย”

คำเดียวสั้นๆ ทว่าน้ำหนักของมันกลับมหาศาลพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นไปอีกหลายเท่า

“เล่าให้ข้าฟังที...” นางเอ่ยช้าๆ น้ำเสียงแผ่วเบาประหนึ่งเสียงกระซิบของสายลม “ข้าอยากรู้... ว่าคนอย่างเจ้า ผ่านเรื่องราวแบบไหนมาถึงได้กลายเป็นคนที่ด้านชาและฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตาเช่นนี้”

คำถามนั้นไม่ใช่เพียงความอยากรู้อยากเห็น แต่มันคือการมองหา "กระจก" เพื่อสะท้อนภาพตัวเอง นางอยากรู้ว่าความเจ็บปวดที่นางกำลังเผชิญอยู่นี้ มีใครอีกไหมที่เคยลิ้มรสจดกลายเป็นปีศาจไปแล้วจริงๆ

เซียวหานหลับตาลงช้าๆ พยายามขุดค้นความทรงจำที่เขาอยากจะลืมเลือนไปตลอดกาล ภาพวันวานที่เต็มไปด้วยหยาดเลือดและคราบน้ำตาค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นในมโนภาพ

“ข้า... เดิมทีข้าไม่มีแม้แต่ชื่อ” เขาเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้าไม่มีครอบครัวให้ระลึกถึง ไม่มีอดีตให้หวนคืน ภาพแรกที่ข้าจำได้คือความหิวโหยและความหนาวเหน็บ ข้าถูกเก็บมาจากกองศพที่เน่าเปื่อยท่ามกลางสงครามที่ไร้จุดหมาย”

หลินเยว่ซินชะงักไปเล็กน้อย นางค่อยๆ เอียงใบหน้ากลับมามองเขาเพียงเสี้ยวหนึ่ง

“สำนักจิ่วหลัวที่เจ้าสังกัด... พวกเขาไม่ได้เปิดรับศิษย์เพื่อสอนวิชาป้องกันตัวเหมือนสำนักอื่น” เซียวหานเอ่ยต่อ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ “แต่มันคือโรงฆ่าสัตว์ที่ใช้มนุษย์เป็นวัตถุดิบ... พวกเขาสร้าง 'นักฆ่า' จากเด็กกำพร้าที่ไร้หัวนอนปลายเท้า”

เขาเว้นจังหวะพลางสูดลมหายใจเข้าลึก “เด็กสิบคนที่ถูกพาตัวเข้ามา จะมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นที่ได้รับสิทธิ์ให้มีลมหายใจต่อไป... ส่วนที่เหลืออีกเก้าคน...” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง “ต้องกลายเป็นศพด้วยน้ำมือของเพื่อนที่โตมาด้วยกัน”

หลินเยว่ซินยังคงยืนนิ่ง ทว่ามือนางที่กุมขอบหน้าต่างกลับกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

“การฆ่าครั้งแรกของข้า... ข้าลังเล” เสียงของเซียวหานสั่นพร่าเล็กน้อยเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่พบกัน “ในตอนนั้นข้ามีเพื่อนเพียงคนเดียว เขาเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ ที่มักจะแบ่งปันเศษข้าวให้ข้ากินเสมอในยามที่ข้าถูกทำโทษ”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ

“เขาเคยบอกกับข้าว่า... ถ้าเราสองคนรอดชีวิตไปจากนรกแห่งนี้ได้ เราจะหนีไปใช้ชีวิตที่สงบสุขในป่าลึกด้วยกัน” ลมหายใจของเซียวหานเริ่มหนักหน่วงขึ้น “แต่ในคืนสุดท้ายของการทดสอบ... กฎระเบียบของจิ่วหลัวบังคับให้เราต้องสู้กันเองจนกว่าจะมีคนตายไปข้างหนึ่ง... และคืนนั้น ข้าเป็นคนปลิดชีพเขาด้วยมือคู่นี้”

ความเงียบงันยาวนานถูกทำลายลงด้วยเสียงถอนหายใจที่สั่นเครือ

“เขาไม่ได้สู้ข้าเลยแม้แต่น้อย...” เซียวหานเอ่ยน้ำเสียงต่ำพร่า “เขาเพียงแค่ส่งยิ้มให้ข้าเป็นครั้งสุดท้าย... ยิ้มที่ดูสงบเงียบที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา แล้วเขาก็บอกกับข้าว่า... จงอยู่รอดต่อไปแทนเขาด้วยนะ”

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่แทงทะลุหัวใจของคนฟัง หลินเยว่ซินรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านออกมาจากน้ำเสียงของชายหนุ่ม

“ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป...” เขาพึมพำ “ข้าก็สั่งให้ตัวเองไม่รู้สึกอะไรอีกเลย ข้าฝังความเมตตาและความเป็นมนุษย์ไว้ในหลุมศพของเพื่อนคนนั้น เพราะข้ารู้ดีว่า... หากข้ายังเหลือความรู้สึกแม้เพียงเศษเสี้ยวเดียว ข้าจะไม่สามารถทำภารกิจต่อไปได้ และข้าจะตายในโลกที่โหดร้ายนี้”

ความเงียบที่หนักอึ้งกดทับคนทั้งคู่ไว้ประหนึ่งภูเขาทับ

หลินเยว่ซินค่อยๆ หันกลับมาหาเขาช้าๆ ดวงตาคู่สวยของนางบัดนี้แดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาที่นางพยายามสะกดกลั้นไว้

“แล้วในตอนนี้ล่ะ เซียวหาน?” นางถามเสียงสั่น “หลังจากที่เจ้าผ่านเรื่องราวเลวร้ายขนาดนั้นมาได้... ในยามนี้เจ้ายังรู้สึกอะไรอยู่อีกไหม? หรือเจ้าได้กลายเป็นก้อนหินที่ไร้หัวใจไปแล้วจริงๆ?”

คำถามนั้นตรงไปตรงมาและเต็มไปด้วยอันตราย

เซียวหานจ้องมองเข้าไปในดวงตาของนางเนิ่นนาน แววตาของเขาสื่อสารความรู้สึกที่ลึกซึ้งและปั่นป่วน

“ข้า... ข้าไม่ควรรู้สึกสิ่งใดเลยในที่แห่งนี้” เขากระซิบเสียงเบาหวิว “แต่...”

น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “เมื่อข้าได้เห็นเจ้า... เมื่อข้าได้เห็นความเจ็บปวดที่เจ้าพยายามซ่อนไว้... ข้ากลับรู้สึกขึ้นมาอีกครั้ง เป็นความรู้สึกที่ข้าพยายามจะฆ่ามันทิ้งไปตลอดสิบปีที่ผ่านมา”

ความเงียบกลับมาครองพื้นที่อีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันเต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกที่รุนแรงจนหายใจไม่ออก

“งั้นเราสองคนก็คงไม่ต่างกันเลยสินะ...” หลินเยว่ซินเอ่ยเสียงแผ่วพร่า “เราทั้งคู่... ต่างก็เป็นคนสารเลวที่ลงมือฆ่าคนที่เชื่อใจและรักเราที่สุดเพียงเพื่ออุดมการณ์จอมปลอมและการเอาตัวรอด”

คำพูดนั้นสะท้อนความจริงที่โหดเหี้ยมซึ่งนางเพิ่งจะลงมือทำไปกับเฉินอวี่

เซียวหานก้าวเท้าเข้าไปหานางช้าๆ หยุดลงในระยะที่สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน

“ไม่... เราต่างกัน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

หลินเยว่ซินเงยหน้ามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ

“ข้าลงมือฆ่าเพื่อนคนนั้น... เพื่อที่ข้าจะได้มีลมหายใจ 'อยู่รอด' ต่อไปตามสัญชาตญาณสัตว์ป่า” เขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่แตกสลายของนาง “แต่เจ้านั้นต่างออกไป... เจ้าลงมือฆ่าเฉินอวี่ เพียงเพราะเจ้าพยายามจะพิสูจน์กับตัวเองว่าเจ้า 'ไร้ความรู้สึก' เจ้าพยายามจะฆ่าความเป็นคนในใจตัวเองทิ้งเพื่อให้ทัดเทียมกับหลินอู๋เชียน”

คำพูดนั้นแม่นยำประหนึ่งเข็มที่แทงทะลุจุดตาย

หลินเยว่ซินถอยหลังไปหนึ่งก้าวประหนึ่งถูกผลักด้วยแรงมหาศาล ใบหน้านางสั่นเทาอย่างรุนแรง

“อย่าพูด... ข้าขอสั่งให้เจ้าหยุดพูดเดี๋ยวนี้!” เสียงของนางสั่นเครือจนคุมไม่ได้

ทว่าหยาดน้ำตาที่นางพยายามกักขังไว้ กลับร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบทีละหยด... ทีละหยด กระทบพื้นหินที่เปื้อนคราบเลือดของเฉินอวี่

“ข้า... ข้าไม่รู้เลย...” นางพึมพำออกมาแผ่วเบา ร่างระหงทรุดตัวลงพิงผนังห้องราวกับหมดแรง “ข้าไม่รู้ว่าในตอนนี้ ข้ากลายเป็นตัวอะไรไปแล้ว... ข้าหาตัวตนของตัวเองไม่เจออีกต่อไปแล้ว เซียวหาน”

น้ำเสียงนั้นช่างเปราะบางและอ่อนแอที่สุดเท่าที่นางเคยแสดงออกมานับตั้งแต่เริ่มเข้าสู่สงครามแห่งอำนาจนี้

เซียวหานยื่นมือออกไปหาช้าๆ อย่างลังเล เขาประหม่าที่จะแตะต้องสตรีที่เพิ่งจะลงมือสังหารคนมาอย่างเลือดเย็น ทว่าสุดท้ายเขาก็เลือกที่จะคว้าข้อมือที่สั่นเทาของนางไว้อย่างแผ่วเบา

“เจ้าคือคนที่ยังมีความลังเลอยู่เสมอ... หลินเยว่ซิน” เขาเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน “และการที่เจ้ายังเจ็บปวดกับการกระทำของตัวเอง การที่เจ้ายังสั่งให้ข้าหยุดพูดเพราะเจ้าไม่อยากยอมรับความจริง... นั่นแหละคือสิ่งเดียวที่ยังยืนยันว่า เจ้ายังคงเป็น 'มนุษย์' และไม่ได้กลายเป็นปีศาจเหมือนปู่ของเจ้า”

หลินเยว่ซินไม่ได้ดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา ทว่านางก็ไม่ได้จับตอบ นางเพียงแค่นั่งนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างเงียบเชียบ นางยืนอยู่บนเส้นขนานที่เปราะบาง... เส้นที่กั้นกลางระหว่างการเป็น "ปีศาจ" ที่สมบูรณ์แบบ กับการเป็น "มนุษย์" ที่แตกสลาย

ไกลออกไปบนหอคอยที่ตั้งตระหง่านเหนือสำนัก เซวี่ยอิง ยืนทอดสายตามองมายังเรือนพักลับด้วยดวงตาที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยแผนการ รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่แต้มสีชาด

“จิตใจของเจ้านั่น... ยังแตกสลายไม่หมดสินะ” นางพึมพำกับสายลมแรง “ความอ่อนโยนจอมปลอมของชายผู้นั้นยังคงรั้งเจ้าไว้ไม่ให้ลงนรกอย่างสมบูรณ์แบบ...”

นางแค่นหัวเราะอย่างรังเกียจ แววตาประกายความอำมหิต “ถ้าอย่างนั้น... ในหมากกระดานถัดไป ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้เจ้าเอง... ข้าจะพราก 'เขา' ไปจากเจ้าให้เจ้าได้ลิ้มรสความโดดเดี่ยวที่แท้จริง และเมื่อนั้น... เจ้าจะไม่มีวันหวนกลับมาเป็นมนุษย์ได้อีกตลอดกาล”

สายลมราตรีกรรโชกแรงพัดผ่านไป พาเอาเสียงหัวเราะเยือกเย็นของความตายกระจายไปทั่วหุบเขาเทียนหมิง... สงครามที่แท้จริงกำลังจะเปลี่ยนทิศทางไปสู่จุดที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว