จิตมารลวงรัก의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ตอนที่ 12 ใต้เงาอำนาจ รุ่งอรุณแห่งวันใหม่เหนือยอดเขาเทียนหมิงดูเหมือนจะมาพร้อมกับมวลอากาศที่หนักอึ้งอย่างประหลาด แสงแดดสีทองอ่อนที่ฉาบไล้หลังคากระเบื้องสีนิลไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย สำนักทั้งสำนักตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติ ไร้ซึ่งเสียงตะโกนฝึกยุทธ์ที่เคยดังกึกก้อง ไร้ซึ่งการสัญจรอย่างพลุกพล่านของศิษย์รับใช้ ทุกชีวิตในหุบเขาต่างสัมผัสได้ถึงกระแสคลื่นใต้น้ำที่กำลังถาโถม มันเป็นความเงียบชนิดที่ทุกคนกำลังกลั้นหายใจเพื่อ "รออะไรบางอย่างระเบิดออก" และรู้ดีว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง เลือดจะนองท่วมพื้นหินอีกครั้ง ณ โถงประชุมลับ ภายในโถงประชุมลับที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในตัวอาคารหลัก บรรยากาศเย็นเยียบจนแทบจะเห็นลมหายใจเป็นไอขาว ผู้อาวุโสหลายท่านและศิษย์ชั้นในระดับสูงถูกเรียกตัวเข้ารวมตัวกันอย่างเร่งด่วน แม้แต่ เซวี่ยอิง ผู้มักจะทำตัวลึกลับยังมายืนสงบนิ่งอยู่แถวหน้าสุดด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าดวงตาของนางกลับฉายแววคมกริบประหนึ่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก หลินอู๋เชียน ประมุขเฒ่านั่งนิ่งสงบอยู่บนบัลลังก์ไม้สลักลายมังกรพิฆาต สายตาอันฝ้ามัวแต่แหลมคมกวาดมองไปรอบโถงช้าๆ ทุกครั้งที่สายต

ตอนที่ 14 คืนล่า รัตติกาลที่ควรจะเงียบสงัดกลับถูกทำลายลงด้วยกระแสลมที่กรรโชกแรงอย่างผิดฤดูกาล ลมพัดหวีดหวิวผ่านซอกผา ราวกับเสียงร้องระงมของเหล่าวิญญาณที่หิวโหย บรรยากาศหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าถึงกระดูก ทว่าในใจกลางของสำนักเทียนหมิง ความร้อนแรงที่น่าสะพรึงกลัวกำลังจะอุบัติขึ้น ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง! เสียงระฆังเตือนภัยใบยักษ์ดังกึกก้องกัมปนาทแหวกความมืดมิดรัวเร็วเป็นจังหวะถี่กระชั้น มันไม่ใช่สัญญาณบอกเวลา หรือสัญญาณรวมพลทั่วไป แต่มันคือเสียงเพรียกแห่งหายนะ สำนักเทียนหมิงที่เคยหลับใหลพลันตื่นขึ้นท่ามกลางความโกลาหลที่ยากจะควบคุม ณ คลังโอสถ ทางทิศตะวันออกของสำนัก เปลวไฟสีส้มฉานพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็วราวกับอสูรกายที่กำลังตื่นจากหลับลึก คลังโอสถที่เก็บรักษาตำราและสมุนไพรล้ำค่าบัดนี้กลายเป็นเพียงกองฟืนชั้นดี ควันดำหนาทึบม้วนตัวพุ่งสูงบดบังแสงจันทร์จนมืดมิด “ไฟไหม้! ช่วยด้วย!” “หาน้ำมา! เร็วเข้า!” เสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนสั่งการดังระงมสับสนปนเปกัน ศิษย์จำนวนมากวิ่งวุ่นพยายามดับไฟที่กำลังลุกลาม บางคนเสี่ยงตายพุ่งเข้าไปเพื่อลากร่างของพี่น้องที่สำลักควันออกมา ทว่าพวกเขามิอาจรู้เลยว่

ตอนที่ 16 หนึ่งวันสุดท้าย เวลา... ช่างเป็นสิ่งที่มีค่าและโหดร้ายที่สุดในยามนี้ หนึ่งวัน หรือยี่สิบสี่ชั่วโมงที่หลินอู๋เชียนประทานให้นั้น มันมากพอสำหรับการสูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายก่อนความตายจะมาเยือน ทว่ามันกลับไม่เคยเพียงพอสำหรับ "ความผิดพลาด" แม้เพียงเศษเสี้ยวเดียว กงล้อแห่งโชคชะตาเริ่มหมุนวนอีกครั้ง และทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาในใจขยับเขยื้อน มันคือการนับถอยหลังสู่ลานประหารที่รอคอยพวกเขาอยู่ตรงปลายทาง แสงแดดรำไรของเช้าวันใหม่ยังไม่ทันได้สาดส่องข้ามยอดเขาเทียนหมิง หมอกหนาสีเทาหม่นยังคงปกคลุมทางเดินหินอย่างดื้อรั้น ทว่าเงาร่างของสตรีในอาภรณ์สีดำสนิทกลับปรากฏตัวขึ้นกลางลานเงียบสงัด หลินเยว่ซิน ยืนสงบนิ่งประหนึ่งรูปสลัก ใบหน้าของนางซูบตอบลงเล็กน้อยจากการไม่ได้พักผ่อน ทว่าดวงตากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความเด็ดเดี่ยว "เรามีเวลาไม่มากนัก" น้ำเสียงของนางเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งพัดผ่านโสตประสาท เซียวหาน ก้าวเดินออกมาจากเงามืดเคียงข้างนาง บาดแผลที่หน้าอกและไหล่ยังคงส่งผลให้เขาเคลื่อนไหวได้ไม่ถนัดนัก ทว่าสายตาของเขากลับนิ่งสงบและมั่นคงประหนึ่งผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น เขาจ้องมองใบหน้าด้านข้างของนางด้ว

ตอนที่ 18 สิ่งที่เหลืออยู่ ความเงียบ... เข้าปกคลุมห้องประชุมหลักของสำนักเทียนหมิงอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าเป็นความเงียบที่กรีดลึกยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ ไม่มีเสียงลมพัดผ่าน ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจของเหล่าศิษย์ที่คุกเข่าอยู่รายรอบ ทุกอย่างหยุดนิ่งราวกับกาลเวลาถูกแช่แข็งไว้ด้วย "ความจริง" ที่เพิ่งถูกเปิดเผย ความจริงที่หนักอึ้งและโสมมเกินกว่าที่หัวใจดวงหนึ่งจะแบกรับไหว หลินเยว่ซินยืนตระหง่านอยู่กลางโถงหิน ร่างระหงนิ่งค้างไปนานแสนนาน นิ่งเสียจนดูเหมือนรูปสลักที่ไร้วิญญาณ ทว่าภายในใจของนางกลับกำลังเกิดพายุคลั่งที่บดขยี้ทุกความเชื่อมั่นให้กลายเป็นผุยผง "ทั้งหมดนี้..." นางพึมพำออกมาแผ่วเบา ราวกับกำลังสนทนากับความว่างเปล่าในใจ "มันเป็นเพียงแค่... เกมกระดานของท่านอย่างนั้นรึ?" ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเย็นชา บัดนี้ค่อยๆ หม่นแสงลงจนกลายเป็นความมืดมิดที่ลึกซึ้ง ความรู้สึกของนางไม่ได้พังทลายลงเหมือนแก้วที่แตกกระจาย แต่มันมอดไหม้หายไปจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน มันไม่ใช่แค่ความโกรธแค้นที่ถูกหักหลัง และไม่ใช่แค่ความเสียใจที่ถูกหลอกใช้ แต่มันคือความ "ว่างเปล่า" ที่กัดกินตัวตนของนางจนหมดสิ้น "ท่านเข่นฆ่าคนบ

ตอนที่ 20 หมากตัวแรก สายลมยามดึกพัดกรรโชกผ่านยอดหน้าผาไร้รัก เสียงหวีดหวิวของมันฟังดูประหนึ่งเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่ถูกทอดทิ้ง อากาศเย็นเฉียบเสียดแทงผิวหนังทว่ากลับไม่อาจเทียบเท่าความหนาวเหน็บที่เกาะกินอยู่ภายในขั้วหัวใจของหญิงสาวที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่เพียงลำพัง หลินเยว่ซิน ทอดสายตามองลงไปยังหุบเขาเบื้องล่างที่มืดมิด ดวงตาที่เคยเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทด้วยอำนาจมารบัดนี้กลับคืนสู่สีนิลปกติแล้ว ทว่าประกายตาที่เคยแฝงความสับสนหรือร่องรอยของความเมตตาได้เลือนหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลุ่มลึกและเย็นเยียบประหนึ่งบ่อน้ำที่ไม่มีวันเห็นก้น นางหยิบเศษผ้าที่เปื้อนเลือดจากบาดแผลของตนขึ้นมามอง ก่อนจะปล่อยให้มันปลิวหายไปกับกระแสลม ชัดเจนแล้วว่า... ความรู้สึกรักศรัทธาต่อสายเลือดและสำนักที่นางเคยมี มันได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับความจริงที่แสนโสมมในค่ำคืนที่ผ่านมา “ข้าจะยอมแพ้... และกลายเป็นเบี้ยล่างให้ผู้ใดบงการอีก” เสียงของนางแผ่วเบาจนแทบถูกลมกลบ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับนิ่งสนิทและเย็นเยียบกว่าทุกครั้งที่เคยเป็นมา การพ่ายแพ้ครั้งล่าสุดที่โถงประชุมไม่ใช่เพียงความพ่ายแพ้ทางกายภาพที่ต