All Chapters of จิตมารลวงรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 2 เงาที่ไม่ควรไว้ใจ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจากลานประลองเมื่อครู่ยังคงไม่จางหายไปกับสายลม แม้เสียงโห่ร้องและเสียงโลหะปะทะกันจะเงียบลงจนเหลือเพียงความสงัดที่น่าสะพรึงกลัว แต่คราบสีแดงเข้มที่ซึมลึกร่วงหล่นลงสู่พื้นดินหินแกรนิตกลับกลายเป็นรอยด่างพร้อยที่คอยตอกย้ำถึงโศกนาฏกรรมที่เพิ่งผ่านพ้นไป ซากศพเหล่านั้นถูกจัดการอย่างรวดเร็วราวกับเป็นเพียงขยะไร้ค่า เหลือทิ้งไว้เพียงผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่สิบคนที่สภาพร่างกายสะบักสะบอมและจิตใจบอบช้ำ เหล่าศิษย์ใหม่ที่ผ่านการคัดเลือกถูกนำตัวเดินลึกเข้าไปสู่เขตศิษย์ชั้นในของสำนักเทียนหมิง ทางเดินหินทอดตัวยาวขนาบข้างด้วยกำแพงสูงชันที่ปกคลุมด้วยตะใคร่น้ำสีเขียวครึ้ม บรรยากาศโดยรอบหนักอึ้งและกดดันจนไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมา แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังดูจะดังเกินไปในความเงียบนี้ ทุกคนต่างก้มหน้ามองพื้น ไม่มีการสบตา ไม่มีการผูกมิตร เพราะในใจของทุกคนต่างตระหนักดีถึงสัจธรรมข้อหนึ่งที่สำนักนี้เพิ่งสอนให้ประจักษ์... คนที่ยืนอยู่เคียงข้างเจ้าในยามนี้ อาจกลายเป็นศพถัดไปที่เจ้าต้องเป็นคนลงมือสังหารด้วยตัวเองในยามหน้า เซียวหานเดินตามกลุ่มคนเหล่านั้นไปอย

ตอนที่ 4 คลุ้มคลั่ง กลิ่นคาวเลือดข้นคลั่กยังไม่ทันได้เจือจางไปกับสายลมราตรี ร่างไร้วิญญาณของมือสังหารสำนักจิ่วหลัวล้มลงระเกะระกะเกลื่อนพื้นหญ้าที่ชุ่มไปด้วยหยาดโลหิตสีดำคล้ำภายใต้แสงจันทร์ ป่าทั้งผืนที่เคยอื้ออึงด้วยเสียงคมดาบและการเข่นฆ่าพลันกลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ทว่ามันเป็นความเงียบที่ "ผิดปกติ" จนน่าขนลุก ราวกับสรรพสัตว์ทุกตัวในป่ากำลังกลั้นหายใจเพื่อรอคอยบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตาย หลินเยว่ซินยืนนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางซากศพเหล่านั้นราวกับรูปสลักมรณะ ปลายดาบสั้นในมือของนางยังมีหยาดเลือดไหลหยดลงสู่พื้นดินหญ้าดัง ติ๋ง... ติ๋ง... ทว่าในยามนี้นัยน์ตาของนางกลับไม่ได้เยือกเย็นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันสั่นระริกด้วยระลอกคลื่นแห่งความสับสนและหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด "..." ลมหายใจของนางเริ่มแปรปรวนหนักขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงหอบหายใจที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้กลับกลายเป็นความติดขัดและไม่สม่ำเสมอ ร่างระหงเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่คนทั่วไปยากจะสังเกตเห็น เซียวหานที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล สัญชาตญาณของเขาร้องเตือนถึงอันตรายที่กำลังก่อตัวขึ้นจากภาย

ตอนที่ 6 เงาที่ถูกเพ่งเล็ง ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมหุบเขาเทียนหมิง ท้องฟ้ายามค่ำคืนกลับดูอึมครึมและเงียบสงัดจนผิดปกติ ลมป่าที่เคยพัดหวีดหวิวกลับหยุดนิ่งราวกับธรรมชาติกำลังกลั้นหายใจด้วยความพรั่นพรึง มันคือความสงบเยือกเย็นที่มักจะเกิดขึ้นก่อนที่พายุคลั่งจะโหมกระหน่ำ และในคืนนี้ พายุลูกนั้นกำลังก่อตัวขึ้นภายในกำแพงหินอันมั่นคงของสำนัก โถงประมุข บัลลังก์แห่งอำนาจ ภายในโถงประมุขที่กว้างขวางและโอ่อ่า แสงเทียนสลัวจากเชิงเทียนสำริดส่องสว่างเพียงรำไร เผยให้เห็นเงาร่างของชายชราผู้หนึ่งนั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์หินสีดำขลับที่สลักลวดลายอสูร เขานั่งนิ่งสงบราวกับรูปปั้นที่ไร้ชีวิต ทว่ารังสีอำนาจที่แผ่ออกมากลับกดทับทุกอณูอากาศจนหนักอึ้ง หลินอู๋เชียน ประมุขสูงสุดแห่งสำนักเทียนหมิง ชายผู้กุมชะตาชีวิตของทุกคนในหุบเขาแห่งนี้ "เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้..." เสียงของเขาดังขึ้นอย่างช้าๆ ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจลึกลับ โดยที่ดวงตาของเขายังคงปิดสนิท ไม่ได้บ่งบอกว่ากำลังสนทนากับใครในความมืดนั้น ที่เบื้องล่างของบัลลังก์ ร่างของสตรีในชุดขาวคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม เซวี่ยอิง เงยหน้าขึ้นเล็ก

ตอนที่ 8 พันธนาการ ท่ามกลางความมืดมิดที่หนาทึบราวกับน้ำหมึก ห้องสอบสวนใต้ดินของสำนักเทียนหมิงดูเหมือนจะถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง อากาศภายในนั้นทั้งอับชื้นและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสนิมของเลือดที่สะสมมานานนับปี ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณจนได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำที่ร่วงหล่นจากเพดานหินชื้นแฉะ หยด... หยด... หยด... จังหวะของมันสม่ำเสมอเสียจนดูเหมือนเข็มนาฬิกาที่คอยนับถอยหลังสู่จุดจบของชีวิต ณ ใจกลางห้องที่สลัวรางด้วยแสงตะเกียงน้ำมันริบหรี่ ร่างของ เซียวหาน ถูกพันธนาการอย่างแน่นหนาด้วยโซ่เหล็กกล้าเย็นเยียบตรึงไว้กับเสาหินทมิฬ แขนทั้งสองข้างของเขาถูกยกสูงขึ้นจนปลายนิ้วแทบไม่แตะพื้น เลือดสีแดงข้นไหลซึมจากข้อมือที่ถูกรัดจนห่อเลือด ไหลผ่านลำแขนลงมาตามสีข้าง บาดแผลเก่าและใหม่ที่ทับซ้อนกันตามร่างกายเริ่มอักเสบจนดูน่าสยดสยอง ทว่าสิ่งที่น่าฉงนที่สุดคือ "ดวงตา" ของเขา นัยน์ตาคู่นั้นยังคงนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีเสียงอ้อนวอนขอความเมตตา ราวกับว่าร่างกายที่กำลังแหลกสลายอยู่นี้ไม่ใช่ของตัวเขาเอง ครืด... ปึง! ประตูเหล็กหนาหนักถูกเปิดออกช้าๆ ส่งเสียงเสียดสีที

ตอนที่ 10 คนที่ต้องตาย ลานพิพากษาอันกว้างใหญ่บัดนี้กลับเงียบสงัดจนน่าใจหาย ราวกับสรรพสิ่งรอบกายถูกแช่แข็งไว้ด้วยไอเย็นแห่งความตายที่โรยตัวลงมาปกคลุม ความกดดันมหาศาลจากแรงวัตรของประมุขเฒ่ากดทับลงบนหัวไหล่ของทุกคนจนแทบจะหายใจไม่ออก ทว่าความหนักอึ้งทางกายภาพนั้นไม่อาจเทียบเท่าความร้าวรานที่กัดกินหัวใจของสตรีที่คุกเข่าอยู่กลางลานหินได้เลย หลินเยว่ซิน ยังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น ร่างกายที่เคยสง่างามและทะนงตนบัดนี้สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ หยาดน้ำตาใสพรั่งพรูออกจากดวงตาคู่สวยไม่ขาดสาย มันไหลผ่านแก้มเนียนและหยดลงกระทบพื้นหินแตกกระจายประหนึ่งเศษเสี้ยววิญญาณของนางที่กำลังพังทลายลง เบื้องหน้าของนางคือ เซียวหาน ชายหนุ่มที่ถูกพันธนาการไว้กับเสาไม้ด้วยโซ่ตรวนหนาหนัก เขายืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางสายตาที่จ้องจะเอาชีวิต ทว่าแววตาของเขากลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด มันเป็นความนิ่งที่บ่งบอกถึงการยอมรับในชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง และบนแท่นสูงตระหง่าน หลินอู๋เชียน ยืนมองลงมาด้วยสายตาที่เย็นชาและว่างเปล่า เขาจ้องดูหลานสาวของตนราวกับกำลังรับชม "การแสดง" ที่น่าสนใจบทหนึ่ง เป็นการแสดงที่เดิมพันด้วยชีว