ตอนที่ 25 สิ่งที่เหนือกว่ามนุษย์

ตอนที่ 25 สิ่งที่เหนือกว่ามนุษย์

ซากศพของศิษย์เฝ้ายามทอดวางระเกะระกะไปตามขั้นบันไดหินที่มุ่งสู่หอหลักชั้นสูงสุด เลือดสีแดงข้นไหลรินอาบขั้นบันไดประหนึ่งลำธารมรณะ ทุกย่างก้าวที่หลินเยว่ซินเหยียบย่างผ่านไปคือกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ นางเดินผ่านซากปรักหักพังอย่างเงียบเชียบทว่าคุกคาม ประหนึ่งพญามารที่กำลังก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ที่ฉาบด้วยโลหิต

ปัง!

บานประตูไม้แกะสลักอันวิจิตรของห้องโถงหลักถูกแรงอัดมหาศาลกระแทกจนแตกกระจายกลายเป็นเศษไม้วิวดังไปทั่วบริเวณ แรงระเบิดของพลังมารส่งผลให้หอหลักทั้งหลังสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นประหนึ่งจะถล่มลงมาในพริบตา หลินเยว่ซินยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันและฝุ่นละออง ควันสีดำทมิฬห่อหุ้มร่างกายของนางไว้ประหนึ่งอาภรณ์แห่งความพินาศ

ดวงตาของนางบัดนี้มืดสนิทประหนึ่งหลุมดำที่ไร้จุดจบ ไม่หลงเหลือประกายแห่งความเป็นมนุษย์หรือความลังเลใจใดๆ อีกต่อไป สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูนี้ ไม่ใช่หลานสาวผู้ซื่อสัตย์คนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ณ ใจกลางห้องโถงอันกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยเครื่องเรือนหรูหรา หลินอู๋เชียน ยืนสงบนิ่งอยู่เพียงลำพัง ท่าทางของเขาดูนิ่งเฉยประหนึ่งไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นรอบกาย แม้แต่แรงระเบิดที่เพิ่งทำลายประตูเข้ามาก็ไม่อาจทำให้ชายเสื้อของเขาสั่นไหวได้

“ในที่สุด...” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเปี่ยมด้วยพลังอำนาจที่ลึกลับ “เจ้าก็ขัดเกลาตัวเองจนมาถึงขั้นนี้ได้เสียที เยว่ซิน”

เขาทอดสายตามองหลานสาวด้วยความพึงพอใจประหนึ่งนายช่างที่มองดูผลงานชิ้นเอกที่เพิ่งสร้างเสร็จสมบูรณ์

“ข้าจะฆ่าท่าน...”

น้ำเสียงของหลินเยว่ซินแผ่วเบาทว่าชัดเจนและกึกก้องไปทั่วโถงกว้าง มันเป็นน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งอารมณ์โกรธแค้น ไร้ซึ่งความลังเลใจ มีเพียงเจตจำนงเดียวที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด คำพูดนั้นสั้นกระชับทว่ามันคือจุดจบของความสัมพันธ์ระหว่างปู่และหลานที่หลงเหลืออยู่

ฟึ่บ!!!

โดยไม่ต้องรอให้ฝ่ายตรงข้ามได้ตั้งตัว หลินเยว่ซินพุ่งกายเข้าหาหลินอู๋เชียนในชั่วอึดใจเดียว ความเร็วของนางในยามนี้เหนือล้ำกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ร่างกายของนางกลายเป็นเพียงเงาสีดำที่ตัดผ่านอากาศธาตุ

ปัง!!!

แรงปะทะจากการปะทะกันครั้งแรกส่งผลให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ยุบตัวลงจนแตกร้าวเป็นวงกว้าง ผนังห้องที่ประดับด้วยภาพวาดโบราณฉีกขาดกระจุยกระจาย อากาศโดยรอบถูกแรงอัดจนระเบิดออกส่งเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู

หลินอู๋เชียนใช้เพียงฝ่ามือเดียวรับกระบวนท่าสังหารของหลินเยว่ซินไว้ได้ ทว่าครั้งนี้สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวคือความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม... เขาถูกแรงปะทะนั้นซัดจนต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว

เพียงก้าวเดียว... ทว่ามันคือ “ความสำเร็จ” ครั้งยิ่งใหญ่ของเยว่ซินที่สามารถสั่นคลอนรากฐานของประมุขผู้ไร้เทียมทานผู้นี้ได้

ทว่าแทนที่เขาจะโกรธเกรี้ยว หลินอู๋เชียนกลับระเบิดเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างรื่นรมย์ “ดี... เยี่ยมยอดที่สุด! นี่แหละคือสิ่งที่ข้าเพียรพยายามสร้างมาตลอดชีวิตของข้า!”

คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามความเป็นมนุษย์ของนางนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงมาร พลังในร่างของหลินเยว่ซินปะทุขึ้นอย่างรุนแรงจนน่าสะพรึงกลัว

“อย่าได้ริอ่านพูด...” เสียงของนางต่ำลึกและสั่นพร่าด้วยแรงกดดันที่มหาศาล “อย่าได้พูดว่าข้าคือสิ่งที่ท่านสร้าง... ข้าไม่ใช่เครื่องมือของท่านอีกต่อไปแล้ว!”

ปัง!!!

พลังมารระเบิดออกรอบทิศทาง ควันสีดำที่พุ่งออกมาเริ่มจับตัวกันเป็น “เงา” ประหลาดที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวและน่าสยดสยองประหนึ่งสิ่งมีชีวิตจากนรก มันพุ่งเข้าจู่โจมหลินอู๋เชียนพร้อมๆ กับตัวนางอย่างบ้าคลั่ง

หลินอู๋เชียนค่อยๆ ยกมือขึ้นช้าๆ ท่าทางของเขาเริ่มเปลี่ยนไป รังสีอำนาจรอบกายขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว

“ถ้าอย่างนั้น...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอันตราย “ข้าก็ไม่จำเป็นต้องยั้งมือเพื่อถนอมผลงานชิ้นนี้ไว้อีกต่อไปแล้วสินะ”

ปัง!!!!

พลังวัตรของหลินอู๋เชียนระเบิดออกมาอย่างรุนแรงประหนึ่งดวงอาทิตย์ที่แตกดับ แสงสีดำทะมึนของพลังอสุราเข้าปะทะกับแสงสีทองที่แฝงไปด้วยไอสังหารของหลินเยว่ซิน พื้นห้องหอหลักแตกออกเป็นร่องลึก อากาศรอบด้านบิดเบี้ยวจนมองภาพตรงหน้าไม่ชัดเจน

หลินเยว่ซินหรี่ตาลงจ้องมองกระแสพลังที่ไหลเวียนอยู่รอบกายปู่ของนางด้วยความสับสน “พลังของท่าน... มันไม่ใช่พลังของมนุษย์... ท่านเป็นตัวอะไรกันแน่?”

หลินอู๋เชียนคลี่ยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า “แน่นอนสิเยว่ซิน... เพราะข้าก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์เดินดินมานานแสนนานแล้ว”

“ข้าคือ...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงลุ่มลึกที่ทำให้จิตวิญญาณของผู้ฟังต้องสั่นสะท้าน “ผู้ที่ข้ามผ่านความตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน... ผู้ที่กลืนกินวิญญาณและพลังต้องห้ามจากบรรพกาลเพื่อคงความเป็นนิรันดร์ ข้าอยู่เหนือกฎเกณฑ์และกฎแห่งกรรมของโลกใบนี้ไปนานแล้ว!”

คำพูดนั้นทำให้ทุกอย่างกระจ่างแจ้งในทันที... ความอำมหิตที่เขาทำมาตลอดไม่ใช่เพียงนิสัยใจคอ แต่มันคือวิถีแห่งการเป็นปิศาจที่แท้จริง

ฟึ่บ!!!

ทั้งสองร่างพุ่งเข้าหากันอีกครั้งด้วยแรงอาฆาตที่ไม่มีวันลดละ

ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!!

เสียงระเบิดของพลังดังต่อเนื่องจนทำให้หอหลักทั้งหลังเริ่มสั่นคลอนและถล่มลงมาทีละส่วน เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนกำแพงและซากปรักหักพัง พื้นที่ที่เคยโอ่อ่าบัดนี้กลายเป็นสนามประลองที่พินาศย่อยยับ ไม่มีใครยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

หลินเยว่ซินรุกเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง นางฟัน แทง และฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้า ทุกท่วงท่าเคลื่อนไหวเพื่อจุดประสงค์เดียวคือการปลิดชีพชายเบื้องหน้า ทว่าหลินอู๋เชียนยังคงยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงราวกับขุนเขาที่ไม่สะทกสะท้านต่อพายุ

“ยังไม่พอเยว่ซิน... พลังมารที่เจ้ามีอยู่ยังไม่เพียงพอที่จะปลิดชีพข้าได้!” เขาเอ่ยพลางปัดการโจมตีออกอย่างง่ายดาย “เจ้าต้องทอดทิ้งเศษเสี้ยววิญญาณสุดท้ายที่เหลืออยู่... แล้วเจ้าจะพบกับพลังที่แท้จริง!”

“ถ้าอย่างนั้น...” หลินเยว่ซินเอ่ยเสียงสั่นพร่า ดวงตาของนางที่มืดมิดกลับดูสว่างไสวขึ้นมาอย่างประหลาดประหนึ่งดวงดาวที่กำลังระเบิด “ข้าจะแสดงให้ท่านเห็นเอง... ว่าความสิ้นหวังที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร!”

ปังงงง!!!!

หลินเยว่ซินปลดปล่อยพลังมารทั้งหมดในร่างกายออกมาในคราวเดียวโดยไม่สนว่าร่างกายจะแบกรับไหวหรือไม่ นางทำลายผนึกสุดท้ายในจิตใจทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง พลังมหาศาลระเบิดออกโดยไร้การควบคุม ไร้การยั้งมือประหนึ่งพายุหมุนสีดำที่กวาดล้างทุกสิ่ง

แรงระเบิดนั้นมหาศาลเกินกว่าที่หอหลักจะรับไหว อาคารสูงตระหง่านพังทลายลงมาในพริบตา ฝุ่นควันปลิวว่อนไปทั่วสำนัก พื้นดินใจกลางสำนักแตกแยกออกเป็นหลุมลึกประหนึ่งถูกอุกกาบาตพุ่งชน

ฝุ่นละอองและควันไฟค่อยๆ ลอยจางไปอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสยดสยอง ทุกสรรพสิ่งรอบกายราบเรียบเป็นหน้ากลอง

ท่ามกลางกลุ่มหมอกควันที่ยังไม่จางหาย ปรากฏเงาร่างสองสายที่ยังคงยืนหยัดอยู่บนซากปรักหักพัง

หลินเยว่ซินยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายระหงโชกไปด้วยเลือดและแผลพุพองจากการปะทะ พลังในร่างของนางเหือดแห้งจนเกือบหมดสิ้น

ส่วนหลินอู๋เชียนยังคงยืนนิ่งสงบ ทว่าครั้งนี้เขากลับมีเลือดสีแดงเข้มไหลรินออกมาจากมุมปาก แววตาของเขามีร่องรอยของความเจ็บปวดปรากฏให้เห็นเป็นครั้งแรก

“ดี...” เขาพึมพำน้ำเสียงแผ่วเบา “ในที่สุด... เจ้าก็สามารถฝากรอยแผลไว้บนร่างกายของข้าได้เป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี...”

คำพูดนั้นคือการยอมรับถึงชัยชนะเล็กๆ ท่ามกลางความเสียหายมหาศาล หลินเยว่ซินพยายามจะรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพื่อพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง ทว่าร่างกายที่พังทลายของนางกลับทรยศ นางทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหินอย่างสิ้นแรง

ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะเข้าสู่จุดจบ

“พอแค่นี้ก่อนเถอะ... ทั้งสองท่าน”

เสียงเย็นเยียบที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืดของซากกำแพง เซวี่ยอิง ปรากฏกายขึ้นในชุดขาวที่ยังคงสะอาดสะอ้านประหนึ่งนางไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากการถล่มของหอหลัก นางเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่กึ่งกลางระหว่างคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มจางๆ

“หากยังฝืนสู้กันต่อไปสำนักเทียนหมิงที่พวกท่านรักนักหนา... คงจะอันตรธานหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์จริงๆ เป็นแน่”

หลินอู๋เชียนทอดสายตามองไปที่เซวี่ยอิง ก่อนจะค่อยๆ ถอนพลังอสุราของตนกลับคืนไปอย่างช้าๆ “ยังไม่ถึงเวลาอันควร...” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก

หลินเยว่ซินนั่งหอบหายใจจ้องมองคนทั้งคู่ด้วยแววตาที่ว่างเปล่ายิ่งกว่าเดิม ความแค้นในใจของนางยังไม่มอดดับ ทว่าในยามนี้นางตระหนักแล้วว่า ศัตรูที่นางต้องเผชิญนั้น... ไม่ใช่เพียงแค่ปู่ผู้โหดร้าย แต่เป็นสิ่งที่ก้าวข้ามความเป็นมนุษย์ไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ

การต่อสู้ในวันนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของจุดจบ และนางรู้ดีว่าในครั้งหน้า... จะต้องมีใครคนหนึ่งที่ไม่มีวันได้กลับมาเห็นแสงตะวันอีกตลอดกาล