ตัวเล็กสเปคพาย

พรึ่บ!!

“โอ๊ย...ทำเบาๆ เป็นไหมเนี่ย...ฉันมึนหัวนะ” ร่างเล็กที่ถูกเหวี่ยงไปที่โซฟากล่าวขึ้นอย่างหัวเสีย แถมยังจ้องหน้าเขาตาเขม็งอีกไม่มีทีท่าว่าจะเกร็งกลัวใดๆ

“ไอ้พาย...มึงก็เบาๆ ดิวะ...เฟอร์ตัวนิดเดียว...เดี๋ยวนะ...มึงกินซ้ำเหรอ” ชาลีที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่นั้นเอ่ยถาม แต่ปลายประโยคกลับเลยกระซิบด้วยเสียงอันเบา เพราะกลัวว่าคนที่ถูกนินทาจะได้ยิน ซึ่งมันจะดูเสียมารยาทเอามากๆ

“เออ...ยังไง...ทำไมคนนี้ซ้ำ...ปกติจ่าย เสร็จ จบนี่” เรย์เสริมทัพ ส่วนคนถูกจี้ถามก็ตีมึนไม่ตอบ จะให้ตอบได้ไง ยังไม่ได้กินเลย แต่ขืนตอบความจริงไปเพื่อนล้อแย่ ว่าเพลย์บอยแบบเขาชวดเงิน ไม่พอชวดสาวอีก รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น

จึ่กๆ

“อะไร...” ระหว่างที่ยกเหล้าซดอยู่ข้างๆ คนตัวเล็กก็สะกิดไปที่แขนของเขา

“ยืมเสื้อหน่อยดิ หนาว”

“หึ่ย...วุ่นวายจริงๆ เลย” ปากบ่นไปงั้นแหละ สุดท้ายก็ถอดเสื้อตัวนอกให้เธออยู่ดี จากนั้นก็ดื่มต่อกับเพื่อ หันมาอีกทียัยเตี้ยนั่นก็หลับอยู่อีกมุมหนึ่งไปแล้ว

“มึงกลับไปเลยก็ได้ พวกกูก็จะกลับแล้ว” เจ้าของงานวันเกิดอย่างชาลีบอก

“จะกลับกับกูไหม” ครั้งนี้เป็นสายหมอกที่ถามขึ้นเสียงเรียบ ถามเพื่อความแน่ใจ เพราะดูทรงแล้วคงไม่น่าจะกลับบ้านกับเขาแน่นอน

“ไม่...เดี๋ยวไปส่งตัวปัญหาก่อน...” พูดจบก็ช้อนร่างเล็กขึ้น แล้วเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไป เป็นภาพที่ทำเอาเพื่อนๆ ในห้องเหวออยู่ไม่น้อย เพราะพะพายไม่เคยทำแบบนี้กับสาวคนไหนเลย ล่อเย อย่างเดียว เยเสร็จก็ตัวใครตัวมัน จะมาหวังให้อุ้มกลับแบบนี้ อย่าได้ฝัน ล่าสุดสาวแกล้งหลับเพื่อล่อให้เขาอุ้มกลับคอนโด ไอ้บ้านี่ก็ทิ้งสาวไว้แบบนั้น แล้วเดินออกจากร้านเหล้าหน้าตาย จนสาวโพสต์ด่า แต่คนแบบเขาก็ไม่สนใจอยู่ดี

ครืดดดดดด

ฟิ้วส์!!

ขณะที่พะพายขับรถอยู่นั้น อยู่ๆ เฟอร์ก็กดเปิดกระจก เอาหน้าไปรับลม ด้วยเพราะรถที่น้องสาวของเขาให้ยัยนี่ใช้มันเป็นรถสปอร์ตเปิดประทุน เขาก็เลยเปิดหลังคาให้ไปเลย อยากรับลม ก็จัดให้เลย

“แส่ไม่เข้าเรื่อง...ไม่ได้บอก” ตวัดสายตาไปที่ร่างสูงข้างๆ พร้อมกับพูดกระแทกเสียงใส่

“ได้!!” ใช้ลิ้นดุนไปที่กระพุ้งแก้มเพื่อระบายโทสะกับคนปากดี

ครืดดดดดดด!

“เฮ้ย...เป็นบ้าอะไรเนี่ย” เมื่อพะพายกดปิดกระจก พร้อมกับปิดซันรูฟทันทีอย่างประชดประชัน จนหน้าสวยที่เงยไปที่ขอบประตูนั้นงัดหน้าเธอขึ้น

“ก็ไม่ชอบไม่ใช่เหรอ ไม่ชอบก็ปิด”

“ไอ้บ้านี่!!”

แม้เขาจะถูกสายตาของร่างเล็กตำหนิ แต่เขาก็ไม่สนใจ ไหวไหล่ใส่เชิงกวน จากนั้นก็ขับรถตรงไปยังคอนโดของเขาแทน

“นี่!! นายพาฉันมาที่นี่ทำไม แล้วนี่คอนโดใคร?”

“คอนโดฉันเอง ขี้เกียจขับไปคอนโดยัยฟ้า ไกล” ให้เหตุผลแบบคนมึนๆ จากนั้นก็เลี้ยวไปจอดที่โซนจอดรถวีไอพี แล้วดับรถเดินดุ่มๆ เดินลงจากรถทันที ไม่ได้สนใจคนตัวเล็กที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยเลยสักนิด

“หึ่ย! นี่ฉันต้องเจอกับคนประเภทไหนกันนะ”

“เดินมาเร็วๆ ...ฉันไม่อุ้มเธอแล้วนะจะบอกให้...อุ้มต่อไปที่ฉันจะอุ้มคืออุ้มแตงเท่านั้น”

“ไอ้ทุเรศ ในหัวคิดเป็นแค่เรื่องเดียวหรือไง” ปากก็บ่นไปในขณะที่เดินตามหลังเขา

พลั๊ก!!

“อ๊ะ!” ด้วยความที่อยู่ๆ ไอ้บ้านี่ก็เกิดหยุดเดิน ทำให้คนตัวเล็กที่ก้มหน้าก้มตาเดินตามเขา หน้าจุ่มไปกับแผ่นหลังเขาพอดิบพอดี โชคดีแค่ไหนที่ดั้งแท่งนี้เป็นของจริง หากไปทำมาป่านนี้ดั้งยุบไปแล้ว

“แล้วทำไมไม่มองทาง”

“แล้วนายจะหยุดเดินทำไม”

“เอ้า...ขาฉัน...ฉันจะหยุด หรือจะเดินแล้วเกี่ยวอะไรกับเธอ...มีตาก็มองบ้างทางอะ”

“เออๆ ฉันขอโทษก็ได้...แต่ตอนนี้มึนหัวอะ...รีบขึ้นได้ไหม”

“เดี๋ยวได้ขึ้นแน่ แต่ขอไปซื้อถุงยางก่อน” คำพูดโผงผางของเขา ทำเอาคนฟังถึงกับตาเบิกโพลงขึ้นมาทันที

หมับ!

“อ๊ะ” เมื่อรับรู้ถึงอันตรายก็เลยรีบหมุนตัวกะจะวิ่งหนี แต่ทว่ากลับถูกคนมือไวคว้าเอาไว้เสียก่อน

“จะไปไหน!! ตกลงอะไรไว้...ก็ช่วยทำตามที่พูดด้วย...อย่ามาเนียน...ไม่งั้น...คลิปเธอหลุดแน่” ร่างสูงหยิบยกคลิปที่อุปโลกน์ขึ้นมาหวังขู่เธอ ซึ่งแน่นอนว่ามันได้ผล คนที่รักษาภาพพจน์ของตัวเองอย่างเธอ ต้องกลัวอยู่แล้ว

“ปะ...เปล่า...ไม่ได้เนียน...จะไปซื้อยาคุม” เอ่ยแก้ตัวด้วยใบหน้าใสซื่อ ทั้งที่ความจริงก็จะหนีนั่นแหละ ขนาดวันที่เธอไม่รู้ตัว เธอยังรับไม่ได้เลย แล้ววันนี้มีสติเกือบจะครบองค์ ต้องร้องไห้แน่ๆ หากเห็นว่าไอ้บ้านี่มาขย่มโยกอยู่บนตัวเธอ โอ๊ย แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

“ซื้อทำบ้าอะไรล่ะยาคุม ฉันจะใส่ถุง ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง...กินเยอะๆ มันดีหรือไง” เห็นแบบนี้เขาก็เซฟให้อยู่นะ ไม่ได้คิดที่จะเอาๆ แบบคนเห็นแก่ตัวหรอก

“ละ...แล้วถ้าถุงแตกขึ้นมาล่ะ...ฉันก็ต้องกินอยู่ดีหรือเปล่า”

“โอ๊ย...มันไม่แตกหรอก”

“ดะ...เดี๋ยว...จะลากฉันไปด้วยทำไมฉันไม่ไป...” คนถูกฉุดดึงตามเขาไปร้องโวยวาย อย่าบอกนะว่าเขาจะพาเธอไปเลือกถุงยางน่ะ ไม่นะ ชาตินี้จะไม่มีทางเลือกอะไรบัดสีแบบนั้นเด็ดขาด

“จะได้รู้ไงว่าไซซ์ไหน วันหลังฝากซื้อจะได้จำได้”

“ไม่...ไม่จำ...ไม่ซื้อ...อยากใส่ก็ไปเลือกซื้อเองสิ...” ขืนตัวไว้สุดฤทธิ์ เป็นตายยังไงเธอก็ไม่ซื้อของพันธุ์นั้นเด็ดขาด

“ถ้าไม่ซื้อก็สด...เลือกเอา...อยากท้องก็ตามใจ...ฉันไม่ติดอยู่แล้ว...เพราะฉันไม่ได้เป็นคนอุ้มท้อง” ลอยหน้าลอยตาพูดอย่างคนหน้ามึน ไม่สะทกสะท้านใดๆ เลยสักนิด

“ก็บอกว่าจะไปกินยาเองไง...”

“แล้วมันต่างกันยังไง ซื้อยาคุมกับซื้อถุงยาง สมัยไหนแล้วแม่คุณ...ยังจะอายอยู่อีก”

“ใครจะไปหน้าหนาเหมือนนายล่ะ ที่ซื้อจนชิน”

“หึ่ย ถ้าไม่ติดที่ว่าเธอเป็นสเปคฉันนะ โยนลงจากรถแล้ว” บ่นอุบอิบกับตัวเองเบาๆ แต่ก็ยังไม่วายฉุดกระชากลากถูร่างเล็กให้เดินตามเขาเข้าไปในมินิมาร์ทใต้คอนโดอยู่ดี เป็นโรคจิตหรือไง ถึงได้ชอบทำให้คนอื่นอับอายบ่อยๆ

“นี่...ปล่อยนะ...ฉันไม่ไป!! ฮือ...” บีบน้ำตาเรียกคะแนนสงสารซะเลย

พรึ่บ!! ผลั๊ก!!

“อ๊ะ!”

“อยากได้อะไรก็ไปหยิบ...ที่ห้องฉันไม่มีอะไรให้กินนะ” ไม่รู้ว่ามันผีเข้าหรือว่ายังไง พอเดินมาจนถึงประตูทางเข้า เขาก็ผลักหลังเธอไปที่โซนอาหาร พร้อมกับเอ่ยบอกด้วยคำพูดที่เรียบนิ่ง ส่วนเขาก็เดินเอามือล้วงกระเป๋าไปอีกทาง

จริงๆ ก็แค่อยากจะแกล้งเธอเฉยๆ ไม่ได้จะให้ไปซื้อให้สักหน่อย แค่ให้ไปเลือกของใช้ส่วนตัว เพราะที่ห้องของเขามันไม่มีของกิน และของใช้ส่วนตัวของผู้หญิงเลย

“อ๊ะ...ไอ้บ้านี่ท่าทางพิลึก” บ่นเสร็จก็เดินไปเลือกซื้อของ ด้วยความที่เธอค่อนข้างที่จะใช้ของจุกจิกเยอะ เลยเดินไปหยิบตะกร้ามาใส่ของรู้ตัวอีกทีก็เกือบเต็มตะกร้าไปเสียแล้ว

“อึบ...อ๊ะ...บ้าเอ๊ย...มันอยู่สูงหรือฉันเกิดมาเตี้ยล่ะเนี่ย” เมื่อเอื้อมหยิบน้ำผลไม้รสโปรดไม่ถึง ก็บ่นกับตัวเอง ทว่าก็พยายามเขย่งปลายเท้าแล้วเอื้อมหยิบ

หมับ!!

“อ๊ะ...นะ...นายทำอะไรเนี่ย!!” แต่อยู่ๆ ร่างเล็กก็ตัวลอยขึ้น เพราะถูกพะพายอุ้มเธอจนเอื้อมไปหยิบน้ำผลไม้นั้นได้ง่ายๆ

“รีบหยิบสิ...ชอบให้อุ้มนักหรือไง”

ทำไมไม่เหมือนที่เคยดูในหนังเลย ที่พระเอกเอื้อมมือไปหยิบให้ พร้อมกับนางเอกที่หันกลับมามอง พร้อมกับสบประสานสายตากันหวานเชื่อม ร่างเล็กคิด ก่อนที่จะรีบเอื้อมไปหยิบน้ำผลไม้มากอดเอาไว้ พร้อมกับบอกกับตัวเองในใจว่า ไอ้บ้านี่มันตัวร้าย ไม่ใช่พระเอกเสียหน่อย

“ปล่อยได้แล้ว” เอ่ยบอกด้วยเสียงแข็งๆ ซึ่งฟังดูมันก็ยิ่งขัดหู ทั้งที่เขาอุตส่าห์ช่วยเธอแท้ๆ

“ไม่คิดจะขอบคุณเลยหรือไง ฉันช่วยเธอนะเมื่อกี้น่ะ”

“ไม่ ทำไมต้องขอบคุณด้วย ไม่ได้ขอ...”

“อ๋อ...งั้นเหรอ” พยักหน้า แล้วพูดด้วยใบหน้ามึนๆ จากนั้นก็เอื้อมมือไปแย่งน้ำผลไม้จากมือเธอแล้ววางไว้ที่ชั้นดังเดิม “ไม่ต้องกิน...จบ” พูดจบ ก็เดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงไปอย่างสบายใจ แอบสะใจหน่อยๆ ที่ทำให้เธอโมโหเขาได้

“หึ่ย!! ไอ้บ้าเอ๊ย...แล้วฉันจะเอามายังไงล่ะเนี่ย” สบถกับตัวเองแล้วมองน้ำผลไม้ขวดนั้นตาละห้อย “เหลือขวดเดียวแล้วด้วย...ทำไมฉันต้องมาเจอกับคนบ้าๆ แบบมันด้วยวะ”

“ขอโทษนะครับ...มีอะไรให้ช่วยไหม?” ขณะที่เธอกำลังก่นด่าพะพายอยู่ในใจ เสียงทุ้มของผู้ชายคนหนึ่งก็ถามขึ้น ดึงความสนใจให้หันไปมองตามเสียงในทันที

“เอ่อ...ขอบคุณค่ะ...งั้นรบกวนหยิบน้ำแอปเปิลให้หน่อยได้ไหมคะ” เอ่ยตอบกลับไปด้วยเสียงสุภาพ พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนหวาน ตามสไตล์ภาพลักษณ์ใสๆ แบ๊วๆ ที่เธอสร้างขึ้น

“อ้อ...ได้สิครับ...” แล้วผู้ชายหน้าตาดีคนนั้นก็เอื้อมหยิบน้ำแอปเปิลให้เธอ ตามด้วยส่งให้เธอในเวลาต่อมา

“ขอบคุณนะคะ...หากไม่ได้คุณ...คงไม่ได้ดื่มมันแน่ๆ เลย” ตีหน้าเศร้า แล้วระบายยิ้มบางๆ

“ชอบน้ำแอปเปิลเหมือนกันเลยครับ...คุณ...” ชายผู้นั้นแสร้งหลอกถามชื่อเธอ ซึ่งแน่นอนว่ามันก็คือแผนของยัยตัวแสบเหมือนกัน

“พะพาย...ฉันชื่อพะพาย...” แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขัดขึ้นมากลางบทสนทนาของทั้งคู่ ทำเอาเฟอร์ถึงกับเสียอารมณ์ จนต้องเบะปากมองบนเพราะเอือมระอากับพฤติกรรมสุดห่ามของพะพาย

“อะ...เอ่อ...เพื่อนหรือแฟนครับ” เลิกคิ้วมอง แล้วชี้ไปทางพะพายเพื่อถามเฟอร์

“พะ...” ยังไม่ทันที่คำตอบจะหลุดออกจากปากเธอเลยด้วยซ้ำ คนหน้ามึนก็แทรกขึ้นก่อน

“ผัว!! ชัดไหม...เนี่ยถุงยาง...กำลังจะขึ้นไปเย็บกันเลย...” ลอยหน้าลอยตาตอบ ไม่พอชูกล่องถุงยางที่ไม่รู้มันหอบมาอะไรเยอะแยะให้ผู้ชายคนนั้นดู

อยากจะกรี๊ด จะบ้าตาย หยาบคายที่สุด รับไม่ได้อย่างแรง แม้คนตัวเล็กฉุนเฉียวในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่พยายามระงับอารมณ์ของตัวเองไม่ให้ปะทุออกมาต่อหน้าคนอื่น และไม่รู้ว่ามันซื้อไปถมที่หรือไงเยอะขนาดนั้น กะจะเอาให้เธอตายคาเตียงเลยใช่ไหม เธอคิด