โวยวาย

“กรี๊ดดดดดดดดด” ร่างเล็กกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นพะพายนอนกอดเธอแถมบนตัวยังมีแค่กางเกงที่ปลดเข็มขัดออก เป็นภาพที่ทำให้เธอคิดดีไม่ได้เลย จึงรีบคว้าหมอนมาฟาดไปที่เขาจนคนที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโวยวายของเธอ

“ไอ้บ้า ไอ้ทุเรศ นายพรากความบริสุทธิ์ของฉันไปแล้วเหรอ กรี๊ดดดดดดด ไม่นะ รับไม่ได้อย่างแรงเลย”

ปั่ก ปั่ก ปั่ก!!

“โอ๊ย อะไรของเธอวะเนี่ย ยัยหมากระเป๋า”

“นายหลอกมอมเหล้าฉันแล้วก็ข่มขืนฉันใช่ไหม ไอ้คนเลว!!” ด้วยสภาพของเขาตอนนี้ที่ไม่ว่าจะแก้ตัวยังไงเธอก็คงไม่เชื่อแน่ เลยปล่อยไปตามน้ำ จากนั้นก็ลุกไปหยิบเสื้อของตัวเองที่เอาไปซักและแห้งดีแล้วมาสวมใส่

“ข่มขืนอะไร เมื่อคืนเธอขย่มให้ฉันเอง ไม่เชื่อดูคลิปไหม” ไม่พูดเปล่าแต่เขากลับยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้เธอดู แน่นอนว่าเธอไม่มีทางดูอะไรที่มันบัดสีบัดเถลิงแน่ๆ ส่วนเขาก็กวนประสาทเธอไปงั้นแหละ ถือซะว่าเอาไว้เป็นข้อต่อรองก็แล้วกัน

“กรี๊ดดดดด ฉันไม่ดู แล้วก็ลบเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้ทุเรศ”

“ไม่ลบ ลบก็โง่สิ...ไปแล้ว...มีเรียนเช้า” ดูความกวนของเขาสิ ตีมึนเดินออกจากห้องหน้าตาเฉย ปล่อยให้ร่างเล็กจิกทึ้งหัวตัวเอง ด้วยความหัวเสียอยู่บนเตียง

“กรี๊ดดดดดดดด เป็นไปไม่ได้ ฮือ...นี่ฉันมีอะไรกับมันจริงๆ เหรอเนี่ย ม่ายยยยยยยย พ่อจ๋าช่วยเฟอร์ด้วย...เฟอร์อยากได้ผัวหมอ เฟอร์ไม่อยากได้มัน!!!”

ปั่ก ปั่ก ปั่ก ปั่ก!!

กำปั้นเล็กทุบไปที่ที่นอนเพื่อระบายอารมณ์โทสะที่มันปะทุขึ้นในตอนนี้ เพื่อนก็หักหลัง แถมยังโดนไอ้บ้านั่นเปิดซิงอีก ชีวิตยัยเฟอร์นี่ไม่คิดจะมีอะไรดีแล้วใช่ไหม!!

แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นไปแล้ว จะไปร่ำร้องเรียกกลับคืนมาก็คงจะมีประโยชน์อะไร สุดท้ายก็จำใจลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวไปเรียน

@ตึกคณะการโรงแรม

“ฟะ...เฟอร์” ขณะที่สองเท้าของคนตัวเล็กก้าวเข้ามาในตึก ดวงตาของเธอก็เหลือไปเห็นเพื่อนรักของเธอเข้าอย่างจัง พร้อมกับยัยนั่นที่เรียกชื่อเธออย่างคนที่รู้สึกผิด

“มึงทำแบบนี้กับกูได้ไงอีขิม กูเป็นเพื่อนมึงนะ” น้ำเสียงและแววตาแสดงถึงความสิ้นหวัง เสียแรง เสียใจ ไม่คิดเลยว่าเพื่อนของเธอจะทำแบบนี้กับเธอ ตลอดเวลาที่ผ่านมาความเป็นเพื่อนมันไม่ได้มีความหมายเลยเหรอ

หมับ!!

“ไปกันเถอะสายขิมเพื่อนรัก” ยังไม่ทันที่ยัยนั่นจะได้อ้าปากพูดอะไรกับเธอเลย แก๊งของกะทิก็เดินเข้ามาโอบไหล่แล้วดึงตัวสายขิมออกไปต่อหน้าต่อตาเธอ พร้อมกับยกยิ้มเย้ยหยันเฟอร์ ที่ไม่มีเพื่อน สายตาที่มองมาดูเวทนาเธอจนเธอแทบปรี๊ด ทำได้แค่มองอดีตเพื่อนรักเดินไปกับศัตรู

“หึ ไม่มีเพื่อนก็ไม่ตาย เธอเก่งอยู่แล้วเฟอร์ แค่นี้เองไม่เห็นจะเป็นไรเลย” แม้ปากจะพูดให้กำลังใจตัวเอง แต่ทว่าน้ำตากลับคลอรอบดวงตาเสียอย่างนั้น

เธอพยายามกลั้นก้อนสะอื้นลงคอ เงยหน้าขึ้นฟ้าหวังให้น้ำใสๆ ไหลกลับเข้าไป แต่ยิ่งเธอพยายามกลั้นมันมากแค่ไหนมันก็ยังคงไหลออกมาอยู่ดี

“เช็ดน้ำตาหน่อยไหม” เสียงทุ้มของใครบางคนเอ่ยถาม พลางโน้มใบหน้าลงไปมองคนตัวเล็กที่พยายามจัดการกับความรู้สึกตัวเอง

และทันทีที่เธอเห็นหน้าเขาจากที่จุกอกเสียใจเรื่องเพื่อนก็ปรี๊ดแตกขึ้นมา ปรับอารมณ์ของตัวเองแทบไม่ทันเลยแหละ

“ไม่ต้องมายุ่ง” ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากแก้มตัวเองลวกๆ แล้วผลักร่างสูงออกให้พ้นทางของเธอ จากนั้นก็สาวเท้าก้าวเข้าลิฟต์ไป

“เอ้า...อะไรวะ” ร่างสูงเอี้ยวหลังหันไปมองตามแผ่นหลังคนตัวเล็ก แค่ถามดีๆ ทำไมต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนั้นด้วย แต่พอนึกขึ้นได้ว่าอ๋อ เธอเข้าใจผิดเรื่องเมื่อคืน ก็เลยทำได้แค่ยกยิ้มอย่างพอใจ ไม่ได้มีสลดอะไรทั้งสิ้น

ครืด ครืด ครืด!!

‘เรย์’

“ว่า” ขณะที่มองสาวตัวเล็กหายไปจนสุดสายตา เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเรียกสติของเขาถึงหยิบขึ้นมารับ

[มึงอยู่ไหนไอ้พาย]

“มาหาน้ำกิน”

[กูก็อยู่ร้านน้ำใต้ตึก ไม่เห็นมึงเลย]

“มากินน้ำที่ตึกโรงแรม”

[ห๊ะ!!! ตึกตัวเองไม่มีน้ำ?]

“มันไม่อร่อย แค่นี้นะกำลังกลับ” แล้วก็กดวางสายไปอย่าหัวร้อนที่โดนเพื่อนพูดขัดคอ

ด้านเฟอร์...

ในห้องเรียนที่มีเหล่านักศึกษามากมาย แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกว่าเปล่าอยู่ดี มันโหวงเหวงแปลกๆ ท่ามกลางผู้คนที่นั่งกันเป็นกลุ่มเป็นก้อน ทว่าเธอกลับนั่งอยู่ที่มุมห้องคนเดียว

“อยู่คนเดียวได้หน่า ไม่เห็นจะแคร์เลย” ปากแข็งไปงั้น แต่ในใจกลับแหลกสลายไปแล้ว เรียนก็ไม่รู้เรื่องแถมยังถูกม่านน้ำตาบังตาจนในที่สุดน้ำตาก็ไหลอาบแก้มอีกจนได้

“มึง...เพื่อนรักมึงอะ...ตอนที่มันโดนพี่ป้องลากไปกลางถนนจะผลักอีเฟอร์ให้โดนรถชนมึงจำได้ไหม” เสียงแหลมๆ ของกลุ่มนั้นเอ่ยขึ้นในห้องน้ำ ระหว่างที่เฟอร์กำลังทำธุระอยู่ จากที่กำลังจะกดชักโครกก็ต้องชะงักแล้วเงี่ยหูฟังในสิ่งที่คนพวกนั้นพูด และเธอจำได้ดี ว่านั่นเสียงของพวกกะทิ แน่นอนแหละที่พูดว่าเพื่อนรักต้องเป็นสายขิมอดีตเพื่อนรักเธอแน่ๆ

“จำได้...ก็กูนี่แหละที่เป็นคนทำให้มันโดนเอง” ได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับช็อก หัวใจตอนนี้คือสั่นไม่ไหวแล้ว มันบีบจนรู้สึกหายใจไม่ออก แต่ก็ทำได้แค่นั่งฟังในสิ่งที่คนพวกนั้นนินทาเธอ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเจ้าตัวที่พวกนั้นนินทานั้นอยู่ในห้องน้ำด้วย

“ทำไมวะ” ทุเรียนถามขึ้น

“ก็วันนั้นกูเห็นพี่ป้องเดินเข้าไปในห้องน้ำกับสาว แต่อีเฟอร์ไม่เห็น กูเลยจุดประเด็นขึ้นเพื่อให้พี่ป้องได้ยิน” ที่แท้คนที่ทำร้ายเธอจริงๆ ก็คือเพื่อนสนิทของเธอนี่เอง สายขิมทำแบบนั้นกับเธอทำไม คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว ไม่เข้าใจเลยว่าเธอไปทำอะไรให้นักหนา ถึงได้ทำเธอขนาดนี้ ที่ผ่านมาไม่เห็นแก่คำว่าเพื่อนเลยงั้นเหรอ ยิ่งฟังน้ำตาก็ยิ่งไหลไม่หยุด นอกจากจะไม่สมหวังกับความรักแล้ว เธอยังอาภัพเรื่องเพื่อนอีก โคตรแย่

“ก็มันทำตัวเองทั้งนั้น กูทำที่ไหน” สายขิมลอยหน้าลอยตาตอบ ราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ไม่รู้สึกผิดต่อเพื่อนเลยสักนิด

“ทำดี...งั้นกูขอรับมึงเข้าแก๊งของกู...อีทุเรียนวันนี้จัดหนักๆ ฉลองต้อนรับสมาชิกใหม่กันโว๊ย” และเธอก็นั่งฟังเสียงแก๊งนั้นหายไปช้าๆ จนเงียบหูไป จึงตัดสินใจเดินหอบใจช้ำๆ ออกมาจากห้องน้ำ

“เฮ้อ...ไม่มีเพื่อนก็ไม่เห็นจะตาย...อยู่คนเดียวก็ได้ ไม่เห็นจะเป็นอะไรสักหน่อย” เธอยังคงแสร้งทำเป็นเข้มแข็งอยู่ทั้งที่ด้านในบอบช้ำไปตั้งเท่าไหร่แล้ว

“แล้วฝนบ้านี่มาตกอะไรตอนนี้เนี่ย ฮือ...” บ่นคนไม่ได้ก็บ่นฟ้า บ่นอากาศไป สุดท้ายก็ยืนตากฝนอยู่หน้าคณะปล่อยให้สายฝนชะล้างน้ำตาที่ไหลลงมาเรื่อยๆ ไปจนหมด

ในใจก็คิดว่าดีแล้วที่ฝนตก คนอื่นจะได้ไม่รู้ว่าเธอร้องไห้ แต่อยู่ๆ น้ำที่ตกลงมาจากฟ้าก็หายไปทั้งที่ตรงหน้าของเธอยังคงกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทว่าพอมองขึ้นไปบนหัว ก็เห็นเป็นเสื้อช็อปสีกรมพร้อมกับพะพายที่ยืนใช้เสื้อนั้นบังฝนให้เธอ

ซ่าส์!!!

แทนที่เธอจะโวยวายใส่เขา ตอนนี้กลับไม่มีแรงเสียอย่างนั้น ทำได้แค่ยืนร้องไห้ท่ามกลางพายุฝนที่ตกลงมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุด แต่เขากลับยังยืนอยู่ข้างๆ เปียกไปพร้อมๆ กับเธอ แถมยังใช้เสื้อนั่นกางให้เธออีก

หมับ พรึ่บ!!

“ขอบใจ แต่ทีหลังไม่ต้อง...” เมื่อร้องไห้จนพอใจก็ดึงเสื้อของเขามาคลุมหัวไว้ พร้อมกับกล่าวออกไปด้วยเสียงแข็งๆ และเดินไปยังรถที่จอดอยู่หน้าตึกซึ่งอยู่ไม่ไกลมากจากที่เธอยืนอยู่ ทิ้งให้พะพายที่ตั้งใจจะทำดีแอบงงกับท่าทีของเธออยู่ไม่น้อย

“เฮ้ย...นั่นเสื้อฉันนะเว้ย” ตะโกนไล่หลังแล้วจะวิ่งไปที่รถ

“เดี๋ยวซักมาคืน ยืมก่อนไม่ได้หรือไง!!” ตะโกนผ่าฝนกลับมา แล้วรีบขึ้นรถขับออกไปเฉย

“เอ้า!! ว้อทเดอะฟ๊าค!!” ร่างสูงได้แต่อุทานออกมากับตัวเอง และมองรถของน้องสาวตัวเองที่มีเธอเป็นคนขับ เคลื่อนออกไปจนลับสายตา