All Chapters of ลวงรักฉบับวิศวะการบิน: Chapter 11 - Chapter 20

แน่นอนว่าหลังจากที่พะพายตีมึนใส่แบบนั้น เธอก็ไม่ได้คิดที่จะอยู่ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดิมของตัวเอง จากนั้นก็คว้ากุญแจรถแล้วออกจากห้องไปในทันที“หึ่ย...บ้าเอ๊ย...พลาดท่าให้คนแบบมันอีกจนได้” คนตัวเล็กกล่าวกับตัวเองระหว่างที่ขับรถกลับคอนโด แม้สภาพของตัวเองจะไม่ค่อยอำนวยเท่าไหร่ แต่ก็พยายามแบกสังขารกลับไปให้ถึงห้องพักเป็นพอ “อะ...อ้าว...เฟอร์...ทำไมมีสภาพเป็นแบบนี้ล่ะ...พะพายไปไหนเอ่ย...ไม่มาเหรอ...หรือว่าเธอโดนเขี่ยทิ้งแล้ว” ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในโซนล็อบบี้ เพื่อจะผ่านไปทางลิฟต์ น้ำเสียงกระแนะกระแหนของกะทิก็ทักขึ้น“คนแบบฉัน ไม่เคยโดนผู้ชายเขี่ยทิ้งย่ะ...แล้วก็ฝากบอกลิ่วล้อของเธอด้วยนะว่าเอาเงินของแฟนฉันคืนมาด้วย ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ...” หึ่ย น่าหงุดหงิดชะมัดเลย เป็นประสาทกันหรือไง ถึงได้ชอบแซะไม่เลิก ชีวิตนี้กลัวคนอื่นจะได้ดีขนาดนั้นเลยเหรอ ได้!! ในเมื่ออยากอยู่สูงกว่าเธอ ก็อยู่ไปคนเดียวเลยอีพวกเปรต ฉันไม่ไปแย่งข้าวสากของพวกแกกินหรอก ร่างเล็กคิด ก่อนที่จะเดินตึงตังเข้าลิฟต์ไป“โชคดีนะเนี่ยที่ฉันแอบถ่ายรูปไอ้บ้านั้นไว้ด้วย” ยกยิ้มกับตัวเอง พลางทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ตามด้วยหยิบมือถื

ฟุ่บ!!“เธอรู้ไหมว่ายิ่งเธอดิ้น มันยิ่งทำให้ฉันมีอารมณ์” พะพายกล่าวพร้อมกับโยนร่างเล็กลงบนเตียง ตามด้วยขึ้นไปคร่อมเธอเอาไว้หวังจะข่มขวัญเธอให้กลัว“นะ...นี่นาย...ปล่อยฉันไปเถอะ...” เมื่อหมดหนทางที่จะห้ามเขา เธอจึงใช้น้ำตาเข้ามาช่วย และได้ผล เพราะทำให้คนบนตัวเธอถึงกับชะงัก “ฉัน...ฉันยังลืมคนเก่าไม่ได้...” จริงๆ คำพูดของเธอมันก็ไม่ได้โกหกซะทีเดียว เพราะลึกๆ แล้วเธอเองก็ยังคงลืมคนที่เธอชอบมากๆ ไม่ได้จริงๆ แต่มันก็ทำให้พะพายหมดอารมณ์จนต้องลุกขึ้น ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ“หึ่ย!!” พูดมาขนาดนี้ใครมันจะไปทำลงวะ พะพายสบถขึ้นกับตัวเองในใจ“เรื่องเงินสามแสน...ฉันจะหามาคืนนายเอง”“งั้นภายในอาทิตย์นี้ ก็เอามาคืนให้หมดด้วยล่ะ” พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็เดินดุ่มๆ ออกจากห้องของเธอไป ขัดขืนไม่ว่า แต่มาบอกว่าลืมคนเก่าไม่ได้โคตรจะหงุดหงิด แล้วเขาเป็นอะไรของเขา ถึงได้เอาตัวมาวุ่นวายกับยัยนี่ ทั้งที่มันก็ไม่ใช่เรื่องของเขาเลย ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!แกร๊ก แอ๊ด!!“อะไรของเฮียพายคะเนี่ย...ฟ้าก็นึกว่าเฮียกลับไปแล้วซะอีก” ละอองฟ้าโวยวายเมื่อเปิดประตูห้องฝั่งตรงข้ามออกมา โดยมีฟร้องค์เดินตามมาด้วยแบบติดๆ หัวเสียกับยัยนั่นเ

ทำใจอยู่พักใหญ่ คนบนตักก็ยกแก้วขึ้นมากระดก ตามด้วยโอบรอบลำคอ ดันศีรษะเขาให้โน้มลงมา เพื่อป้อนเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ให้เขา แต่ทันทีที่ร่างเล็กประกบปาก เขาก็ใช้มือช้อนท้ายทอยเธอให้เงยขึ้น จากนั้นก็กลืนแอลกอฮอล์แสนหวานนั้นลงไปในลำคอ ไม่รู้ว่าเหล้ามันรสชาติหวาน หรือเป็นเพราะเธอป้อนกันแน่ ถึงได้หวานติดลิ้นได้ขนาดนี้ “อื้อ” “อึก อึก อึก” จังหวะที่เขากลืนก็แอบดูดริมฝีปากเธอไปด้วย ซึ่งการกระทำของเขามันทำให้คนบนตักตื่นตระหนกอยู่ไม่น้อย “อะ...เอ่อ...พอใจยัง” ทันทีที่ผละปากออกก็เอ่ยถามเขา “แก้วเดียว จะไปพออะไร...พี่ครับ...ขออีกสิบแก้ว” “สะ...สิบแก้ว!!” ไอ้บ้าเอ๊ย กะจะเอาให้ปากเปื่อยเลยหรือไง ร่างเล็กก่นด่าร่างสูงอยู่ในใจ ทว่าพะพายกลับไม่สนใจ ไหวไหล่แล้วตีมึนใส่เธอแทน “ทำไม...เธอคิดว่ากระเป๋าน้องฉันมันราคาเท่าไหร่...ป้อนเหล้าแค่นี้เกินคุ้มเธอแล้ว” “แค่นี้กับผีน่ะสิ” อุทานเบาๆ “บ่นอะไร...บ่นดังๆ ให้ได้ยินด้วยสิ...”

ไม่ว่าคนตัวเล็กข้างกายจะพยายามเปิดประตูรถหรือโวยวายแค่ไหน คนหน้ามึนอย่างพะพายก็ไม่สนใจ ยังคงขับรถไปจอดที่ใต้คอนโดของตัวเองหน้าตาเฉย “นี่! ฉันไม่ได้ยินยอมเลยนะพะพาย...เปิดเดี๋ยวนี้ฉันจะกลับ” “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้...ว่าเมื่อคืนเธอกับฉันไม่ได้มีอะไรกัน...” พูดพร้อมกับปลดเข็มขัด แล้วดึงร่างเล็กจากอีกฝั่งขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของเขา “เฮือก!! นี่ปล่อยนะ...นายจะรู้ได้ไง...ก็นายเมา...นายหลับ” “ก็ใช่ไง...นั่นไง เพราะฉันหลับไง...ฉันหลับแล้วเราจะมีอะไรกันได้ไง” จ้องหน้าเธอที่นั่งบนตักอย่างเอาเรื่อง พร้อมกับพยายามคาดคั้นความจริงจากปากเธอ สุดท้ายเฟอร์ก็ต้องโป๊ะแตกอีกจนได้ เฟอร์เอ๊ย มีสักครั้งไหมที่จะทันพะพาย “นี่...แล้วมันใช่ความผิดฉันที่ไหน ก็นายหลับเอง” “ผิดสิ เธอเลือกโกหก ถ้าเธอไม่โกหกเธอก็อาจจะรอดไง แต่เธอก็เลือกที่จะโกหกฉัน...วันนี้แหละ...เธอไม่รอดแน่” ไม่พูดเปล่า ทว่ามือหนากลับโอบรัดเอวบางเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็สอดเข้าไปใต้กระโปรงทรงพลีทแสนสั้นของเธอ การกระทำของเขาทำคนบนตัก

เสียงทุ้มเอ่ยทักทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก แล้วเห็นคนด้านในที่คุ้นเคย แต่ทว่าเมื่อหันไปเห็นคนด้านหลังที่เดินตามมาด้วยจึงทักขึ้นอีกครั้ง“เอ้า พะพาย...มาทำอะไรเนี่ย”“เฮียปลื้ม” พะพายเอ่ยทักญาติผู้พี่ของตน“อะ...เอ้า...พี่ปลื้มรู้จักพะพายด้วยเหรอคะ” ร่างเล็กเอ่ยถามชายตรงหน้าด้วยความสงสัย“รู้สิ ญาติพี่เอง”“อะ...อ้อ...แล้วพี่ปลื้มมาทำอะไรที่นี่คะ...” เสียงหวานใสถามขึ้น พร้อมกับท่าทีที่ดูเรียบร้อย อ่อนหวานน่ารัก ดูไม่เชิด ไม่เหวี่ยงเหมือนตอนอยู่กับเขาเลย ซึ่งมันทำให้พะพายที่ยืนดูอยู่นั้นรู้สึกตงิดตงิดอยู่ไม่น้อย“พี่มาหาไอ้ฟร้องค์ ว่าแต่ทำไมถึงได้มากับพะพายได้ล่ะ” เลิกคิ้วแล้วมอง แต่พะพายนี่สิ อยู่ๆ ก็กระแซะเข้ามาแล้วโอบเอวบางของเฟอร์เอาไว้ สร้างความประหลาดใจให้แก่ปลาบปลื้มอยู่ไม่น้อย แต่ด้วยความที่เขาเป็นผู้ชาย แล้วไอ้ท่าทีแบบนี้เขาย่อมรู้ดีว่ามันคืออาการหึงหวงหมับ!!“นี่...ถอยไปนะ...” ดันร่างพะพายออก ราวกับกลัวว่าปลาบปลื้มจะเข้าใจผิด“อ้อพายมาส่งแฟนน่ะเฮีย...เนี่ยสาวพาย” อู้ว พูดออกมาแบบเต็มปากเต็มคำ แต่คนตัวเล็กนี่สิ ไม่ตลกด้วย“มะ...ไม่ใช่นะคะพี่ปลื้ม...”“ใช่ครับ...งอนกันอยู่...งั้