ผิดตัว

ตัวท็อปวว.การบิน

ติ้ง!!

ชาลี : เพื่อนวันเกิดกูคืนนี้ที่หัฐกรคลับนะ

สายหมอก : โอเคเดี๋ยวกูไปกับไอ้พาย

เรย์ : มีสาวไหมเพื่อน

พะพาย : เออมีสาวไหม ไม่มีไม่ไป

ชาลี : เดี๋ยวจัดให้

เรย์ : กี่โมงว่ามาเลย

ชาลี : 3ทุ่มห้องวีไอพี708 จองไว้แล้วชื่อกู

@หัฐกรคลับ

หน้ากระจกบานใหญ่ที่มีร่างสูงสง่า ยืนจัดเซ็ตทรงผมให้เข้าที่เข้าทาง เสื้อผ้าหน้าผมต้องเป๊ะ เพราะวันนี้จะได้ไปเฉิดฉายในงานวันเกิดเพื่อน ที่นานๆ จะปาร์ตี้กันที

              “เฮียพาย...จะออกไปไหนคะ” เสียงประกายดาวเอ่ยถามพี่ชาย พร้อมกับยกมือขึ้นปิดจมูก เพราะค่อนข้างที่จะฉุนกลิ่นน้ำหอมของพี่ชายของเธอ ไม่รู้ว่าที่ประโคมเข้าไปนั้น ฉีดหรืออาบกันแน่

“เฮียจะออกไปปาร์ตี้กับเพื่อน...น้องดาวลงมาทำอะไร”

“ดาวลงมาหาอะไรกินค่ะ...รู้สึกปวดท้อง” ใจก็อยากจะบอกว่าตอนแรกแค่ปวดท้อง แต่ตอนนี้เริ่มปวดหัวด้วยแล้ว เมากลิ่นน้ำหอมเฮียอย่างแรงเลย

“แล้ว...เห็นไอ้หมอกไหม...”

“ไม่เห็นนะคะ...ยังไม่ลงมาหรือเปล่า”

“ช้าอีกและ มัวแต่เล่นกับแมวของเมียเก่า” พะพายกล่าว

“พูดมาก...หนู...เฮียฝากดูแลนมสดหน่อยได้ไหม” สายหมอกเดินลงมาพร้อมกับอุ้มเจ้าแมวขนฟูสีขาวดวงตาสีฟ้า และส่งให้น้องสาวอุ้ม ซึ่งประกายดาวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธใดๆ รับเจ้าแมวอ้วนขนยาวนั้นมาอุ้มอย่างว่าง่าย ตามด้วยลูบคางมันเบาๆ แล้วเจ้าแมวก็รู้งานมากๆ เลย ไม่ดื้อกับเธอเชื่อฟังสุดๆ

“ได้ค่ะเฮีย...” ระบายยิ้มกว้างแล้วตอบรับไป

“อยู่กับคุณอาห้ามดื้อเข้าใจไหม” สายหมอกเอื้อมมือมาลูบศีรษะแมวตัวโปรดด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปกับพะพาย

แม้ทั้งสองคนจะเป็นแฝดกันและหน้าตาเหมือนกันแค่ไหน แต่ด้วยนิสัยใจคอ บุคลิก รสนิยมต่างกันแบบลิบลับ คนหนึ่งจะออกเท่ๆ เพลย์บอย ดูเจ้าสำอาง แต่อีกคนกลับนิ่ง และเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งทว่ากลับมีเสน่ห์ต่างกัน

              @หัฐกรคลับ

สองขาก้าวเข้ามาในที่อโคจร แสง สี และเสียงที่ดังกระหึ่ม กึกก้องทำเอาหัวใจเต้นแรง เหล่าบรรดานักท่องราตรีที่ต่างก็พากันโยกย้ายส่ายสะโพก วาดลวดลายเพื่อหลอกล่อเหยื่อให้มาติดกับดักในค่ำคืนนี้

และขณะที่พะพายและสายหมอกเดินเข้ามา ทุกสายตาก็ต่างจับจ้องมองไปที่เขาทั้งคู่ อย่างยั่วยวน พะพายยกยิ้ม และขยิบตาให้อย่างเจ้าเล่ห์ แต่อีกคนกลับมองด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนที่จะเดินไปทางโซนวีไอพีโดยที่ปล่อยให้สายตาพวกนั้นมองมาแบบเก้อๆ เรียกได้ว่าทำสาวๆ หน้าเสียไปกันเป็นแถบๆ

              “ไอ้พาย ไอ้หมอก...มาพอดีเลยกำลังให้เด็กชงเหล้า” เสียงชาลีเจ้าของวันเกิดเอ่ยเรียกให้เพื่อนๆ ไปนั่งร่วมวง วันนี้เป็นวันเกิดแต่ก็ไม่ได้จัดใหญ่โตอะไร เอาแค่เพื่อนสนิทในกลุ่ม อารมณ์แบบนัดรวมเพราะแค่ต้องการออกมาเอาแอลกอฮอล์เข้าเส้นเลือดก็เท่านั้น

              “งั้นชงไว้นะ เดี๋ยวกูมา” พะพายเอ่ยบอกแล้วเดินออกจากห้องไป มุ่งตรงไปยังห้องน้ำ แต่ทว่าขณะที่กำลังจะเดินไปสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเฟอร์ที่อยู่ในชุดรัดรูปสีขาวนั่งเด่นหราอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์จึงสาวเท้าเข้าไปหาเพื่อทักทาย

หมับ!!

“ดีกรีแรงซะด้วย กะจะเมาให้หัวทิ่มเลยใช่ไหม” ร่างสูงมองไปยังแก้วของเธอที่กำลังยกกระดก ทว่าก็ต้องชะงักแล้วหันไปมองตามเสียงของเขาแทน

“มาได้ไง?”

“มาทวงเสื้อช็อปคืน” อ้างไปงั้นแหละ ความจริงก็รู้อยู่แล้ว ว่าเธอก็คงไม่พกเสื้อของเขามาที่นี่หรอก แค่อยากหาเรื่องคุย

“แล้วฉันจะเอามาด้วยทำไม นี่มันร้านเหล้านะ แหกตาดูหน่อยสิ” พอเห็นหน้าก็ปากแจ๋วใส่เลย อะไรวะเนี่ย ไม่เห็นความดีกันเลยหรือไง คนอุตส่าห์ยืนบังฝนให้ พะพายคิดในใจด้วยความหงุดหงิดเล็กๆ

“งั้นก็ดี ดูแลตัวเองดีๆ แล้วกัน”

หมับ!!

“อ๊ะ...นี่...เอาโทรศัพท์ฉันมานะ!” เมื่อเห็นว่าพะพายคว้าโทรศัพท์ของเธอไปกดๆ ก็โวยวายขึ้นมาด้วยความหัวเสีย แต่เขากลับยกมันขึ้นเหนือหัว ไม่ให้เธอเอื้อมและแย่งคืนได้

เมื่อกรอกเบอร์โทรให้เธอเสร็จก็ยัดมันใส่มือไว้ จากนั้นก็เดินจากไปแบบคนมึนๆ

และระหว่างที่กำลังยกแอลกอฮอล์ซดอยู่เพียงลำพังนั้น เธอก็หันไปเห็นเพื่อนรักของเธอเดินมาพอดี ด้วยความอยากเอาชนะ จึงหันไปหาพะพายที่เดินไปไหนแล้วก็ไม่รู้ แต่จะวิ่งตามไปก็ไม่ทันเสียแล้ว

“คนบ้าอะไร เดินไวชะมัด”

พลั่ก!!

“อ๊ะ ขอโทษค่ะ”

หมับ!!

จังหวะที่เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองเธอก็ชนเข้ากับชายร่างสูงคนหนึ่ง จึงเอ่ยขอโทษไป แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไปมอง กลับเป็นเขา

“โชคดีชะมัดเลย เมื่อกี้ขอโทษที่ปากเสียใส่...นายช่วยอะไรฉันหน่อยสิ” กะพริบตาปริบๆ แล้วใช้สองแขนกอดไปที่เอวสอบของเขา

“เธอเป็นใครเนี่ย” น้ำเสียงและแววตาแสนเย็นชานั่น มันทำให้เฟอร์แปลกใจอยู่ไม่น้อย

“นี่...ไม่ต้องมาแกล้ง มานี่กับฉันก่อน” พูดจบก็จูงมือเขาให้เดินตามไปนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์ด้วย แถมยังผลักให้สายหมอกนั่งลงไปที่เก้าอี้บาร์ ตามด้วยนั่งลงบนตักของเขา

“เฮ้ย...อะไรของเธอ...” สายหมอกพยายามดันร่างเล็กออก แต่ก็ไม่เป็นผล เธอยังพยายามดึงมือของสายหมอกให้มากอดเอวของเธอไว้อีกด้วย และในขณะนั้นเองพะพายตัวจริงที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นเข้า จึงเดินจ้ำอ้าวเข้าไปดึงแขนเธอให้ออกจากสายหมอกทันที

หมับ พรึ่บ!!

“อ๊ะ...”

“ผิดตัวไหมยัยหมากระเป๋า!!” พะพายโวยวายใส่ แล้วกระชากแขนเรียวดึงเข้าหาตัวจนร่างเล็กเซไปชนแผงอกเขา ดีที่หน้าจริงไม่มีซิลิโคน ไม่งั้นแรงปะทะขนาดนี้ดั้งยุบพอดี

“โอ๊ย...นะ...นี่...นายมีแฝดหรอกเหรอ” มองหน้าสายหมอกและพะพายสลับกัน ก่อนที่จะคลี่ยิ้มแห้งๆ ออกมา

“เออน่ะสิ...มึงจะไปไหนก็ไปเถอะหมอก...เด็กกูเดี๋ยวจัดการเอง” สายหมอกพยักหน้าให้พี่ชายฝาแฝด ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น

ส่วนเธอน่ะเหรอ ก็โดนสายตาของพะพายตำหนิ ที่ทำอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือให้ดีๆ

“มีแฝดก็ไม่บอก เกือบจับจูบแล้วไหมล่ะเมื่อกี้”

“เดี๋ยวได้จูบแน่ ไม่ต้องห่วง” ตอบกลับหน้านิ่งแล้วนั่งลงที่เก้าอี้บาร์

“โรคจิต”

“คำว่าโรคจิตมันน้อยไปสำหรับฉัน ทำไมต้องไปนั่งตักไอ้หมอกด้วย คิดจะทำอะไรของเธอ”

“ถ้าบอก...นายจะช่วยฉันไหม”

“ช่วย...”

“...เย่...”

“แต่มีข้อแลกเปลี่ยน จะยอมแลกไหมล่ะ?” ยิ้มยังไม่ทันสุดเลย ไอ้คนเจ้าเล่ห์ก็กล่าวดับฝันเธอเสียก่อน