หาทางรอด

“อะอ้าว...มีผัวแล้วก็ไม่บอก”

หมับ!!

“อ๊ะ...นะ...นั่นน้ำแอปเปิลฉัน” ร่างสูงสบถออกมาด้วยความหัวเสีย พร้อมกับเอื้อมมือไปแย่งน้ำแอปเปิลจากมือเธอมาถือไว้ ก่อนจะเดินออกไปในเวลาต่อมาสรุปเธอก็อดกินน้ำแอปเปิล เพราะไอ้บ้าพะพายคนเดียวเลย หึ่ย!!!

พลั่ก!!

“นี่...ผลักฉันทำไมเนี่ยยัยหมาเป๋า”

“ฉันเกลียดนาย ไอ้ทุเรศ!!” ต่อว่าเสร็จก็สะบัดหน้า พร้อมกับเดินตัวปลิวออกจากมินิมาร์ทไป ปล่อยให้พะพายก้มลงหยิบตะกร้าแล้วไปที่เคาน์เตอร์

“แล้วซื้ออะไรเยอะแยะวะเนี่ย กะจะอยู่ที่นี่แปดเดือนหรือไง?” พูดพึมพำกับตัวเองเมื่อมองของใช้จุกจิกที่อยู่ในตะกร้าแล้วเดินไปคิดเงิน

“แหม...สบายเลยนะแม่คุณ...” กล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน หลังจากเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร ก้มๆ เงยๆ มองเท้าของตัวเองข้างหนึ่งที่ถอดรองเท้าไว้ “แล้วเป็นอะไรอีกอะ”

หมับ!!

“โอ๊ย...มือหรือตีนเนี่ย...จับเบาๆ” คนที่ถูกจับข้อเท้าอย่างแรงอุทานออกมาเสียงดังลั่น ส่วนพะพายก็มองสำรวจดูจึงพบว่าเธอถูกรองเท้ากัด จนส้นเท้าเปิดหมดเลย

“ทิ้งๆ ไปซะรองเท้าบ้านี่น่ะ...เนรคุณเจ้าของชะมัด”

“มะ...ไม่ได้นะ...คู่นี้แพง...ฉันเก็บเงินซื้อเองด้วย...จะทิ้งได้ไง” ว่าแล้วก็แย่งรองเท้าส้นสูงคู่เก่งของตัวเองมากอดแนบอกไว้

“อะไรจะหวงขนาดนั้น...”

“นายจะไปเข้าใจอะไร...อ๊ะ...” พูดพร้อมกับพยุงตัวลุกขึ้น แต่ด้วยความที่เธอดันลุกเร็วเกินไป จึงเสียหลัก ทำให้เท้าข้างที่โดนรองเท้ากัดเกิดพลิกขึ้นมาอีก ไม่รู้ว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดอะไรของเธอนักหนา ถึงได้มีแต่เรื่องเจ็บตัวตลอดเลย

“เฮ้อ...” พ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ จากนั้นก็ดึงกระเป๋าของเธอมาสะพายไว้เอง รองเท้าก็ยัดใส่มือให้เธอถือเอาไว้ ส่วนเขาก็ใช้มือข้างหนึ่งถือถุง ส่วนอีกข้างก็ช้อนร่างเธออุ้มขึ้นด้วยลำแขนแกร่งเพียงข้างเดียวของเขา

“ว๊าย...นะ...นายทำอะไรเนี่ย” คนถูกอุ้มร้องถามด้วยความตกใจ พร้อมกับแขนทั้งสองข้างที่รีบโอบรอบลำคอของเขาเอาไว้ตามสัญชาตญาณเพราะกลัวตก

“หรือจะเดินขึ้นคอนโดเอง...ชั้น25นะ...จะเดินไหม?”

“อะ...เอ่อ...แต่มีลิฟต์นี่...ฉะ...ฉันเดินขึ้นลิฟต์เองก็ได้”

“อยู่เงียบๆ เถอะน่า...”

“ฉันกลัวนายหนัก ไหนจะถือของอีก” แอบเกรงใจ ทั้งที่จริงเธอเกร็งที่อยู่ใกล้เขาเกินไป แถมลมหายใจอุ่นๆ ของเขาก็เป่ารดแก้มเธอจนเธอรู้สึกเสียการทรงตัว ถ้าถามว่าพะพายหล่อไหม ก็หล่อ แต่เขาไม่ใช่สเปคเธอ เธอไม่ได้ชอบผู้ชายแบดๆ แบบเขา เธอชอบสไตล์หมอมากกว่า

“หนักอะไร ตัวเท่าลูกหมา...อ๋อ...ถ้าหนักตรงนั้น...ก็น่าจะหนักอยู่” ปลายประโยคตวัดไปมองหน้าอกของเธอ จนต้องขึงตาใส่เพราะถูกลวนลามทางสายตา แต่มีเหรอที่พะพายจะสน กลับไหวไหล่ใส่แล้วยกยิ้มกวนๆ

“รีบไปอาบน้ำ จะได้มาทำหน้าที่ของเธอ” พอถึงห้องก็ปล่อยเธอลง ก่อนที่จะเอ่ยสั่ง ส่วนเขาก็เอาของที่ซื้อมาวางไว้ที่โต๊ะชาด้านหน้าโซฟา จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่ง ไม่พอเพียงเท่านั้นยังยกขาพาดไปที่โต๊ะด้านหน้าด้วยท่าทีสบายอารมณ์

“ฉันเจ็บขาอยู่นะ”

“เธอไม่ได้ใช้ขาทำนี่”

“ไอ้โรคจิต...” สะบัดหน้าแล้วเดินกะเผลกๆ เข้าห้องน้ำไป จะว่าสงสารไหมก็สงสารอยู่หรอก แต่ไม่รู้ทำไม อยากแกล้งมากกว่า คนอะไรน่าแกล้งชะมัดเลย

ผ่านไปพักใหญ่ คนตัวเล็กก็ไม่ยอมออกมาจากห้องน้ำเสียที จนพะพายต้องเดินไปเคาะที่ประตูห้องน้ำ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

“นี่ เน่าตายในนั้นแล้วหรือไง ออกมาได้แล้ว...ถูขี้ไคลเผื่อโลกหน้าหรือไงถึงได้นานขนาดนั้น”

“ฉะ...ฉันไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน” เธอตะโกนสวนออกมา ส่วนพะพายก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองไปยื่นให้เธอในห้องน้ำแทน

แกร๊ก แอ๊ด!!

“ขะ...ขอบใจ...”

“แต่เอาจริงๆ ไม่ต้องใส่ได้นะ เพราะยังไง ก็ต้องถอดออกอยู่ดี” คนหน้ามึนพูด พร้อมกับใช้สายตาโลมเลียร่างเล็กที่นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว จนเธอต้องรีบปิดประตูห้องน้ำ เกือบกระแทกหน้าเขา

“ไอ้โรคจิต!!”

ปึ้ง!!

แกร๊ก แอ๊ด!!

“อ๊ะๆ ...จะไปไหน...อย่าเนียน...ขึ้นเตียงมาเดี๋ยวนี้” พะพายตบไปที่เตียงนอน ตรงพื้อที่ข้างๆ เขา แถมตอนนี้ร่างสูงยังมีเพียงแค่ผ้าเช็ดตัวปกปิดท่อนล่างเอาไว้เท่านั้น ทำเอาร่างเล็กถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวั่นๆ

“...ตะ...แต่นายยังไม่อาบน้ำ...ฉันไม่ชอบผู้ชายสกปรก” เธอว่า

“ฉันอาบไปแปดรอบแล้ว เธอก็ยังไม่ออกมาสักที ชักช้าน้องชายฉันหดหมดแล้วเนี่ย...ขึ้นมาเร็วๆ อย่าให้ฉันต้องรุนแรงกับเธอนะ”

“นี่...นี่นาย...ก็ไม่ต้องรีบต้องร้อนขนาดนั้นก็ได้ไหม...รีบร้อนไป...ก็ไม่ตื่นเต้นสิ” ทว่าอยู่ๆ เธอกลับใช้สายตาหวานหยดมองเขา ขยิบตากัดปากอย่างยั่วยวน ทำเอาลำกายที่แข็งในคราแรกขยายใหญ่และเด้งผงาดผ่านเนื้อผ้าขึ้นมา

“กรี๊ดดดดดดดดดด อะ...อะไรน่ะ...” ตาโตด้วยความตกใจกับความยิ่งใหญ่ของเขาที่มันโด่ชี้หน้าเธอ

“ตกใจอะไรเนี่ย ก็คนมีอารมณ์...เร็วๆ ขึ้นมา...” เร่งเร้าให้เธอขึ้นเตียง แต่ใครมันจะไปทำใจได้ ตัวเธอก็ยิ่งเล็กๆ อยู่ด้วย แล้วไอ้ท่อนนั่นตอนมันโด่เมื่อกี้ เห็นเป็นลำก็ไม่ใช่น้อยๆ ใหญ่กว่าข้อมือเธออีกมั้งนั่น

ตายๆๆๆ ยัยเฟอร์ งานนี้ทะลุลำไส้แน่ๆ เลย ฮือ แม่จ๋า พ่อจ๋า ทำไมหนูต้องมาเจอคนแบบนี้ด้วยคะ ทำยังไงดียัยเฟอร์...คิดสิ..คิด...คิดหาวิธีเดี๋ยวนี้!!

แต่แล้วฟ้าก็มีตา พร้อมกับไอเดียบรรเจิดที่แล่นเข้ามาในสมองอันเฉียบแหลมของเธอ เธอมีความคิดเด็ดๆ แล้ว

“ทะ...ทำอะไร...” มือหนาตะครุบไปยังมือของคนตัวเล็ก ที่กำลังจะแกะปมผ้าเช็ดตัวของเขาออก

“กะ...ก็...ใช้ปากไง...ไม่ชอบเหรอ” บ้าเอ๊ย ยัยนี่มันใจกล้าเกินไปแล้ว ใช้ปากให้เลยเหรอ...ปกติมีอะไรกับใคร ไม่เคยยอมให้ใช้ปากเลยนะ จูบก็ไม่จูบ

“ธะ...เธอ...ทำเป็นเหรอ...ไหนบอกว่าฉันเป็นคนแรก” เลิกคิ้วแล้วมองหน้าเธอ อย่างไม่ค่อยไว้ใจ หรือยัยนี่มันไม่ได้ซิงอย่างที่เขาเข้าใจ วันนั้นแค่แสดงละครตบตาเขาเหรอ? เล่นบทบริสุทธิ์เหรอ หรือยังไง พะพายงงไปหมดแล้ว

“แค่อยากลองทำดู...” ยิ้มแหยๆ พร้อมกับขึ้นไปนั่งคร่อมบนหน้าขาเขา แล้วพยายามดึงปมผ้าขนหนูออกจากเอวสอบอีกครั้ง ซึ่งเขาก็ไม่ได้คัดค้านอะไร ยอมให้เธอทำ แต่ทันทีที่ผ้าขนหนูถูกสลัดออกจากตัวเขาความเป็นชายที่ขยายใหญ่เต็มที่ก็ผงกหัวหงึกๆ ลำกายที่ใหญ่กว่าข้อแขนเธอ แถมหัวหยักสีชมพูนั่นยังทำเอาร่างเล็กแทบช็อก จากที่จะแกล้งเป็นลมต่อหน้าเขา ทว่าเธอกลับช็อกและเป็นลมไปจริงๆ

“เฮือก!!”

หมับ!!

“เฮ้ย!! ยัยหมากระเป๋า!!” อุทานออกมาเสียงดังลั่นห้องทันทีที่ร่างเล็กสลบจนหน้าจุ่มไปที่ลำกายของเขา

“โอ๊ย...จะบ้าตาย...กูจะได้เยเมื่อไหร่...คนบ้าอะไรตื่นหรรม...” ยกมือขึ้นกุมขมับแล้วดึงคนตัวเล็กขึ้นไปที่หมอนดีๆ

ทว่างานหยาบมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น เพราะเสื้อเชิ้ตที่เธอใส่ออกมานั้น มันดันร่นขึ้นมาจนถึงหน้าขา และทำให้เขาเห็นว่าข้างในมันไร้แพนตี้

“อึก! โนบรายังพอทน แต่ไม่ใช่เกงใน นี่กูจะทนได้ยังไง!!!” กลืนน้ำลายลงคอ พร้อมสบถออกมากับตัวเอง ก่อนที่จะพยายามข่มความต้องการของตัวเองเอาไว้ ภายใต้ความต้องการที่สุมอยู่ในกาย แต่ไม่อาจจะปลดปล่อยมันได้

“มะ...ไม่ไหวแล้วโว๊ย!!...”