ความหมายของคำว่าเพื่อน

“นั่งอยู่เฉยๆ อย่าลุกไปไหน เดี๋ยวจะทำแผลให้” เอ่ยสั่งแล้วเดินหายไป แล้วกลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผล

“ทำเป็นหรือไง”

“เป็นหมดทุกอย่างนั่นแหละ ถ้าจะทำ...”

พรึ่บ!!

“อ๊ะ...นี่...เปิดกระโปรงฉันทำไม ไอ้ทุเรศ!!”

“ก็ชายกระโปรงเธอมันปิดเข่า ไม่เปิดขึ้นแล้วจะทำยังไงแม่คุณทูนหัวของพะพาย” ปลายประโยคมีคำสร้อยมาด้วย คนอะไรน่าหมั่นไส้จริงๆ

“อ๊ะ...จะ...เจ็บ...พะพายเบาหน่อย” เมื่อสำลีและแอลกอฮอล์โดนแผลของเธอ ความเจ็บที่เขาใช้น้ำหนักมือแรงไป บวกกับความเย็นของแอลกอฮอล์ทำให้เธอรู้สึกแสบ จนต้องร้องบอกเขา พร้อมกับทำหน้าเบ้ราวกับคนจะร้องไห้

“อดทนหน่อย เบาสุดแล้ว...”

“เบาอีกไม่ได้หรือไง”

“ก็มันเบาสุดแล้ว เข้าใจไหมเนี่ย ใครจะไปมือเบาแบบเฮียปลื้มล่ะ” ไม่วายเอ่ยถึงรักแรกของเธอ รู้ว่าพูดมาตัวเองนี่แหละเจ็บ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะประชดประชัน

“จะพูดถึงพี่ปลื้มเพื่อ!!”

“ขอโทษก็แล้วกัน หงุดหงิดเกินไปหน่อย” เมื่อรู้ตัวว่าพลั้งปากพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดก็เลยยอมสงบปากสงบคำลง พร้อมกับเบาแรงที่มืออีกนิด

“ถ้าเข่าฉันเป็นแผลเป็นนะ นายต้องรับผิดชอบ!! ตั้งแต่เล็กจนโตมาฉันไม่เคยเป็นแผลเป็นสักแผล พ่อแม่เลี้ยงมาเป็นอย่างดี นายกล้ามากที่มาทำฉันเป็นแผล”

“พ่อแม่เลี้ยงมาเป็นอย่างดี ทำไมถึงโง่นัก”

“นี่!!”

“ก็มันจริง”

“เหอะ ไม่ต้องทำแล้ว”

พรึ่บ!!

ปัดมือเขาออก แล้วลุกขึ้น หวังจะเดินออกจากห้องเขาไป ทว่าก็ต้องชะงัก เพราะแผลที่เข่ามันทำให้เธอตึง และแสบเป็นอย่างมาก

“อ๊ะ...โอ๊ย...ซี๊ด...”

“นี่เธอจะครางทำไมเนี่ย ฉันมีอารมณ์นะเฟอร์”

“ไอ้บ้ากาม...หยุดหื่นสักวินาทีจะตายไหม ฉันเจ็บแผล...ฉันไม่ได้คราง...ไอ้ทุเรศ” หันไปโวยวายด้วยความหัวเสีย ที่ไอ้บ้านี่มันวกเข้าแต่เรื่องใต้ร่มผ้าอยู่เรื่อย เธอเจ็บแผลจะตายอยู่แล้ว ก็ยังไปคิดเรื่องพันนั้นได้ลงคอ ไม่รู้ว่าจิตใจเขาทำด้วยอะไร

“เอ้าเหรอ...ก็ใครจะไปรู้...ก็ครางเสียงกระเส่าขนาดนั้น เป็นใคร ใครก็คิด”

“เหอะ...ในหัวคงมีแต่เรื่องต่ำๆ ...คิดเป็นแต่เรื่องเดียวนั่นแหละ...แล้วก็ไม่ต้องตามฉันมานะ...ขอไปพักผ่อนสมองก่อน” พูดจบก็เดินกะเผลกๆ ออกจากห้องเขาไป จากนั้นก็ขึ้นลิฟต์แล้วกดไปที่ชั้นดาดฟ้า หวังขึ้นไปรับลมชมบรรยากาศให้หายเครียดเสียหน่อย

ครืด!!

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็ต้องตกใจจนตาโต เมื่อภาพตรงหน้าที่เธอเห็นนั้น คือผู้หญิงในชุดนักศึกษาผมยาว กำลังถอดรองเท้าแล้วค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนรั้วกั้นปูนด้วยท่าทีเหม่อลอย

“นะ...นี่!! เธอจะทำอะไรน่ะ...” เสียงของเธอรั้งให้คนที่กำลังจะโน้มตัวไปข้างหน้าเตรียมตัวดิ่งลงไปสู่เบื้องล่างชะงัก แล้วหยุดการกระทำนั้นลง ก่อนที่จะค่อยๆ หันหน้ามาหาเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวที่ฉายอยู่ในดวงตาคู่นั้น

“...ยุ่งอะไรด้วยยัยเปี๊ยก!!” พูดจบก็หันกลับไปยังจุดเดิม แล้วเตรียมจะดิ่งลงไปอีกครั้ง

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ หยุดเลย ฉันกลัวผีนะเว้ย” เธอร้องประท้วงแล้วเดินดุ่มๆ เข้าไปหา สร้างความประหลาดใจแก่หญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นอยู่ไม่น้อย

โดยปกติแล้ว คนที่จะมาห้ามคนคิดสั้น มันต้องค่อยๆ ตะล่อมหรือเปล่า ทำไมยัยนี่ถึงได้โง่นัก ดูโง่จนน่าหงุดหงิด พานทำให้เธอหลงลืมไปเลยว่าเมื่อกี้คิดจะจบชีวิตตัวเองลง

“ฉันยังไม่ตาย จะกลัวผีได้ไง” เอ่ยถามเสียงเรียบนิ่ง แลดูขุ่นเคืองเล็กน้อย

“ก็ถ้าเธอก็โดด เธอก็กลายเป็นผีน่ะสิ แล้วเธอจะมาโดดต่อหน้าฉันทำไมไม่ทราบ นี่ลงมาเดี๋ยวนี้เลย แล้วมาว่าฉันโง่ เธอเองก็โง่เหมือนกันนั่นแหละ” ดึงหญิงสาวคนนั้นลงมาจากกำแพงกั้นด้วยความหงุดหงิด

“นี่ปล่อยฉันนะ ชีวิตฉัน เธอมายุ่งอะไรด้วย”

“ก็ไม่อยากยุ่งนักหรอก แต่ฉันดันมาเห็นแล้วไง ถ้าเธอโดดไปฉันก็ต้องเห็นภาพเธอติดตาจนนอนไม่ได้ ถ้าเธอตายไปเธอก็ไม่ได้ผุดได้เกิด เพราะก่อนตายเธอดันผูกกรรมกับฉัน” พูดไปเรื่อยตามประสาเธอนั่นแหละ

“พูดบ้าอะไรของเธอ”

“เป็นอะไรนักหนา ชีวิตที่เจอมามันหนักมากเลยเหรอ ทำไมถึงได้คิดสั้น” เอ่ยถามพร้อมกับจับมือสาวสวยตรงหน้าไว้

“...”

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอเจออะไรมา แต่เธอรู้ไหมว่าบางคนเขาอยากมีชีวิตที่มีความสุข แต่ก็ไม่มีด้วยซ้ำ”

“บางคนที่พูดถึงคือเธองั้นสิ”

“เฮ้ย...รู้ได้ไง...”

“เฮ้อ...ยัยโง่เอ๊ย...”

“เออ...น่า...มองว่าฉันเป็นคนโง่คนนึงก็ได้...แต่อย่าตายเลยนะ...ชีวิตคนเรามันมีค่า...ตายไปพ่อแม่ต้องเสียใจแน่ๆ เขาเลี้ยงดูเรามาหมดข้าวหมดน้ำไปตั้งเท่าไหร่”

“เหอะ ตายไปแปดเดือนจะรู้หรือเปล่าว่าลูกสาวตาย” สบถกับตัวเอง ประชดชีวิตห่วยๆ ที่เธอต้องเจอ

“ฉันสิเกิดมาไร้ค่าชะมัด ขนาดเอาเงิน เอาของซื้อเพื่อน ฉันก็ยังไม่เคยได้รับความจริงใจจากใครสักคน รู้ไหมว่าทั้งชีวิตของฉัน ฉันไม่มีเพื่อนที่จริงใจกับฉันเลยสักคน”

“ทำไมต้องอยากมีเพื่อนขนาดนั้น ฉันไม่เห็นจะอยากมีเลย”

“หืม? มันมีคนแบบนี้ด้วยเหรอ เกิดมายังไง ถึงไม่อยากมีเพื่อน”

“งั้นเธอลองบอกข้อดีของการมีเพื่อนให้ฟังหน่อย” สาวสวยข้างกายเอ่ยถาม

“มีไว้เม้าท์มอยคนอื่นมั้ง”

“ห๊ะ...ต้องการแค่นี้เหรอ สมควรแล้วที่ไม่มีใครคบ” เลิกคิ้วมองหน้าเธอด้วยท่าทีประหลาดๆ กับตรรกะป่วยๆ ของเฟอร์

“ก็การมีเพื่อนเยอะๆ มันมีความสุข ฉันไม่ชอบเวลาที่คนอื่นมองฉันเวลาเดินคนเดียว ทำอะไรคนเดียว แล้วคนอื่นก็จะมองว่าฉันไม่มีใครคบ”

“เธออย่าคิดแทนคนอื่นสิ เธอเข้าไปนั่งฟังความคิดคนอื่นเหรอ ถึงรู้ว่าเขาคิดอะไร บางทีคนพวกนั้นที่มองเธออาจจะไม่ได้คิดแบบนั้นก็ได้”

“เออ...ก็จริง...แต่ถึงยังไงมันก็เขินอยู่ดี ฉันไม่ชอบอยู่คนเดียว มันเหงา...”

“ฉันก็ไม่ได้ชอบอยู่คนเดียวเหมือนกัน แต่ฉันไม่ได้ต้องการเพื่อน ฉันต้องการแค่ความรักจากพ่อแม่” พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมกับมองทอดไปยังเบื้องหน้าด้วยความว่างเปล่า

“พ่อแม่เธอ...ไม่รักเธอเหรอ” หันไปมองด้วยแววตาฉงน

“รัก...แต่ไม่มีเวลาให้ฉัน...ฉันต้องอยู่ในบ้านหลังโตอย่างโดดเดี่ยวทุกวัน”

“เธอ...เคยกินข้าวกับพ่อแม่ไหม”

“จำไม่ได้เลยว่าครั้งล่าสุดเมื่อไหร่” แสยะยิ้มกับตัวเองอย่างนึกสมเพชตัวเอง

“เคยกอด เคยหอมกันไหม”

“...” ส่ายหน้าเบาๆ อย่างเลื่อนลอย พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลลงมาอาบแก้ม

หมับ!!

“โอ๋ๆ ไม่เป็นไรน้า...” พุ่งเข้าไปกอดเธอแล้วลูบหลังเบาๆ เพื่อปลอบใจ

“นี่...ทำบ้าอะไรของเธอ...มากอดฉันทำไม” เธอดิ้นและเตรียมจะผลักคนตัวเล็กกว่าออก แต่เฟอร์กลับกอดเธอแน่นขึ้น ไม่สนใจเธอที่พยายามถ่ายทอดความอบอุ่นผ่านกอดนั้น หวังให้เธอได้รับรู้ถึงพลังที่เฟอร์พยายามจะฮีลใจ ซึ่งมันทำให้สาวสวยที่ถูกกอดนั้นนิ่งและสงบลง พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า ทำไมถึงได้รู้สึกดีจัง

เฟอร์ยังคงกอดเธอนิ่งอยู่แบบนั้น เนิ่นนานหลายนาที นานจนมันทำให้คนที่คิดจะจบชีวิตเมื่อครู่นั้นได้สติ และคิดใหม่

“เธอขาดอะไรบอกมาฉันจะเติมเต็มให้”

“บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่เป็นเพื่อนกับเธอแน่นอน” ตอบกลับเสียงแข็ง แล้วดันร่างเล็กออก เมื่อรู้สึกดีขึ้นแล้ว

“ฮือ...ใจร้าย...” เบะปากและทำแก้มป่องๆ ราวกับเด็กน้อยถูกขัดใจ เสียจนคนที่มองอยู่อดไม่ได้ที่จะเอ็นดูเธอ และยิ่งใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอ บุคลิกที่ดูน่ารักน่าอุ้มนั่นอีก ก็ยิ่งพานทำให้เธออดไม่ได้จริงๆ ที่จะใจอ่อน

“เพื่อนสำหรับเธอคืออะไร”

“ก็...เพื่อนซี้อะ...ไปไหนก็ไปด้วยกัน...เป็นเพื่อนกินข้าว เป็นเพื่อนดูหนัง เธออยากได้อะไรบอกมาฉันจะหามาให้ แต่เป็นเพื่อนฉันนะ”

“ก่อนอื่นเลย...เธอต้องเปลี่ยนความคิดเรื่องเพื่อนใหม่ แล้วก็เลิกเอาของมาซื้อใจคนสักที จำเอาไว้นะยัยโง่ เธอทำตัวแบบไหน ก็จะดึงดูดคนแบบนั้นเข้ามา อยากได้เพื่อนที่จริงใจ เธอจริงใจแล้วหรือยัง”

“ฉันก็จริงใจ แต่ของก็เป็นสิ่งที่เหนี่ยวรั้งเพื่อนไว้ไง”

“เธอยังไม่เข้าใจคำว่าเพื่อนด้วยซ้ำ แล้วจะมีเพื่อนไปทำไม?”

“...” ร่างเล็กนิ่งไปกับคำพูดของสาวข้างกาย นั่นสิ เพื่อนคืออะไร? เธอพร่ำถามคำถามเดิมซ้ำๆ แต่ก็ไม่มีคำตอบให้ตัวเอง

“ไว้เข้าใจเมื่อไหร่...เราค่อยมาเป็นเพื่อนกัน...ขอบใจนะ...ยัยเปี๊ยก...” โน้มลงไปพูดใกล้ๆ แล้วก็จับศีรษะเธอโยกไปมาเบาๆ จากนั้นก็เดินลงลิฟต์ไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้เฟอร์ยืนงงอยู่เพียงลำพัง พร้อมกับคำถามในหัวว่า สรุปแล้ว เพื่อนสำหรับเธอคืออะไร?