โดนผีอำ(หม)

แกร๊ก แอ๊ด!!

“ไปไหนมา...แล้วสบายใจขึ้นยัง” พอเปิดประตูห้องเข้ามา เจ้าของห้องก็ถามขึ้น

“พะพาย...”

“หืม?...” เลิกคิ้วแล้วมองร่างเล็กที่ยืนสติเลื่อนลอยอยู่ที่หน้าประตูห้อง แอบแปลกใจเหมือนกันว่าเธอไปทำอะไรมา ทำไมถึงได้มีท่าทีแปลกไป

“เรามาเป็นเพื่อนกันไหม” เอ่ยถามด้วยเสียงเรียบนิ่ง แต่ทว่ากลับต้องการคำตอบจากเขาอย่างมีความหวัง

“ไม่เอา...อยากเป็นผัว”

“นี่ไอ้บ้า ฉันจริงจังอยู่นะ”

“ฉันก็จริงจัง เพื่อนที่ไหนเอากัน”

“เฮ้อ...ไม่น่าถามคนแบบนายให้หงุดหงิดใจเลย!!”

“มันก็ไม่ควรถามอยู่แล้วปะ”

“หึ่ย!! ฉันจะกลับคอนโด” พูดพร้อมกับเดินตึงตังเข้ามาหยิบกระเป๋าแล้วกลับคอนโดตัวเอง

หมับ!!

“ไม่ต้องกลับ...นอนนี่...” คว้าข้อมือเธอแล้วกระตุกให้ขึ้นมานั่งบนตัก

“ฉันจะกลับ เห็นหน้านายแล้วฉันอารมณ์เสีย” เธอพยายามดิ้น แต่พะพายกลับรั้งเธอเอาไว้ แล้วจับใบหน้าเธอให้หันมามองหน้าเขา

“เฟอร์...ฉันไม่รู้หรอกนะ...ว่าเธอจะต้องการเพื่อนไปทำไมนักหนา...รู้ไหมว่าตอนนี้ในหัวเธอคิดเรื่องบ้าๆ นี่จนเธอไม่มีความสุขเลยนะ” พูดพร้อมจ้องมองเธอ

“เฮ้อ...นายไม่เข้าใจ...”

“ใช่...ฉันไม่เข้าใจเธอ...และฟังให้ชัดๆ ...ฉันเป็นเพื่อนให้เธอไม่ได้หรอก...แต่ถ้าเธออยากไปไหน อยากทำอะไร...ก็บอกแล้วกันฉันยินดีทำให้”

“ทำให้ โดยแลกกับเซ็กซ์?”

“รู้ใจจริงๆ เล้ย...ยัยหมากระเป๋า” ยกมือขึ้นบีบจมูกเธอส่ายไปมาเบาๆ

พรึ่บ!!

“หึ่ย...ว่าแล้วเชียว...” ปัดมือเขาออกด้วยความรำคาญ แล้วกลอกตามองบนอย่างไม่พอใจ

“เออ...เมื่อกี้ฉันขึ้นไปบนดาดฟ้า...แล้วเจอผู้หญิงกำลังจะกระโดดตึก”

“คนจริงๆ ใช่ไหมที่เธอเห็นน่ะ”

“มะ...หมายความว่ายังไง?” คำถามของพะพายทำให้ร่างเล็กคิดตาม พร้อมกับใจที่เต้นแรงเพราะรู้สึกกลัว

“ก็...เขาเล่ากันว่าคอนโดนี้มีผีผู้หญิง ชอบไปยืนรับลมอยู่ที่ดาดฟ้า ใส่ชุดนักศึกษาด้วยใช่ไหม ผมยาวๆ หน้านิ่งๆ ด้วยปะ”

“เฮ้ย...นาย...หรือว่าที่ฉันกอด...นั่นจะเป็นผีอะ...ฮือ...พะพาย...ฉันกลัว...” พุ่งตัวเข้าไปกอดร่างสูงด้วยความหวาดกลัว ส่วนไอ้คนขี้แกล้งก็แอบอมยิ้มกับความหัวอ่อนไม่ทันคนของเธอ

“เธอกอดด้วยเหรอ...เขาว่ากันว่าถ้าใครเห็นผีนักศึกษาคนนั้น...อีกไม่นานผีจะเอาไปอยู่ด้วย แบบว่าเอาไปเป็นตัวตายตัวแทน”

“จริงเหรอ...ไม่เอา...ฉันยังไม่อยากตาย...ฉันจะทำยังไงดี...พะพาย...ช่วยฉันที” มุดหน้าไปที่ไหล่กว้าง แล้วกอดเขาแน่นขึ้น

“ต้องอยู่ใกล้ผัว...เธอมีผัวไหมล่ะ...ถ้าไม่มีก็ต้องตาย...”

“นายเป็นผัวให้ฉันได้ไหม...ฉันไม่อยากตายอะ...นะๆๆ” ไปแล้วสตงสติ วินาทีนี้พะพายพูดอะไรเฟอร์ก็คือเชื่อทุกอย่าง ว่าแล้วเชียวทำไมมันโดนเพื่อนหลอก พะพายคิด

“ได้ดิ...แต่ฉันว่า...ผีตัวนั้นมันต้องตามมาดูเธอแน่ๆ ว่าเธอมีผัวจริงๆ หรือเปล่า...งั้นคงมีทางเดียวแล้วแหละเพื่อขับไล่ผีตัวนั้นให้ไปจากเธอ”

“ยังไง...บอกฉันมาเลย...”

“ก็เอากันไง ไล่ผี...” ปากไม่พูดเปล่า แต่ท่อนลำคือพร้อมมาก เพราะบัดนี้มันได้ผงาดแทงร่องก้นของเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“อันนี้จริงจัง?” ผละตัวออกแล้วมองหน้าเขาอย่างพยายามหาคำตอบ ซึ่งตอนแรกเขาอมยิ้มกับความซื่อบื้อของเธอ เมื่อเธอผละตัวออกมามองหน้าก็แสร้งทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที

“จริงๆ ถ้าไม่ทำในวันที่เห็นนะ ก็จะโดนผีอำตอนนอน หรือบางรายก็คือโดนอำจนไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยนะ” แสร้งปั้นน้ำเป็นตัวอีก

“ละ...แล้วฉันต้องทำยังไงบ้างพะพาย...ฮือ...ฉันกลัว...”

“เธอก็ต้องอำคืนไง”

“อำคืนยังไง” เอียงคอเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

“ก็อำหมไง”

“ห๊ะ!!” เบิกตาโพลงเมื่อในหัวดันไปผวนตามที่เขาพูด ซึ่งเขาก็ต้องการแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ

“มันคือวิธีอำมันคืนไง หลอกว่าเราเป็นผัวเมียกัน มันเห็นจะได้ออกไป...ไปหาตัวตายตัวแทนคนใหม่”

“จริงนะ...ทำแล้วมันจะไปเลยใช่ไหม”

“อืม...เชื่อฉัน...ฉันเรียนมา” ไม่รู้ว่าตำราไหน แต่อย่าได้หลงเชื่อคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาเชียวนะ และแน่นอน ว่ายัยเฟอร์เชื่อค่ะ

“ดะ...ได้...ถอดกางเกงเลย” ไม่พูดเปล่า มือเล็กเตรียมปลดเข็มขัดแล้วเรียบร้อย ใครจะไม่คิดว่ายัยนี่จะไม่กรองอะไรเลย หลอกง่ายชะมัด!!

มือเล็กเอื้อมไปหวังปลดเข็มขัดร่างสูงออก พร้อมกับไถลตัวลงไปนั่งที่พื้นตรงกลางหว่างขาของเขา สร้างความพึงพอใจแก่พะพายอยู่ไม่น้อย ใครจะไปคิดว่ายัยนี่จะเชื่อ จนยอมทำตาม ดีเหมือนกันเต็มใจทำให้แบบนี้ ไม่ต้องเปลืองแรงบังคับขืนใจ

“อ๊าส์...” คนหื่นครางเสียงกระเส่าเมื่อถูกมือเล็กลูบไล้ไปตามลำรักของเขาผ่านเนื้อผ้าอย่างแผ่วเบา ร่างสูงค่อยๆ เอนกายพิงกับพนักพิงโซฟาด้วยความสบายอารมณ์ แต่ก็ไม่วายใช้สายตามองร่างเล็กที่ตั้งใจจะทำรักให้เขาอย่างหลงใหล ไม่อาจละสายตาไปมองอย่างอื่นได้เลยวินาทีนี้ ทุกการเคลื่อนไหวของคนตัวเล็กที่อยู่กลางหว่างขาของเขา มันน่ามอง ดึงดูดสายตาเขาราวกับถูกสะกดเอาไว้

“อื้ม...”

กางเกงยีนและชั้นในของเขาถูกดึงออกมากองอยู่ที่หน้าขา โชคดีหน่อยที่เธอก็ไม่ได้ตื่นกลัวของเขาแล้ว ทั้งยังใช้มือน้อยๆ สัมผัสขึ้นลงจนร่างสูงเสียวกระสันไปทั้งลำกาย ได้แต่เชิดหน้า กัดปาก แล้วครางออกมาเพื่อระบายความเสียว

“อ๊าส์...เฟอร์...” มือหนายกขึ้นลูบไล้ไหล่มน ลากไปเรื่อยๆ จนมาถึงต้นคอ แวะบีบเบาๆ จากนั้นก็กดศีรษะเธอลงและใช้ปากสัมผัสความเป็นชายของเขา ที่บัดนี้พร้อมรบในสนามกามารมณ์นี่เต็มทนแล้ว

“อื้อ...”

“ลึกอีกได้ไหม...อื้อ...เฟอร์...” ไม่พูดเปล่าฝ่ามือใหญ่กดศีรษะของเธอเพื่อให้ปากเล็กๆ นั้นดูดกลืนความเป็นชายของเขาเข้าไปให้สุดทั้งลำ ทว่ามันกลับไม่สำเร็จ เพราะความยาวที่เกินมาตรฐานชายไทยของเขา บวกกับปากเล็กๆ ของเธอมันไม่อาจเข้าไปได้อีก มากสุดก็แค่ครึ่งลำเท่านั้น

“อื้อ...” ส่ายหน้าแล้วขืนตัวเอาไว้ ตามด้วยช้อนสายตามองหน้าเขาด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา

“ซี๊ด...อีกนิดได้ไหมเฟอร์...อ๊าส์...” เขาขอร้อง แต่เมื่อสบสายตาไปมองสายตาคู่นั้นก็ทำไม่ลง แพ้แล้ว แพ้จริงๆ สายตาคู่นั้น ผู้หญิงอะไรสายตาดาเมจแรงเกินต้าน มองทีไรหัวใจสั่นสะท้านทุกที

ท่อนเอ็นผลุบเข้าผลุบออกในปากอุ่นๆ นุ่มลื่นนั้นเร็วขึ้น ในขณะที่มือเล็กก็ชักขึ้นลงตามไปด้วย แล้วความเสียวมันไม่ได้การันตีว่าลึกแค่ไหน แต่มันเสียวสุดๆ เมื่อถูกเรียวลิ้นเล็กๆ นั้นตวัดวนเลียไปที่ส่วนหัวของเขา ทั้งๆ ที่ยังดูดอยู่ เรียกได้ว่าเสียวสะท้านทรวงเลยล่ะ

เฟอร์ยังคงใช้ปากและลิ้นวาดลวดลายกับลำรักของเขาอย่างต่อเนื่อง จนร่างสูงนั้นเริ่มเห็นสวรรค์รำไรๆ ทว่า เพียงแค่นิดเดียวเขาก็จะไปแตะที่ขอบสวรรค์นั้นแล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

แต่แล้วเสียงประตูห้องก็ดังรัวขึ้น ขัดความสุขของเขาที่กำลังจะเอื้อมไปถึงในไม่ช้า และใช่เธอชะงัก และหยุดทุกการกระทำ จนเขาค้างอยู่ที่กลางอากาศ ก่อนที่อารมณ์รักจะไปถึงจุดสุดยอด แต่บัดนี้อารมณ์โมโหมันวิ่งเข้ามาแทนที

“จิ๊!! ใครแม่ง...มาขัดจังหวะวะ!!” สบถออกมาพร้อมพ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย

“ปะ...ไปเปิดประตูสิ” เมื่อรู้ว่าเมื่อครู่เผลอทำเรื่องน่าอายนั้นลงไป ใบหน้าจิ้มลิ้มก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ มือเล็กยกขึ้นเช็ดคราบน้ำลายออกจากปาก ก้มหน้าหงุดอายๆ ก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป

“อะ...เอ้า...” จะรั้งไว้ก็ไม่ทันแล้วเธอวิ่งไปแล้ว ส่วนเขาน่ะเหรอ ก็ต้องรีบจัดการยัดท่อนลำที่มันยังแข็งตึงเปรี๊ยะเข้ากางเกง กว่าจะยัดได้ก็โคตรจะลำบาก เกิดมาใหญ่ก็แบบนี้แหละ

“ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญนะ...จะซัดหน้าให้...บังอาจมาขัดจังหวะ...เกือบเสร็จแล้วเชียว” คาดโทษแขกผู้มาเยือนด้วยความหงุดหงิด ตามด้วยสาวเท้าเดินตึงตังไปที่ประตู