เปลี่ยนไป

“ไอ้บ้าพะพาย ฉันกลัวผี นายจะเปิดหนังผีทำไมเนี่ย” คนตัวเล็กโวยวาย เมื่อร่างสูงเปิดหนังที่เธอไม่ชอบ

“ถ้ากลัวก็หันมากอดฉันได้เลย อนุญาต”

“เหอะ เจริญเถอะ แทนที่จะได้พักผ่อนเพราะป่วย ยังต้องมานั่งแหกตาดูหนังผีอีก”

“เอาน่าดูเป็นเพื่อนหน่อย เรื่องนี้ฉันยังไม่เคยดูเลย พวกไอ้เรย์มันไปดูกันไม่ชวนฉันเลย”

“พะพาย...” ขณะที่เขาพูดถึงเพื่อนสนิท เธอก็เรียกชื่อเขาขึ้นมาดื้อๆ แต่ก็เงียบไปราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

“มีอะไร...เรียกแล้วก็เงียบ”ถามกลับพร้อมกับจับตัวเธอหันมามองหน้าเขา

“มีเพื่อนไปดูหนัง มันรู้สึกยังไงเหรอ” เอ่ยถามเสียงแผ่วเบา

“ก็ไม่ยังไง ต่างคนต่างดู แค่นั่งข้างกันเฉยๆ” นี่ไม่ได้ตอบกวนอวัยวะเบื้องล่างแต่อย่างใด เขาเองก็ตอบตามจริง คือไปดูหนังในโรงหนัง มันจะต้องรู้สึกยังไงอะ

“ไม่รู้สึกอบอุ่น หรืออุ่นใจอะไรเลยเหรอ”

“ทำไมต้องอุ่นใจอะ ฉันไม่เข้าใจที่เธอต้องการจะสื่อ”

“ฉันไม่เคยไปดูหนังกับเพื่อนเลย อยากรู้ว่าความรู้สึกตอนที่มีเพื่อนไปไหนมาไหนด้วย มันเป็นยังไง คงจะดีมากใช่ไหม”

“แล้วเมื่อก่อนที่เพื่อนเก่าเธอจะทิ้งไป เธอรู้สึกยังไง”

“เราไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยกัน เรียนด้วยกันก็แยกย้ายกันไป ฉันเคยชวนนางก็ปฏิเสธ ไม่เคยไปด้วยเลย ฉันต้องไปเดินคนเดียวทุกที”

“เธอเก่งมากแล้ว อย่าพยายามหาเลยนะ เมื่อไหร่ก็ตาม ที่ถึงเวลาเหมาะสม ฉันเชื่อว่าเธอจะเจอคนที่เข้ากับเธอได้จริงๆ บางทีที่โลกดูใจร้ายกับเธอ อาจจะเพราะแค่กรองคนออกจากชีวิตของเธอก็ได้นะ” เธอฟังที่เขาพูด แล้วนิ่งไป มันก็จริงอย่างที่เขาพูดนั่นแหละ บางทีเธออาจจะต้องการมากไป

“นายมาเป็นเพื่อนให้ฉันได้ไหม”

“ก็บอกแล้วไง เป็นให้ไม่ได้ ฉันไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเธอตั้งแต่แรก”

“อ๊ะ...นี่นายเล็งฉันตั้งแต่ครั้งแรกเลยเหรอ”

“อืม...พอไอ้ชาลีคุยกับยัยนั่นให้แล้วส่งรูปเธอมา ฉันก็ตกลงจ่ายทันที”

“ตอนที่ยัยนั่นติดต่อฉันให้ ยัยนั่นทักไปบอกยังไงเหรอ”

“ไม่ต้องอยากรู้หรอก มันไม่ได้น่าฟัง อีกอย่างพูดไปแล้วได้อะไร พูดแล้วเธอก็เก็บมาคิดมาก”

“ก็จริง...” ตอบเพียงเท่านั้นก่อนที่จะหันไปตั้งใจดูหนัง

หมับ!

“ผื่นเธอหายแล้ว...เธอดูเหมือนจะดีขึ้นแล้วนี่...เรามาเล่นปูไต่กันดีไหม” จริงจังได้ไม่เท่าไหร่ ไอ้บ้านี่ก็ชวนเธอทำเรื่องอย่างว่าอีกแล้ว ไม่เข้าใจว่าจิตใจมันมีแต่เรื่องแบบนี้หรือไง ถึงได้เอาแต่จ้องจะจับเธอกินไม่เว้นแต่ละวันเนี่ย

“พักบ้างพะพาย ถ้านายคิดไม่ดีกับฉัน ฉันจะไล่นายลงไปนอนโซฟาจริงๆ ด้วย”

“งั้นแปลว่าคืนนี้นอนกอดได้ใช่ปะ”

“ไม่ได้” เมื่อเผลอปากพูดไป ทำให้ไอ้คนเจ้าเล่ห์มันมีช่องโหว่ในการเอาเปรียบเธอ

“ก็เธอพูดเมื่อกี้ ว่าถ้าคิดไม่ดีจะให้นอนโซฟา เพราะงั้น คืนนี้ฉันจะนอนกับเธอบนเตียง ดีจัง...วันนี้เมียใจดีชะมัด”

“หน้ามึน...” ได้แต่พูดไปแค่นั้น กับคนแบบเขาเถียงไปก็มีแต่จะแพ้ ส่วนเขาก็ได้แต่ไหล่ไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่พอยังเอนตัวไปพิงพนักพิง แล้วดึงเธอเอนมาซบอกเขาอีก

ดูไปสักพัก ศีรษะของเฟอร์ก็ค่อยๆ ผงกไปมา จนพะพายที่เห็นท่าทีของเธอก็รีบจับศีรษะของเธอเอาไว้ ตามด้วยดึงคนตัวเล็กขึ้นมานอนที่หมอนดีๆ คนบ้าอะไรดูหนังแล้วหลับ เขาคิด แต่ก็นะพอมองใบหน้าจิ้มลิ้มก็อดอมยิ้มไม่ได้ ตามด้วยก้มลงไปจุมพิตหน้าผากเธอเบาๆ พร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้

วันต่อมา...

“พะพาย...ตื่นได้แล้ว...อะไรเนี่ย...สรุปใครกันแน่ที่ป่วย” ว่าแล้วก็ปลุกให้คนขี้เซาตื่น เพราะอายปลาบปลื้มที่เข้ามาตรวจเธอตอนเช้า พร้อมกับข่าวดีที่เธอจะได้กลับบ้านแล้ว

“อื้ม...อย่าดุดิเมียจ๋า” ตอบเสียงงัวเงียแล้วกอดเธอให้นอนลง ไม่พอเอาหน้าซุกหน้าอกเธอจนเฟอร์แทบเอาหน้ามุดแผ่นดินหนี เพราะทุกอย่างที่เขาทำปลาบปลื้มก็เห็นมันทั้งหมด ไม่พอยังหลุดขำ กับความขี้เซาของญาติผู้น้องแถมยังออดอ้อนเมียอีกนับเป็นครั้งเเรกที่เห็น

“ไอ้บ้าพะพาย ลุก!! ฉันอายหมอ!!” พยายามดันตัวของเขาออก แต่ด้วยเพราะเธอตัวเล็กกว่าเขามาก มันเลยต้านแรงควายของเขาไว้ไม่ไหว

“อื้ม...ไล่หมอกลับไปก่อน...จะนอนกอดเมีย” หลับหูหลับตาพูด ไม่สนใจเลยว่าจะสร้างความอับอายให้เธอแค่ไหน แล้วไม่ใช่แค่ปลาบปลื้มไง เพราะพยาบาลก็เข้ามาด้วย แต่มันจนปัญญาจริงๆ กับการที่จะเอาเขาออกไปจากตัวเธอ

“เดี๋ยวให้พายตื่นก่อนก็ได้ค่ะ พี่ปลื้มออกไปตรวจคนอื่นก่อนก็ได้” ตอบแล้วพยายามยิ้มแห้งๆ ซึ่งปลาบปลื้มก็พยักหน้าตอบแล้วหมุนตัวกลับไป

ช่วงสาย...

“เอ้า...ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่...แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้น...ขอซื้อได้ไหมตาเนี่ย...มองจิกตั้งแต่เช้าเลย” พอตื่นมาก็กวนประสาทเลย ไม่คิดจะสะทกสะท้านต่อการกระทำตัวเองเลยสักนิด บ้าจริงๆ

“เฮ้อ...เช้าบ้าอะไร จะเที่ยงอยู่แล้ว...แล้วนอนฉันไม่ว่าเลยนะ แต่ทำไมต้องกอดฉันไปนอนด้วยมิทราบ...แล้วรัดฉันแน่นจนหายใจแทบไม่ออก ตัวก็ใหญ่แล้วก็หนาอย่างกับหมีควาย ไม่หนักเลยมั้ง!!” ว่าแล้วก็ขอบ่นหน่อยเถอะ

“เดี๋ยวพาไปเที่ยว...แล้วก็เลิกบ่นได้แล้ว”

“อ๊ะ...จริงเหรอ...งื้อว่าแล้วว่านายต้องเป็นคนดี...” เสียงที่เปลี่ยน พร้อมกับแววตาราวกับเด็กน้อยได้ของเล่นที่ถูกใจ

“แหม กระดี๊กระด๊าเชียวนะ”

“ก็แน่ดิ...ไปเที่ยวที่ไหน”

“เดี๋ยวพาไปช็อปปิ้ง...อยากได้อะไรก็ไปซื้อ”

“จริงอะ...พูดแล้วนะ” ร่างเล็กถึงกับตาลุกวาว

“อืม...แต่ขอไปอาบน้ำก่อน...นอนโคตรสบายเลยเมื่อคืน” ว่าแล้วก็รีบดีดตัวออกจากเตียงผู้ป่วย แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปหน้าตาเฉย

“จะไม่สบายได้ไง นอนเบียดฉันจนฉันแทบจะตกเตียง” กลอกตาแล้วมองบนใส่ โดยที่เขาก็ไม่ได้เห็น

ระหว่างรอให้พะพายอาบน้ำเสร็จเธอก็กดเรียกหมอให้เข้ามาวัดความดันและเช็กอาการของเธอก่อนกลับบ้าน

“ดูของเรียบร้อยแล้วใช่ไหม เก็บครบหรือยัง”

“ครบแล้ว”

“งั้นเดี๋ยวฉันไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายให้ รออยู่นี่ก่อน เดี๋ยวไปเอายาด้วย”

“พะพาย...ฉันเกรงใจ...เดี๋ยวฉันจ่ายเองก็ได้”

“ไม่เป็นไรหรอก เธอเป็นเมียฉัน ฉันก็ต้องดูแล อีกอย่างโรงพยาบาลนี่ก็ของญาติฉัน ใช้โควต้าของคนในครอบครัวได้”

“งั้นก็ได้...”

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ เขาก็พาเธอไปเดินเลือกซื้อของที่ห้าง โดนที่ปล่อยให้เธอเลือกนั่นเลือกนี่ตามอำเภอใจด้วยงบที่ไม่อั้น ซึ่งถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอก็คงจะเลือกตามกิเลสของเธอนั่นแหละ แต่เพราะความคิดตอนนี้มันเปลี่ยนก็เลยแอบเกรงใจเขา จนก็ไม่กล้าหยิบจับหรือซื้ออะไรมากมาย

“แปลก”

“ห๊ะ...แปลกอะไร” ร่างเล็กเลิกคิ้วถามพะพายที่อยู่ๆ ก็พูดขึ้นมาแบบงงๆ

“ก็คนแบบเธอดูเรียบร้อยเกินไป ปกติเธอโลภออกจะตายไป ทำไมฉันพามาช็อปแบรนด์เนมขนาดนี้ยังไม่หยิบอีก เห็นเดินดูมาตั้งนานแล้ว”

“มันแพงไป อีกอย่างมันก็ไม่ได้จำเป็น กระเป๋าของฉันก็พอมีใช้อยู่” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเจียมเนื้อเจียมตัวเล็กน้อย

“งั้น...เอาใบนี้ครับ...เหลือใบเดียวแล้วใช่ไหม” พะพายหยิบกระเป๋าแบรนด์ดังสีขาวที่วางอยู่ในตู้ส่งให้พนักงาน ด้วยท่าทีชิวๆ

“นายทำอะไร...ใบนั้นรู้ไหมว่าเท่าไหร่...ฉันไม่มีปัญญาหามาจ่ายนายนะ...ฉันไม่กล้าขอม๊ากับป๊ามาจ่ายนะจะบอกให้”

“ก็ไม่ได้บอกว่าจะให้เธอจ่าย ฉันจ่ายให้เอง...”

“ฉันก็ไม่กล้ารับอยู่ดี”

“อะไรเนี่ย หัดถ่อมตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เอาไปเถอะ...ถ้าอยากจ่ายเดี๋ยวฉันเช็กบิลเธอย้อนหลังเอง”

“ห๊ะ!!”

“ค่อยไปจ่ายบนเตียง...” ยักคิ้วกวนๆ แล้วเดินผิวปากเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเดินไปจ่ายตังค์ด้วยท่าทีสบายใจ