ประชดประชันเก่ง

ใบหน้าสวยหวานบัดนี้มีแต่ผื่นแดงขึ้นมา แถมเธอยังดูเหมือนกำลังจะขาดใจ เพราะอาการแปลกๆ นั่นอีก สุดท้ายเขาก็เลยช้อนร่างเล็กขึ้นแล้วรีบพาตัวไปส่งโรงพยาบาล

@โรงพยาบาลเอกชนอภินันท์ประภากรณ์

“เฮียครับ...เฟอร์เป็นอะไร” เอ่ยถามปลาบปลื้มที่เพิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยท่าทีตื่นตระหนก

“เฟอร์มีอาการแพ้ เป็นอาการแพ้ที่เกิดจากทางเดินหายใจ ก่อนหน้านี้ไปสัมผัสอะไรมา”

“แมวครับเฮีย”

“อืมแปลว่าเฟอร์แพ้ขนแมว หลีกเลี่ยงไม่ให้สัมผัส หรือใกล้แมวหน่อยนะ”

“แล้ว...เฟอร์จะเป็นอะไรมากไหมครับ”

“ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว เดี๋ยวให้บุรุษพยาบาลพาไปที่ห้องพักฟื้นนะ”

“ขอบคุณครับเฮีย...ส่วนค่าใช้จ่ายเดี๋ยวพายจัดการเอง”

“ไม่เป็นไร ใช้โควต้าญาติของครอบครัวเราก็ได้”

“ลืมไปเลยแฮะ...ยังไงก็ขอบคุณครับ...งั้นพายไปนะ” ว่าแล้วก็รีบเดินตามบุรุษพยาบาลไปที่ห้องพักฟื้นทันที “เฮ้อ...เกือบทำลูกเขาตายแล้วไหมล่ะไอ้พายเอ๊ย แล้วจะเอายังไงกับนมสดดีวะเนี่ย” เมื่อนึกถึงเจ้าแมวสุดที่รักของน้องชายฝาแฝดก็นึกลำบากใจ ใครจะไปคิดว่ายัยเฟอร์จะแพ้ แถมกว่าน้องจะกลับจากค่ายก็ตั้งพรุ่งนี้ จะเอาไปฝากคนอื่นเลี้ยงมันก็จะด่าอีก เพราะเป็นแมวของเมียเก่า

“พะพาย...ฉันตายหรือยัง” เสียงแหบแห้งเอ่ยถามร่างสูงที่เดินเข้ามายืนอยู่ข้างเตียง

“พูดอะไรโง่ๆ อีกเนี่ย”

“หรือว่าผีตนนั้นมาเอาชีวิตฉันไปแล้ว”

“ผีบ้าอะไร เธอแพ้ขนแมว แล้วตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้ว”

“พะ...แพ้ขนแมวงั้นเหรอ...ทำไม...ฉันไม่เห็นรู้เลยว่าตัวเองแพ้”

“เธอจะไปรู้อะไรล่ะ วันๆ เอาแต่ทำตัวไร้สาระ”

“แล้วนายจะดุฉันทำไม” ทำหน้าหงอยลง จนเขาชะงักไปว่าเผลอปากเสียใส่คนป่วย

“ขอโทษ...อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ...” พอมองหน้าบ้องแบ้วนั้นแล้วก็พานใจสั่น

“ก็นายชอบเอาแต่ดุฉันนี่”

“ก็ที่ดุเพราะเป็นห่วงไง” น้ำเสียงแข็งๆ เมื่อคู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง เหลือไว้แค่น้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“ขอบใจนะ”

“อืม...แล้วนี่เป็นยังไงบ้าง...ยังหายใจลำบากอยู่ไหม” เดินเข้าไปนั่งลงข้างเตียง ตามด้วยใช้หลังมือเขี่ยแก้มที่ยังคงแดงอยู่ด้วยความห่วงใย จนร่างเล็กนั้นรู้สึกหัวใจเต้นแรงกับการกระทำของเขา อยู่ๆ ก็เกิดหวั่นไหวขึ้นมาเฉยเลย อย่าบอกนะว่าเธอ รู้สึกอะไรกับเขาน่ะ

“กะ...ก็ดีขึ้นแล้ว...” เอียงแก้มหลบสัมผัสจากเขา เพราะกลัวว่ามันจะยิ่งทำให้ตัวเองรู้สึกมากขึ้นไปกว่านี้ แล้วกลัวว่าเขาจะดูออก ไอ้บ้านี่ยิ่งปากเสียพูดตรงด้วย เกิดแซวขึ้นมา ขายหน้าแย่

“เหมือนจะเป็นไข้ด้วยเลย...เดี๋ยวเรียกเฮียปลื้มมาวัดไข้ด้วยดีกว่า”

“พะ...พี่ปลื้มงั้นเหรอ” เลิกคิ้วแล้วถาม ลืมไปเสียสนิทเลยว่าโรงพยาบาลที่เธอนอนอยู่ตอนนี้คือโรงพยาบาลของครอบครัวปลาบปลื้ม

“ทำไม...หวั่นไหวเหรอ...แค่ได้ยินชื่อก็หวั่นไหวแล้วหรือไง” พูดดีไม่ทันเท่าไหร่ อารมณ์ร้อนขึ้นมาอีกแล้ว จะบ้าตาย ทั้งที่เธอก็แค่ถาม ไม่ได้คิดหรือรู้สึกอะไรเลย

“เฮ้อ...เรียกคนอื่นมาตรวจฉันเถอะ” ตัดจบปัญหาไป เพราะไม่อยากเถียงหรือทะเลาะกับเขา

“ทำไม กลัวเจอหน้าแล้วใจสั่นหรือไง”

“อืม...ช่างฉันเถอะ...ปล่อยฉันตายไปซะพะพาย...ถ้าจะงี่เง่าขนาดนี้” ทำอะไรก็ผิดไปหมด ก็เลยพูดประชดไปเลยจบๆ จะบ้า ไม่รู้ว่าต้องเอาใจยังไงแล้ว เหนื่อยป่วยแล้วยังมาเหนื่อยที่ต้องลองรับอารมณ์จากคนแบบเขาอีก

“นี่เธอว่าฉันงี่เง่าเหรอ...ผัวหึงเมีย...มันไม่ได้เลยหรือไง”

“หึงน่ะได้...แต่ช่วยดูสภาพฉันหน่อยได้ไหม...ฉันจะตายอยู่แล้ว...แล้วก็เลิกจิกกัดฉันเรื่องพี่ปลื้มสักที...”

“เออ...ขอโทษ...หน้ามืดตามัวไปหน่อย...” ขอโทษไปแบบส่งๆ ก่อนที่จะไปเรียกปลาบปลื้มเข้ามาวัดไข้ให้เธอ โดยระหว่างที่ปลาบปลื้มวัดไข้อยู่นั้นพะพายก็แอบลอบมองดูเป็นระยะๆ หวังจับผิด ว่าเฟอร์จะมีท่าทีหรืออาการอย่างไรตอบสนองเมื่อเห็นคนที่เคยชอบ

“มีไข้อ่อนๆ แล้วก็ดูเหมือนร่างกายจะอ่อนเพลียด้วย เดี๋ยวพี่จะให้น้ำเกลือนะ แล้วก็ยาลดไข้ ส่วนยาแก้แพ้กินเมื่อมีอาการนะ แล้วอย่าไปสัมผัสแมวหรืออยู่ใกล้เข้าใจไหม”

“เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ...แล้ว...ผื่นบนหน้าเฟอร์...จะยุบไหมคะ”

“ทำไม...กลัวพะพายไม่รักเหรอ...” แอบแซว

“เหอะ...เอาอะไรมารักคะ...วันๆ เอาแต่ด่าเฟอร์” กลอกตามองบนกับความงี่เง่าของพะพาย จนปลาบปลื้มหลุดขำออกมา

“ก็ห่วงปะถึงพูด ถึงบอกเนี่ย”

“พี่ปลื้มช่วยบอกเขาออกไปได้ไหมคะ เฟอร์จะพักผ่อน”

“ไม่ออก...” ยังไม่ทันที่ปลาบปลื้มจะได้พูดอะไร พะพายก็แทรกขึ้นมาก่อน แถมยังหัวรั้นที่จะอยู่อีก

“แล้วจะให้โทรบอกไอ้ฟร้องค์ไหม”

“ไม่เอาอะ...เดี๋ยวเฮียเป็นห่วง...เฟอร์ดูแลตัวเองได้...อีกอย่างอยู่ที่โรงพยาบาล...ก็ไม่น่าจะเป็นอะไรไหมคะ”

“งั้นก็พักผ่อนได้แล้ว...”

“คงจะได้พักหรอกค่ะ ชวนทะเลาะตลอดเวลาเลย” ไม่วายเหน็บแนมพะพายอีกยก

“เราก็อย่ากวนแฟน พูดดีๆ หน่อย ผู้หญิงน่ะเขาชอบคนพูดเพราะ”

“คร้าบทูนหัว จะไม่ชวนทะเลาะแล้วคร้าบ”

“เหอะ!!” แค่นเสียงหัวเราะออกมากับท่าทีประชดประชันของเขา

“พี่ไปแล้ว มีตรวจคนไข้อีก”

“ค่ะ...ขอบคุณนะคะ”

“ค่ะขอบคุณนะคะ กับคนอื่นเสียงหวาน ส่วนกับผัวเสียงแข็ง” ยังไม่เลิกประชด จนร่างเล็กต้องดึงหน้าห่มขึ้นคลุมโปง ไม่พอยังพลิกตัวแล้วนอนหันหลังให้เขาอีก

คนบ้าอะไร ประชดเก่งยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก ไม่รู้ว่าเกิดปีไก่หรือไง จิกเก่งสุดๆ ไปเลย

“เบื่ออะ...หาอะไรทำกันไหม” พอถูกร่างเล็กเมิน ก็เดินอ้อมไปนั่งอีกฝั่งตามด้วยดึงผ้าห่มที่เธอใช้คลุมโปงออก

“ไม่ ไปหื่นไกลๆ” ปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วพลิกตัวไปอีกฝั่งเพื่อหนีหน้าคนบ้ากามอย่างเขา

“นะเฟอร์...ฉันเบื่ออะ”

“ไอ้บ้านี่ ฉันป่วยอยู่นะ ทำไมในหัวถึงคิดแต่เรื่องทุเรศแบบนั้น”

“ทุเรศอะไร?...” เลิกคิ้วแล้วถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็นายจ้องแต่จะจับฉันกิน”

โป๊ก!!

“โอ๊ย! ดีดหน้าผากฉันทำไมเนี่ย” ร้องโวยวายเพราะถูกความเจ็บเล่นงาน จากนั้นก็ยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเอง

“ฉันรู้หรอกว่าเธอป่วย ก็ไม่ได้ชวนทำเรื่องอย่างว่าซะหน่อย ดูหนัง เล่นเกมงี้ เอาไหม” เขาอธิบาย โล่งอกไปที นึกว่าจะชวนทำเรื่องเสียวๆ ซะอีก

“ดูหนังก็ได้...” ว่าแล้วก็ตอบกลับไป เพราะห้องวีไอพีของโรงพยาบาลนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับโรงแรมเลย มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

“งั้นเดี๋ยวฉันปรับเตียงให้” พูดจบก็ปรับองศาเตียงใหม่ จากนั้นก็กระโดดขึ้นเตียงไปนั่งกับเธอ

พรึ่บ! หมับ!

“อ๊ะ ขึ้นมาทำไมเนี่ย” ไม่เพียงแค่ขึ้นมานั่ง แต่กลับอุ้มเธอมานั่งระหว่างขาของเขาอีก ตามด้วยกอดเธอเอาไว้จากด้านหลัง เรียกได้ว่าฉกฉวยโอกาสได้ทุกเวลาเลยก็ว่าได้

“เธอจะให้ฉันไปนั่งที่ไหน จอมันอยู่หน้าเตียงเธอเนี่ย”

“ก็ไปนั่งโซฟาดิ”

“ไม่เอา อยากกอดเธอ” พูดไปตรงๆ เลย และนั่นแหละคือต้นเหตุที่ทำให้เธอหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ

แม้คำพูดเขาจะดูโผงผางไปบ้าง แต่เชื่อไหมว่าไอ้ขวานผ่าซากแบบเขามันดันทำให้เธอเสียการควบคุม