LOGINShare
Chapter 39 พยายามง้อ
publish date:
2026-04-16 15:37:42ร่างสูงเดินขากะเผลกเข้าบ้าน ได้ลุงสมิงชายตัวโต พอ ๆ กับคนเจ็บประคองนั่งบนเก้าอี้ ธาวินอยู่ในสภาพสะบักสะบอม กางเกงขาดครึ่งเพราะต้องตัดออกเพื่อง่ายต่อการทำแผล เนื้อตัวมอมแมมคลุกฝุ่น ผมเผ้ามีเศษใบไม้ติดเป็นชิ้นเล็กๆ ครั้นโดนไอ้ด่างขย้ำนอนกลิ้งลงพื้นชนิดเลือดตกยางออก โดยมีเมญ่าให้ท้ายปล่อยมันกัดจนเป็นเผลอเหวอะหวะน่ากลัว
น่องขาทั้งน่องพันด้วยผ้าพันแผล เลือดซึมออกมาเล็กน้อยและมียาหนึ่งถุงได้มาจากโรงพยาบาล “เอาไงต่อ ขับรถกลับไหวไหม” ลุงสมิงถามขึ้น สภาพตอนนี้ก็น่าเป็นห่วง ทว่าธาวินส่ายหน้า แผลฉกรรจ์ขนาดนี้เอาแรงที่ไหนเหยียบคันเร่ง ประคองตัวเองขับรถระยะไกลคงลำบาก แต่หากไปไหว เขาคงไม่คิดสั้นเอาตัวเองกลับ ทั้งที่ยังง้องอนเมญ่าไม่สำเร็จ พลันความคิดจะใช้โอกาสเจ็บครั้งนี้อยู่ที่นี่ให้นานที่สุดก็เกิดขึ้น “ผมเจ็บมาก” ว่าแล้วก็ส่งเสียงโอดโอยเบาๆ สูดปากพ่นลมหายใจออกมา ราวกับว่าขาทั้งขาจะขาดออกจากกันอยู่รอมร่อ “ฉันว่าไม่ไหวหรอกพี่” มุตาพูดต่อ ท่าทางของธาวินสมควรพักมากกว่าเดินทาง “งั้นพักบ้านลุงก่อนนะคุณวิน” “บ้านลุง” ธาวินอึกอัก ทำหน้าเหลอหลา ครั้นผิดจากที่คิดไว้เล็กน้อย นอนบ้านลุงสมิง โอกาสเจอหน้าเมญ่าน้อยมาก “แต่อยู่บ้านลุง ใครจะดูแล เมียลุงเองก็ป่วยบ่อย สามดีสี่วันไข้” ลุงสมิงทำท่าฉุกคิด นึกหาว่าธาวินควรพักบ้านใครเพื่อให้หายดีแล้วเดินทางกลับ “ขออยู่ที่นี่ได้ไหมครับน้ามุตา” ชายหนุ่มหันไปถามเจ้าของบ้าน โดยไม่รอลุงสมิงคิดทัน สีหน้าอ้อนวอนและแสดงความเจ็บปวดออกมาให้น่าสงสารมากที่สุด ขณะที่มุตาแอบลังเล รู้เต็มอกว่าลูกสาวคงไม่พอใจ หากธาวินต้องพักในบ้านหลังนี้ แต่จะปล่อยไปได้อย่างไร เขาเจ็บหนักแทบเดินไม่ได้เพราะเมญ่าไม่ยอมห้ามไอ้ด่าง ปล่อยเลยตามเลยจนเขามีสภาพแบบนี้ โชคดีที่มันไม่กระโดดงับคอโดนหลอดลม ไม่งั้นคงตาย “อยู่บ้านน้าก่อนก็ได้ หายดีค่อยว่ากัน” เป็นที่น่าพอใจ ธาวินยิ้มร่า ทว่ารีบเอียงหนีแล้วหันมองเมญ่าที่นั่งย่อง ๆ อยู่หลังบ้าน ลูบหัวไอ้ด่างราวกับชื่นชมมันที่กัดเขาขาแทบขาด ด้านนอกลมแดดแรงแต่ร้อนระอุมากทีเดียว ขนมปังแผ่นฉีกเป็นชิ้น ๆ ป้อนเข้าปากสุนัขตัวร้าย แต่ตอนนี้เป็นตัวโปรดของเมญ่า ให้รางวัลเป็นขนมหลายแผ่น แม้ในใจจะอดกังวลและคิดมากไม่ได้ว่า ตัวเองทำเกินไปหรือเปล่า “ดีแล้วล่ะ สมน้ำหน้า” พูดจบ ต้นแขนก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที มุตาก้มตัวลง ยื่นมือหยิกแขนลูกสาวเต็มแรง ชนิดที่ว่าต้องเชียวช้ำแน่ ๆ “สมน้ำหน้า นี่แน่ะ พูดออกมาได้ยังไง” ลูบต้นแขนหวังให้หายเจ็บ ทำเมญ่ารีบเอาตัวเองไปหลบหลังไอ้ด่างที่กำลังกินขนมปังอย่างเอร็ดอร่อย “ญ่าเจ็บ” “เจ็บได้ครึ่งคุณวินเขาไหม ปล่อยไอ้ด่างกัดขาเหวอะขนาดนั้น” เรื่องนี้มุตาไม่เห็นด้วย หมากัดไม่ใช่เรื่องดี เพราะหากโดนจุดสำคัญคงอันตรายแก่ชีวิต ดวงตาสีอ่อนชะเง้อมองด้านใน เห็นธาวินนั่งจับถุงยาเหมือนดูว่ามันมีอะไรบ้าง ก่อนจะหันกลับมาเชิดมองหน้าแม่ที่บึ้งตึงและไม่พอใจอยู่บ้าง “สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ เขาทำญ่าก่อน” ออกอาการงอแง ใช่ที่ธาวินทำเธอเจ็บ แต่ไม่ควรปล่อยหมากัดกันได้ขนาดนี้ อันตรายถึงแก่ความตายได้เหมือนกัน โชคดีหน่อยที่ไอ้ด่างมันฉีดยาโรคพิษสุนัขบ้ามาแล้ว ไม่อย่างนั้นธาวินอาจเป็นหนักมากกว่าแผลที่มี “ยังไงก็แล้วแต่ คุณวินต้องพักรักษาตัวที่บ้านเราก่อน” “อะไรนะแม่” เมญ่าถามขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะได้คำตอบแบบเดิม ธาวินเจ็บขา เดินแทบไม่ได้ ไม่มีแรงจนไม่สามารถเหยียบคันเร่งและประคองรถคันโตๆ กลับบ้านตัวเอง อีกทั้งยังต้องล้างแผล ฉีดยาให้ครบตามที่หมอนัด และคืนนี้ต้องดูอาการว่าธาวินจะเจ็บหนักจนไข้ขึ้นหรือเปล่า “แม่ไม่รู้หรอก ว่าญ่ากับคุณวินทะเลาะอะไรกันมา แต่เขาเจ็บอย่าใจร้ายไล่เขาไปทั้งที่ยังเจ็บตัวแบบนี้ แค่ไอ้ด่างกัดจนชักดิ้นชักงอก็มากพอแล้ว” นาทีนี้ เมญ่าแอบน้อยใจแม่เบาๆ ดูเข้าข้างธาวินเสียเหลือเกิน ทว่ามุตาเดาออกทุกทางว่าอีกฝ่ายกำลังตามง้อลูกสาวของเธออยู่ พูดจบก็เดินไปบ้านลุงสมิง แดดเริ่มออก งานก็เริ่มทำ มุตาเอาปลาออกมาตากเพื่อทำปลาแดดเดียว แพ็กส่งร้านขายของฝากอาหารทะเล ส่วนเมญ่าเดินกลับเข้าบ้าน ไม่พูดไม่จาหาเสื้อแขนยาวและหมวกใบใหญ่ “ญ่า…” ชายหนุ่มเรียกเธออีกครั้ง แต่เพราะลังเก็บของอยู่ใกล้เขา เป็นผลให้เอื้อมมือจับแขนเรียวเล็กได้โดยง่าย มืออุ่น ๆ แตะลงแขน หัวใจดวงน้อยก็เต้นตุบ ๆ มันกระโจนรัวเร็วจนจะหลุดออกจากรถ เมญ่านิ่งสักพักก่อนจะมองมือหนาที่อันคุ้นเคยบนแขนเธอ “ทำไมดำขึ้น” เมญ่าได้ยินตาเหลือกด้วยความโมโห เธอไม่ได้สังเกตผิวพรรณตัวเองมากเท่าไหร่เพราะมัวแต่ทำงานช่วยแม่ บางวันออกเรือไปกลางมหาสมุทรกับลุงสมิง ตากแดดตากลมหาเงิน ครั้นตอนนี้ไม่มีเงินเดือนเหมือนแต่ก่อน ต่อให้ห่อตัว ทาครีมกันแดดยี่ห้อดี แต่เมื่ออยู่ท่ามกลางแสงยูวีนานๆ มันก็ทำให้ผิวขาว ๆ ของเธอคล้ำได้เช่นกัน แต่กระนั้น ไม่มีใครชอบโดนทักแบบนี้ เมญ่าบิดข้อแขน สะบัดออกแรง ๆ และถอยห่าง ขณะที่ธาวินพยายามจะเอื้อมมือคว้าอีกครั้งก็ไม่ถึง กระทั่งลุกขึ้นยืนทั้งที่ยังเจ็บ“ปากคนหรือปากหมา” คดีเก่ายังไม่เคลียร์ ดูท่าธาวินจะหาคดีใหม่เพิ่มอีกแล้ว ไอ้ด่างน่าจะสวบริมฝีปากร้าย ๆ คู่นี้ไปด้วย จะได้ไม่พูดจาแย่ ๆ ท้วงคนอื่นให้เสียความมั่นใจ “มาขอโทษ” เดินขากะเผลกเข้าใส่ สวมกอดคนที่คิดถึงแน่น ๆ เมญ่าดิ้นแรงหมายให้หลุดจากอ้อมกอดก็ไม่เป็นผล กระทั่งเสียงของผู้มาใหม่ดังเข้ามา “พี่ญ่า!!” น้องสาวฝาแฝดกลับมาจากโรงเรียน ธาวินหันมองเป็นจังหวะให้เธอผลักเขาเต็มแรงและล้มตะครุบเก้าอี้กองลงกับพื้นพร้อมกัน ก้นเขากระแทก โต๊ะล้มทับขา และทับข้างมีแผลอีกด้วย “โอ๊ย!!” เจ็บจี๊ดขึ้นสมอง ราวกับโดนมีดฟันน่อง งอเข่าและประคองไว้แน่น ครั้นความเจ็บปวดเล่นงานอย่างหนัก “คุณ!!” มะเหมี่ยวและมายมิ้นท์ต่างตกใจ วางกระเป๋านักเรียนลงได้ก็ปรี่ตัวเข้ามาประคองชายหนุ่ม โดยที่คนทั้งสองยังไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร ส่วนเมญ่าพยายามใจแข็งอย่างสุดกำลัง เลือกไม่สนใจ หยิบหมวกและเสื้อแขนยาวเดินไปยังท่าเรือและคัดปลาสวยๆ รอส่งให้แม่ทำปลาแดดเดียวต่อ “ขอบใจนะ” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงแห่งความเจ็บ เห็นใบหน้าของเด็กสาวสองคนเหมือนเมญ่าไม่มีผิด แม้จะไม่เหมือนมาก ก็มองออกว่าเป็นพี่น้องกัน นี่สินะ น้องสาวฝาแฝดที่เมญ่าคุยด้วยบ่อย ๆ “คุณมาทำอะไรที่บ้านแม่” “มาง้อญ่า” เสียงทุ้มโพล่งปากพูดแบบไม่กั๊ก และแสดงสีหน้ามุ่งมั่นและจริงจัง “ง้อพี่ญ่า!!” มะเหมี่ยวย้ำในประโยคนั้น ขยับหัวคิ้วเข้าชนกันอย่างนึกสงสัย พลางมองหน้าน้องฝาแฝดอย่างงุนงง “พี่เป็นแฟนพี่ญ่าเหรอ” มายมิ้นท์ถามต่อ ที่ผ่านมาไม่เคยได้ยินพูดถึงเรื่องแฟน ยังคิดอยู่เลยว่าพี่สาวเป็นโสดไม่มีใคร แต่คงคิดผิด “ยังไม่ได้เป็น แต่ต่อจากนี้จะทำให้เป็น” ยัยสองแฝดที่นั่งประกบธาวินคนละข้าง ชะโงกหน้ามองกัน ย่นหัวคิ้วอีกครั้งราวความสงสัยแล่นวนในหัว ก่อนจะมองชายหน้าตาดี แม้ตอนนี้สภาพแสนมอมแมมแต่ก็ไม่อาจกลบความหล่อเหลาของเขาได้
Latest chapter
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
You may also like
OBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat86.8K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย121.3K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว355.0K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย313.9K viewsหย่าให้รักหวนคืน
มณีภัทรสร98 viewsเมียเสี่ย
มณีภัทรสร64 viewsผู้หญิงคนนี้เป็นของกระทิง
lunlarose/ลัลลาโรส43 viewsสัญญาซ่อนเร้น
โอชิม่อน24 views
