LOGINShare
Chapter 34 ทุรนทุราย
publish date:
2026-04-16 15:31:21ประโยคนี้ลอดถึงหูคนแอบฟังอีกครั้ง แม้น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก แต่ได้ยินชัดเจน ทะลุจากด้านนอกเข้ามาทิ่มแทงหัวใจคนด้านในซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมญ่าขบริมฝีปาก น้ำตาคลอเบ้าจะร้องไห้อีกแล้ว เธอรีบเชิดหน้าแหงนมองเพดานสีขาว พ่นลมหายใจเข้าออก กลั้นอาการสึกกร่อนทางใจสุดอย่างสุดกำลัง หากร้องไห้ต้องแต่งหน้าใหม่ คงเสียเวลาและเปลืองเครื่องสำอาง ปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไร ไม่เป็นไร มันไม่ตาย แต่จะขาดใจอยู่แล้ว
เจ็บจี๊ดลงขั้วหัวใจ รู้ว่าไม่รัก แต่ทำไมมาย่ำยีกันถึงหน้าประตู ยืนพิงเชิดหน้าอยู่แบบนั้น กระทั่งเสียงสนทนาของคนด้านนอกเงียบไป เมญ่าค่อยๆ เปิดประตู ส่องตามการแง้มทีละน้อย กระทั่งเห็นว่าตรงนั้นไม่มีใคร เขาออกไปแล้ว มองประตูห้องตรงข้าม คู่นอนของธาวินอยู่ที่นี่ โรงแรมมีเขาอยู่ทิ่มแทงใจ ไม่มีหนทางไหนจะลืมเลือนได้เลย The Grand Orchid Hotel จุ๊บแจงชะเง้อคอมองหา อีก 5 นาทีถึงเวลาทำงาน แต่ป่านนี้เพื่อนสนิทที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนร่วมงานยังไม่มา “แกไม่เคยมาช้าขนาดนี้” เกิดเป็นห่วงขึ้น เพราะช่วงนี้เพื่อนของเธอมีเรื่องบั่นทอนหัวใจและความรู้สึก ทว่าไม่นานนัก เมญ่าก็โผล่เข้ามา พลันนั้นเสียงถอนหายใจก็ลากยาว มองเพื่อนสาวมาทั้งทำงานทั้งใบหน้าไร้ความสดใส “นึกว่าไม่มา” “มาสิ” เธอตอบเพียงสั้นๆ ต่างคนก็ต่างทำงานของใครของมัน วันนี้ผู้จัดการไม่มาเพราะเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ เมญ่านั่งหันหลังให้เคาน์เตอร์ ทำเอกสารค่าชดเชยความเสียหาย ครั้นลูกค้าบางคนแอบดูดบุหรี่ในห้องพัก ก่อนจะละสายตาและสนใจฟัง เมื่อได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้น แต่ไม่ได้หันมองแม้แต่น้อย “วันนี้คุณรัศไม่มาใช่ไหม” “ใช่ค่ะ เป็นวันหยุด” จุ๊บแจงตอบธาวิน เขามากับหญิงสาวคนเดิม คนที่ต่างสงสัยว่าเป็นอะไรกับผู้บริหารของที่นี่ สายตาคมมองแผ่นหลังนั่งตัวตรงราวเป็นหุ่นปั้น อยากเอ่ยถามแต่ไม่รู้ต้องเริ่มจากบทสนทนาอะไร กระนั้นคงไม่พ้นเรื่องงาน “เมญ่า…ขอเอกสารชดเชยค่าเสียหายด้วย” จบประโยคนั้น ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ เมญ่าเงียบปากชั่วครู่ แต่คนรอคำตอบนั้นใจจดใจจ่อ ก่อนจะได้ยินน้ำเสียงแผ่วเบาดังขึ้น “ค่ะ” “ขึ้นไปหาฉัน-” “ลูกค้ามาเช็กอินค่ะคุณวิน” เมญ่าแทรกขึ้น เมื่อเห็นลูกค้าชาวต่างชาติเดินเข้ามาเป็นกลุ่มใหญ่ คนที่ยืนหน้าเคาน์เตอร์ก็หลีกตัวเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ลูกค้า ทว่าสายตายังเอาแต่เหล่มองพนักงานสาวของตน “พี่วินทำอะไรต่อไหม” แป้งเอ่ยถาม ครั้นยืนรอชายหนุ่มที่เอาแต่เงียบด้วยความไม่เข้าใจ “ไม่ทำ ขึ้นไปเถอะ” พูดจบก็ปราดสายตามองเสี้ยวสันหน้าสวยของเมญ่าอีกครั้ง ตั้งแต่วันนั้นจนตอนนี้เขาไม่ได้ยินเสียงเธอแบบเต็มรูหูอีกเลยเหมือนขาดอะไรบางอย่าง... ชายหนุ่มเดินแขนเบียดกับคนตัวบางหายเข้าไปในลิฟต์ ภายใต้ดวงตารื้นน้ำแอบเหล่ตามอย่างหวั่นไหว คนนิสัยไม่ดี เมื่อคืนอยู่กับอีกคน เช้ามาควงอีกคน จิตใจทำด้วยอะไร ความร้าวรานสุมในอกแทบมอดไหม้ นิ่งเงียบปาก น้ำตาไหลอีกแล้ว ทรมานหัวใจแทบไม่มีชิ้นดี เมญ่าคิดว่าทำไมต้องทำร้ายตัวเองขนาดนี้ ในเมื่อยังมีแม่มีน้องมีครอบครัวที่พร้อมอ้าแขนรับและโอบกอด จะอยู่ตรงนี้ไปเพื่ออะไร มือที่จับปากกาปล่อยลง เปิดลิ้นชักข้าง ๆ แล้วหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งออกมาใบลาออก ดวงตาสั่นระริก มองเอกสารใบนั้น พร้อมกับการจับปากกาด้ามเดิมอีกครั้ง ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วตัดสินใจเขียนใบลาออกทันที ความรู้สึกหนักหน่วงทางจิตใจ ขับออกมาเป็นน้ำตาไหลเป็นเม็ด ๆ ผ่านปลายจมูกแล้วหยดลงกระดาษขาวตรงหน้าหลายหยดพอกันทีกับความรู้สึกอันแสนทรมาน ถึงเวลาต้องรักษาแผลใจอีกรอบต้องหอบหัวใจช้ำๆ ไปรักษาอีกแล้ว เมื่อไหร่จะหายดี มือขาวสั่นเทาหนัก ยามจรดลายเซ็นแล้วตามด้วยชื่อของตัวเอง ณ เวลานี้ เธอสิ้นสุดการเป็นพนักงานของที่นี่เป็นการถาวร “ญ่า ฉันไปเข้า...! ” หันมาก็ตาเบิกโพลงอย่างตกใจ เมญ่านั่งตัวสั่นน้ำตาไหลหยดเปียกกระโปรงโดยไม่มีเสียงสะอื้น หากมองจากด้านนอก คงคิดว่าเธอหนาวหรือเป็นไข้จับสั่น แต่เปล่าเลย ตอนนี้หัวใจของเธอมันไหวอย่างรุนแรง “ฮึก” “ลาออก ทำไมล่ะญ่า ไม่ออกไม่ได้เหรอ” เมญ่าส่ายหน้า ไม่ออกไม่ได้หรอก อยู่ต่อไม่ไหวจริงๆ คนร้องห่มร้องไห้หันมากอดเอวเพื่อน ซุกหน้าลงหน้าท้องแล้วสะอื้นชนิดแทบไม่อายสายตาใคร โชคดีที่ตรงนี้ไม่มีลูกค้าเดินเข้ามา “ฮือ!!” “โธ่ญ่า...” จุ๊บแจงไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ลูบหลังแล้วโฉบตัวกอดคนนั่งสะอื้นแน่นๆ 14:00 โทรศัพท์ภายในดังขึ้น เป็นสายมาจากธาวิน “ค่ะคุณวิน” “เอกสารชดเชยความเสียหาย บอกเมญ่าเอาขึ้นมาให้หน่อย” พูดจบก็วางสายทิ้ง จุ๊บแจงกำลังจะอ้าปากบอกก็ค้างเติ่งพะงาบกลางอากาศ ก่อนจะวางหูโทรศัพท์แล้วถอนหายใจ “เธอ เราเอาเอกสารขึ้นไปให้คุณวินก่อน” จุ๊บแจงบอกเพื่อนพนักงานแผนกเดียวกัน จากนั้นถือเอกสารค่าชดเชยและใบลาออกของเมญ่าขึ้นไปด้วย ประตูลิฟต์เปิด เดินหอบของในมือมายังห้องทำงานของเจ้านาย เคาะประตูเพื่อเป็นมารยาท ไม่นานเสียงของคนด้านในก็อนุญาตให้เธอเข้าไป จุ๊บแจงสืบเท้า กระทั่งหยุดตรงหัวโต๊ะ วางเอกสารลงได้ สายตาคมก็ปราดมองตามทันที ธาวินแอบย่นคิ้วเบา ๆ เขาสั่งอีกคน ทำไมอีกคนขึ้นมา พลันนั้นสีหน้าแสดงความหัวเสียก็ก่อเกิด “เมญ่าไปไหน” คำถามนั้นทำจุ๊บแจงอ้ำอึ้งเล็กน้อย การลาออกโดยกะทันหันมันไม่ใช่เรื่องดีของที่นี่ นอกจากจะไม่มีโอกาสได้กลับมาทำงานรอบสอง อาจโดนแบล็กลิสต์ห้ามทำงานในเครือ Nestfest Group “คือ...” “ทำไมญ่าไม่ขึ้นมา” “คือ…ญ่าเขียนใบลาออกเมื่อเช้า จุ๊บเลยถือขึ้นมาด้วย” ปากกาในมือร่วงราวกับกับเรี่ยวแรงที่มีหายฉับพลัน จากนั้นดวงตาแสนมั่นคงก็สั่นไหวในชั่วพริบตา มองเอกสารมีหยดน้ำตาหลายหยด ลงลายมือชัดเจน ชื่อนางสาวเมริษา เจริญมนตรี ขอลาออกจากการเป็นพนักงานของเดอะแกรนด์ออคิตโฮเทล ด้วยเหตุผล หัวใจอ่อนแอ เท่านี้ เขารู้ดีว่าสาเหตุมันเกิดมาจากอะไร “คุณออกไป” “ค่ะ” บานประตูปิดลง เหลือเขาคนเดียวในห้องนี้ ความเงียบเข้ามาปกคลุม ความอื้ออึงดีดลงสมอง ใจหายอย่างบอกไม่ถูก หยิบบุหรี่ขึ้นมาก็มือไม้สั่น จุดไฟแซ็กไม่ได้เสียที กระทั่งหงุดหงิดหนักบี้มวนบุหรี่แหลกคามือ“แม่งเอ๊ย!!” ฟาดมันลงกับพื้น เท้าสะเอวมองคลื่นสูงซัดเข้าฝั่งบ้าคลั่งอย่างกับเขาในตอนนี้ ธาวินกำลังร้อนรน กำลังเริ่มทุรนทุรายเมื่อเมญ่าไม่อยู่ตรงนี้ ของที่เขาไม่กินต่อใคร กำลังจะเป็นของที่เขาขาดไม่ได้
Latest chapter
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
You may also like
พันธะสัญญา วิวาห์ร้ายรัก
กวักทรัพย์เข้ากรุสมบัติ58.6K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่586.9K viewsHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์101.5K viewsรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด316.0K viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด2.5K viewsนางบำเรอตีทะเบียน
อัญจรี143 viewsพันธนาการรักนางบำเรอ
ทรายสีรุ้ง 62 viewsยอดดวงใจรามเกียรติ์
ปีศาจชอนซา33 views
