All Chapters of เพียงใจกระหายรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“เพราะผู้หญิงที่จะมาเป็นนายหญิงของแก๊งค์อินทรีขาวมีเพียงคนเดียวเท่านั้นนั่นก็คือหนูอารยาลูกสาวนักการเมืองที่ฉันรู้จัก” คุณทรงอำนาจกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความเจ้าเลห์ไม่ต่างไปจากการกระทำที่ลูกชายชอบประพฤติเลยสักนิด “แกจำหนูอารยาได้ไหม น้องอาย ลูกลุงพงศ์ ที่เมื่อก่อนเคยเป็นเพื่อนเล่นกับแกสมัยเด็กเด็ก ตอนนี้น้องโตเป็นสาวหน้าตาสะสวยเชียวล่ะดีกรีระดับนางเอกเบอร์หนึ่งเลยนะ” “จำไม่ได้” “ไม่เป็นไร เพราะเย็นนี้แกจะต้องอยู่ทานข้าวกับหนูอารยาและลุงพงศ์ที่นี่ ฉันจะแนะนำให้แกรู้จักกับหนูอารยาอย่างเป็นทางการอีกครั้งหนึ่งในฐานะว่าที่คู่หมั้นของแก” คราวนี้คุณทรงอำนาจเอาจริงเอาจัง “เมื่อไหร่พ่อจะเลิกบังคับผมสักที! เมื่อไหร่พ่อจะเลิกหาผู้หญิงแล้วยัดเหยียดให้ผมสักที ผมไม่ใช่เด็กเด็ก!ผมโตแล้วนะพ่อ ผมจัดการชีวิตของตัวเองได้!!” อาคมตะคอกเสียงดังลั่นสนั่นห้องพร้อมกับแววตาที่จ้องมองคุณทรงอำนาจเต็มไปด้วยความโกรธตัวสั่นงันงกและไม่พอใจ “ฉันปล่อยให้แกใช้ชีวิตเละเทะมามากพอแล้วไอ้อาคม! ถ้าขืนฉันให้แกหาเมียเองมีหวังแกคงไปคว้าผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าหรือไม่ก็สาวขายบริการมาให้อับอายขายขี้หน้าวงตระกูลน่ะสิ!” คุณทรงอำ

“ตั้งแต่ที่ไม่มีแคท พี่คงเป็นพ่อที่แย่มากใช่ไหมแคท พี่แทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ต้องเลี้ยงลูกยังไงลูกของเราถึงจะเติบโตมาอย่างดี… แต่วันนี้แคทรู้หรือเปล่าว่าเจ้าอาคมมันเรียนจบปริญญาโทและกำลังจะเปิดรีสอร์ทของตัวเองที่จังหวัดภูเก็ตด้วยน้ำพักน้ำแรงของมันเองแล้วนะ ถ้าวันนี้แคทยังอยู่ แคทคงจะมีความสุขมากที่ลูกชายของขวัญในชีวิตของเราสองคนประสบความสำเร็จสมดังที่คิดตั้งใจเอาไว้ยังไงล่ะ” เรือนร่างหนาของคุณทรงอำนาจสั่นคลอนตามแรงสะอึกสะอื้นที่ถ่ายทอดออกมายามอยู่ตัวคนเดียว ไม่เคยมีใครรู้เลยว่าภายใต้หน้ากากที่ต้องทำตัวเหมือนเข้มแข็งและเข้มงวดทุกคนรวมถึงลูกชายเพียงคนเดียวอยู่ตลอดเวลานั้นเบื้องหลังเขาไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน เขาแทบใช้นิ้วมือนิ้วตีนนับไม่หมดเลยด้วยซ้ำว่า เขาแอบร้องไห้กับตัวเองเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วตั้งแต่ที่ภรรยาของเขาเสียชีวิต… คุณทรงอำนาจต้องทำเหมือนว่าตัวเองเข้มแข็งและแข็งแกร่งมาโดยตลอด นั่นเพราะเขาเป็นประมุขใหญ่ของบ้านที่ไร้ซึ่งคู่คิดและคนเคียงข้างกาย เขายืนอยู่ลำพังโดดเดี่ยวเดียวดาย หากเขาอ่อนแอลงแล้วทุกคนในการดูแล ทุกคนในบ้านจะอยู่อย่างไร จะเคารพนับถือได้อย่างไรกัน? ทั้งทั้งที

“งั้นเดี๋ยวรอฉันตรงนี้แป๊บนึงนะ ฉันขอตัวไปคุยโทรศัพท์ครู่เดียว” อย่างไรเสียจะทำอะไรเธอก็ควรรายงานให้ฝ่ายโน้นทราบด้วย คุณอาคม “คิดถึงฉันจนทนไม่ไหวหรือไง” ปลายสายแซวด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว “เดี๋ยวกลับเพ้นท์เฮ้าส์มาผัวจะจัดให้อย่างสมใจอยากเลย”“ถามจริงเถอะค่ะคุณอาคมในหัวคุณมีแค่เรื่องนี้เท่านั้นเหรอคะ? เอ่อ… พอดีว่าวันนี้มีกิจกรรมแค่รับน้องปีหนึ่งเท่านั้น ช่วงบ่ายฉันขอไปเดินเที่ยวห้างใกล้ใกล้กับเพื่อนได้ไหมคะ”“เพื่อนที่ไหน ชื่ออะไร ผู้หญิงหรือผู้ชายแล้วไปรู้จักกันได้ยังไง” อาคมถามคำถามยาวยืดซักไซร้เธอด้วยความเป็นห่วง “บอกฉันมาให้หมดเปลือกเลยนะขึ้นฉ่าย เธอน่ะชอบทำตัวให้ฉันเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย” อาคมไม่ได้กลัวว่าหญิงสาวจะไปประพฤติปฏิบัติตัวไม่ดีไม่งามแต่อย่างใด เพียงแค่เขาเกรงว่าเธอจะถูกใครเขาหลอกลวงได้อย่างง่ายดายเพราะอาศัยความไร้เดียงสาไม่ทันคนและดีจนเกินไปของเธออาคมไม่อยากจะคิดจินตนาการถึงภาพที่มีชายคนอื่นมากระทำกับของรักของหวงของเค้าเช่นเดียวกับที่เขากระทำเธอ…หากเป็นเช่นนั้นอาคมคงอาละวาดคลั่งตายแน่ๆ “ชื่อลดา มีนา แล้วก็กรค่ะ” หญิงสาวตอบไปตามความจริงโดยไม่ได้ปิดบัง “ทั้งสามค

"ชุดนี้ก็สวย ถ้าอยู่บนร่างของเธอคงจะเร้าใจแล้วก็เย้ายวนมากเลยแน่ๆขึ้นฉ่าย" อาคมหยิบชุดตัวจิ๋วที่ตัดเย็บด้วยมีลักษณะคล้ายกับซีฟองบางๆขึ้นมาดู "เลิกชมเพื่อเอาใจฉันได้แล้วค่ะคุณอาคม" ขึ้นฉ่ายปลงกับการกระทำของเขาเสียแล้ว ต่อให้เธอจะปฏิเสธไม่เอาท่าเดียวแต่ฝ่ายนั้นก็รีบดึงไม้แขวนส่งให้พนักงานไปเช็คเงินรวบยอดที่เคาน์เตอร์ทันที "ก็เธอสวยจริงๆนี่ขึ้นฉ่าย รู้หรือเปล่าว่าหน้าตาเธอน่ะไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่หรือโหลๆบ้านๆเลยสักนิด ในทางกลับกันเธอห่างไกลจากคำพวกนั้นมากเลยนะขึ้นฉ่าย เธอค่อนข้างจัดอยู่ในระดับผู้หญิงพิมพ์นิยมที่ใครๆเห็นก็ต้องตกหลุมพรางเหมือนกับโดนมนต์สะกด ฉันคิดว่าหากมีการประกวดดาวเดือนเธอคงได้รับตำแหน่งนั้นและเป็นคนที่ฮอตมากคนหนึ่งในคณะในมหาวิทยาลัยเชียวล่ะ" อาคมพูดไปตามเนื้อผ้า เขาไม่ได้เป็นคนเยินยอใครง่ายๆแต่หากได้กล่าวมาแล้วคนๆนั้นจะต้องสะสวยและต้องใจเขาจริงๆตัวอย่างเช่นผู้หญิงตรงหน้า... คราวแรกที่เห็นเธอในชุดเสื้อโอเวอร์ไซซ์ กางเกงขายาวทรงกระบอกปิดตาตุ่มแนบด้วยผ้ากันเปื้อนฉบับแม่ค้าสาว ผมผ้าวนี่ก็กระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง ปาดเหงื่อไหลย้อยตามใบหน้าร่างกายทำงานงกๆตัวเป็นเกลียวจน

ทางฝั่งของผักบุ้ง หล่อนโมโหตัวสั่นเป็นฟืนเป็นไฟ เมื่อกลับจากห้างสรรพสินค้าก็รีบวิ่งแจ้นไปฟ้องมารดาที่นั่งขบถั่วอยู่หน้าโทรทัศน์จอเล็กทันที "แม่คะ! แม่รู้หรือเปล่าคะว่าวันนี้หนูไปเจออะไรมา" หล่อนกระแทกก้นลงนั่งแล้วส่งเสียงฟึดฟัดในลำคออย่างคนอารมณ์เสีย "หนูไปเจอนังขึ้นฉ่ายมาค่ะแม่มันสวมชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่ค่าเทอมแพงหูฉีก พายกระเป๋าแบรนด์เนมราคาครึ่งแสน ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่ของขึ้นชื่อกำลังนั่งกินไอศกรีมกลางห้างสรรพสินค้าสบายใจเฉิบไม่ได้อดๆอยากๆเหมือนที่เราคิดเลยสักนิด" "แกตาฝาดหรือเปล่า!" พิมพาพึ่งหูแล้วเลิกคิ้วถามบุตรสาวเพียงคนเดียวของหล่อนด้วยความไม่เชื่อเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ นางขึ้นฉ่ายจะมีชีวิตสุขสบายเหมือนคุณหนูได้อย่างไรกันในเมื่อหล่อนยกมันให้ไปเป็นนางบำเรอของนายท่านเพื่อชดใช้หนี้สิน 10 ล้านที่ไปก่อเอาไว้จากการเล่นการพนันไม่ใช่เหรอ? "จะตาฝาดได้ไงคะแม่ หนูเนี่ยไปตบมันมาแล้ว แล้วก็โดนผู้ชายของมันตบกลับมาจนหน้าชาโดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าหนูเป็นผู้หญิง เป็นเพศแม่!" "ผู้ชาย?" "ใช่ค่ะแม่มันนั่งกินไอศกรีมอยู่กับใครก็ไม่รู้ เป็นผู้ชายรูปร่างหน้าตาดีหล่อเหลาน่าจะเป็