Semua Bab เพียงใจกระหายรัก: Bab 21 - Bab 30

"ฉันว่าอย่าไปยุ่งวุ่นวายกับเขาเลยดีกว่านะคะ...เดี๋ยวเรื่องราวมันจะใหญ่โตแล้วก็บานปลายกันไปเปล่าๆ" ขึ้นฉ่ายเงื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของเขาเบาๆเพื่อให้เขาใจเย็นและคลายโมโหลง "ฉันไม่อยากให้คุณไปมีเรื่องมีราวกับใครเลยนะคะเพราะมันจะส่งผลเสียต่อตัวคุณเอง""ฉันไม่ยอมให้เธอเจ็บตัวฟรีๆหรอกขึ้นฉ่าย แสดงว่าที่เธอไม่ยอมพูดเพราะกลัวว่าฉันจะไปทำร้ายคนพวกนั้นสินะ" เมื่อเขาพูดจบขึ้นฉ่ายก็รีบหลบตามองไปทางอื่นทำให้อาคมรู้ทันทีเลยว่าเขาคาดการณ์และมองคนได้อย่างเฉียบขาด "เปล่าค่ะ" "นี่เป็นฝีมือแม่กับน้องเธอใช่ไหม?" "ไม่ใช่นะคะคุณอาคม...""อย่าโกหกฉันขึ้นฉ่าย เพราะต่อให้เธอไม่บอกความจริงกับฉันตอนนี้ ฉันก็สามารถส่งคนไปสืบแล้วรู้ได้เพียงไม่กี่นาทีว่าใครที่มันมาทำร้ายเมียฉัน" หัวใจของขึ้นฉ่ายเต้นแรงเพราะคำๆนี้ มันระทึกกระสับกระส่ายโครมครามดั่งมีคนไปวางกลองชุดไว้ตรงระหว่างอก "คุณอย่าทำอะไรพวกเขาเลยนะคะ...ฉันไม่อยากให้พวกเขาเดือดร้อน" ในที่สุดขึ้นฉ่ายก็ยอมปริปากพูดเสียที "เธอไม่อยากให้พวกเขาเดือดร้อนแล้วดูสิ่งที่เขาทำกับเธอสิขึ้นฉ่าย...เขายังเห็นเธอเป็นคนอยู่อีกหรือเปล่าถึงได้กล้าทำเรื่องเลวร้ายต่ำทร

"โอ๊ย!!!ชีวิตฉันพังหมดแล้วเพราะแกคนเดียวแท้ๆนางขึ้นฉ่าย" "ก่อนจะโทษคนอื่นควรย้อนดูพฤติกรรมและสันดานของตัวเองก่อนก็แล้วกันนะว่าดีพอหรือเปล่า" เสียงอันน่าเกรงขามเรืองอำนาจของบุคคลปริศนาดังขึ้นมาอยู่เนืองๆก่อนที่เรือนร่างแกร่งกำยำจะก้าวขาเข้ามาในบ้าน "คะ...คุณ" ผักบุ้งแทบจะถอยไปหลบหลังมารดาไม่ทัน หล่อนยังจำคำขู่ของเขาเมื่อวันนั้นได้เป็นอย่างดีแต่ก็ไม่นึกว่านางพี่ทรยศจะกล้าหักหลังแล้วปล่อยให้ผัวของมันมาทำร้ายแม่กับน้องขนาดนี้ "ใคร?" พิมพาเลิกคิ้วถามลูก "หรือว่า...นายท่าน" หล่อนคาดการณ์และเดาได้ไม่ยากเพราะหลังจากที่ผู้ชายคนนั้นยกฝ่ามือแสดงสัญลักษณ์เป็นการห้ามปรามการกระทำทุกอย่างภายในบ้านหลังนี้ก็ถูกยุติลงโดยอัตโนมัติทั้งๆที่เมื่อครู่มันกำลังร้อนระอุเป็นไฟ "ผัวนังขึ้นฉ่ายแม่..." "พวกมึงทำอะไรเมียกู!!!" อาคมตวาดเสียงดังลั่นกึกก้องไปทั่วบ้านโกโรโกโสหลังนี้กระจายรังสีความน่ากลัวออกมารอบด้าน ส่วนสายตานั้นไซร้ราวกับจะสามารถฆ่าฟันคนพวกนั้นที่ทำร้ายเมียเขาให้ขาดเป็นสองท่อนสามท่อน "ฉะ...ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยจ้ะ" สองคนแม่ลูกทรุดตัวลงแล้วพนมไหว้ขอร้องอ้อนวอนไว้ชีวิตจากอาคม พิมพากลัวจนตัวสั

"ฉันขอยกเลิกงานแต่งระหว่างฉันกับเธอ! แล้วถ้าเป็นไปได้ไม่ต้องเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีกเพราะฉันรังเกียจเธอ" แววตาของอาคมแฝงไปด้วยความโกรธแค้นและไฟบรรลัยกัลป์ที่กำลังมอดไหม้อยู่ตลอดเวลา "ทำแบบนี้ไม่ได้นะอาคม! บางสื่อก็ถูกปล่อยออกไปแล้วว่าเดือนหน้าจะมีการหมั้นหมายระหว่างพ่ออาคมกับลูกสาวลุง ถ้าขืนทำแบบนี้ลูกสาวลุงจะเสียหาย" คุณพงศกรไม่ยอมให้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของตนเองต้องเสื่อมเสียและป่นปี้เด็ดขาด "แล้วทำไมฉันต้องแคร์? ชื่อเสียงของยายนี่ไม่ใช่ชื่อเสียงของผมสักหน่อย" อาคมกรีดนิ้วเรียวยาวชี้เข้าหาอารยา "อาคม!!!" "ถ้าลุงได้รู้สิ่งที่ลูกสาวของลุงทำกับเมียผมลุงจะไม่พูดแบบนี้เลย! ลุงรู้หรือเปล่าว่าผู้หญิงหน้าซื่อใจคดคนนี้จ้างให้คนไปรุมทำร้ายเมียผมทั้งๆที่เมียผมไปเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งตบ ทั้งถีบ เป็นเนื้อตัวช้ำเลือดเป็นจ้ำๆเขียว" อาคมกำหมัดแน่น "ซ้ำยังปล่อยให้เมียผมนอนตากแดดอยู่ร่วมชั่วโมงหากไม่มีพลเมืองดีไปเจอเข้าป่านนี้เมียผมก็คงยังไม่พ้นขีดอันตราย ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆสภาพบ้านของลุงคงไม่ได้มีจุดจบแค่นี้หรอกเพราะผมอาจจะจุดไฟแล้วก็เผาให้มอดไหม้เลยก็ได้""ว่ายังไงนะ!" คุณลุงพงศกรแทบไม่อยากเชื

"เธอรู้หรือเปล่าว่าตอนที่ฉันเห็นเธอเจ็บหัวใจของฉันมันเหมือนถูกมือใครสักคนบีบให้แหลกละเอียด ฉันอยากจะเจ็บแทนเธอ อยากไปนอนอยู่บนเตียงนี้แล้วใส่สายน้ำเกลือแทนเธอ อยากป่วยไข้แทนเธอ และทุกครั้งที่ฉันคิดว่าหากฉันต้องเสียเธอไปฉันจะอยู่ยังไง...เมื่อก่อนฉันเป็นผู้ชายเละเทะไม่เอาไหน ใช้ชีวิตเรื่อยๆไปวันๆแทบไม่สนใจความรู้สึกใคร อยากจะทำอะไรก็ทำ แต่พอฉันได้มาเจอเธอจุดหมายปลายทางของฉันมันก็เริ่มมีความหมาย..." ทุกสิ่งทุกอย่างที่อาคมพูดออกมาล้วนจากใจจริงจากสิ่งที่เขารู้สึกจริงๆไม่ใช่ใส่สีตีไข่ให้สวยหรูดูดี "เธอทำให้ฉันอยากเป็นคนที่ดีขึ้น เธอทำให้ฉันอยากเป็นคนที่ดีพอที่จะยืนข้างๆเธอและสามารถดูแลเธอได้ เธอทำให้ผู้ชายคนนี้คนที่ไม่เอาไหนและไม่เคยคิดจะวาดฝันอนาคตหรือจริงจังมีครอบครัวกับใคร อยากสร้างอนาคตร่วมกับเธอโดยที่ที่ตรงนั้นต้องมีเธออยู่ข้างๆกาย ฉันรักเธอนะขึ้นฉ่าย" น้ำใสๆเอ่อล้นอาบสองพวงแก้มด้วยความปลื้มปริ่มใจชนิดที่ว่าไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ เธอไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงเพราะตอนนี้ในใจมันเต้นโครมครามตื่นเต้นไปหมด "แล้วเธอล่ะรักฉันหรือเปล่า?" อาคมถามอย่างมีความหวัง "แต่ถ้าเธอบอกว่าเธอ

3 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก...ตอนนี้ทั้งลดา มีนา กร และขึ้นฉ่ายก็เรียนจบปริญญาตรีกันเรียบร้อยแล้ว ซึ่งวันนี้เป็นวันพระราชทานปริญญาบัตรรับจากทางมหาวิทยาลัยโดยตรงทำให้ภายในรั้วมหาวิทยาลัยค่อนข้างครึกครื้นไปด้วยนิสิตและคนที่มาแสดงความยินดีกันอย่างล้นหลาม..."ในที่สุดพวกเราก็จบสักที!!!!" แก๊งเพื่อนรักกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจในขณะที่ตนเองกำลังสวมชุดครุยมหาวิทยาลัยอย่างมีเกียรติ "กอดคอพากันจบจนได้ แต่ก็ต้องขอบคุณหัวสมองยายขึ้นฉ่ายจริงๆที่เป็นแม่พระแล้วก็ทำให้พวกกู 3 คนจบพร้อมคนอื่นเขา""เอาพวงมาลัยมาไหว้ฉันเลยเดี๋ยวนี้!" ว่าจบทั้งสี่คนก็หัวเราะร่อมีความสุข "แล้วพวกมึงคิดไว้หรือยังจบปุ๊บจะไปทำอะไรกัน" กร หลังจากที่ผิดหวังจากขึ้นฉ่ายเขาก็พักใจยาวๆจนกระทั่งได้ไปลงเอยกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีอายุมากกว่าประมาณ 4-5 ปี... ทั้งสองคนเจอกันครั้งแรกที่นิวยอร์กประเทศอังกฤษ...ตอนนั้นเขาจำได้ว่าเขากะจะไปพักใจเรื่องขึ้นฉ่ายในช่วงปิดเทอมของมหาวิทยาลัยแล้วบังเอิญเจอกันพูดคุยกันถูกคอแล้วค่อยๆพัฒนาขยับความสัมพันธ์ขึ้นมาเรื่อยๆ ผู้หญิงคนนั้นก็คืออารยา..."กูก็คงจะกลับไปเปิดร้านตัดเย็บเล็กๆที่แถวบ้านนั่นแห