19

"หุบปาก!" อีสองคนนี้ก็ช่างยุเสียจริง

"แล้วคุณหนูอารยาผู้ที่รักเกียรติ รักศักดิ์ศรีของตัวเองยิ่งกว่าอะไรดีจะยอมให้เด็กผู้หญิงหน้าซื่อใจคดคนนั้นมาหยามเธอได้ง่ายๆเหรอ?" โฉมสำอางเลิกคิ้วถาม

"หน็อย!" อารยาทำท่าจะลุกขึ้นยืน แต่ทว่าเหตุการณ์ทางฝ่ายตรงข้ามเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อมีบุคคลที่ 3 เข้ามาเกี่ยวข้องซึ่งดูท่าอาจมีปากเสียงและความขุ่นเคืองใจครอบคลุมอยู่รอบๆด้าน

อารยากระตุกยิ้มมุมปาก...จะว่าไปก็ดีเหมือนกัน หล่อนจะใช้เด็กสาวที่สวมชุดนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายคนนั้นเป็นหุ่นเชิดกำจัดแม่นั่นโดยที่ตัวเองไม่ต้องลงมือลงแรงและดูด้อยค่าด้อยราคาสำหรับอาคม

...

"มานั่งกินไอศกรีมในร้านหรูที่ราคาแพงหูฉีกพร้อมทั้งหัวเราะคิกคักอารมณ์ดีสบายใจเฉิบ ทั้งๆที่น้องกับแม่อยู่กันอย่างยากลำบากเนี่ยนะ?"

ทางฝั่งของผักบุ้ง เมื่อเห็นเรือนร่างของผู้เป็นพี่สาวในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ ความอิจฉาริษยามันก็กินใจที่เห็นเธออยู่สุขสบายดีไม่ทุกข์ร้อนอะไรทั้งๆที่หล่อนกับแม่กำลังตกอยู่ในความทุกข์ยากแสนสาหัส!

"ผักบุ้ง..." เธอมองน้องสาวต่างมารดาด้วยสายตาเรียบนิ่ง ไม่ได้มีแววรักใคร่หรือสงสารเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

"ยังดีนะที่จำชื่อน้องสาวคนนี้ได้ ว่าแต่นี่ใครเหรอ? เสี่ยเลี้ยง เดี๋ยวนี้พัฒนานะนางขึ้นฉ่ายหัดเอาตัวเข้าแลกเพื่อหวังรวยทางลัด แต่พอได้ดิบได้ดีกลับลืมคนที่เลี้ยงดูและให้ข้าวปลาอาหารพร้อมที่อยู่อาศัยแกมาตลอดระยะเวลา 20 ปีงี้" เสียงของผักบุ้งค่อนข้างดังทำให้ผู้คนที่กำลังนั่งอยู่ในร้านและละแวกใกล้เคียงหันมาจ้องมองจนกลายเป็นจุดสนใจ

"แล้วเธอเสือกอะไรด้วย?" นี่ไม่ใช่คำพูดของขึ้นฉ่ายแต่เป็นผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอต่างหาก คุณอาคม "นึกอิจฉาริษยาจนตัวสั่นสินะถึงได้วิ่งเต้นเข้ามาด่าฉอดๆขนาดนี้ ที่นี่ไม่ใช่บ้านเธอนะถึงจะได้มาทำตัวต่ำทรามแสดงกิริยาสถุนให้คนอื่นเขาด่าทอว่าบุพการีไม่คิดอบรมสั่งสอนบุตรหลาน"

"!!!!แก" ผักบุ้งโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ตั้งแต่เกิดมาและจำความได้ไม่มีใครกล้าด่าว่าหรือพูดจาถมถุยหล่อนขนาดนี้มาก่อนแม้กระทั่งมารดาผู้ให้กำเนิด นี่ถ้าไม่ติดว่าเขาหล่อ และดูท่าคงจะรวยมาก หล่อนคงไม่ไว้หน้าขนาดนี้!

"พอเถอะค่ะคุณอาคม"

"อ้อ คงจะเป็นเสี่ยเลี้ยงจริงๆสินะ เมื่อก่อนขายหมูปิ้ง ทำขนมเบเกอรี่ต่างๆไปส่งให้แม่ค้าในตลาดแล้วก็กลับมาเป็นแม่ค้าขายข้าวแกงถุง 40 บาทตอนเย็น คงจะไม่รวยไม่สุขสบายรวดเร็วเหมือนใช้เต้าไตขึ้นไปเป็นเด็กเสี่ยใช้เรือนร่างบำรัดบำเรอจนได้ใส่ชุดนักศึกษาอยู่ตอนนี้สินะ! แต่อย่างน้อยๆ แกก็ควรจะสำนึกบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่แม่ฉันเมตตาอุปถัมภ์เลี้ยงดูแกมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยบ้าง ไม่ใช่ทำตัวเป็นวัวลืมตีนแบบนี้" ผักบุ้งยืนเอามือกอดอก

"ฉันไม่มีความคิดสกปรกๆหรือทำตัวต่ำทรามเหมือนจิตใจของแกหรอกนะผักบุ้ง และที่สำคัญก็เป็นแกกับแม่ของแกไม่ใช่เหรอที่ทำให้ชีวิตของฉันต้องมาลงเอยแบบที่ฉันไม่ต้องการเลยสักนิด! หนี้สิบล้าน หากฉันชดใช้หมดฉันก็คิดว่าฉันไม่มีอะไรติดค้างกับพวกแกอีกแล้ว! แกไม่ใช่น้องฉัน อ้อ! แล้วถ้าแกจะให้ฉันสำนึกบุญคุณที่แม่เลี้ยงดูฉันมาตลอด ฉันไม่เคยลืมหรอกเพราะฉันไม่ใช่ประเภทวัวลืมตีน และแกก็ควรจะสำนึกบุญคุณของฉันเหมือนกันที่ฉันส่งเสียแล้วก็ให้เงินแกไปโรงเรียน ให้ทุกครั้งที่แกมาแบมือขอ" ขึ้นฉ่ายตอกหน้ากลับไปทำเอาผักบุ้งเงิบหงาย...เพราะไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพี่สาวที่แสนซื่อบื้อให้หล่อนกับแม่หลอกใช้มาตลอดจะกล้ามีปากมีเสียงและปากคอเราะร้ายเช่นนี้

"อีขึ้นฉ่าย!!!!"

เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือของผักบุ้งฟาดเข้าแรงๆที่แก้มนุ่มนวลบนใบหน้างดงาม

เพี๊ยะ!!! ทว่า...หล่อนโดนกรรมสนองกรรมกลับไปด้วยฝีมือของอาคม "อันที่จริงฉันก็ไม่อยากจะใช้ความรุนแรงกับเพศแม่หรอกนะ แต่เธอไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องและทำร้ายผู้หญิงของฉัน!"

"ไอ้หน้าตัวเมีย!! ทำร้ายได้ไม่กระทั่งผู้หญิงไม่มีทางสู้"

"ฉันไม่สนใจหรอกนะคำพูดที่ถูกเปล่งออกมาจากปากของผู้หญิงอย่างเธอเพราะมันไม่มีค่าพอเลยสักนิด! แต่ฉันขอเตือนเธอไว้ก่อน ถ้าเธอยังมายุ่งวุ่นวายและทำให้ขึ้นฉ่ายไม่สบายใจแบบนี้ ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่! ต่อให้เป็นเพศแม่ฉันก็ไม่ไว้หน้าไอ้อีตัวไหนทั้งนั้น"

อาคมสั่งเสียงเข้มน่าเกรงขามดังระนาวไปทั่วพื้นที่ในร้านไอศกรีมสุดหรูกลางห้างสรรพสินค้าชื่อดัง แม้นมันเป็นข่าวที่ค่อนข้างน่าสนใจแต่ทุกคนก็ทำได้เพียงนั่งเฉยๆไม่กล้าแม้กระทั่งดึงโทรศัพท์ออกมาถ่ายคลิปวีดีโอโพสต์ลงในโซเชียล เพราะทราบถึงอิทธิฤทธิ์อันแสนเกรียงไกรและน่ากลัวของเขาดี

"กลับกันเถอะขึ้นฉ่าย ขืนอยู่ที่นี่ต่อฉันมีหวังตบน้องสาวเธอจนเลือดกลบปากแน่ๆ" แววตาเขาดุร้ายเกรี้ยวกราดยามที่มองมายังผักบุ้งแล้วมันก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นอบอุ่นทุกครั้งที่พูดกับขึ้นฉ่าย

"ค่ะ" ขึ้นฉ่ายพยักหน้า

...

กลับไปถึงคอนโดสุดหรูที่อาคมใช้เป็นรังรักระหว่างเธอและเขา เขาก็รีบสั่งแม้นเมืองลงไปซื้ออุปกรณ์สำหรับทำแผลขึ้นมาให้อย่างรวดเร็ว

"เจ็บหรือเปล่า" พูดในขณะที่กำลังใช้ผ้าเย็นประคบพวงแก้มนุ่มๆที่มีรอยฝ่ามือแดงๆของผู้หญิงมัธยมปลายคนนั้นประทับอยู่ "ฉันขอโทษนะที่ปล่อยให้ยัยนั่นมาทำร้ายเธอทั้งๆที่ฉันก็ยืนอยู่ข้างๆเธอ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณอาคม แค่นี้เล็กน้อยด้วยซ้ำหากเทียบกับสิ่งที่ฉันเจอมาทั้งชีวิต ไม่ว่าจะเป็นตีน ฝ่ามือ หรือไม้กวาด ฉันชินแล้วล่ะค่ะ" ขึ้นฉ่ายพูดด้วยน้ำเสียงเจือหัวเราะเพราะไม่อยากให้ใบหน้าของเขาบึ้งตึงขมวดคิ้วนิ่วผูกติดเป็นปมด้วยเธอ "ว่าแต่คุณอาคมเถอะค่ะ ทำแบบนั้นไม่กลัวคนอื่นเขาจะครหาแล้วมองไม่ดีเหรอคะว่าเป็นผู้ชายตัวใหญ่แต่กลับทำร้ายเด็กสาวที่อยู่ในชุดมัธยมศึกษาตอนปลาย หากมีคนแอบถ่ายคลิปแล้วเอาไปโพสต์ลงโซเชียลคงได้โดนพลังงานมืดถล่มมิดชิดแน่นอนค่ะ"

ในทางกลับกันขึ้นฉ่ายออกจะเป็นห่วงชื่อเสียงของเขาด้วยซ้ำ

"ชื่อเสียงของฉันไม่มีอะไรให้เสียแล้วขึ้นฉ่าย ใครๆเขาก็มองฉันไม่ดีเป็นคนเลวเป็นคนน่ากลัวทั้งนั้นนั่นแหละ เพราะฉะนั้นฉันไม่จำเป็นต้องแคร์หรือไปนั่งอธิบายให้กับใครที่เขาไม่เต็มใจจะเชื่อฉันฟัง..." อาคมพูดออกมาตามความจริง

"แต่...คุณเป็นคนที่มีชื่อเสียงอยู่ในสังคมนะคะคุณอาคม ซ้ำตอนนี้กำลังจะเปิดธุรกิจใหม่นั่นก็คือรีสอร์ทห้าดาวแถวภูเก็ตอีกด้วย ไม่กลัวว่าจะส่งผลกระทบกับมันเหรอคะ?"

"ไม่อะ ฉันก็แค่เปิดรีสอร์ทไว้เล่นๆเผื่อไปทำอะไรแก้เหงาแล้วก็ให้พ่อรู้ก็แค่นั้นแหละว่าฉันก็สามารถสร้างอะไรเป็นชิ้นเป็นอันของตัวเองได้...ส่วนไอ้สังคมไฮโซผู้ดีตีนแดงมันไม่ได้สวยหรูแบบที่เธอเข้าใจหรอกนะขึ้นฉ่าย ต่อหน้าก็ทำเหมือนว่ามีมิตรไมตรีสานสัมพันธ์ที่ดีต่อกันแต่พอลับหลังเท่านั้นแหละนินทาว่าร้ายคนโน้นทีคนนี้ที ไม่ต่างจากว่าต้องใส่หน้ากากปั้นหน้าแสร้งยิ้มใส่กันอยู่ตลอดเวลา ฉันล่ะไม่ชอบเสียจริงเวลาต้องไปออกงานสังคมหรืองานอะไรพวกนั้น!"

เขาเป็นคนไม่แคร์โลกอย่างที่เขาว่าจริงๆ...