ตอนที่4.ข้อตกลง

ตอนที่ 4 : ข้อตกลง

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อคือความคุ้นเคยที่รัตน์สูดดมอยู่ทุกวัน หญิงสาวทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังสีดำในห้องพักแพทย์เวรอย่างอ่อนล้า เปลือกตาที่หนักอึ้งปิดลงช้าๆ หวังจะงีบพักสายตาสักสิบนาทีหลังจากเพิ่งจัดการเคสฉุกเฉินและส่งตัวตาชื่นขึ้นวอร์ด CCU เรียบร้อยแล้ว

แกร๊ก... กริ๊ก

เสียงเปิดและล็อคประตูจากด้านในทำให้รัตน์ต้องลืมตาขึ้น เธอกำลังจะอ้าปากต่อว่าเพื่อนร่วมงานที่เสียมารยาท แต่คำพูดทั้งหมดกลับถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเห็นร่างสูงในชุดสูทสีกรมท่าที่คุ้นตายืนพิงบานประตูอยู่

ภูมิล้วงมือสอดกระเป๋ากางเกง นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่างบางในชุดสครับสีเขียวที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟา มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง" 

รัตน์ดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงทันที ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง 

"นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคลเฉพาะเจ้าหน้าที่ รบกวนออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ"

"ผมถามพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ว่าหมอรัตน์พักอยู่ห้องไหน เธอก็ชี้ทางมา"

 ภูมิยักไหล่ เดินก้าวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ

 "แถมผมยังรู้ด้วยว่าคุณมีเวลาพักอีกยี่สิบนาทีก่อนจะกลับไปเข้าเวรต่อ"

"ถ้าคุณมีปัญหาเรื่องอาการของตาชื่น ให้ไปติดต่อพยาบาล ไม่ใช่มาบุกรุกห้องพักหมอแบบนี้" 

รัตน์ตวาดเสียงดุ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมที่ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาลอยมากระทบจมูก ปลุกเร้าความทรงจำร้อนแรงบนเตียงเมื่อคืนให้ฉายชัดขึ้นมาในหัว

ภูมิไม่ตอบสนองต่อคำไล่ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโซฟา ก้มมองคนตัวเล็กกว่าที่ทำหน้าตึงใส่ ก่อนจะล้วงเอากระดาษโพสต์อิทสีเหลืองยับๆ แผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท

"แค่ One Night Stand... ขอให้จบแค่เมื่อคืน"

 ภูมิอ่านข้อความบนกระดาษออกเสียงช้าๆ ชัดๆ ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางของเธอ 

"ลายมือคุณสวยดีนะคุณหมอ แต่เสียดายที่ผมเป็นพวกไม่ค่อยชอบทำตามคำสั่งใครเท่าไหร่"

"คุณต้องการอะไร" รัตน์กอดอก เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา

"ต้องการคุณ" คำตอบตรงไปตรงมาทำเอารัตน์ชะงัก 

"เมื่อคืนเราเข้ากันได้ดีมาก... ดีเกินกว่าจะปล่อยให้มันจบลงแค่คืนเดียว คุณเองก็รู้ตัวดีรัตน์ ร่างกายคุณตอบสนองผมทุกจังหวะ"

"เรื่องเมื่อคืนมันก็แค่อารมณ์พาไป ฉันเมา คุณก็เมา มันคือความผิดพลาดที่ฉันไม่อยากสานต่อ"

"งั้นมาพิสูจน์กันไหมว่าตอนไม่ได้เมา... มันจะยังเป็นความผิดพลาดอยู่หรือเปล่า"

ไวกว่าความคิด ภูมิโน้มตัวลงมา ท้าวแขนทั้งสองข้างคร่อมร่างของรัตน์ไว้กับพนักพิงโซฟา กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของกันและกัน รัตน์เบิกตากว้าง มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างที่สัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ต

"หยุดนะ คุณภูมิ ที่นี่โรงพยาบาล" 

รัตน์กดเสียงต่ำเตือนสติ แต่กลับพบว่าเสียงของตัวเองสั่นพร่า

"ผมรู้ว่าคุณเครียด งาน ER มันหนัก" ภูมิกระซิบชิดใบหู ไล้จมูกโด่งไปตามแนวสันกรามของหญิงสาวจนเธอขนลุกซู่ 

"ผมเองก็เครียดกับงานบริหารจนแทบบ้า เราต่างคนต่างต้องการที่ระบาย... ทำไมเราไม่วิน-วินกันทั้งคู่ล่ะ"

รัตน์พยายามเบือนหน้าหนี แต่สัมผัสจากริมฝีปากที่ขบเม้มเบาๆ ตรงซอกคอทำให้เธอเผลอสูดปาก ร่างกายของเธอจดจำสัมผัสของเขาได้แม่นยำและทรยศต่อสมองอย่างสิ้นเชิง

"คุณหมายความว่าไง..."

"FWB... Friends with Benefits" 

ภูมิผละใบหน้าออกมายืนยันเจตนา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด

 "แค่เรื่องบนเตียง ไม่มีข้อผูกมัด ไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว และจบความสัมพันธ์ได้ทันทีที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องการ... คุณกล้าพอไหมล่ะคุณหมอ"

ข้อเสนอของเขาดังสะท้อนในหัว รัตน์เป็นคนยุคใหม่ เธอไม่ปฏิเสธว่าเซ็กส์เมื่อคืนมันโคตรจะยอดเยี่ยม และความเครียดสะสมจากการทำงานก็ทำให้เธอโหยหาการปลดปล่อยที่ถึงใจแบบนั้นอีกครั้ง ผู้ชายตรงหน้าหล่อเหลา ดุดัน และรู้จุดอ่อนบนร่างกายเธอเป็นอย่างดี... ถ้าแค่ตอบสนองความต้องการทางกายโดยไม่เอาหัวใจลงไปเล่น มันก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร

"สามข้อ..." รัตน์สูดหายใจลึก ดันอกเขาออกเบาๆ เพื่อให้มีพื้นที่หายใจ 

"ข้อแรก... ห้ามแสดงออกว่ารู้จักกันเกินกว่าหมอกับญาติคนไข้เวลาอยู่ในที่สาธารณะ โดยเฉพาะที่โรงพยาบาล ข้อสอง... ต้องป้องกันทุกครั้ง และข้อสาม... ห้ามมีความรู้สึกอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องนอกจากเรื่องเซ็กส์ ถ้าใครล้ำเส้น ข้อตกลงนี้เป็นอันยกเลิกทันที"

ภูมิยกยิ้มพอใจ นัยน์ตาพราวระยับ "ตกลง... ถือว่าดีล"

ไม่รอให้เสียเวลา ภูมิกดริมฝีปากลงบดขยี้เรียวปากสวยทันที รัตน์เผยอริมฝีปากรับจูบที่ดุดันและเรียกร้องอย่างเต็มใจ มือเรียวสอดเข้าขยุ้มกลุ่มผมเส้นหนาของเขา รสจูบเริ่มต้นจากการหยั่งเชิงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดแลกเปลี่ยนความหวานและอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้น มือหนาของภูมิเริ่มซุกซน สอดเข้าไปใต้เสื้อกาวน์และชุดสครับ สัมผัสผิวกายเนียนนุ่มที่หน้าท้องจนหมอสาวสะดุ้งเฮือก

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา รัตน์สะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกเขาออกพร้อมกับหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าสวยเฉียบแดงก่ำ ลิปสติกเลอะเลือน

"ฉะ... ฉันต้องไปเข้าเวรแล้ว" 

รัตน์พยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ หลบสายตาร้อนแรงที่มองมาเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

ภูมิยอมถอยออกไปยืนเต็มความสูง เขาใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบลิปสติกที่มุมปากตัวเองออกลวกๆ รอยยิ้มร้ายกาจยังประดับบนใบหน้า

"ตั้งใจทำงานนะครับคุณหมอ..." ภูมิเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู

 "แล้วคืนนี้... ผมจะไปรอที่เตียงของคุณ"