Mag-log inตอนที่ 3 : โลกกลม
บ่ายวันถัดมา ภูมิมายืนอยู่หน้าบ้านไม้หลังเก่าของตาชื่นอีกครั้ง เขาไม่ได้มามือเปล่า แต่หิ้วกระเช้ารังนกและผลไม้นำเข้าเกรดพรีเมียมมาด้วย หวังจะใช้ความอ่อนน้อมเข้าสู้เผื่อชายชราจะใจอ่อนยอมเปิดช่องว่างให้เจรจาบ้าง
“ตาชื่นครับ ผมภูมิเอง ขอเข้าไปคุยด้วยแป๊บเดียวนะครับ”
ภูมิส่งเสียงเรียกพลางผลักประตูรั้วไม้ที่แง้มอยู่เข้าไป
ภาพที่เห็นทำเอาชายหนุ่มทิ้งกระเช้าในมือทันที ตาชื่นล้มฟุบอยู่ข้างแปลงปลูกต้นไม้ มือเหี่ยวย่นกำแน่นที่หน้าอกซ้าย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและหอบหายใจรวยริน
“ตา! ตาชื่น!”
ภูมิถลันเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของชายชรา
“รถ! เอารถเข้ามารับเดี๋ยวนี้!”
เขาตะโกนสั่งคนขับรถและเลขาที่รออยู่ด้านนอกเสียงลั่น
ภูมิอุ้มร่างของตาชื่นขึ้นรถอัลพาร์ดอย่างทุลักทุเล
“ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด เหยียบมิดเลย ไม่ต้องกลัวโดนจับ!”
รถหรูพุ่งทะยานฝ่าการจราจรด้วยความเร็วสูงสุด ภูมิคอยเช็กชีพจรที่อ่อนลงเรื่อยๆ ของตาชื่นด้วยใจที่เต้นระทึก เขาเป็นนักธุรกิจที่เห็นผลกำไรเป็นหลักก็จริง แต่เขาก็ไม่ใช่คนเลือดเย็นที่จะทนมองคนตายต่อหน้าต่อตาได้
เพียงสิบห้านาที รถอัลพาร์ดก็เบรกเอี๊ยดจอดเทียบหน้าทางเข้าห้องฉุกเฉิน (ER) บุรุษพยาบาลเข็นเตียงเข้ามารับตัวตาชื่นอย่างรวดเร็ว ภูมิวิ่งตามเข้าไปจนถึงหน้าประตูโซนพื้นที่สีแดง (Red Zone) ก่อนจะถูกพยาบาลกันตัวไว้ด้านนอก
“ญาติรอหน้าห้องก่อนนะคะ!”
ภูมิทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พักคอย เสยผมที่ปรกหน้าอย่างหัวเสีย เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมยับยู่ยี่และมีรอยเปื้อนดินจากการอุ้มตาชื่น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งให้เลขาไปเช็กประวัติสุขภาพและติดต่อญาติของตาชื่นให้เร็วที่สุด
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกพร้อมกับร่างของแพทย์เวรในชุดสครับสีเขียวเข้มที่เดินตรงมาหาเขา
“คุณคือคนที่พาผู้ป่วยชื่อตาชื่นมาส่งใช่ไหมคะ”
น้ำเสียงเรียบนิ่งและคุ้นหูอย่างประหลาดทำให้ภูมิที่ก้มหน้าดูจอโทรศัพท์ต้องรีบเงยหน้าขึ้นมอง วินาทีนั้น โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน
ดวงตากลมโตที่เคยฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และแรงอารมณ์ ตอนนี้กลับนิ่งสนิทและเฉียบขาด ริมฝีปากบางที่เขาเคยบดจูบอย่างบ้าคลั่งกำลังเม้มเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าเขาชัดๆ
หมอรัตน์... ผู้หญิงที่ทิ้งโพสต์อิทไล่เขาเมื่อเช้า ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในฐานะหมอเจ้าของไข้
รัตน์ชะงักไปเสี้ยววินาที ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เธอซ่อนมือที่เริ่มสั่นไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์
“คนไข้อาการปลอดภัยแล้วค่ะ”
รัตน์เริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ
“เป็นภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน โชคดีที่คุณพามาส่งทันเวลา ตอนนี้เราให้ยาละลายลิ่มเลือด และเตรียมส่งตัวขึ้นไปสังเกตอาการที่หอผู้ป่วยวิกฤต (CCU) ค่ะ”
ภูมิยืนขึ้นเต็มความสูง เขาก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิดจนได้กลิ่นสบู่ผสมกลิ่นแอลกอฮอล์ล้างมือจางๆ จากตัวเธอ... กลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนตัวเขาเมื่อคืนก่อน
“ขอบคุณครับ... คุณหมอ”
ภูมิเน้นคำท้ายพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก สายตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจงใจสื่อความหมาย
“โลกกลมจังเลยนะครับ ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่... ในสภาพนี้”
รัตน์เชิดหน้าขึ้น ไม่หลบสายตา
“หมอก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะว่าจะเจอ ‘คนรู้จัก’ ที่นี่... ถ้าคุณไม่ใช่ญาติ รบกวนติดต่อญาติสายตรงให้มาเซ็นเอกสารยินยอมการรักษาด้วยนะคะ ขอตัวค่ะ”
พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องฉุกเฉินไปทันที ทิ้งให้ภูมิมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยความสนใจที่มากกว่าเดิม
ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่วันไนต์สแตนด์ธรรมดาซะแล้ว... และเขาจะไม่ยอมให้มันจบลงแค่คืนเดียวอย่างที่เธอเขียนสั่งไว้แน่นอน
ภาพตอนอยู่ในลิฟท์ ทั้งคู่กำลังจูบกัน เสียงลิฟท์ก็ดัง
“ติ๊ง!”
ถึงชั้นที่กดไว้แล้ว
“ฉันชื่อรัตน์ คุณชื่ออะไร” รัตน์ถามเขา
“ภูมิ เรียกผมว่าภูมิ” เขาบอกขณะที่รัตน์เดินนำไปที่ห้อง
ที่โรงพยาบาล หลังรัตน์เดินไป ภูมิถามพยาบาล
“คุณหมอรัตน์ใช่มั้ยครับ หมอเจ้าของไข้ ผมจะได้บอกญาติคุณตาถูกถ้าเขามา”
“ค่ะ ใช่ค่ะ” พยาบาลตอบก่อนเดินจากไป
“เธอไม่ได้โกหกเรื่องชื่อเธอ”
ภูมิคิด พร้อมมีรอยยิ้มเผยออกมา
ตอนที่ 28 : บทสรุปของหัวใจหนึ่งเดือนต่อมา...หน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ในห้องพักแพทย์แผนกศัลยกรรมประสาท กำลังฉายภาพข่าวเช้าที่สั่นสะเทือนวงการการเมืองและธุรกิจ“ข่าวด่วนเช้านี้ค่ะ ท่านรัฐมนตรีธเนศประกาศลาออกจากตำแหน่งสายฟ้าแลบ โดยให้เหตุผลเรื่องปัญหาสุขภาพเรื้อรัง ท่ามกลางข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับการตรวจสอบเส้นทางการเงินในกระทรวง ขณะเดียวกัน หุ้นของบริษัท รวงทองคอนทรัคชั่นกรุป (RCG) ร่วงลงแตะจุดต่ำสุดในรอบสิบปี หลังจากกองทุนต่างชาติรายใหญ่ประกาศถอนทุนกะทันหัน ส่งผลให้บริษัทส่อแววล้มละลาย ด้านนายภาคิน บอร์ดบริหารรุ่นใหม่ของทีเคกรุปที่มีข่าวเชื่อมโยงกับ RCG ถูกบอร์ดบริหารลงมติปลดออกจากโปรเจกต์ทั้งหมด และถูกส่งตัวไปคุมสาขาเล็กๆ ในต่างประเทศแล้วค่ะ…”หมอรัตน์ละสายตาจากหน้าจอโทรทัศน์พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ทุกอย่างเป็นไปตามที่ภูมิคาดการณ์ไว้ ธเนศยอมตัดหางปล่อยวัด RCG และภาคินเพื่อรักษาตัวเองให้รอด ส่วนชวินก็ต้องรีบโยกย้ายเงินทุนหนีหัวซุกหัวซุน ปิดฉากเครือข่ายอำนาจมืดลงอย่างเงียบงันแต่เด็ดขาด โดยที่เทวินไม่ต้องปล่อยคลิปแฉให้เสี่ยงอันตราย“คุณหมอรัตน์คะ มีคนมาขอพบค่ะ” พยาบาลสาวเปิดประตูเข้ามาบอกด้วยสีห
ตอนที่ 27 : รุกฆาตรัฐมนตรีธเนศปรายตามองซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะด้วยท่าทีสงบนิ่ง รอยยิ้มใจดียังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่เมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาเปิดดูและดึงกระดาษด้านในออกมา แววตาที่เคยหยิ่งผยองก็พลันกระตุกชั่วครู่ภาพถ่ายสำเนาโฉนดที่ดินของกลุ่มนอมินี สัญญากู้ยืมเงินนอกระบบ บัญชีม้า และที่สำคัญที่สุด... กระดาษแผ่นสุดท้ายที่พิมพ์ 'ยอดเงินโอนเข้า' ของบัญชี Hexa-Shield กับยอดถอนเงินที่บัญชีม้าถอนเงินมันเท่ากัน ซึ่งกิตติถอดรหัสมาได้ ตัวเลขจุดเศษสตางค์พวกนั้นคือหลักฐานชิ้นเดียวที่ธเนศมั่นใจว่าลบทำลายไปหมดแล้ว"แกไปได้รหัสพวกนี้มายังไง..." เสียงทุ้มของธเนศต่ำลงจนน่ากลัว รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าอย่างสมบูรณ์"ในโลกนี้ไม่มีระบบไหนที่สมบูรณ์แบบหรอกครับท่าน โดยเฉพาะเมื่อลูกน้องของท่านเกิดความโลภและอยากเก็บหลักฐานไว้แบล็กเมล์ท่านหรือเอาไว้เป็นทางรอดของมัน" ภูมิพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังนั่งอยู่ในสวนหน้าบ้านตัวเอง "ท่านอาจจะสั่งไวรัสทำลายข้อมูลในคอมพิวเตอร์ได้ แต่ท่านทำลายสิ่งที่ถูกพิมพ์ออกมาเป็นกระดาษ... ก่อนที่ระบบหลังบ้านของท่านจะรู้ตัวไม่ได้หรอกครับ"ธเนศนิ่งเงียบไปอึดใจ ก่
ตอนที่ 26 : พันธมิตรเงาบรรยากาศในเพนต์เฮาส์ของภาคภูมิช่วงเช้ามืดเต็มไปด้วยความตึงเครียด ดรุณีนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าจอแล็ปท็อปที่เหลือรอดจากการถูกไวรัสโจมตี พยายามกู้ซากไฟล์ข้อมูลที่ถูกทำลายไปเมื่อคืน แต่ก็คว้าน้ำเหลว"รัฐมนตรีธเนศ... ไก่อ่อนอย่างเราไปแหย่พญาราชสีห์เข้าแล้วไง" ดรุณีถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปิดฝาพับแล็ปท็อปดังปัง "หมอนี่กวาดล้างร่องรอยดิจิทัลเกลี้ยงเลย แถมยังส่งข้อความมาเชิญพวกคุณไปกินน้ำชาบ่ายนี้อีก... นี่มันจงใจลูบคมกันชัดๆ"ภูมินั่งกุมขมับอยู่ที่โซฟา โดยมีหมอรัตน์นั่งบีบมือเขาอยู่เคียงข้าง แววตาของสิงโตหนุ่มไม่ได้ฉายแววพ่ายแพ้ แต่มันกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก"ข้อมูลดิจิทัลอาจจะถูกลบได้..." ภูมิพึมพำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบเป็นประกาย "แต่ 'กระดาษ' และ 'พยานบุคคล' ไม่มีทางถูกลบด้วยไวรัสคอมพิวเตอร์หรอก"เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา กดโทรออก หาเบอร์หนึ่งที่เขาเมมโมรี่ไว้เพียงตัวอักษร 'T' รอสายเพียงไม่กี่วินาที ปลายสายก็รับ"ถึงเวลาที่นายต้องออกจากเงามืดแล้ว... ฉันต้องการความช่วยเหลือ" ภูมิกรอกเสียงลงไปครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูเพนต์เฮาส์ถูกเปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุด
ตอนที่ 25 : เสน่ห์ลวงตาเสียงเบสจากเพลงอีดีเอ็มจังหวะหนักหน่วงดังก้องไปทั่ว 'V-Lounge' คลับเอ็กซ์คลูซีฟที่ซ่อนตัวอยู่บนชั้นดาดฟ้าของตึกระฟ้าใจกลางเมือง แสงไฟเลเซอร์สีแดงและม่วงกรีดผ่านความมืด สร้างบรรยากาศที่ทั้งเย้ายวนและอันตรายหมอรัตน์ก้าวเข้ามาในคลับด้วยชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงสดแนบเนื้อ คอวีลึกอวดเนินอกรำไรและรอยผ่าสูงที่โชว์เรียวขาเนียนทุกครั้งที่ก้าวเดิน มันคือชุดที่คล้ายกันกลับคืนแรกที่เธอเจอชวินที่ภูเก็ต... แต่คืนนี้ เธอไม่ได้มาเพื่อหาคนควงแก้เหงา เธอมาเพื่อทำภารกิจล่าเหยื่อ ในใจเธอยังไม่หายโกรธนายชวิน ที่มาหยาบคายใส่เธอที่บาร์เครื่องดื่มชั้นลอย ภาคภูมิในชุดสูทสีดำสนิทนั่งจิบมาร์ตินีด้วยใบหน้าเรียบตึงจนแผ่รังสีอำมหิตออกมา แววตาคมกริบจ้องมองแฟนสาวของตัวเองที่กำลังเดินฝ่าฝูงชนไปยังโซนวีไอพี ทุกลมหายใจของเขาเต็มไปด้วยความหวงแหนและห่วงใย"ใจเย็นน่าพ่อสิงโตขี้หวง..." เสียงดรุณีดังผ่านหูฟังอินเอียร์ขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในหูของภูมิและรัตน์ ดรุณีจอดรถตู้ดัดแปลงเป็นศูนย์บัญชาการขนาดย่อมอยู่ซอยข้างคลับ "ชีพจรหมอรัตน์เต้นเร็วขึ้นนิดหน่อยที่ 100 ครั้งต่อนาที แต่ยังคุมสติได้ดี... หมอค
ตอนที่ 24 : รอยแค้นทันทีที่ประตูรถลีมูซีนคันหรูของภาคภูมิปิดลงและรถเคลื่อนตัวออกจากโรงแรม เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของภูมิก็ดังก้องขึ้นอีกครั้ง เขาดึงร่างบางของหมอรัตน์เข้ามากอดไว้บนตัก รวบเอวคอดเข้ามาแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนรุ่ม"คุณนี่มัน... ร้ายกาจจริงๆ รัตน์" ภูมิพูดกลั้วหัวเราะ นัยน์ตาพราวระยับไปด้วยความชอบใจ "ไอ้ชวินหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยตอนที่คุณทำมือแบบนั้น แถมยังไปขยี้เรื่องที่มันสู้ผมไม่ได้อีก... ผมรักความปากแจ๋วของคุณจริงๆ ให้ตายสิ"รัตน์หน้าแดงซ่าน ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง "ก็เขามาทำหยาบคายใส่ก่อนนี่คะ แถมยังทำท่าทางมั่นหน้าซะขนาดนั้น ฉันเป็นหมอนะ... มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าของใคร 'ของจริง' ของใครแค่ราคาคุย"คำพูดนั้นเหมือนเป็นการจุดไฟในตัวสิงโตหนุ่ม ภูมิเชยคางหมอสาวขึ้นมาสบตา แววตาขบขันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและหิวกระหาย "งั้นคุณหมอคงต้องช่วยตรวจดูอีกรอบแล้วล่ะครับ... ว่า 'ของจริง' ของผม มันพร้อมจะทำงานหนักแค่ไหน"ริมฝีปากร้อนผ่าวบดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจ รัตน์ครางอู้อี้ในลำคอเมื่อฝ่ามือหนาสอดเข้าไปใต้กระโปรงราตรีผ่าข้าง ลูบไล้ต้นขาเนียนก่อนจะเลื่อนขึ้
ตอนที่ 23 : อดีตที่ซ่อนเร้น แสงแดดยามสายทาบทับลงบนเตียงกว้างในเพนต์เฮาส์หรู อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำตัดกับความร้อนรุ่มของสองร่างที่เพิ่งผ่านพ้นบทรักอันยาวนานมาเกือบรุ่งเช้า เนื่องจากเธอออกเวรมาเกือบตีหนึ่ง นั่งกินดื่มกับภูมิอีกหมอรัตน์นอนหอบหายใจแผ่วเบาอยู่บนอกกว้างของภาคภูมิ สัมผัสจากปลายนิ้วสากที่ลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอทำให้รู้สึกวาบหวามขึ้นมาอีกครั้ง ภูมิกดจูบลงบนขมับชื้นเหงื่อของคนรัก เขยิบตัวเบียดชิดจนเธอสัมผัสได้ถึงความตื่นตัวที่ยังไม่ยอมสงบลงง่ายๆ"ภูมิ... พอแล้วนะ ฉันมีเวรบ่ายต้องพักบ้าง" รัตน์ประท้วงเสียงอู้อี้ พยายามขืนตัวออก แต่กลับถูกวงแขนแกร่งรัดแน่นขึ้น"เราไม่มีกฎ FWB บ้าบอนั่นมาคอยจับเวลาแล้วนี่ครับคุณหมอ..." ภูมิกระซิบชิดริมฝีปาก เลื่อนฝ่ามือลงมาเคล้นคลึงสะโพกกลมมน "เมื่อก่อนผมต้องคอยห้ามใจไม่ให้ล้ำเส้น แต่ตอนนี้... ผมอยากจะกลืนกินคุณเข้าไปทั้งตัวเลย รัตน์"ไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ ภูมิพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบาง ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบอย่างเรียกร้องและลึกซึ้ง บทรักครั้งนี้ไม่ได้เริ่มต้นด้วยความดิบเถื่อนเหมือนคืนแรกที่เจอกัน แต่มันเต็มไปด้วยความทะนุถนอมแล
ตอนที่ 22 : กำแพงที่พังทลายเสียงเม็ดฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างระเบียงดังแข่งกับเสียงทุบประตูห้อง รัตน์นั่งกอดเข่าพิงบานประตูไม้เนื้อแข็ง น้ำตาไหลอาบแก้มจนชุ่มเสื้อกาวน์ที่เธอยังไม่ได้ถอดออกด้วยซ้ำ เสียงของภาคภูมิที่ตะโกนเรียกชื่อเธอสลับกับเสียงสะอื้นของตัวเธอเอง ราวกับกำลังกรีดหัวใจของคนทั้งคู่ให้ขาดว
ตอนที่ 21 :เงาของอำนาจ เสียงเบรกดังเอี๊ยดสนั่นลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงพยาบาล รถสปอร์ตยุโรปของภาคภูมิพุ่งเข้ามาจอดเทียบในช่องว่างอย่างฉิวเฉียด ชายหนุ่มเปิดประตูลงมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ บริเวณที่ควรจะมีรถของรัตน์จอดอยู่ แต่มันกลับว่างเปล่า"หัวหน้าครับ!" เลวิ่งกระหืดกระหอบต
ตอนที่ 20 : รอยร้าวเสียงสัญญาณชีพจรจากเครื่องมอนิเตอร์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในห้อง ICU ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง รัตน์ในชุดกาวน์สีขาวกำลังยืนอ่านชาร์ตประวัติคนไข้ที่เพิ่งถูกส่งตัวด่วนมาจากสระบุรีเมื่อช่วงเช้ามืด สภาพของเขาบอบช้ำอย่างหนักจากอุบัติเหตุรถตกเหว กระดูกซี่โครงหักหลายซี่และมีเลือดคั่งใน
ตอนที่ 19 : เกมซ้อนแสงแดดยามบ่ายส่องกระทบกระจกบานใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของ 'สนฉัตร' รองประธานกรรมการบริหารของบริษัทรวงทองคอนทรัคชั่นกรุป (RCG) ผู้มักจะเก็บตัวเงียบและไม่ค่อยมีปากเสียงในที่ประชุม ทว่าแววตาที่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกลับแฝงด้วยความเยือกเย็นเกินกว่าภาพลักษณ์ที่แสดงออกนิ้วเรียวของเขาเค







