ตอนที่ 3

// ช่วงบ่ายมีนัดประชุมในชมรม ผมกับพวกมันสองคนเร่งฝีเท้าเพื่อให้ทันประชุมของชมรมในวันนี้ สุดท้ายพวกผมก็ไปไม่ทันเวลา 

'"ทำไมมาสายครับไม่มีนาฬิกาดูเหรอครับ" รุ่นพี่คนหนึ่งทักพวกผมแรงมาก "ไหนบอกเหตุผลที่พวกน้องมาสายให้พี่ให้เพื่อนฟังหน่อยได้ไหมครับ"

พวกผมไม่ตอบได้แต่ยืนนิ่งหมอกสะกิดชายเสื้อนักศึกษาผม "มึงสะกิดกูทำไม"

"พี่ถามพวกน้องสามคนไม่ได้ยินเหรอครับ"

"เออ พอดีวันนี้อาจารย์ปล่อยช้าครับ ถ้าพี่ไม่เชื่อพวกผมไปถามอาจารย์ได้เลยครับ" ผมบอกเหตุผลที่มาช้าให้กับรุ่นพี่คนนั้นไป

"วันนี้พี่จะไม่ลงโทษพวกน้องที่มาสายแต่คราวหน้าพี่ขอนะครับ ห้ามสายอีกเข้าใจไหมครับ"

"ครับ" ผมและเพื่อนอีกสองคนตอบพร้อมกัน

บางทีผมก็ไม่เข้าใจทำไมคนเป็นรุ่นพี่ต้องพูดกับเด็กใหม่ที่น้ำเสียงที่ดุและก้าวร้าวขนาดนั้น

"เชิญไปนั่งที่ของตัวเองครับ"

"ขอบคุณครับ" พวกผมกล่าวคำขอบคุณพร้อมกันแล้วไปนั่งรวมกับเพื่อนคนอื่น 

ตอนที่ผมกลับมานั่งกับเพื่อนคนอื่น แล้วฟังที่รุ่นพี่คนนั้นพูด อยู่ๆพี่ฟ้าก็เดินมานั่งข้างพี่ผู้หญิงที่อยู่ชมรมเดียวกับที่ผมอยู่ ผมโคตรดีใจเลยเมื่อเห็นพี่เขา ผมเอาแต่นั่งมองอย่างไม่ละสายตามีแวบหนึ่งที่เขาหันมาสบตากับผม ผมเลยยิ้มให้กับเขาแล้วทำท่ายักคิ้วใส่เขาไปหนึ่งที แต่คำตอบที่ผมได้กลับมาคือสีหน้าที่เฉยเมยใส่ผม 

"สายลมมึงเห็นพี่ฟ้าไหม" ผมพยักหน้าใส่หมอก

"แล้วมึงเห็นผู้หญิงที่นั่งข้างพี่ฟ้าไหม กูได้ยินมาว่าทั้งสองจิ้นกันโว้ย" เมื่อผมได้ยินที่สิ่งที่หมอกเล่าให้ฟัง เหมือนใจผมมันเจ็บแปล๊บอยากจะร้องไห้ออกมาทันที

"เอาละครับน้องทุกคน พี่ขอจบการประชุมแค่นี้นะครับพี่คนไหนมีอะไรอยากฝากบอกน้องไหมครับ"เมื่อจบการประชุมผมกับเพื่อนกลับมานั่งที่โต๊ะไม้หินอ่อนหน้าคณะของตึกเรียน 

"กูโมโหรุ่นพี่คนนั้นมากเลยวะ แต่กูขอชมมึงว่ะสายลม มึงนี่แถได้เก่งมากคิดได้ไงไปตอบพี่เขาแบบนั้น เผื่อพี่เขาไปถามอาจารย์จริงมึงจะทำยังไง "

"แล้วมึงกล้าบอกพี่เขาไหมละหมอก ว่าที่มาช้าเป็นเพราะไปหาอะไรกินข้างนอก"  ผมพูดกับมัน

"แล้วคราวหน้ามึงจะแถว่าไง" ว่านถามผม

"คราวหน้าเหรอกูคิดไม่ออก แต่ตอนนี้คือกูเครียดวะ"

"เป็นอะไรของมึง ปกติคนอย่างมึงไม่เคยเครียดนะ"

"หมอกมึงแน่ใจนะว่า มึงได้ยินมาไม่ผิด" ผมมองไปที่เพื่อนอีกคนแล้วถามเรื่องที่มันบอกผมตอนประชุมชมรม

"ก็กูได้ยินมาแบบนั้น"

"ว่า...น" ใช้เสียงยาวเรียกเพื่อนอีกคน "มึงไปสืบให้ดูหน่อยซิว่าพี่ฟ้ากับผู้หญิงคนนั้นเขาเป็นอะไรกัน

"พี่คนไหน" ว่านถามกลับ

"ก็คนที่นั่งข้างพี่ฟ้าของกูอะ"

"อ๋อ พี่พีคทำไม"

"หมอกมันบอกว่าพี่ฟ้ากับพี่พีคเขาทั้งสองจิ้นกัน กูไม่ยอมอะมึงกูรับไม่ได้"

"รับไม่ได้ ทำไมมึงไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ฟ้าสักหน่อยอย่าเว่อร์"

"หมอกมึง....ชอบขัดกูตลอดขอมึงไปสืบให้หน่อยน่ะ สืบกับพี่ต้นเลยกูขอนะครับเพื่อนว่าน" ผมทำหน้าทำเสียงอ้อนใส่มัน เพราะผมรู้ยังไงมันต้องไปสืบให้

"ได้ เดี๋ยวกูไปสืบให้"

"มึงคือเพื่อนที่น่ารักมากกก ขอบคุณนะว่าน" หมอกแบ้ปากใส่ผมอย่างหมั่นไส้

................

เสียงดนตรีในร้านดังกระหึ่มจะคุยกันแต่ละทีต้องตะโกน บนโต๊ะมีแก้วเรียงกันสามใบส่วนเจ้าของแก้วออกไปเต้นสุดเหวี่ยงที่หน้าเวที ใช่ครับวันนี้ผมกับเพื่อนทั้งสองมาหาอะไรทำสนุกๆทำกัน

"หมอกกูไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนนะ กูเหนื่อย"

"มึงไปนั่งรอกูที่โต๊ะก่อนเลย"

ผมเดินเซไปเซมาด้วยความเมา (เมามาก) ผมชนใส่คนร่างใหญ่ตัวสูง"ขอโทษครับ" เงยหน้าไปมองเจ้าของร่างสูง "หน้าคุ้นๆนะครับ หน้าเหมือนคนที่กูรู้จักเลย"

"ทำไมเมาหนักขนาดนี้" เขาถามผมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ดื่มเหล้าก็ต้องเมาดิครับ จะให้นั่งเฉยได้ไงไม่ได้ดื่มน้ำอัดลมนะครับ" คำตอบของเหมือนจะกวนประสาทใส่ใครบางคน และมีความรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆมาจับที่ข้อมือแล้วโดนดึงให้ออกจากที่ตรงนี้

"ปล่อย!

ผมเจ็บ" เขาทำสีหน้าไม่พอใจใส่ผมจะด้วยพี่ผมไปพูดกวนประสาทหรือด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้

ผมเอามือชี้หน้าด่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ด้วยความที่เขาสูงกว่าผมเลยทำให้เงยหน้าขึ้นและต้องเขย่งส้นเท้าขึ้นเวลาที่เอามือแตะบนไหล่ของเขา "มึงเป็นใครวะ ทำไมต้องทำหน้าดุใส่กูด้วย..... ว่าแต่หน้ามึงคุ้นๆนะ" ผมเอามือจับคอเสื้อของเขา 

"ต้นมึงเอาว่านกับหมอกก็กลับนะ เดี๋ยวกูเอาเด็กนี่ไปส่งเอง" คนที่ทำหน้าไม่พอใจสั่งเพื่อนให้เอาไอ้สองตัวกลับไปก่อนส่วนคนที่เมาไม่รู้เรื่องอย่างผมเขาจะเป็นคนพากลับเอง

"มึงรู้จักหอน้องมันเหรอ" ต้นถามคนที่ยืนตรงหน้าเขาและทำหน้าเป็นกังวล

"ไอ่ต้นมึงสายสาบานดิไม่รู้จักหอพวกมัน คิดอย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่ามึงแอบคุยกับใครในกลุ่มของพวกมัน" เขาต่อว่าเพื่อนของตัวเอง ทำไมต้องถามแบบนั้นทัังที่ตัวเพื่อนเขาเองก็รู้หอของเด็กพวกนี้

เพื่อนของเขาทำหน้างงและตกใจเล็กน้อยว่าเขารู้ได้ยังไงว่ารู้จัดหอพวกมันและรู้ได้ยังไงว่าแอบคบกับใครในกลุ่มพวกมัน ต้นจำใจต้องยอมรับและขับรถนำเขาไปเพื่อไปที่หอของพวกผม

พอถึงห้องของผมเขาก็เหวี่ยงผมลงบนเตียงด้วยความแรง ผมรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกของเตียงที่กระทบกับตัวเองผม "มึงวางกูลงเบาๆก็กูเจ็บ" ผมต่อว่าให้กับเขาพอเอาผมลงบนเตียงแล้วเขาก็เดินออกจากห้องไปแล้วปิดประตู

ผมนอนคร่ำครวญอยู่ในห้องด้วยความเมาและลุกไปอ้วกในห้องน้ำเป็นบางครั้งสุดท้ายผมลุกไม่ไหวนอนในห้องน้ำจนถึงเช้า

รู้สึกตัวอีกทีผมปวดหัวมากเมื่อคืนน่าจะเมาหนักไปหน่อยและไม่รู้ตัวซ้ำว่าตัวผมกลับมานอนที่ห้องได้ยังไง ผมพยายามลุกจากห้องน้ำแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวไปเรียน ก่อนไปเรียนต้องไปเรียกไอ้สองตัวที่อยู่ข้างห้องผมก่อน

ก๊อกๆๆ ผมเคาะประตูห้องของพวกมันทั้งสองพวกมันน่าจะยังไม่ตื่นผมตบประตูจนใครคนใดคนหนึ่งในห้องออกมาเปิดประตู

"เคาะอะไรนักหนาวะ" หมอกผู้มาเปิดประตูว่าให้ผมแถมยังทำหน้าไม่พอใจอีกต่างหาก

"เมื่อคืนกูกลับห้องยังไงวะ" คำถามแรกที่ผมถามพวกมันเพราะเมื่อคืนจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ จำได้เพียงมีผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งลากแขนผมออกมาจากร้าน

"นี่มึงจำอะไรไม่ได้จริงๆเหรอ" ว่านถามซ้ำอีกครั้งและบอกว่าเมื่อคืนผมเมาหนักมากแถมยังคนลากผมและมาส่งที่ห้องเป็นพี่ฟ้า ผมตกใจมากที่เขาเห็นธาตุแท้ตอนเมาของผม ฉิบหาย! แล้วผมจะมองพี่ฟ้ายังไงเนี่ย ผมถอดหายใจยาว

"ละนี่แต่วตัวแต่เช้าจะไปไหน" หมอกถามเพราะวันนี้มีเรียนตอนบ่ายแต่ผมกลับตื่นเช้าแล้วมาปลุกพวกเขา ผมเลยขอไปนอนต่อในห้องของพวกมันทั้งที่ใส่นักศึกษานี่แหละ

"พวกมึงแล้วกูจะจีบพี่ฟ้าติดไหมวะ" ผมถามพวกมันแบบมีความหวังแต่คำตอบที่ได้มาคือไม่มีใครให้กำลังผมเลยมีแต่จะซ้ำเติม และแถมยังบอกอีกด้วยว่าเมื่อคืนผมจะจำพี่เขาไม่ได้แล้วและยังพูดจาหยาบคายใส่อีกต่างหาก

..........