บทที่ 5

ผมและเพื่อนออกจากห้องแต่เช้าพอมาถึงมหาลัยต้องมาเช็ดชื่อก่อนขึ้นรถ พอเช็ดชื่อเสร็จเอากระเป๋าไปเก็บ แล้วไปนั่งเก้าอี้ที่ถูกจัดไว้ผมกับหมอกและว่านนั่งรถไปคันเดียวกัน

พอขึ้นรถก็เห็นพี่ฟ้านั่งรอก่อนแล้ว มีเพื่อนสาวอย่างพีคนั่งคุยกันตรงที่ของผม เธอเห็นผมเดินมาแล้วมองด้วยสายตาที่ไม่ชอบและลุกขึ้นให้ผมนั่งแทนที่เธอ

"ไปก่อนนะฟ้าเจอกันที่ทะเล" มีการร่ำลาก่อนเดินลงไป แล้วเธอก็ไปนั่งอีกรถอีกคัน

ผมนั่งลงด้วยความอึดอัดอยากจะต่อว่าเขามาก 'อยากนั่งกับเธอทำไมไม่ขอแลกละ' แต่ผมอยู่ในฐานะคนนอกสายตาไม่สามารถงอแงได้ เผื่อเขาเปลี่ยนใจแล้วทำขึ้นมาจริง หมดโอกาสได้นั่งใกล้เขาแน่

เป็นเพียงแค่คนแอบชอบฝ่ายเดียวก็ลำบากหน่อยนะสายลม เห้อ ! ผมถอดหายใจเบาๆจนเขาสังเกตเห็น เขาไม่แม้ที่จะพูดกับผมสักคำเอาแต่เงียบ นั่งใส่หูสมอลทอร์คแล้วฟังเพลงคงเสียใจแหละที่ต้องมานั่งกับผม

รู้สึกอึดอัดมากไม่เคยรู้สึกขนาดนี้มาก่อนทั้งที่ได้นั่งคู่กันแท้ๆ แต่ไงถึงเป็นแบบนี้ละ ผมยื่นหน้าไปคุยกับหมอกและว่านที่นั่งใกล้กันหยิบยื่นขนมให้กัน พี่ต้นเองเหมือนจะดูแลเทคแคร์ว่านมันมาก

ส่วนพี่แมนเหมือนจะเป็นคนร้ายๆแต่ได้หมอกมานั่งเป็นคู่ กลับเป็นคนนิสัยอีกอย่างต่างจากอาทิตย์ก่อนที่ด่าพวกผม

ผมนั่งเล่นโทรศัพท์เลื่อนเฟสไปมา ดูเหมือนไม่มีอะไรให้น่าสนใจเลยเลือกที่จะงีบหลับ ถึงคุยกับคนนั่งข้างเขาคงไม่คุยด้วยหรอกนิ่งเป็นหินซะขนาดนั้น

"สายลม" เสียงเรียกของใครคนหนึ่งปลุกผมให้ตื่นเพราะถึงที่หมายแล้วพอลืมตาขึ้นมากลับเป็นว่าคนที่ผมปลุกให้ตื่นคือหมอก ส่วนคนที่นั่งข้างผมเหรอครับ ลงรถไปยืนคุยกับเพื่อนสาวข้างล่างโน่น

......

"ฟ้านอนอิ่มไหม" เธอถามเขาด้วยความเป็นห่วงเพราะกลัวว่าผมจะรบกวนเขาระหว่างที่นั่งรถมา

"นอนหลับอิ่มมาก" เขาตอบเธอแล้วทำหน้ายิ้มแย้มเมื่อได้คุยกับเธอ มีการยื่นน้ำให้กันด้วยถ้าเป็นห่วงกันขนาดนั้นทำไมไม่นั่งด้วยกันเลยละ

ผมที่ยืนอยู่ไกลจากเขามองด้วยความเจ็บปวด ไม่คิดว่าการที่จะจีบใครคนหนึ่งที่เขาไม่ได้มีใจให้กับเรามันจะทำร้ายความรู้สึกตัวเองแบบนี้

พี่แมนเรียกทุกคนให้ไปประชุมกันเพื่อที่จะเลือกที่พักว่าจะได้นอนกับใคร คราวนี้ไม่มีการจับฉลากใครอยากนอนกับใครก็นอน เพียงแต่ชายหญิงนอนแยกกันเท่านั้นเอง

ผมและหมอก ว่านเลือกที่จะนอนห้องเดียวกันสามคนโดยมีคนอื่นมานอนด้วยอีกคนเป็นสี่ ห้องหนึ่งเขาให้แบ่งกันนอนได้สี่คนถึงห้าคน แต่ห้องผมมันเป็นห้องแคบกว่าห้องอื่นเลยได้นอนแค่สี่คน หนึ่งในนั้นคือพี่แมนขออาสามานอนกับพวกผม

พอแบ่งห้องกันเสร็จก็พากันแยกย้ายเอาสัมภาระเข้าห้องของใครของมัน ห้องหนึ่งมีสองเตียงนอนเตียงละสองคน ผมนอนคู่กับว่านและเลือกนอนริมสุดติดขอบหน้าต่าง อยากมองออกข้างนอกจะได้เห็นวิวทะเลด้วย

"สายลมไปหาอะไรกินกัน" ว่านเรียกผมออกไปหาข้าวกินข้างนอก ผมวางกระเป๋าไว้ที่เตียงแล้วหยิบหมวกมาสวมใส่เพื่อกันแดดที่ร้อนจัด

ตอนออกไปข้างนอกก็เห็นพี่ฟ้าเดินอยู่กับพี่พีคและพี่ต้นน่าจะออกไปหาอะไรกินเหมือนกัน 

ผมที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะของเขานั่งกินข้าวกับพวกของผมไป อาหารที่สั่งควรเป็นอาหารจานเดียวเพราะมันทำง่ายและกินแบบรวดเร็ว

"น้องสายลม" ผมหันให้กับคนที่เรียกชื่อผมแล้วเขาก็เดินมานั่งโต๊ะเดียวกับผม ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นพี่พีนั่นเอง "พี่ขอนั่งด้วยได้ไหม" พวกผมทั้งสามพยักหน้าพร้อมกัน

ส่วนคนที่นั่งอีกโต๊ะมองมาทางโต๊ะของพวกผมและทำหน้าที่เย็นชาใส่เหมือนคนไม่มีความรู้สึก แต่กลับผู้หญิงที่นั่งข้างเขาพูดกันอย่างสนุก

"ลมกูอิ่มแล้วไปเดินเล่นกันไหม" ว่านที่กินอิ่มก่อนและผมกับหมอกก็อิ่มตามทีหลัง มันมองหน้าแล้วชวนไปเดินเล่น ปล่อยให้พี่พีนั่งกินข้าวคนเดียวไป 

"ลม" มีคนเรียกชื่อผมอีกแล้วและเป็นเสียงที่คุ้นเคยมากแต่จำไม่ได้ว่าเป็นใคร เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหาผมแล้วโผกอดผมทันที 

ผมค่อยๆดึงตัวใครคนนั้นออกจากตัวผม เพราะไม่แน่ใจว่าใครคนนั้นเป็นใครทำไมถึงกล้ามากอดผมทั้งที่รู้จักกันหรือก็ไม่รู้

พอเห็นหน้าคนที่กอดผม "พี่อัค" ผมกลับโผกอดเขาไปอีกทีหนึ่ง พี่อัคเป็นคนที่อยู่ข้างบ้านผมตอนผมยังเด็กและคอยช่วยเหลือผมตลอด เฟื่องฟ้าเองก็รู้จักเขา

หน้าตาพี่อัคเหรอ หล่อมากหล่อพอๆกับพี่ฟ้าเลยแถมยังใจดีกว่าและเป็นคนอ่อนโยนอีกต่างหาก

"มาได้ไงครับ"ผมถามพี่อัคมือยื่นจับหน้าเขาไปมา ส่วนเขาก็เอามือมาลูบที่หัวผมเบาๆ

"พี่มาเที่ยว" เขาตอบผมแล้วสายตาเหลือบไปเห็นพี่ฟ้าที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ "เห้ย! ฟ้าไม่เจอกันนานเลยนะมึง ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะ" ผมที่ได้ยินพี่อัคชมเขา กลับต้องถอดหายใจยาว.....ซะเลยทีเดียว ก็หล่อจริงแต่ความหยิ่งคือที่หนึ่ง

"มึงก็เหมือนกัน หล่อไม่เปลี่ยนเลยนะ" เขาชมอีกฝ่ายกลับและนั่งคุยกันแบบยิ้มแย้ม ก็คนไม่เคยเจอกันนานนี่น้อ