All Chapters of ตัวร้ายอย่างข้าไม่ขอเป็นฮองเฮา: Chapter 21 - Chapter 30

เซียวอู่เว่ยยกยิ้มอย่างเหนือกว่า “ของพวกนั้นนับเป็นอะไรได้ ข้าไม่อยากได้อีกแล้ว แต่ข้าอยากได้ตำแหน่งฮองเฮา ข้าไม่เข้าพระทัยฝ่าบาทเลย ทรงโปรดข้า แต่ทำไมไม่แต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮาองค์ใหม่เสียที”“ทูลพระสนม จางฮองเฮาเพิ่งหายตัวไปได้ไม่นานนัก หากแต่งตั้งพระสนมขึ้นเป็นฮองเฮาองค์ใหม่ จะไม่เร็วไปหรือเพคะ”เซียวอู่เว่ยชักสีหน้ารำคาญทันที “ฮองเฮาที่หนีตามชู้รักไป มีอะไรต้องเกรงใจกัน ใครๆ ก็รู้กันทั่ววัง ฝ่าบาทยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อน วางองค์นิ่งเฉยไม่จัดการอะไรเสียที ข้าจะพูดก็ไม่กล้า กลัวฝ่าบาทจะกริ้วคิดว่าข้ายุแยงอีก บางครั้งข้าก็คิดว่าพระทัยฝ่าบาทบางครั้งก็ยากแท้หยั่งถึง เหมือนรักข้าแต่ก็ไม่รัก”“พระสนมทรงคิดมากเกินไปหรือไม่เพคะ ในวังหลังแห่งนี้มีใครกุมพระทัยฝ่าบาทไว้ได้บ้าง นับเป็นเรื่องยากมากที่สุด การที่พระสนมวางเฉย ไม่ทูลถามถึงเรื่องการแต่งตั้งฮองเฮาก็เป็นเรื่องที่ถูกแล้วเพคะ ถึงอย่างไร ในวังหลังแห่งนี้ฝ่าบาทก็ไม่สนิทสิเน่หาพระสนมคนไหนเท่าพระสนมอยู่แล้ว ตอนนี้แค่รอเวลาเท่านั้น”เซียวอู่เว่ยยิ้มร้าย ดวงตาเจ้าเล่ห์

จางหยูเฟยหน้าซีดขาว นางเอ็นดูซารังมากกว่าเด็กคนไหน เพราะน่ารัก ฉลาด เป็นลูกสาวของสตรีที่นางนับว่าให้ความสนิทสนมดุจญาติมิตรจางหยูเฟยนึกเหตุการณ์หนึ่งขึ้นมาได้เมื่อยามเฉิน22 เวลา 07.00 น. ถึง 08.59 น. เวลานั้นนางนั่งกินอาหารมื้อเช้าอยู่ ซารังก็เดินเข้ามาหา ขอบตาแดงก่ำ บอกนางว่าหาพี่ลี่ถิงคนงามไม่เจอ   นางวางตะเกียบลงเพราะชื่อนั้นทำให้กินข้าวไม่ลง จึงบอกไปว่าลี่ถิงลากลับบ้านนอกพร้อมกับแม่สามีไปแล้ว และจะไม่กลับมาที่นี่อีก ตอนนั้นแม่ตัวน้อยคุกเข่าต่อหน้านาง***“คุณหนูเจ้าขา ซารังทำอะไรผิดไปหรือเจ้าคะ หรือซารังดื้อ แม่ก็หนี พี่เลี้ยงก็หาย ทำไมมีแต่คนหนีซารังไป”***ตอนนั้นนางไม่ทันเอะใจว่าซารังคิดอะไรอยู่ จึงดึงซารังที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นมาปลอบแล้วเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้มราวกับซาลาเปานั้นให้***“ซารังอย่าร้องไห้สิ เจ้าเป็นเด็กดี ถึงซนไปบ้าง แต่เจ้าน่ารักมาก เรื่องที่แม่เจ้าและลี่ถิงหายตัวไปไม่เกี่ยวกับเจ้าเลย”***ซารังน้อยสะ

“ซารังน้อย เจ้ามาถึงที่นี่เชียว” เขาครางออกมา แต่ยอมรับว่าไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อว่าเด็กซารังมายืนอยู่ตรงหน้าเขา มายืนอยู่ภายในพระราชวังหลวงโดยไม่มีใครเห็น ป่านนี้คนทั้งจวนสกุลจางไม่ตามหากันให้วุ่นเหรอ“เจ้ามาได้ยังไงกัน ใครพาเจ้ามา”ฮั่นหลิวตี้โกรธองครักษ์ลับที่ทำงานบกพร่องที่ปล่อยให้เด็กน้อยลอบเข้ามาได้ เขาสาดสายตาเกรี้ยวกราดใส่เหล่าองครักษ์ แต่ยังไม่คิดที่จะลงโทษเพราะอยากรู้ถึงที่มาของซารังเสียก่อน“ทะ...ท่านเป็นใครหรือเจ้าคะ” แม่หนูน้อยมองอย่างสงสัย เพราะรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยเห็นหน้าบุรุษตรงหน้า พานให้นึกถึงหน้าพี่ลี่ถิงขึ้นมาทันที“จ้องข้าทำไม เคยเห็นหน้าข้าหรือไง”ซารังน้อยเลยเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วเพ่งมอง ริมฝีปากอิ่มรูปกระจับกำลังเผยอปากพูด ทว่าฮั่นหลิวตี้แสร้งดุเสียงดัง “รู้ไหมข้าเป็นใคร ข้าเป็นถึงฮ่องเต้”เท่านั้นแม่หนูน้อยก็สะดุ้งเฮือก นางเคยได้ยินคุณหนูจางพูดว่าฮ่องเต้เป็นผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในแผ่นดิน“ฮ่องเต้!”ซารังรู้งาน ความมีไหวพริบทำ

ในเวลานั้นพระองค์รู้สึกแปลกพระทัยยิ่ง “ของอะไร ข้าไม่มีของอะไรที่อยู่กับท่าน” ฮั่นหลิวตี้จำได้ว่าตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแสดงความรำคาญ พระองค์ไม่ใช่คนอยู่ในศีลในธรรมเท่าไรนัก แต่ที่ให้เสบียงเพราะสงสาร ซึ่งนานๆ จะเกิดขึ้นเสียที“ข้าฝากอะไรท่านไว้”“ประสกฝากไว้เมื่อนานมาแล้ว อาตมารอเพื่อส่งคืน โปรดรับกลับไปด้วยเถิด”นักบวชผู้นี้ยิ่งพูดยิ่งทำให้งง “ข้าไม่เข้าใจที่ท่านพูด”ฮั่นหลิวตี้กระตุกสายบังเหียนม้าคู่ใจให้ออกวิ่ง แต่น่าประหลาด ม้าศึกคู่ใจกลับยืนนิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ท้องฟ้าเกิดแปรปรวนทั้งที่ก่อนหน้านี้ลมยังสงบ “เกิดอะไร!”พระองค์หยุดม้าด้วยความรู้สึกไม่พอพระทัยยิ่งนัก ดวงตามังกรวาวโรจน์ “เจ้าเป็นปีศาจหรือคนกันแน่” ฮั่นหลิวตี้ชี้กระบี่ไปจ่อที่คอนักบวช“ประสกเป็นฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ ชื่อของท่านเป็นที่กล่าวขานไปทั่วทุกทิศ อาตมาเป็นแค่ผู้ทรงศีล บารมีของฝ่าบาทเหนือแผ่นดินฮั่น สมบัติทุกชิ้นบนผืนแผ่นดินนี้เป็นของท่าน มีเหตุใดต้องกังวล”ฮั่นหลิวตี้ได้ยินคำประจบสอพล

แม้ภายในใจรู้สึกอยากมองให้เต็มตาเพราะรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา แต่เรื่องที่จะต้องมาจัดการวันนี้ยังไม่เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นซารังน้อยจะต้องตายในคุกหลวงอย่างแน่นอนนางทำใจดีสู้เสือ ยอบกายทำความเคารพอีกครั้ง“เมื่อครู่หม่อมฉันยังไม่ได้ทำความเคารพฝ่าบาทอย่างเต็มพิธีการ ขอให้หม่อมฉันได้ทำความเคารพฝ่าบาทก่อนนะเพคะ” นางว่าแล้วยอบกายคุกเข่าลงกิริยาแช่มช้อย“หม่อมฉันจางหยูเฟย ขอถวายพระพร ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปีเพคะ”ฮั่นหลิวตี้คิดถึงนางมาหลายราตรี ไม่มีสตรีใดทำให้เขาร้อนรุ่มได้เท่านางอีกแล้ว คิดถึงริมฝีปากอิ่มนุ่มราวกับเต้าหู้ที่มีกลิ่นอายดอกบ๊วยแล้วเขาอยากดูดดึงกลีบปากนางอีกครั้งในเมื่อเรียกนางเข้าวังมาเพื่อหาเรื่องจะลงโทษแล้ว ก็ต้องลงโทษหนักๆ ฮั่นหลิวตี้ลอบยิ้มอย่างมีแผนการ“ไม่ต้องมากพิธี ข้ากับเจ้าไม่ใช่คนอื่นคนไกล เป็นญาติกันทั้งนั้น”***‘ญาติ นับข้าเป็นญาติด้วยหรือ’***จางหยูเฟยขมวดคิ้วมองคนพูดที่ทำราวกับสนิทชิดเชื้อกันมาแต่หนไหน แม้นางจะมีศักดิ์เป็นหลานสาวฮอง