All Chapters of ตัวร้ายอย่างข้าไม่ขอเป็นฮองเฮา: Chapter 61 - Chapter 68

ทว่าต้องแปลกใจเมื่อชายฉกรรจ์บนอาชาสีดำน่าเกรงขามนั้นคือสุมาเล่อ ผู้นำทัพของซยงหนูที่พระองค์เคยปราบจนสิ้นชีพไปแล้ว ส่วนคนทางขวารูปร่างใหญ่ ขาสั้น จมูกบาน ตาแคบ สวมชุดเกราะเหล็ก ชี้ดาบมาทางพระองค์“ฮั่นหลิวตี้!”“ซิ่นเฉิง!” พระองค์จำคนผู้นี้ได้ดีเพราะมันมีภรรยาสวยมาก มันคิดกบฏไปเข้ากับพวกชนกลุ่มน้อยเผ่าหนึ่งซึ่งเป็นปรปักษ์กับพระองค์ โทษของมันจึงหลีกไม่พ้นความตายยิ่งกวาดมองไปรอบๆ ตัว ก็พบว่าล้วนแต่เป็นผู้ที่เคยทำศึกสงครามมาด้วยทั้งนั้น บางคนตายไปแล้ว บางคนรอดไปได้ แต่เหตุใดพวกมันจึงมาอยู่ที่นี่“ฮองเฮาของพระองค์งามล่มบ้านล่มเมืองถึงเพียงนี้ ขอให้พวกเราได้ชื่นชมนางบ้างเถิด ผิวของนางคงจะฉ่ำน้ำ นางคงหวานไปทั้งตัว” พวกมันมองไปที่จางหยูเฟยราวกับว่ากำลังคอแห้งผากฮั่นหลิวตี้เลือดร้อนมาแต่ไหนแต่ไร ไม่สนว่าคนพูดจะเป็นผีหรือคน พระวรกายสูงกระโดดขึ้นบนหลังม้าตัวเดียวกับซิ่นเฉิง แล้วยกพระบาทถีบมันผู้นั้นตกลงจากหลังม้า จากนั้นกระโดดลงจากหลังม้าขึ้นคร่อมร่างซิ่นเฉิงที่มีร่างกายหนากว่าเอาไว้“เจ้ากล้ารังแกเมียข้าหรือ

“ท่านเป็นองค์เง็กเซียนจริงๆ หรือ” จางหยูเฟยยังไม่อยากเชื่อ เมื่อตอนที่นางถูกพาตัวมาด้วยนั้น นางหมดสติไป ฟื้นคืนสติอีกทีคนผู้นี้ก็บอกว่าเขาคือผู้ที่จะช่วยให้นางได้ครองคู่กับพระสวามีอย่างมีความสุข“ใช่ ข้าคือองค์เง็กเซียน เจ้าเป็นผู้มีบุญจึงเห็นข้าได้ ส่วนสวามีของเจ้าเป็นผู้มีบาปที่ข้า...” องค์เง็กเซียนต้องกล้ำกลืนฝืนทนกว่าจะพูดออกมาได้ “ข้าจำต้องลงมาสั่งสอนด้วยตัวเอง ไม่อาจปล่อยให้อันธพาลครองเมือง เทพกระหายสงครามอย่างไรก็ไม่อาจเปลี่ยนได้ หยูเฟย ข้าคิดว่าเจ้ากลับแดนสวรรค์กับข้าเถิด แล้วปล่อยเจ้าคนบาปนี่ไว้ที่นี่”“ไม่นะหยูเฟย ข้าไม่ให้เจ้ากลับ” ฮั่นหลิวตี้รีบวิ่งเข้าไปห้าม แต่ก็เหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ ทำให้เขาไม่สามารถผ่านไปถึงตัวนางได้“ฝ่าบาทเพคะ” จางหยูเฟยวิ่งเข้าไปหา แต่ก็ไม่สามารถแตะเนื้อต้องตัวของฮั่นหลิวตี้ได้เช่นกัน“ไปได้แล้วธิดาน้อย” องค์เง็กเซียนเรียก “ข้าช่วยเชื่อมวาสนาด้วยการคืนคันฉ่องให้แล้ว เพื่อให้เขามีเหตุเรียกเจ้าเข้าวังหลวง แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยวางจิ

รวมทั้งเรื่องที่เจิ้นเทียนหาหลักฐานมาได้ว่าผู้ที่คิดกบฏต่อพระองค์คืออ๋องเจ็ด น้องชายต่างพระมารดา อ๋องเจ็ดผู้นี้ร่วมมือกับชาวเผ่าซยงหนูจะโค่นล้มราชวงศ์ฮั่นเพื่อสร้างราชวงศ์ใหม่ โอรสสวรรค์ก็ทำเพียงแค่ริบสมบัติคืนกลับคลังหลวง และเนรเทศคนในตำหนักอ๋องเจ็ดให้ไปใช้แรงงานที่ชายแดนตลอดชีวิตแทนการประหารหลังจากพระองค์ว่าราชการในท้องพระโรงเสร็จเรียบร้อย เหล่าขุนนางต่างกราบบังคมทูลลา ท้องพระโรงที่เต็มไปด้วยขุนนางเวลานี้เหลือเพียงองครักษ์เจิ้นเทียนซึ่งต้องเข้ารายงานเรื่องการสอบสวนยอนฮวา หญิงสาวที่บุกเข้าไปในห้องบรรทมเฉินเจิ้นเทียนไม่เคยรู้สึกประหม่าเช่นนี้มาก่อน หากฝ่าบาทไม่เชื่อเรื่องที่เขารายงาน แล้วตัดสินพระทัยลงโทษเมียของเขาแล้วจะทำเช่นไร แม้เขาเป็นคนสนิทของฝ่าบาท แต่เขาก็ไม่รู้ว่าพระองค์จะตัดสินใจอย่างไร หากตัดสินประหารชีวิต เขาก็ยินดีแลกศีรษะกับนาง เพราะต้นเหตุที่ยอนฮวาลอบเข้าหวังหลวง แล้วหลงเข้าไปในตำหนักใหญ่ก็เพราะมาตามหาเขา“เจิ้นเทียน คดีหญิงสาวชาวโชซ็อนโบราณที่ฮองเฮาเคยเลี้ยงดูไว้ ที่ลอบเข้าไปในห้องบรรทมของข้า คดีนี้เจ้าไต่สวนไปถึงไหนแล้ว”&ldq

                เจิ้นเทียนพูดไม่ออก เขาปล่อยปะละเลยลูกเมีย หรือใครบางคนใช้ให้เขาทำงานจนหัวหมุน ต้องพลัดพรากจากลูกเมีย                “ข้าจะเป็นผู้ตัดสินเรื่องนี้เอง”                ฮ่องเต้ลุกขึ้นจากบัลลังก์และเดินลงมาจ้องมองคนทั้งสาม แล้วมาหยุดตรงหน้าซารังน้อย                “เจ้ามีอะไรจะพูดกับข้าอีกหรือไม่ ซารังน้อย”                พอเห็นท่าทางดุดันเอาจริงของโอรสสวรรค์ ซารังน้อยที่ร่าเริงสดใสกลับตัวสั่นงันงก เจิ้นเทียนและยอนฮวาสงสารลูกสาวนัก                “ท่านพี่ฮ่องเต้