All Chapters of ตัวร้ายอย่างข้าไม่ขอเป็นฮองเฮา: Chapter 51 - Chapter 60

68 Chapters

49

หลายวันผ่านไปวันสถาปนาจางหยูเฟยขึ้นเป็นฮองเฮาถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เพราะฮั่นหลิวตี้สั่งเกณฑ์กำลังคนงานให้มาช่วยกันตั้งปะรำพิธีให้ทัน ทุกอย่างเสร็จสิ้นภายใต้คำสั่งของโอรสสวรรค์ ไม่มีสิ่งใดที่พระองค์ต้องการแล้วทำไม่ได้หากแต่ยังมีบางสิ่งที่พระองค์ฝืนไม่ได้ นั่นคือชะตาฟ้าลิขิตเทพสวรรค์ไม่อำนวยชัยให้พร แม้พิธีการจะผ่านลุล่วงไปได้ด้วยดี แต่ทว่าก็ยังเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นได้จางหยูเฟยแต่งกายงดงามในชุดอาภรณ์สีแดงสด นางนึกเสียใจที่พี่ชายเดินทางมาไม่ทัน นางได้รับเพียงแค่จดหมาย แต่ก็ทำให้นางยิ้มกว้างอย่างมีความสุข และในเวลานี้นางก็ไม่ควรคิดถึงสิ่งใดให้มาก เพราะนางกำลังกราบไหว้ฟ้าดินร่วมกับฮั่นหลิวตี้หลังกราบไหว้ฟ้าดิน และนางกำลังเดินเคียงข้างฮั่นหลิวตี้ไปที่หน้าวังหลวงเพื่อรับคำอวยพรของเหล่าขุนนาง ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ร่างของสตรีคนหนึ่งเดินออกมาจากแถวของขุนนางที่ยืนรอจะอวยพรฮองเฮาองค์ใหม่ร่างสตรีนางนั้นอยู่ในชุดอาภรณ์สีขาวงาช้าง แลดูงดงามประดุจนางพญา และเมื่อนางเดินเข้ามาใกล้ๆ ก็ได้เห็นว่านางคือ…***
Read more

50

“ตำแหน่งของเจ้าจะสั่งใครก็ได้ ยกเว้นข้า” เป็นพระสวามีบางทีก็ต้องกำราบเมียหลวงดื้อด้าน                อันที่จริงแล้วบรรยากาศควรอบอวลไปด้วยความรัก เมื่อฮั่นหลิวตี้เลือกที่จะแต่งตั้งสตรีที่ตนตกหลุมรัก และมั่นพระทัยว่านางเหมาะสมแล้วกับตำแหน่งมารดาของแผ่นดิน                ทว่าโชคชะตากลับพลิกผันให้ฮองเฮาจางเชี่ยนเสวี่ยที่หายตัวไปอย่างลึกลับกลับมา ในวันที่พระองค์ตัดสินพระทัยใช้เล่ห์วางหมากพาจางหยูเฟยเข้าวังแล้วผลักดันขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮา                ถึงแม้ฮองเฮาองค์ก่อนจะกลับมา แต่พระองค์ไม่มีวันเปลี่ยนพระทัยที่จะผลักดันให้จางหยูเฟยก้าวขึ้นมาเป็นจอมนางคู่บัลลังก์มังกร นั่นจึงเป็นเหตุให้เวลานี้เมียหลวงขี้โมโหไม่ยอมแม้แต่จะสบพระเนตรกับพระองค์ที่ทอดมองนางอยู่ตลอดเวลา          
Read more

51

เว่ยกงกงรับคำแล้วถามต่อด้วยความหวังดี “แล้วฮองเฮาเชี่ยนเสวี่ย ฝ่าบาทไม่เสด็จไปหาพระนาง สอบถามเรื่องการหายตัวไปอย่างลึกลับหรือพ่ะย่ะค่ะ”                “ข้าต้องสอบสวนนางเรื่องนี้แน่ แต่ไม่ใช่คืนนี้”                ฮั่นหลิวตี้ได้พบกับฮองเฮาเชี่ยนเสวี่ยในคืนเข้าหอ แม้ยังไม่ทันได้ร่วมอภิรมย์สมสู่ แต่ก็จำติดพระเนตรว่านางงดงามอ่อนหวาน ไม่ได้มีท่วงท่าประดุจนางพญาเยี่ยงนี้ พอคิดมาถึงตรงนี้ ฮั่นหลิวตี้ก็อดต่อว่าตัวเองไม่ได้ที่ใจร้ายกับนาง อันที่จริงแล้วเขาควรไปหาฮองเฮาเชี่ยนเสวี่ย สอบถามถึงการหายตัวไปของนาง แต่เหตุใดเขากลับคิดถึงแต่คำพูดหนึ่งของจางหยูเฟย                ***“หม่อมฉันไม่อยากใช้พระสวามีร่วมกับท่านอา”***             &nb
Read more

52

ผู้ที่ก้าวมาใหม่หยุดยืนชะงัก ร่างบอบบางของฮองเฮาจางหยูเฟยชะงัก นางไม่รู้มาก่อนว่าท่านอาจะมาที่ตำหนักใหญ่ เมื่อครู่นางไตร่ตรองดูแล้วคิดว่าพูดจาแรงไปจึงมาหาฮั่นหลินตี้ที่ตำหนัก ไม่คิดว่าท่านอาของนางกับเขาจะกำลัง....                สิ่งที่นางกลัวมาตลอดคือการมีสามีคนเดียวกับญาติสนิท ถึงได้หลีกเลี่ยงการเข้าวัง                “ท่านอา! ฝ่าบาท หม่อมฉันขออภัยเพคะ หม่อมฉันไม่เห็นเกี้ยวของท่านอาเชี่ยนเสวี่ย จึงไม่รู้ว่าท่านอาเสด็จมาที่ตำหนักใหญ่ หม่อมฉันทูลลาเพคะ”                ภายใต้ความสงบ หัวใจดวงน้อยเต้นแรง ภาพที่นางไม่อยากเห็นต่อไปนี้คงต้องเห็น นางมาทีหลังแล้วยังแย่งชิงตำแหน่งที่เหนือกว่า แค่นี้ก็รู้สึกผิดมากแล้ว                ฮั่นห
Read more

53

ซารังน้อยหุบยิ้ม ดวงหน้าน่ารักคว่ำลงทันทีพอเอ็ดนางไปแล้วเจิ้นเทียนกลับนึกสงสาร แต่เขาปลอบเด็กไม่เป็น คำปลอบจึงกลายเป็นคำขู่ “อย่าร้องไห้ตอนดึกเชียว เดี๋ยวบ่าวไพร่ในเรือนข้าพากันตื่นหมด จะตีเจ้าให้ก้นลายเชียว”ซารังน้อยเงยหน้าขึ้นมาน้ำตาเปียกชื้น นัยน์ตาของนางแดงก่ำ แล้วกำลังส่งเสียงร้อง เจิ้นเทียนตกใจ เขานึกอะไรไม่ออกนอกจากเอาสินบนอุดปากนางไว้“อย่าร้อง พรุ่งนี้ข้าจะให้คนทำเส้าปิ่ง หมั่นโถว ซาลาเปา อย่างอื่นด้วยที่เจ้าชอบ”“...” ซารังน้อยไม่ตอบรับ แต่หยุดร้องทันทีเจิ้นเทียนถอนใจ***‘ตะกละชะมัด’***เขาให้สาวใช้มาพานางเข้านอน และได้รับรายงานว่าซารังน้อยไม่ยอมนอน นางอ้างว่านอนไม่หลับเพราะคิดถึงแม่ คิดถึงคุณหนู แล้วยังเรื่องมากอยากฟังเพลงกล่อมเด็กก่อนนอน ในเรือนของเขาไม่เคยมีเด็ก และไม่มีใครร้องเพลงกล่อมเด็กเป็นในเมื่อฮ่องเต้พระราชทานตัวภาระมาให้ เขาหรือจะดูดายปล่อยให้นางนอนไม่หลับ ในเมื่อฝ่าบาทกำชับหนักหนาว่าให้เลี้ยงดูนางอย่างดีที่สุด เหมือนลูก เหมือนหลาน“ข
Read more

54

ตำหนักไคซินอีกฟากหนึ่ง สตรีสูงศักดิ์สองนางนั่งขนาบข้างโอรสสวรรค์ จางหยูเฟยคีบอาหารกินไปเงียบๆ ขณะที่จางเชี่ยนเสวี่ยเหลือบมองไปที่ตะเกียบทองคำ แล้วแย้มยิ้มเมื่อเห็นฮั่นหลิวตี้คีบน่องไก่ชิ้นใหญ่แล้วเคลื่อนพระหัตถ์ไปทางด้านขวา ตั้งพระทัยว่าจะมอบน่องไก่ชิ้นนี้ให้เมียรัก“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันชอบน่องไก่เพคะ”ฮั่นหลิวตี้ชะงักค้าง แล้วต้องหักพระทัยคีบน่องไก่วางลงบนชามข้าวของจางเชี่ยนเสวี่ย “ถ้าเจ้าชอบก็กินซะ”“ท่านอาชอบน่องไก่เพคะ ฝ่าบาทช่างรู้ใจท่านอา” ที่จริงท่านอาของนางชอบกินผัก น้อยนักที่จะแตะต้องเนื้อสัตว์ เพียงแต่จางหยูเฟยอยากจะเอาอกเอาใจท่านอาของนาง“ขอบพระทัยเพคะ” จางเชี่ยนเสวี่ยโปรยยิ้มหวานมอบให้โอรสสวรรค์ แล้วคีบอาหารให้อย่างเอาอกเอาใจ จงใจคีบให้จนล้นชาม“พอเถอะ กินเยอะขนาดนี้ ข้าก็อ้วนแย่” ฮั่นหลิวตี้เหลือบพระเนตรไปมองเมียรักที่คีบผัดผักกินเงียบๆ “ถ้าข้าอ้วนลงพุง หยูเฟยคงไม่ชอบ”คนที่ใช้ตะเกียบคีบผักค้างชะงัก ทำไมต้องโบ้ยมาทางนางด้วย ต
Read more

55

 “เจ้ารีบกลับออกไปซะ ข้ายังไม่มีอารมณ์สั่งลงโทษเจ้า” สีพระพักตร์เข้มขึ้น ฮั่นหลิวตี้เกรงใจจางหยูเฟย พระองค์จึงไม่อยากลงโทษจางเชี่ยนเสวี่ยในเวลานี้แต่เวลานี้กลับปรากฏผู้กล้าหาญ จางเชี่ยนเสวี่ยยังคงยืนนิ่ง ใบหน้านางงดงามประดุจนางพญา ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มหยันปรากฏขึ้น“ถ้าหากหม่อมฉันบอกว่าไม่ไปล่ะเพคะ ฝ่าบาทจะทรงทำเช่นไร”ฮั่นหลิวตี้ฟังจบก็จ้องนางเขม็ง เพียงอึดใจเดียว จางเชี่ยนเสวี่ยก็ถูกเรี่ยวแรงมหาศาลกึ่งลากกึ่งจูงตั้งใจจะพานางไปขึ้นเกี้ยว เพราะปวดเศียรเวียนเกล้าที่จู่ๆ นางก็ลุกขึ้นมาทำตัวแข็งข้อ หากเป็นชายาสนมนางอื่น พระองค์คงมีพระราชโองการปลดนางแล้วส่งไปอยู่ที่อารามหลวงให้หมดเรื่อง ทว่านางเป็นอาแท้ๆ ของเมียรัก และเมียรักก็รักท่านอาของนางมาก ด้วยเห็นแก่จางหยูเฟย พระองค์จึงได้แต่ลากตัวจางเชี่ยนเสวี่ยออกจากตำหนัก ตั้งใจจับไปยัดใส่เกี้ยวแล้วสั่งคนหามเกี้ยวแบกนางกลับตำหนัก ไปให้พ้นหน้าพ้นตาทว่าร่างอ้อนแอ้นของนางพญาเซถลาล้มลงไปกองที่พื้น ฮั่นหลิวตี้ไม่ได้ตั้
Read more

56

แม้นปีศาจชั่วจะทำให้พระองค์เพิ่งรู้จักคำว่าความกลัวไปหมาดๆ แต่ฮั่นหลิวตี้ไม่มีทางวิ่งหนีมัน พระหัตถ์สองข้างกำเข้าหากันเกิดเสียงดังกรอบเพื่อเขย่าขวัญไอ้ปีศาจชั่ว แล้วจึงเอ่ยท้าทาย“ไอ้ปีศาจชั่ว แน่จริงก็เผยร่างออกมา หรือว่ากลัวข้าฮั่นหลิวตี้ ฮ่องเต้ปฐพีไร้พ่าย เจ้าถึงไม่กล้าเผยร่างที่แท้จริง”จางเชี่ยนเสวี่ยยิ้ม แต่กลับสร้างความรู้สึกอึดอัดน่ากลัว ก่อนที่พระเนตรปลาบคมจะกวาดมองไปรอบๆ แล้วต้องตกพระทัยเมื่อผืนพสุธาที่ยืนอยู่ค่อยๆ ปริแตกแยกออกจากกันก่อนจะทรุดลงไป ราวกับว่าเวลานี้กำลังเกิดแผ่นดินไหวรุนแรง สำนึกแรก เสียงที่เปล่งเรียกชื่อออกมานั่นคือ…“หยูเฟย! หยูเฟย เจ้าอยู่ที่ใด”คนอย่างพระองค์ถูกชาวบ้านรวมถึงขุนนางทั้งหลายสาปแช่งอยู่ทุกวัน ไม่ใช่โอรสสวรรค์จะไม่รู้ ใครๆ ต่างคิดว่าพระองค์เป็นฮ่องเต้หลงอำนาจ เผด็จการ ถึงขั้นเป็นอันธพาล แต่จะมีใครรู้บ้าง การบุกรุกดินแดนอื่นให้ยอมอยู่ใต้อำนาจของฮั่นก็เพื่อผู้คนในแผ่นดินซึ่งเปรียบเหมือนลูกของพระองค์***‘เพราะไม่อยากเห็นพวกเขาอด ข้าจึงต้องทำ ข้าชั้วร้ายขนาดถูกธรณีสูบเขี
Read more

57

ภายในห้องสอบสวน สีหน้าของเจิ้นเทียนแดงก่ำ แผ่นหลังกว้างชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาไม่ได้ออกแรงมากขนาดนี้มากี่ปีแล้ว แม้จะมีสตรีมาให้อุ่นเตียงไม่ได้ขาด แต่ทว่าเขาไม่เคยพึงใจสตรีใด ไม่เคยรับอนุหรือฮูหยิน มีเพียงสตรีที่ทำหน้าที่คลายกำหนัดให้บางครั้งบางคราวใครจะไปคิดว่าโฉมหน้าผู้ร้ายที่ฮ่องเต้มีรับสั่งให้เขาสอบสวนนางว่าเหตุใดจึงลอบเข้าไปในห้องพระบรรทม ก็คือคนที่เขาตามหาอยู่ทุกลมหายใจนี่เองเขาเร่งให้ผู้คุมนำตัวนางมาไต่สวน ทว่าพอเห็นใบหน้านางเท่านั้น เจิ้นเทียนถึงกับโยนกระบี่คู่ใจที่กำลังนั่งลับคมอยู่ในห้องทำงาน หวังว่าจะใช้ข่มขู่นักโทษสาว แต่กลับกลายเป็นว่าเพียงไม่กี่เค่อถัดมา เสื้อผ้ากลับตามลงไปกองอุปกรณ์ทรมานนักโทษที่เขาตั้งใจจะเขย่าขวัญสตรีดื้อด้าน ที่ได้รับรายงานมาจากผู้คุมนักโทษว่านางยังไม่สำนึกกับการกระทำผิด ยังแผลงฤทธิ์กล้าตีฝีปากกับผุ้คุม บัดนี้ทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิม คงมีเพียงไม้โบยขนาดใหญ่ที่เจิ้นเทียนนำเข้ามา เพราะมันอยู่กับร่างกายเขามาตั้งแต่เกิดเสียงครางกระเส่าสลับกัน ที่จริงความเสียวซ่านที่เจิ้นเทียนมอบให้นั้นแทบจะทำให้นับดาวครางอ
Read more

58

 เฉินเจิ้นเทียนดึงมือเรียวมากุมเอาไว้ “เจ้ารู้หรือไม่ ข้าไม่เคยนอนหลับได้เป็นสุขเลยสักคืน ก็เพราะคิดถึงแต่เจ้า ไม่คิดว่าสวรรค์จะคืนเจ้ากลับมา”“ก็ใครกันใจร้าย บอกให้ข้ารอ ข้าก็รอ แต่ท่านไม่กลับมา”“ใครบอกเจ้าว่าข้าไม่กลับไป ข้าแค่กลับไปช้าหนึ่งเดือน เพราะฝ่าบาทส่งข้าไปสอดแนมพวกซยงหนู ฝ่าบาทมีพระประสงค์จะยกทัพไปตีพวกซยงหนูอีกรอบ พอข้าเสร็จจากงานจะรีบไปรับเจ้า ข้าก็ไม่เจอเจ้าอีก ข้าเห็นเพียงเสื้อผ้าเปื้อนเลือดฉีกขาดทิ้งอยู่ในบ้าน หัวใจข้าปวดร้าวเพียงใดเจ้ารู้หรือไม่ยอนฮวา” มือแกร่งจับคางของนางเชยขึ้นสบตาเขาสงครามครั้งนั้นทำให้เขาได้พบและพลัดพรากจากนาง เจิ้นเทียนได้รับพระบัญชาให้ไปสอดแนมดูการทำงานของเหล่าทหารรับจ้างรบ ช่วงที่เกิดสงครามระหว่างฮั่นกับอาณาจักรโชซ็อนโบราณ เขาพบนางถูกพวกทหารรับจ้างไล่ล่าแล้วคิดจะข่มเหงรังแก เขายืนดูอยู่ในมุมลับตา ฝ่าบาทไม่ต้องการให้ทหารของพระองค์รังแกข่มเหงสตรีและเด็ก แต่พวกทหารรับจ้างบางครั้งชอบลักลอบกระทำความผิด เจิ้นเทียนจึงมีหน้าที่ติดตามมาดูการทำงานเขาเห็นพว
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status