All Chapters of ตัวร้ายอย่างข้าไม่ขอเป็นฮองเฮา: Chapter 31 - Chapter 40

***‘จ้องหม่อมฉันขนาดนี้ จะโบยตีบนเตียงหรือไง’***จางหยูเฟยก้มซ่อนใบหน้าแล้วผ่อนลมหายใจ นางไม่อยากถูกจับความรู้สึกไม่พอใจได้“ฝ่าบาท เมื่อครู่หม่อมฉันตกใจจึงเผลอเสียมารยาท ขอพระราชทานอภัยเพคะ” นางกัดฟันตอบ หากไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเองกับซารังแล้วละก็ นางจะไม่เอ่ยคำพูดเมื่อครู่ออกไป ทั้งยังจะฝากรอยมือไว้ด้วย“เราจะคุยกันเรื่องบ่าวของเจ้า ดูท่าเจ้าคงร้อนใจเรื่องเด็กซารังมาก หากเจ้าอยากช่วยนางก็ไม่ยาก เจ้าต้องช่วยข้าก่อนเรื่องหนึ่ง แลกกันแบบนี้ยุติธรรมดีไหม”“ช่วยเรื่องอะไรเพคะ”“ข้าได้ยินมาว่าที่จวนสกุลจาง เจ้าเลี้ยงเด็กไว้มากมาย ทั้งลูกของบ่าวในจวนและลูกเชลยศึก ข้าคิดว่าเจ้าต้องเป็นผู้มีความสามารถมากจึงจะดูแลเด็กๆ เหล่านั้นได้ ข้าเลยอยากให้เจ้ามาช่วยดูแลเด็กให้ข้า”จางหยูเฟยครุ่นคิด โอรสสวรรค์ไม่มีพระโอรสพระธิดา แล้วจะให้นางดูแลเด็กที่ไหนกัน***‘ท่านอาเคยบอกไว้ว่าฮั่นหลิวตี้เกลียดเด็ก สนมในวังหลังลือกันจนเรื่องถึงหูท่านอา’***นางแสร้งไม่รู

ยังไม่ทันได้สังเกตอะไรไปมากกว่านั้น ไอ้ตัวหัวหน้าก็จับร่างของนับดาวยกสูงขึ้นแล้วทุ่มลงไป ถึงร่างกายแข็งแกร่งยังไงก็ยังรู้สึกถึงคำว่า ‘จุก’มันโถมร่างเข้าหา นับดาวพยายามกลิ้งหนี แต่ถูกล้อมไว้ทำให้ไปไหนไม่ได้ ไอ้คนชั่วลากมือสะเปะสะปะไปทั่วร่างกาย หญิงสาวปัดป้องเป็นพัลวัน ด้วยความอ่อนแรงที่วิ่งหนีพวกมันมาจนถึงกลางป่า นับดาวคิดว่าคงต้องทนรับสัมผัสอย่างโหดร้ายจากพวกมันทันใดนั้นเงาร่างสายหนึ่งปรากฏขึ้น เงานั้นกระโดดไปมา แล้วกระโจนพุ่งเข้ามาอยู่กลางวง เป็นบุรุษรูปงาม สีหน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธ“พวกเจ้าขัดพระบัญชา สมควรตาย”ใช่ สมควรตาย เธอเห็นด้วยอย่างยิ่ง ทว่าความตายมาไวเสียเหลือเกินนับดาวไม่ได้ตื่นเต้นจนลนลาน แต่ตกใจเมื่อบุรุษร่างสูงใหญ่ที่มาใหม่ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาชักกระบี่วาววับออกจากฝัก เธอนับหนึ่งไม่ถึงสิบ...ไม่รู้ว่าหัวคนนับสิบที่ถูกตัดไปเมื่อครู่ เจ้าของหัวจะทันได้สัมผัสถึงความเจ็บปวดหรือไม่ ไม่มีเสียงร้องเพราะพวกมันยังไม่ทันได้ร้อง มีเพียงกลิ่นคาวโลหิตฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เลือดข้นเหนียวกระเซ็นมาถูกแก้มขาวนวลเข้า

เสียงขุนนางอื้ออึงขึ้นด้วยความชื่นชมในความคิดที่กว้างไกลของโอรสสวรรค์ เพราะการค้าขายผ้าไหมจะทำให้มีคนรู้จักดินแดนฮั่นมากขึ้น จะนำเงินทองกลับมาเติมท้องพระคลังได้รวดเร็วที่สุด วิธีการนี้นับว่าไม่เลวเลยทุกสายตาชื่นชม มีแต่โรมิวสุลที่ไม่ยินยอม เขาจะแต่งงานสร้างหลักปักฐานที่ฮั่น แล้วจู่ๆ จะมาไล่เขากลับได้อย่างไร“ฝ่าบาทส่งทูตคนอื่นไปแทนกระหม่อมได้หรือไม่ กระหม่อมยังมีเพื่อนสนิทที่เก่งมากคนหนึ่ง กระหม่อมจะให้เขาไปแทนกระหม่อม”“ไม่ได้ ข้าไว้ใจแต่เจ้าเท่านั้น” ฮั่นหลิวตี้ก็ไม่ยอม“กระหม่อมจะแต่งงาน ไม่คิดจะกลับบ้านเกิดอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมกับนางรักกันมาก นางรอให้กระหม่อมจัดงานแต่งงานอยู่ ตอนนี้กระหม่อมเพิ่งหาแม่สื่อได้...”***ปัง!***เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นขึ้น โรมิวลุสหยุดคำพูดทันที รวมทั้งขุนนางคนอื่นด้วย เมื่อครู่โอรสสวรรค์ยังอารมณ์ดีอยู่เลย แต่นี่อะไรกัน แค่เพียงท่านทูตพูดไม่กี่คำก็ตบโต๊ะทรงพระอักษรดังปังแล้ว“สตรีคนนั้นบอกว่ารักเจ้าอย่างนั้นหรือ”โรมิวลุสเงยหน้าขึ้นอย่างงุ

 เหล่าพระสนมพระชายากลับไปด้วยความดีใจ ทว่าคงมีแต่จางหยูเฟยที่กลับมานั่งครุ่นคิดตามเดิม นางห่วงบ่าวไพร่ที่จวน ห่วงหลินเอ๋อร์ที่รออยู่หน้าวังหลวงด้วยทว่าความห่วงของนางก็มลายหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อนางกำนัลประจำตำหนักค้อมตัวเข้ามายืนตรงหน้านาง พร้อมกับร่างของหลินเอ๋อร์ที่ยืนประสานมือมองนายสาวที่ได้ข่าวว่ากลายเป็นผู้มีตำแหน่งใหม่ใหญ่ที่สุดในวังหลังไปแล้ว“หลินเอ๋อร์” จางหยูเฟยร้องเรียกด้วยความดีใจ“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ บ่าวรอคุณหนูอยู่ด้านนอก เป็นห่วงคุณหนูมากเลยเจ้าค่ะ”“ข้าไม่เป็นอะไร ฝ่าบาทมอบหน้าที่ให้ข้าดูแลเด็กๆ ในวังหลัง”“เด็กๆ หรือเจ้าคะ”“ใช่ พวกเด็กเหล่านั้นก็คือเหล่าพระสนมพระชายานั่นแหละ ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงมาหาข้าได้ ข้ากำลังหาวิธีขอพระราชทานอนุญาตพาเจ้ามาอยู่กับข้า”“บ่าวก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ รู้แต่ว่ามีนางกำนัลไปพาเข้ามา บอกว่าให้มารับใช้คุณหนูที่ตำหนักไคซินเจ้าค่ะ”“ดี ดีจริงๆ ได้เจ้ามาอยู่ข้างกายข้าค่อยวางใจ มีหลายเรื่องที่ข้ากั

แต่นางไม่ทันได้ถามออกไป เพราะร่างของนางลอยลิ่วจากพื้น ขึ้นไปอยู่ในอ้อมกอดของโอรสสวรรค์“มาหลานสาวฮองเฮา ข้าจะสอนวิธีทำเด็กให้เจ้า เจ้าเป็นคนใฝ่รู้ หากไม่รู้ว่าเด็กเกิดขึ้นมาได้อย่างไร เจ้าจะไปสอนซารังได้อย่างไร”“นางไม่อยากรู้หรอกเพคะ นางยังเด็ก”“นางอยากรู้ นางถามข้าด้วย”ฮั่นหลิวตี้นึกไปถึงซารังน้อยแล้วอดขำไม่ได้ เมื่อวานเขาสั่งให้นางกำนัลจัดหาขนมชั้นเลิศไปให้ซารังมากๆ แล้วไปเยี่ยมนาง ซารังน้อยกินขนมอย่างอร่อย จากนั้นนางก็วางลงด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้                ***“ท่านพี่ฮ่องเต้ ทำไมข้ายังไม่ได้กลับบ้าน ป่านนี้คุณหนูคงเป็นห่วงข้าแย่แล้ว”***                ฮั่นหลิวตี้ถอนใจยาวพรืด เขาถูกนับเป็นญาติของเด็กน้อยซารังแล้ว                ***“เ