บทที่ 4

“วี๊ดดดด”

เสียงปีกกระพือดังสนั่นไปทั่วบริเวณ มังกรขนาดมหึมาสีดำสนิทพุ่งทะยานลงมาจากหอคอยกลางเมือง ร่างของมันใหญ่โตจนผู้คนต่างหลบหนี ดวงตาสีทองของมันส่องประกายราวกับเปลวไฟ

เกล็ดของมันเป็นประกายราวกับหินออบซิเดียน แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า ปีกกว้างจนราวกับครอบคลุมท้องฟ้าทั้งหมด เล็บที่แหลมคมราวกับมีดของมันสะท้อนแสงไฟ

"อากริมัส..."

อิซาเบลล่าเรียกชื่อของมังกรแห่งความมืดที่อยู่คู่กับเธอเสมอมา

มังกรคำรามเสียงก้อง พ่นลมหายใจสีดำพุ่งขึ้นฟ้าราวกับคำท้าทายต่อดวงตาสีแดง มันหมุนตัวในอากาศก่อนจะร่อนลงเคียงข้างอิซาเบลล่า ราวกับเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้อันดุเดือดที่กำลังจะเกิดขึ้น

“ไม่ อลิซ เจ้าไม่สามารถสู้พวกมันได้เพียงลำพัง!”

 เซเวียร์รีบเอ่ยรั้งเสียงดัง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรน

เสียงลมหายใจของ อากริมัส ดังสะท้อน ทันทีที่มันพ่นลมหายใจแรงออกมา ร่างมหึมาของมังกรดำที่ยืนข้างกายอิซาเบลล่าก็ดูสง่างามและทรงพลัง ดวงตาสีทองของมันฉายแววแน่วแน่ คล้ายกำลังบอกทุกคนว่าการต่อสู้ครั้งนี้ อิซาเบลล่าไม่ได้อยู่ลำพัง

อิซาเบลล่ายกยิ้มจาง มือเรียวเอื้อมไปลูบปลายจมูกของมังกรดำด้วยความรักใคร่ อากริมัสก้มหัวลงต่ำตอบรับสัมผัสนั้น ราวกับทั้งสองเป็นหนึ่งเดียว

“ในโลกนี้ ข้า...อิซาเบลล่า...ไม่เคยผิดต่อผู้ใด”

 นางเอ่ยเสียงนุ่ม แต่แฝงด้วยความหนักแน่น ดวงตาสีฟ้าของนางเต็มไปด้วยแสงประกาย

“แต่หากจะติดค้างผู้ใดในชีวิตนี้ ก็มีเพียงเจ้า...อากริมัส”

ดวงตาของมังกรดำปิดลงช้า ๆ อิซาเบลล่าแนบหน้าผากของตนกับจมูกของมัน น้ำเสียงที่เปล่งออกมานุ่มนวลราวสายลม

“ชาติหน้าข้าจะชดใช้ให้เจ้า...ดีหรือไม่?”

ดวงตาของเซเวียร์เบิกกว้าง ราวกับเริ่มเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของอิซาเบลล่า

“ไม่ อลิซ!”

เซเวียร์ตะโกนลั่น

“อย่าทำแบบนี้!”

อิซาเบลล่าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความแน่วแน่ และใบหน้านั้นประดับด้วยรอยยิ้มสดใสที่เซเวียร์ไม่ได้เห็นมานานหลายปี

“ข้าสัญญากับท่านพ่อไว้...ย่อมรักษาสัญญานั้นเซเวียร์”

 นางเอ่ยพร้อมกับปล่อยมือจากมังกรชั่วครู่เพื่อสะบัดชุดคลุมของตนเอง ชุดสีขาวที่นางสวมใส่ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเกราะสีดำประกาย ราวกับนักรบในตำนานที่ฟื้นคืน

เซเวียร์ชะงักค้าง ความงดงามและความกล้าหาญของนางในตอนนี้ทำให้เขาหายใจไม่ออก

“อากริมัส ไปกันเถอะ”

อิซาเบลล่ากล่าวก่อนกระโดดขึ้นบนหลังมังกร มันแผ่ปีกขนาดใหญ่และกระพือขึ้นสู่อากาศ ร่างของอิซาเบลล่าและมังกรดำพุ่งทะยานออกไปนอกปราการอย่างสง่างาม

อากริมัสพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูง เป้าหมายคือดวงตาสีแดงบนท้องฟ้าที่มองลงมาอย่างเหยียดหยาม เปลวไฟสีทองพุ่งออกจากปากของมังกร มันเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า เงามืดนับพันที่พยายามเข้ามาใกล้ถูกทำลายในพริบตา

อิซาเบลล่าร่ายเวทมนตร์จากบนหลังมังกร พลังของนางกวาดผ่านเงามืดที่เหลือรอด ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ภายในปราการ เหล่าพ่อมดแม่มดมองดูการต่อสู้ด้วยความละอายใจ บางคนกล้าหาญพอที่จะพุ่งออกไปช่วยเหลือ บ้างร่ายเวทมนตร์สนับสนุนจากด้านใน

“อลิซจะต้องการกำลังเสริม!”

เซเวียร์กล่าวเสียงเข้ม ก่อนจะร่ายเวทเรียกมังกรคู่ใจของตน มังกรสีเงินที่มีเกล็ดเป็นประกายดุจแสงจันทร์ปรากฏตัว เซเวียร์กระโดดขึ้นหลังมังกรและพุ่งออกไป

“พวกเราไม่อาจปล่อยให้พวกเขาสู้เพียงลำพัง!”

 เสียงพ่อมดคนหนึ่งกล่าวขึ้น เหล่าพ่อมดแม่มดที่กล้าหาญต่างพุ่งออกจากปราการตามไป ร่วมต่อสู้เคียงข้างอิซาเบลล่า

อิซาเบลล่ามองเงามืดจำนวนมากที่พุ่งเข้ามา นางยกยิ้มเล็กน้อย

“ในที่สุด...ก็พบกันอีกครั้ง”

นางกระซิบ

“เรามาจบเรื่องนี้กันเถอะ”

เสียงคำรามของ อากริมัส ดังก้องฟากฟ้า ร่างมหึมาของมันเผชิญหน้ากับดวงตาสีแดงที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความร้อนรน

 เงามืดนับพันที่พยายามเข้ามาขวางทางถูกเปลวไฟสีดำเผาผลาญจนสลายหายไปในพริบตา

บนหลังของอากริมัส อิซาเบลล่า ยืนมั่นคง ใบหน้างดงามของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ดวงตาสีฟ้าจ้องตรงไปยังเป้าหมายที่อยู่เบื้องหน้า นางจับจี้รูปหยดน้ำสีฟ้าแน่น แสงจากจี้ค่อย ๆ สว่างขึ้นจนกลายเป็นประกายสีทองที่เจิดจ้าครอบคลุมทั้งร่างของนางและมังกรคู่ใจ

"ถึงเวลาแล้ว..."

 เสียงหวานแผ่วเบาดังขึ้น

ทันใดนั้น ดอกไม้สีทอง ที่ซ่อนอยู่ในตัวของอิซาเบลล่าปรากฏขึ้น มันลอยออกมาจากกลางอกของนาง กลีบดอกทั้งสามเปล่งแสงเจิดจ้าเหมือนดวงอาทิตย์ดวงน้อยที่ถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางความมืด

ดวงตาสีแดงบนท้องฟ้าเริ่มขยับเคลื่อนไหว เปลวไฟสีดำพุ่งลงมาหมายทำลายล้าง แต่กลับถูกแสงจากดอกไม้สีทองสลายไปอย่างง่ายดาย เงามืดรอบตัวเริ่มถอยร่น แต่ก็ยังคงพยายามรวมตัวเข้าหาดวงตาสีแดงเพื่อสร้างเกราะป้องกัน

“เจ้าคือจุดจบของมัน...”

 เสียงของบิดาดังก้องอยู่ในหัวของอิซาเบลล่า

นางหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนที่ดวงตาสีฟ้าของนางจะเปิดขึ้นพร้อมแสงที่เปล่งประกายออกมาจากจิตใจ นางเอื้อมมือออกไปข้างหน้า ดอกไม้สีทองหมุนวนในอากาศ ก่อนพุ่งตรงไปยังดวงตาสีแดง

ตู้ม!!!

ในวินาทีนั้น ดอกไม้สีทองระเบิดพลังออกมา แสงสีทองที่เปล่งออกมากลืนกินทุกสิ่ง ฟากฟ้าสั่นสะเทือนราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ พลังแห่งความมืดและแสงสว่างปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นวงพลังทำลายล้างที่แผ่ขยายไปทั่ว

เซเวียร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของอิซาเบลล่าและอากริมัสถูกกลืนหายไปในแสงนั้น ในวินาทีสุดท้ายใบหน้าของนางหันมามองเขาด้วยแววตาขอโทษ เซเวียร์พุ่งตัวออกไปแต่กลับถูกแรงพลังมหาศาลสะท้อนกลับ

"ไม่!!! อลิซ!!!"

 เขาตะโกนลั่น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เมื่อแสงสว่างดับลง เงามืดทุกสายสลายไปในทันที ดวงตาสีแดงที่เคยคุกคามบนท้องฟ้าหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่า

เซเวียร์คุกเข่าลงกับพื้น เขายื่นมือออกไปคว้าบางสิ่งที่ไม่มีอยู่แล้ว ละอองแสงสีทองที่ยังคงลอยอยู่ในอากาศเหมือนเศษเสี้ยวของตัวตนของอิซาเบลล่า

"ข้ายังไม่ได้บอกเจ้าเลย...ว่า..."

น้ำตาของเขาหลั่งไหล

“ข้ารักเจ้า อลิซ...”

เขาพึมพำเสียงสั่น ร่างของเขาสั่นไหวด้วยความสิ้นหวังและโศกเศร้า

ลมเย็นพัดผ่านลานกว้าง เศษซากของเงามืดและซากอาคารที่ถูกทำลายยังคงอยู่ แต่ท้องฟ้าค่อย ๆ คืนแสงจันทร์ที่สดใสกลับมา

แต่สำหรับเซเวียร์...โลกของเขาไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมอีกต่อไป