All Chapters of เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Chapter 181 - Chapter 190

แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงมาอาบไล้ศูนย์ฝึกซ้อมกีฬาทีมชาติแห่งแผ่นดินใหญ่ ทวีความร้อนแรงและแผดเผามากยิ่งขึ้นจนผืนดินสีแดงอิฐส่งไอระอุเต้นระยิบระยับอยู่เหนือพื้นผิวสนาม ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีครามกระจ่างปราศจากเมฆหมอก ทว่าบรรยากาศภายในศูนย์ฝึกซ้อมกลับดูอึมครึมและหนักอึ้งอย่างประหลาด อาคารสำนักงานคอนกรีตสีเทาหม่นตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ทิ้งร่มเงาทอดยาวบดบังพื้นที่บางส่วนของคอร์ตเทนนิส ความเงียบสงัดที่เกิดขึ้นหลังจากที่หมิงหลินเชี่ยนก้าวเดินออกมาจากห้องทำงานของหัวหน้าโค้ชซุนนั้น ไม่ใช่ความเงียบของความสงบสุข ทว่ามันคือความเงียบที่แฝงไปด้วยคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกราก เป็นความเงียบที่รอคอยเวลาปะทุขึ้นมาสร้างความพินาศให้แก่เป้าหมายแม้การสนทนาอันตึงเครียดและเปี่ยมไปด้วยการข่มขู่จะเกิดขึ้นในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดมิดชิด บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกปิดสนิทและมีเพียงบุคคลสองคนเท่านั้นที่ร่วมรับรู้ถึงข้อเสนออันสกปรกโสมม ทว่าในสถานที่ที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นอย่างแคมป์เก็บตัวนักกีฬาทีมชาติ ความลับมักจะไม่มีพื้นที่ให้ซ่อนตัวได้ยาวนานนัก ข่าวลือเรื่องที่หมิงหลินเชี่ยนกำลังจะถูกปลดก็หลุดรอดอ

ท้องฟ้าเหนือนครปักกิ่งในยามราตรีมืดสนิทประดุจผืนกำมะหยี่สีดำผืนใหญ่ที่ถูกคลี่ออกปกคลุมทั่วทั้งเมืองหลวง ก้อนเมฆหนาทึบลอยต่ำบดบังแสงจันทร์และหมู่ดาวจนสิ้นแสง ลมหนาวช่วงต้นฤดูพัดโชยมาเป็นระลอก หอบเอาความเย็นเยียบและใบไม้แห้งให้ปลิวว่อนไปตามท้องถนนที่เงียบสงัด แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางในยุคแปดสิบนั้นสลัวและกะพริบติดๆ ดับๆ สร้างเงาทะมึนที่ทอดยาวและบิดเบี้ยวไปตามซอกตึก บริเวณลานจอดรถด้านหลังของสมาคมเทนนิสแห่งชาติซึ่งตั้งอยู่ห่างไกลจากความวุ่นวายของถนนสายหลัก บัดนี้ตกอยู่ในความมืดมิดและเงียบสงัดจนน่าสะพรึงกลัว ไม่มีเสียงยวดยานพาหนะ ไม่มีเสียงผู้คนสัญจร มีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรที่กรีดร้องประสานเสียงกันท่ามกลางความหนาวเหน็บเหอผู่จั้งขับรถจี๊ปมาจอดซุ่มอยู่ตรงมุมมืดของลานจอดรถสมาคมเทนนิส รถมิตซูบิชิจี๊ปสไตล์ทหารสีเขียวขี้ม้าเข้มคันมหึมา ถูกดับเครื่องยนต์และปิดไฟหน้าจนมืดสนิท มันจอดนิ่งสนิทอยู่ใต้ร่มเงาของต้นอู๋ถงขนาดใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาบดบังตัวรถเอาไว้อย่างมิดชิด กลมกลืนไปกับความมืดมิดของยามราตรีประดุจสัตว์ร้ายที่กำลังซุ่มรอคอยเหยื่อ ภายในห้องโดยสารที่เย็นเฉียบ สารวัตรใหญ่แห่งกรมตำรวจน

ความมืดมิดของลานจอดรถด้านหลังสมาคมเทนนิสแห่งชาติในยามวิกาล เปรียบเสมือนสุสานที่ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านช่องว่างของอาคาร และเสียงหอบหายใจอันน่าสมเพชของบุรุษผู้ซึ่งกำลังเผชิญหน้ากับความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ ภายในห้องโดยสารของรถซีดานเก่าคร่ำคร่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น บรรยากาศถูกบีบอัดจนหนักอึ้งประดุจก้นมหาสมุทรที่ไร้แสงสว่าง เหอผู่จั้งไม่ได้ขยับเขยื้อนถอยห่างออกไปแม้แต่ก้าวเดียว ทว่าเขากลับออกแรงรัดคอเสื้อของคู่สนทนาแน่นขึ้น ฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยด้านจากการฝึกฝนการต่อสู้อย่างหนักหน่วง บิดเกลียวเนื้อผ้าสูทสีเทาเข้มของโค้ชซุนจนตึงเปรี๊ยะเสียงปริแตกของเส้นด้ายบริเวณตะเข็บคอเสื้อดังแกรกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสงัด ทว่ามันกลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมชาติอย่างชัดเจน แรงรัดที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันทำให้กระดุมปกเสื้อเม็ดบนสุดกระเด็นหลุดออกไปตกกระทบกับคอนโซลหน้ารถ โค้ชซุนเบิกตากว้างด้วยความทรมาน ลำคอของเขาถูกบีบรัดจนหลอดลมตีบตัน อากาศที่เคยไหลเวียนเข้าสู่ปอดถูกตัดขาดอย่างโหดร้าย ใบหน้าที่กร้านแดดกร้านลมจากการฝึกสอนนัก

ความมืดมิดของลานจอดรถด้านหลังอาคารสมาคมเทนนิสแห่งชาติในยามวิกาล ยังคงทำหน้าที่เป็นประจักษ์พยานเงียบงันให้กับการเผชิญหน้าอันแสนดุเดือดและตึงเครียดที่สุด ลมหนาวระลอกใหม่พัดโชยมากระทบตัวถังรถยนต์ซีดานคันเก่าจนเกิดเสียงหวีดหวิวเบาๆ ทว่าเสียงนั้นกลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมชาติอย่างโค้ชซุน ราวกับเสียงกระซิบของพญามัจจุราชที่กำลังเตรียมตัวกระชากวิญญาณของเขาลงสู่ขุมนรก ร่างกายของบุรุษวัยกลางคนที่เคยอวบอัดและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองในยามกลางวัน บัดนี้หดลีบและสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ภายใต้เงาทะมึนของสารวัตรใหญ่แห่งกรมตำรวจนครบาล เหอผู่จั้งยังคงยืนค้ำตระหง่านอยู่ริมบานหน้าต่างรถที่ถูกเลื่อนลงจนสุด รังสีความกดดันอันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่นั้น ไม่ได้ลดน้อยถอยลงไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทว่ามันกลับทวีความรุนแรงและเยียบเย็นมากยิ่งขึ้น เมื่อเขาได้ประจักษ์ถึงความขี้ขลาดตาขาวและข้ออ้างอันแสนจะเห็นแก่ตัวของมนุษย์ตรงหน้าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มสติหลุด เหอผู่จั้งจึงตอกลิ่มความหวาดกลัวลงไปในใจของโค้ชให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น นัยน์ตาคู่คมกริบสีดำขลับของชายหนุ่มหรี่ลงเล็

บรรยากาศภายในรถยนต์ซีดานคันเก่าที่จอดนิ่งสนิทอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของลานจอดรถด้านหลังอาคารสมาคมเทนนิสแห่งชาติ บัดนี้เต็มไปด้วยความเงียบสงัดที่แสนจะอึดอัดและบีบคั้นหัวใจ มวลอากาศที่เคยเย็นเยียบจากสายลมหนาวในยามราตรี กลับถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มและกลิ่นอายแห่งความหวาดผวาที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายวัยกลางคนผู้กำลังเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย โค้ชซุนเบิกตากว้าง นัยน์ตาที่ฝ้าฟางสั่นระริกประดุจลูกนกที่ตกอยู่ในกรงเล็บของพญาเหยี่ยว หยาดเหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลย้อยลงมาตามร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า หยดลงบนหลังมือที่สั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ลมหายใจของเขาขาดห้วงและดังร่อแร่จากการถูกรัดคอเสื้ออย่างรุนแรง ทว่าสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกทรมานยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกาย คือความหวาดกลัวที่กัดกินลึกลงไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ เมื่อได้ตระหนักถึงหายนะที่กำลังจะมาเยือนชีวิตของตนเองและครอบครัว หากเขายังดื้อดึงที่จะทำตามคำสั่งอันโสมมของคุณนายเหอเหอผู่จั้งยืนค้ำตระหง่านอยู่ริมบานหน้าต่างรถที่เปิดอ้า นัยน์ตาคู่คมกริบสีดำขลับสาดประกายความดุดันและเยียบเย็นประดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขากวาดสายตามองพินิจพิเคราะห์สภาพอัน