Semua Bab Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Bab 111 - Bab 120

ผมรีบผละตัวเองออกจากริมฝีปากนุ่มนิ่มอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะเสียดายที่ไม่ได้จูบตาหวานนานกว่านี้ แต่ก็จำเป็นต้องทำ คนตัวเล็กแสดงสีหน้ามึนงงออกมากับเหตุการณ์ที่ไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจหอบถี่ของเธอกับใบหน้าแดงระเรื่อทำผมอมยิ้มเล็กน้อย รู้สึกมันเขี้ยวจนต้องเอื้อมมือไปหยิกแก้มตุ้ยนุ้ยนั้นด้วยความเอ็นดู“อย่าทำหน้าแบบนี้ครับ”บางอย่างในร่างกายเริ่มตื่นตัวขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้าเย้ายวนใจของอีกฝ่าย ถ้าตาหวานยังทำหน้าแบบนี้ต่อ มีหวังผมคงได้ไล่ตะเพิดเพื่อนทั้งหมดกลับเพราะอยากจับเธอขึ้นเตียงแน่ผมวางมือบนไหล่กลมทั้งสองข้างของตาหวาน ก่อนจะจับพลิกร่างกายของเธอเข้าหาบานประตูกระจกเพื่อให้เธอดูว่าการที่เราทั้งคู่จูบกันเมื่อสักครู่นั้นมันไม่ได้เป็นส่วนตัวเลยก้มลงกระซิบข้างหูเธอแผ่วเบาว่า “ไว้รอบหลังค่อยจูบใหม่ครับ ตอนนี้ไม่ไพรเวท”ตาหวานดิ้นรนออกจากการเกาะกุมของผมทันที เธอหันมาถลึงตาใส่ พร้อมฟาดมือลงบนแขนผมดังแปะ แผดเสียงตวาดลั่นว่า “ทำไมไม่บอกว่าพวกนั้นมองอยู่!”“เธอเป็นคนจูบพี่ก่อนนะ”“ก...ก็ใช่ เราจูบแกแป๊บเดียวก็จะเลิกจูบแล้วไง แต่แกรั้งไว้”ผมไหวไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน สาวเท้าเดินไปเปิดประตูบานกระจกเข้าไ

Zoon talks.ในที่สุดก็เผยความรู้สึกออกมาสักทีนะไอ้เด็กซึนผมลอบยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนทั้งสี่คน พวกมันคงพูดไม่ออกที่เพื่อนในกลุ่มมีใจให้กันแบบนี้ แต่ผมเริ่มระแคะระคายตั้งแต่ตอนที่ไปตามหาตาหวานที่ห้องอ้ายแล้วเจอไอ้เนมละ ปกติเนมจะไม่ค่อยไปค้างห้องใครหรอก มันชอบนอนที่ห้องของตัวเอง เพราะมองว่าห้องคือเซฟโซนที่ดีที่สุดของมัน พอวันนั้นผมเจอไอ้เนมที่ห้องอ้ายก็เลยรู้สึกว่ามันแปลก สันนิษฐานในใจแล้วว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ แล้วก็มีจริงซะด้วย“ฮึก...”“กูชอบมึงจริง ๆ อ้าย กูชอบมึงมานานแล้ว”“อีเหี้ยเนม! กูโคตรโกรธมึงเลย!”เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังแว่วออกมาเป็นระยะ พร้อมกับเสียงบ่นอู้อี้ของอ้าย สองมือที่ใช้ปิดหน้าปิดตาเปลี่ยนเป็นกำปั้นแล้วทุบลงบนอกเนมจนเกิดเสียงดังปึกติดกันหลายครั้ง ถ้าแรงทุบนั้นเป็นของผู้หญิง ไอ้เนมก็อาจจะไม่สะทกสะท้านอะไร เพราะร่างกายมันหนากำยำ แต่นี่เป็นแรงทุบจากผู้ชายด้วยกัน ถึงแม้อ้ายจะตัวเล็กกว่า ทว่าทุกครั้งที่อ้ายลงหมัดเลยกลายเป็นว่าร่างกายของไอ้เนมดันสะเทือนทุกรอบ“สรุปว่าพวกมึงชอบกัน ถูกมั้ย” สายหมอกเอ่ยถามขึ้นหลังจากหายเหวอแล้ว“กูชอบมัน แต่ไม่รู้อ้ายม

“เป็นก็ได้” ในที่สุดคำตอบที่ผมรอคอยก็ถูกคนน่ารักเอ่ยตอบกลับมา ถึงแม้น้ำเสียงจะเต็มไปด้วยความลังเลก็ตามทีผมฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ขยับร่างกายเข้าไปใกล้คนตัวเล็กกว่า ก่อนจะยกมือขึ้นวางบนศีรษะทุยแล้วยีผมของมันเล่นเบา ๆ ด้วยความมันเขี้ยว อ้ายรีบปัดมือผมออกทันที ดวงตาโฉบเฉี่ยวตวัดมองอย่างขุ่นเคือง“เดี๋ยวผมยุ่งอีเหี้ย!”“ไม่ต้องห่วงหรอก คืนนี้ผมมึงได้ยุ่งกว่านี้แน่”“ไอเหี้ยเกินไป๊ปปป” ไอ้สายหมอกโพล่งขึ้นก่อนใครเพื่อน“มึงเตรียมตัวตายคาเตียงเลยอ้าย ผัวมึงเงี่ยนจัดแล้วมั้งเนี่ย” พี่เจลว่าในจังหวะที่ลืมตาขึ้นมา ทุกคนในกลุ่มเลยเริ่มเปิดเปลือกตาตาม“ว่าไปพี่เจล” ผมส่งสายตามองพี่ชายคนสนิทอย่างรู้กัน“กูมีความสุขว่ะ” พี่หวงตี้ฉีกยิ้มกว้าง หยิบที่คีบคีบน้ำแข็งเติมใส่แก้วให้แต่ละคนอย่างใจเย็น “ไอซุนเคลียร์ปมชีวิตได้แล้ว พวกมึงสองคนก็เคลียร์ความสัมพันธ์กันแล้ว แม่งโคตรดี”“เคลียร์อะไรล่ะ ยังไม่ได้บอกพ่อแม่เลย” เอ่ยตอบพี่หวงตี้ด้วยความหนักใจเรื่องเป็นแฟนกับอ้ายเคลียร์แล้วก็จริง แต่เรื่องที่จะบอกความสัมพันธ์ระหว่างผมกับอ้ายให้ครอบครัวรับรู้นี่แหละที่ยังน่ากังวล ครอบครัวของผมเป็นพวกหัวโบราณ ไม่เปิ

รอยยิ้มของพ่อในรูปภาพช่างดูมีความสุขเสียเหลือเกิน สวนทางกับผมในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง ผมยืนน้ำตาคลอจ้องรูปนั้นด้วยความรู้สึกทุกข์ระทมอยู่ในภายในใจ ผู้ซึ่งเป็นบิดาฝากรอยแผลไว้ในใจผม ต่อมาเขาเอ่ยขอโทษผมในวาระสุดท้ายของชีวิต ผมให้อภัยเขาในทุกเรื่องแล้ว พอเขาเคลียร์สิ่งที่คั่งค้างอยู่ในใจจนหมดสิ้นก็ชิงจากโลกนี้ไปโดยไม่กล่าวลากันสักคำรู้งี้ไม่ให้อภัยซะก็ดี จะจากไปทั้งทีก็น่าจะส่งสัญญาณเตือนกันบ้างสิ“อาเสียใจด้วยนะซุน” อาศักดิ์เดินเข้ามาตบมือบนบ่าผมหนัก ๆ สองครั้ง แสดงสีหน้าเห็นใจ ก่อนจะหันไปสบตากับบุคคลข้างกายผมที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ “ไม่คิดเลยว่าพี่เชษฐ์แกจะไปเร็วขนาดนี้ เสียใจด้วยนะชัช”“ผมไม่รู้เลยพี่ว่าเขาป่วยเป็นมะเร็ง มันปุบปับเกินไป” เสียงสั่นเครือของอาชัชเอ่ยตอบ“ถือว่าหมดทุกข์หมดโศกแล้วล่ะชัช”“ขอบคุณที่มานะพี่ศักดิ์”“ขอบคงขอบคุณอะไร คนรู้จักกันทั้งนั้น สู้ ๆ นะชัช” อาศักดิ์ส่งยิ้มให้อาชัชอย่างเห็นใจ ก่อนจะหันกลับมาหาผม “สู้ ๆ นะซุน ส่วนเรื่องไอหนุ่มคนนั้นไม่ต้องเป็นห่วง วันที่มันถูกปล่อยตัว อาจะส่งลูกน้องไปข่มขู่ให้ มันจะได้กลัวจนไม่กล้าไปทำอะไรเพื่อนซุนได้อีก วางใจเถอะ”“ขอบคุณครับ

“กูขอโทษที่ไปแบบไม่บอก ก็ตอนนั้นมันเกิดเรื่องวุ่นวายเยอะ กูเลยคิดว่าไปแบบเงียบ ๆ ดีกว่า จะได้ไม่มีปัญหากันทุกฝ่าย” ไอ้วินเริ่มแก้ต่างให้ตัวเอง“เดี๋ยวกูคุยกับมันเอง” ผมเอื้อมมือไปแตะบ่าไอ้วินเบา ๆ แล้วรีบผละออก หันไปเผชิญหน้ากับแจ้ “ไอวินไม่ได้สวมเขาให้กู”“...” ทุกคนในกลุ่มแสดงสีหน้างุนงงสงสัยทันที“พี่แก้มบอกกูแล้วว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง วินมันจะย้ายไปแคนาดาเลยมาบอกลาพี่แก้ม แล้วก็กอดลากัน กูเข้าใจผิดไปเอง กูไม่ฟังใครจนเกิดเรื่องเหี้ยแบบนั้นขึ้น กู…ขอโทษนะ” ก้มหน้าลงมองพื้นเพราะไม่มีจิตใจจะมองหน้าเพื่อนแล้วหากวันนั้นผมใจเย็นสักนิด ฟังคำพูดของเพื่อนกับพี่แก้มสักหน่อย เรื่องมันคงไม่เลยเถิดมาถึงขั้นนี้ วันนั้นผมคงไม่ต้องต่อยไอ้วินจนเลือดกบปาก ผมคงไม่เผลอปล่อยหมัดโดนหน้าพี่แก้ม ผมคงไม่ใจลอยขับรถชนมอเตอร์ไซค์ของกาย ไอ้กายก็คงไม่ตาย พ่อผมก็คงไม่ต้องทำเรื่องชั่วช้ากับครอบครัวพี่แก้ม แล้วครอบครัวพี่แก้มก็คงไม่สาปส่งผมกับพ่อแบบนี้ต้นตอของเรื่องเลวร้ายทั้งหมดมาจากการที่ผมไม่ควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้ดี ปล่อยให้โทสะอยู่เหนือทุกอย่างจนเรื่องบานปลาย ถ้าทุกคนจะโทษก็มาโทษผมเถอะ ผมน้อมรับผิดเองค