Semua Bab Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Bab 121 - Bab 130

ถึงบุคลิกภาพภายนอกของผมจะดูแข็งกร้าวสู้คน ทว่าภายในกลับอ่อนไหวง่ายยิ่งกว่าอะไร แค่เห็นคนทำหน้าจะร้องไห้ก็ใจอ่อนยวบด้วยความสงสารแล้ว“ต่อหน้าไอกาย กูจะพูดตามความจริง กูจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้มึงฟัง มึงจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจมึง”“...” ถึงจะไม่ปริปากพูดตอบกลับไป แต่หูกลับรอฟังเรื่องราวจากปากไอ้วินอย่างจดจ่อ“วันนั้นที่ไอกายชวนไปกินเลี้ยงวันเกิดมันที่บ้าน กูกะจะไปบอกพวกมึงเรื่องย้ายไปแคนาดาอยู่แล้ว แต่พวกมึงยังไม่มา พี่แก้มเข้ามาเจอกูก่อน กูก็เลยสารภาพความในใจกับเขา เพราะคิดว่าถ้าไม่บอกภายในวันนั้น กูคงไม่มีโอกาสได้บอกเขาอีกแล้ว กูก็เลยถือโอกาสนั้นบอกเขาว่าจะย้ายไปแคนาดาด้วยเลย พี่แก้มก็เลยขอกอดกู วันนั้นกูกับเขาแค่กอดลากันเฉย ๆ แต่ไอซุนเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้ กูไม่ทันสังเกตเห็นมัน มันเข้ามากระชากกูออกจากพี่แก้ม พอกำลังจะอธิบายเรื่องทั้งหมดมันก็สวนหมัดเข้าหน้ากูเลย ไม่ปล่อยโอกาสให้กูได้พูดสักนิด”“มันต่อยมึง มึงก็แค่ต่อยกลับ ทำไมต้องให้มันต่อยฝ่ายเดียว” ขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ ไอ้วินไม่ใช่คนไม่สู้คน มันสามารถต่อยสวนไอ้ซุนกลับไปได้ แต่ทำไมถึงไม่ทำ“ถ้ากูต่อยกลับก็เท่ากับว่ากูยอมรับที

(กูหมายถึงหลังจากนี้โว้ย ฉลาดแต่เรื่องเรียนจริง ๆ นะมึงอะ)“เออ ๆ ๆ เลิกพูดเยอะแยะน่ารำคาญได้แล้ว รีบวางไปเลยมึงอะ รำคาญ”(แหม... ทีนี้มาทำรำคาญ ทีให้ไอเจลโทรจิกนี่กูไม่รำคาญเลยมั้ง แค่นี้แหละไอควาย)หลังจากแจ้วางสายไป ผมก็ส่งโทรศัพท์คืนให้เจล เจลรับโทรศัพท์ของตัวเองกลับไปเก็บใส่กระเป๋ากางเกง พลางเอ่ยถามว่า “มันว่าไงบ้าง”“คืนดีกับไอวินแล้ว”“แล้ววันนี้มันไม่มาเหรอวะ” หวงตี้ถามต่อ“ไม่ มันบอกอยากอยู่คนเดียวสักพัก”“ให้กูไปอยู่เป็นเพื่อนมันดีมั้ยจารย์” สายหมอกน้องเล็กของกลุ่มแสดงความห่วงใยต่อพี่ชายคนโปรด แต่ในเวลาแบบนี้ปล่อยให้มันอยู่กับตัวเองไปสักพักจะดีกว่า“ไม่ต้องหรอก ปล่อยมันอยู่คนเดียวไปนั่นแหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้มันก็มางานศพพ่อกูเหมือนเดิม” ผมย้ายก้นจากโซฟาไปที่เตียงนอนของตัวเอง ก่อนจะเอนตัวลงนอนราบบนเตียง “พวกมึงตามสบายนะ อยากทำไรก็ทำ จะเล่นเกมก็เล่น แดกเบียร์ก็แดก กูของีบแป๊บนึง”เรื่องทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ถูกที่ควรหมดแล้ว ทั้งเรื่องปมฝังใจในอดีตของผม เรื่องไอ้วินที่ถูกผมเข้าใจผิด เรื่องแจ้ที่ไม่ยอมคุยกับวิน ทุกเรื่องกำลังดำเนินไปตามทางที่ควรจะเป็น จะเหลือก็แต่...Tawan talks

ผ่านพ้นงานศพของพ่อซุนไปสัปดาห์กว่าแล้ว ทุกอย่างเริ่มเข้ารูปเข้ารอยมากขึ้น ซุนเล่าให้ฉันฟังว่าเขาคืนดีกับวินเรียบร้อยแล้ว เพราะพี่แก้มเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังแล้วว่าวันนั้นที่ซุนเห็นเธอกอดกับวินเนื่องจากวินกำลังจะย้ายไปแคนาดา กอดนั้นเป็นแค่การกอดลากันเฉย ๆ ทำให้ความเข้าใจผิดในอดีตถูกคลี่คลาย กลุ่มนั้นเลยนัดกันสังสรรค์อยู่หลายวันเพื่อปรับจูนความสัมพันธ์ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ส่วนฉันได้แต่นั่งแกร่วอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องเพราะตามเนื้อหาไม่ค่อยทัน ช่วงที่อกหักจากกีตาร์ใหม่ ๆ ฉันร้องไห้ฟูมฟายจนขาดเรียนไปหลายวันเลยต้องมาตามเนื้อหาในส่วนที่ขาดเรียนไปRrr!เสียงริงโทนจากโทรศัพท์มือถือดึงสายตาจากหนังสือแสนน่าเบื่อได้ เบอร์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาหัวคิ้วขยับชนกันอย่างง่ายดาย ฉันลากนิ้วลงบนปุ่มสีเขียวเพื่อกดรับสาย ก่อนจะเปิดสปีคเกอร์โฟนเอ่ยถามคนปลายสายเสียงเอื่อยเฉื่อย “มีอะไรเหรอหมอก”(บ็อกซ์บาร์สามทุ่ม มามั้ยหวาน) ชวนตี้อีกแล้วสิท่า“เรายังอ่านเนื้อหาของสัปดาห์ที่แล้วไม่จบเลย หมอกไปเหอะ”(เฮ้ยไม่เป็นไร เดี๋ยวเราติวให้ก็ได้)หากสายหมอกเป็นเด็กเรียนดีที่ได้คะแนนท็อปของห้องฉันจะไม่ว่าอะไรเลยถ้าเข

Tawan talks.@BoxBarแสงสีของไฟประดับเพดานสาดส่องวิบวับไปทั่วบริเวณร้าน ความกระหึ่มของเครื่องเสียงดังกระแทกลำโพงออกมาจนบีบอัดหัวใจให้เต้นถี่ เหล่าผีเสื้อราตรียักย้ายส่ายสะโพกตามเสียงเพลงจังหวะมันส์ ๆ แต่ฉันกับกลุ่มเพื่อนซุนกลับนั่งจิบเบียร์อยู่ที่โต๊ะราวกับว่ามานั่งดื่มแอลกอฮอล์ที่ร้านนั่งชิลล์แทนที่จะเป็นผับบาร์ฉันย้ายสายตาจากบรรดานักท่องเที่ยวยามราตรีมาโฟกัสอยู่ที่ใบหน้าสะสวยของพี่แก้ม เธอนั่งอยู่ตรงข้ามฉัน ฝั่งขวามือเธอมีวินนั่งกำกับ ส่วนซ้ายมือมีซุนนั่งอยู่ข้างกัน“ทำไมเงียบแบบนี้ เอนจอยกันหน่อยพวก!” แจ้ตะโกนแทรกความดังของเสียงเพลงขึ้นมาหลังจากทำความรู้จักกันไปแล้วก่อนหน้านี้ ฉันก็รู้สึกเกร็งขึ้นมาทันที เพื่อนมารวมตัวกันหลายคนก็ดูครึกครื้นดีอยู่หรอก แต่หนึ่งในนั้นดันมีคนหนึ่งเป็นแฟนเก่าซุน ส่วนอีกคนที่นั่งอยู่ขวามือฉันก็ดันเป็นเพื่อนสนิทที่เคยชอบซุนมาก่อน มันเลยไม่รู้จะทำตัวยังไงในสถานการณ์น่าอึดอัดแบบนี้“น้องตาหวานเป็นแฟนซุนเหรอ” พี่แก้มเปิดประเด็นต่อจากแจ้มือที่กำลังยกแก้วเบียร์ขึ้นชะงักค้างกลางอากาศ ไม่คาดคิดว่าเธอจะถามออกมาโต้ง ๆ ต่อหน้าต่อตาเพื่อนแบบนี้ ฉันเคลื่อนสายตาไปส

ขมวดคิ้วจ้องมองโทรศัพท์เส็งเคร็งอย่างหัวเสีย แบตเตอรี่ดันมาหมดเอาตอนสำคัญซะด้วย แต่ก็ช่างแม่งก่อนละกัน ตอนนี้คนสวยตรงหน้าสำคัญกว่าโทรศัพท์โง่ ๆ เครื่องนี้อีก“กลับกันมั้ย เธอไม่น่าไหวแล้ว” เอ่ยถามในขณะที่เก็บเครื่องมือสื่อสารไร้ประโยชน์เข้ากระเป๋ากางเกง“อือ กลับก็ดี มึนหัวแล้วอะ” คนตัวเล็กโคลงศีรษะเล็กน้อย ยกมือขึ้นนวดคลึงขมับไปด้วยความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทีเมามายของตาหวาน แอลกอฮอล์ที่สั่งมาให้เธอโดยเฉพาะคือตัวแรงสุดในร้าน แล้วนี่เธอดันกินไปตั้งสองขวด ไม่เมาก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว“งั้นกลับกันครับ” ผมพยุงร่างของตาหวานขึ้นจากเก้าอี้อย่างทุลักทุเล แต่พอนึกขึ้นได้ว่าต้องบอกเพื่อนว่าขอตัวกลับก่อน จึงสอดส่ายสายตามองหาพวกมัน พอหันไปเห็นไอ้แจ้ที่ยืนอยู่ไม่ไกล จึงปล่อยตาหวานให้นั่งรออยู่ที่เก้าอี้ แล้วสาวเท้าเดินเข้าไปบอกแจ้ว่า “กูพาน้องกลับก่อนนะ เมาแล้ว”“ถุงยางมั้ย” ไอ้แจ้เลิกคิ้ว ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีเงินออกมายื่นให้ผม “ป้องกันหน่อยไอชาย”“ทะลึ่งไอห่า กูไม่ได้มอมเหล้าเพื่อหวังเย็ดเขามั้ย”“เผื่อฉุกเฉินไง พกไว้ก็ไม่เสียหายนะ เดี๋ยวก็เป็นเหม