Semua Bab Sun sets to rise | สภาวะรักต้องเยียวยา: Bab 131 - Bab 140

ฉันขยับร่างกายเพื่อหาท่าทางที่ตัวเองพอจะนอนได้สะดวกสบายมากขึ้นโดยที่ไม่ต้องปลุกให้ซุนตื่น ฉันชอบให้ซุนนอนกอดฉันแบบนี้ ไออุ่นจากร่างกายเขาทำให้รู้สึกดีเป็นบ้า แต่ซุนตัวโตกว่าฉันเยอะมาก พอโดนเขากอดมันเลยเหมือนเด็กทารกในอ้อมอกแม่ไม่มีผิด“สร่างเมาแล้ว” พึมพำกับตัวเองเมื่ออาการวิงเวียนศีรษะหายไปบ้างแล้วต้องยอมรับว่าแอลกอฮอล์ที่ร้านบ็อกซ์บาร์วันนี้แรงกว่าทุกวันเลย ปกติฉันดื่มเท่าไหร่ก็ไม่เมา แต่วันนี้ดื่มไปแค่สองขวดก็เมาจนเดินเซแล้ว เดาว่านี่ต้องเป็นแผนการของซุนที่คิดจะมอมเหล้าฉันแน่ ก่อนหน้านี้จำได้เลือนลางว่าซุนแอบตะล่อมให้ฉันบอกรักเขาด้วย“ร้ายจริง ๆ เลยนะ”ฉันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ก่อนจะยื่นมือไปบีบจมูกโด่งของเขาแผ่วเบา ซุนขยับตัวยุกยิกเล็กน้อยก่อนนิ่งไป ตอนหลับดูไม่มีพิษภัย แต่ใครจะรู้ว่าผู้ชายตรงหน้านี้น่ะร้ายกว่าที่คิดไว้ซะอีกตอนนั้นที่บอกซุนว่าให้เขาทำตามใจต้องการได้เลย ฉันไม่ได้พูดเพ้อด้วยความเมานะ ฉันยังพอประคับประคองสติสัมปชัญญะของตัวเองไหวอยู่ ฉันโหยหาร่างกายของซุน โหยหากลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา ยิ่งพอรู้ว่าเราทั้งคู่ใจตรงกันก็ยิ่งไม่หลงเหลือกำแพงใ

ประโยคดังกล่าวทำฉันสะอึกจนไปไม่เป็น ก็ถูกของสายรุ้ง ฉันรักซุนไปแล้วจริง ๆ รักแบบไม่มีข้อกังขาใดในตัวเขาเลย“ก็รัก แต่ก็กลัวไงมึง”“แล้วมึงจะยื้อเวลาไปอีกนานแค่ไหน ตกลงคบกับเขาได้แล้วหวาน มึงรักเขา เขาก็รักมึง คนสองคนรักกัน คบกันก็ถูกแล้วมั้ยวะ”“ถ้ากูอกหักอีกครั้ง มึงอย่าทิ้งกูนะรุ้ง” ทอดสายตาจ้องหน้าสายรุ้งแน่นิ่ง“กูไม่มีวันทิ้งมึงหวาน กูไม่มีวันหักหลังเพื่อน สาบานจากใจเลย”“ขอบใจมึงมากนะรุ้ง”ทำไมตอนนั้นฉันถึงเลือกสนิทกับท้องฟ้ามากว่าสายรุ้งกันนะ ทั้งที่สายรุ้งเป็นเพื่อนที่ดีมากแท้ ๆ แต่ฉันดันเลือกคบคนผิดซะนี่ ตาถั่วได้โล่เลย18 : 12 น.Rrr!เสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้นในระหว่างที่กำลังรอลิฟต์ของคอนโด ฉันหยิบเครื่องมือสื่อสารรูปทรงสี่เหลี่ยมกระทัดรัดขึ้นมาดู เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้รู้สึกประหลาดใจปนกังวลเล็กน้อย ร้อยวันพันปีป๊าไม่เคยจะโทรหา แต่วันนี้ดันโทรมาทั้งที่ไม่ใช่วันสำคัญอะไรนี่มัน...ผิดปกติเกินไปหรือเปล่านะถึงแม้จะแอบกังวลเล็ก ๆ ทว่าปลายนิ้วกลับแตะลงบนปุ่มสีเขียวภายในเสี้ยววินาที ก่อนจะจ่อมันลงที่หู“ค่ะป๊า”(เป็นไงบ้างหวาน ทำไมไม่โทรหาป๊าเลย) เสียงคุ้นเคยของผู้เป็นบุพการ

Zoon talks.บะหมี่ไม่ใช่เมนูที่ตัวผมโปรดปรานสักเท่าไหร่ พอกินได้ แต่ไม่ชอบ ถ้าหากมีอาหารอย่างอื่นวางอยู่ตรงหน้า แน่นอนว่าบะหมี่จะเป็นเมนูสุดท้ายที่ผมจะเลือกหยิบขึ้นมากินวันนี้ผมตั้งใจซื้อสลัดกับน้ำเต้าหู้มาให้ตาหวาน เพราะคิดว่าเธอเองน่าจะยังไม่ได้กินอะไร เห็นสายหมอกมาบ่นในกลุ่มแชตไลน์ว่าวันนี้อาจารย์สั่งงานเยอะ น่าจะไม่ได้นอนอีกตามเคย ผมเลยเดาว่าคนขยันอย่างตาหวานน่าจะเร่งทำงานให้เสร็จแทนที่จะออกไปหาอะไรกินรองท้องก่อนแน่แล้วก็ใช่จริงด้วย“ต่อไปอย่ากินบะหมี่บ่อย ๆ เลยครับ ถ้าอยากกินอะไรก็โทรบอกพี่ เดี๋ยวพี่ซื้อมาให้”“รบกวนแก ไม่เอาหรอก”คนตัวเล็กตอบกลับมา ก่อนจะก้มหน้าก้มตาลงจัดการกับผักสลัดตรงหน้าต่อ มือขวาถือส้อมจิ้มผัก ส่วนมือซ้ายก็ยกแก้วน้ำเต้าหู้ขึ้นดื่มอยู่เป็นระยะ“รบกวนอะไรครับ เดี๋ยวเราก็เป็นแฟนกันแล้ว”“...”ทันทีที่ผมพูดจบ คนตัวเล็กก็มีปฏิกิริยาแน่นิ่งไป เสียงเคี้ยวผักกรุบกรับหยุดลงทันที จนผมต้องเงยหน้าจากจานบะหมี่ขึ้นมอง“ไม่อยากเป็นแฟนกับพี่เหรอ”“ไม่ใช่แบบนั้น!”ตาหวานโต้กลับในทันที สีหน้าตื่นตกใจของเจ้าตัวเกือบทำผมหลุดขำ ดีที่เส้นบะหมี่ยังเต็มปากอยู่ ไม่อย่างนั้นคงได้ห

ฉันเพิ่งอยู่ปีหนึ่งยังไม่ได้สัมผัสกับกิจกรรมอื่นนอกจากการรับน้องของคณะ เพื่อนที่รู้จักกันก็เลยกระจุกตัวอยู่ในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ซะส่วนใหญ่ ไว้ขึ้นปีสองเมื่อไหร่จะลองไปเข้าร่วมกิจกรรมอื่นดูบ้างแล้วกัน“รีบกินเหอะ เดี๋ยวบะหมี่เย็นหมด”ควันพวยพุ่งออกจากชามบะหมี่ก่อนหน้านี้เริ่มจางหายไปเกือบหมดแล้ว คุยกับซุนเพลินไปหน่อย เกือบทำบะหมี่เย็นชืดเลยไหมล่ะซุนยิ้มรับน้อย ๆ ก่อนจะขยับตัวออกไปนั่งที่เดิม เขาหยิบตะเกียบขึ้นมากินบะหมี่ต่อเงียบ ๆ ส่วนฉันก็หยิบส้อมขึ้นมาจิ้มผักสลัดกินต่อเช่นกันกระทั่งผักสลัดในจานถูกฉันจัดการหมดเกลี้ยงก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่บะหมี่ชุดสุดท้ายถูกซุนคีบขึ้นไปกินหมดพอดี คนตัวสูงเดินไปหยิบแก้วกับน้ำในตู้เย็นมารินวางไว้ให้ ฉันจึงหยิบแก้วน้ำเต้าหู้ขึ้นมากินต่อให้หมด จากนั้นก็หยิบแก้วน้ำดื่มขึ้นมาดื่มล้างปากต่อ“ต่อจากนี้เราก็กลายเป็นแฟนกันแล้วถูกมั้ย”“ถูกครับ”คนตัวสูงพยักหน้าทันทีที่ถูกถาม เขาหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่ม ก่อนจะจัดการเก็บจานชามไปวางที่ซิงค์ล้างจานให้ จากนั้นก็กลับมาทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาดังเดิมฉันเม้มริมฝีปากแน่น กลอกตาซ้ายทีขวาทีเพราะไม่รู้จะวางสายตาของตัวเอ

Zoon talks.ไลน์!“เย้ดแม่...”เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังกรอกหูผมอยู่เกือบห้านาทีได้ มันไม่ได้เด้งรัวทุกวินาที แต่หนึ่งนาทีก็เด้งเกือบยี่สิบครั้ง โทรศัพท์มือถือถูกวางชาร์จแบตอยู่ตรงกล่องไฟหน้าทีวี เตียงอยู่ห่างจากทีวีประมาณสามเมตร เท่ากับว่าถ้าผมต้องลุกไปปิดแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ต้องแหกขี้ตาพาร่างกายที่ต้องการการนอนหลับอย่างเต็มอิ่มไปปิดเสียเวลานอนฉิบหายเลยไอ้เวรผมลุกออกจากเตียง พาร่างกายที่สุดแสนจะง่วงงุนของตัวเองตรงไปยังชั้นวางทีวีโดยที่ตายังคงปิดสนิท ระหว่างทางก็เดินชนนั่นสะดุดนี่บ้าง กว่าจะคว้าโดนโทรศัพท์ก็ทุลักทุเลพอสมควรอย่าให้รู้ว่าแชตมาเรื่องไม่สำคัญนะ จะด่าให้ลืมเนื้อหาที่เรียนมาเลยพวกเพื่อนเหี้ยซอยแบด (7)@nameอ่านว่าเนมี: apexหน่อยปะ@nameอ่านว่าเนมี: วันหยุดทั้งที ว่างจัด@อ้ายที่แปลว่าพี่ชายปะจ๊ะ: ว่างมากก็มาช่วยกูทำกับข้าวอีสัส@อ้ายที่แปลว่าพี่ชายปะจ๊ะ: นอนเล่นโทรศัพท์อยู่นั่น@JJ: มันอยู่ห้องมึงเหรออ้าย@อ้ายที่แปลว่าพี่ชายปะจ๊ะ: เออ@JJ: ห้องตัวเองไม่อยู่แล้ว@nameอ่านว่าเนมี: วันหยุดก็อยากอยู่กับแฟนบ้างไรบ้าง...@มะหอกครับพี่: มีใครเอาไรปะพี่@มะหอกครับพ