ตอนที่ 3 ผู้ต้องสงสัยของโลก

ตอนที่ 3 ผู้ต้องสงสัยของโลก

คำสั่งของชายในเครื่องแบบสีดำทำให้บรรยากาศทั้งซอยเย็นเยียบลงในทันที ทหารที่ยืนกระจายกำลังอยู่รอบพื้นที่ยกอาวุธขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ปลายกระบอกปืนไม่ได้หันเข้าหาธันวาเพียงคนเดียว แต่ยังหันไปทางฝูงชนที่กำลังเบียดเสียดอยู่หลังแนวกั้นของตำรวจด้วย แสงจากไฟหน้ารถหุ้มเกราะส่องผ่านควันและฝุ่นจนเงาของทุกคนทอดยาวบนพื้นถนน ธันวายังคงคุกเข่าอยู่กลางซอย มือทั้งสองยกเหนือศีรษะ ข้างหน้าของเขาคือถุงยาที่ตกอยู่บนพื้น ส่วนด้านหลังแนวตำรวจคือแม่ที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างด้วยใบหน้าซีดเผือด ดวงตาของนางจับจ้องลูกชายอย่างหวาดกลัว ธันวาไม่รู้ว่าความกลัวนั้นเกิดจากภาพในนิมิต จากทหารที่มาถึง หรือจากบางสิ่งที่เขายังไม่เข้าใจ ชายชุดดำเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว เขามองธันวาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าราวกับกำลังตรวจสอบวัตถุอันตรายชิ้นหนึ่ง ไม่ใช่มนุษย์อายุสิบแปดปีที่เพิ่งเลิกงานและกำลังพยายามนำยากลับมาให้แม่

"ลุกขึ้นช้า ๆ ห้ามเคลื่อนไหวโดยไม่ได้รับคำสั่ง"

ธันวายังไม่ขยับ เขามองผ่านชายคนนั้นไปยังแม่

"พวกคุณจะพาผมไปไหน"

"สถานที่ควบคุมพิเศษ"

"ผมทำผิดอะไร"

ชายชุดดำไม่ตอบคำถามในทันที เขายกมือแตะอุปกรณ์สื่อสารข้างหู ก่อนจะหันไปมองรถถ่ายทอดสดของสถานีข่าวซึ่งจอดอยู่ตรงปากซอย นักข่าวหลายคนพยายามเบียดผ่านฝูงชนเข้ามา กล้องทุกตัวหันมาทางธันวา ภาพของเขากำลังถูกส่งออกไปทั่วประเทศ และอาจถูกถ่ายทอดไปทั่วโลกในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากโทรศัพท์ของผู้คนรอบข้างแทบพร้อมกัน จอขนาดเล็กนับร้อยถูกยกขึ้นเหนือศีรษะ ธันวาเห็นตราสัญลักษณ์ของรัฐบาลปรากฏบนหน้าจอ ตามด้วยภาพโฆษกรัฐบาลที่กำลังยืนอยู่หลังแท่นแถลงข่าว สีหน้าของชายผู้นั้นเคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด

"จากเหตุการณ์นิมิตพร้อมกันทั่วโลกเมื่อเวลาเที่ยงคืน รัฐบาลขอให้ประชาชนตั้งสติและหลีกเลี่ยงการใช้ความรุนแรง ขณะนี้เจ้าหน้าที่ได้ระบุตัวบุคคลซึ่งปรากฏในนิมิตแล้ว บุคคลดังกล่าวคือ นายธันวา ศิริภพ อายุสิบแปดปี"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วบริเวณ แม้ทุกคนจะรู้อยู่แล้ว แต่การประกาศอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลกลับทำให้ชื่อของธันวากลายเป็นข้อเท็จจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป

"รัฐบาลขอยืนยันว่า ณ เวลานี้ยังไม่มีหลักฐานว่านายธันวาได้กระทำความผิดใด อย่างไรก็ตาม เพื่อความปลอดภัยของประชาชน เพื่อประโยชน์ในการสืบสวน และเพื่อป้องกันเหตุการณ์ที่อาจเป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ รัฐบาลมีความจำเป็นต้องควบคุมตัวบุคคลดังกล่าวไว้ในสถานที่ปลอดภัยเป็นการชั่วคราว"

คำว่าเพื่อความปลอดภัยของประชาชนถูกพูดซ้ำอีกหลายครั้ง แต่ไม่มีประโยคใดกล่าวถึงความปลอดภัยของธันวา ไม่มีใครอธิบายว่าเขาจะถูกควบคุมตัวนานเพียงใด ไม่มีใครบอกว่าจะได้รับสิทธิในการติดต่อทนายหรือครอบครัวหรือไม่ และไม่มีใครยืนยันว่าเขาจะกลับออกมาได้อย่างปลอดภัย ธันวามองภาพโฆษกรัฐบาลบนหน้าจอของคนใกล้ตัว ก่อนหันกลับไปหาชายชุดดำ

"การควบคุมตัวชั่วคราวหมายถึงกี่วัน"

"ขึ้นอยู่กับผลการประเมิน"

"ใครเป็นคนประเมิน"

"ลุกขึ้น"

"ผมมีสิทธิรู้ไม่ใช่หรือ"

ชายชุดดำขยับเข้ามาใกล้จนธันวาเห็นรอยแผลเล็ก ๆ ใต้คางของเขา

"ในสถานการณ์ปกติ นายมีสิทธิถาม แต่คืนนี้ไม่ใช่สถานการณ์ปกติ"

คำตอบนั้นทำให้ความหวังเล็กน้อยในใจธันวาดับลง เขาหันไปมองทหารรอบตัว ไม่มีใครหลบสายตา ไม่มีใครแสดงความลังเล พวกเขาได้รับคำสั่งมาแล้ว และดูเหมือนจะพร้อมใช้กำลังหากเขาไม่ยอมทำตาม ธันวาค่อย ๆ ลุกขึ้น เจ้าหน้าที่สองคนเดินเข้ามาประกบด้านข้าง หนึ่งในนั้นหยิบกุญแจมือโลหะออกมา เสียงฝูงชนด้านหลังแนวกั้นดังขึ้นทันที

"จะจับไว้ทำไม ฆ่ามันเลย"

"อีกสิบปีมันจะฆ่าพวกเราทุกคน"

"รัฐบาลกำลังปกป้องปีศาจ"

"อย่าปล่อยให้มันหนี"

คำตะโกนเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ จากคนหนึ่งกลายเป็นสิบคน จากสิบคนกลายเป็นร้อยคน ความหวาดกลัวที่สั่งสมจากภาพอนาคตเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธ ผู้คนไม่ได้เห็นธันวาเป็นเด็กหนุ่มที่ยังไม่ทำผิด แต่เห็นเป็นต้นเหตุของศพนับพันล้านที่ปรากฏในนิมิต บางคนร้องไห้ขณะตะโกน บางคนเอ่ยชื่อสมาชิกในครอบครัวที่พวกเขาเห็นตายในภาพอนาคต แม้เหตุการณ์นั้นยังไม่เกิดขึ้น แต่ความสูญเสียในความทรงจำของพวกเขากลับเหมือนจริงจนไม่มีใครยอมรับว่ามันเป็นเพียงสิ่งที่อาจเกิดขึ้น ชายคนหนึ่งผลักแนวกั้นจนตำรวจต้องยกโล่รับ หญิงวัยกลางคนขว้างขวดพลาสติกผ่านแถวเจ้าหน้าที่ ขวดตกลงใกล้เท้าธันวาและแตกกระจาย ของเหลวภายในส่งกลิ่นเหม็นฉุน ฝูงชนส่งเสียงเชียร์ราวกับมีใครเริ่มต้นสิ่งที่ทุกคนกำลังรอคอย

"ถอยออกไปจากแนวกั้น"

นายตำรวจตะโกนผ่านเครื่องขยายเสียง แต่ไม่มีใครเชื่อฟัง ก้อนหินก้อนแรกถูกขว้างเข้ามา กระแทกโล่ของทหารเสียงดังสนั่น ตามมาด้วยกระป๋อง ขวดแก้ว รองเท้า และสิ่งของทุกชนิดที่ผู้คนหาได้ ทหารยกโล่ขึ้นสร้างกำแพงล้อมรอบธันวา ชายชุดดำหันไปออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว

"นำเป้าหมายขึ้นรถเดี๋ยวนี้"

เจ้าหน้าที่สองคนคว้าแขนธันวาและพยายามพาเขาเดินไปยังรถหุ้มเกราะ เขาไม่ขัดขืน แต่ยังคงหันมองบ้านตลอดเวลา แม่ของเขาหายไปจากหน้าต่างแล้ว ธันวาใจหายวาบ ไม่รู้ว่านางล้มลงหรือถอยกลับเข้าไปด้านใน เขาพยายามหยุดเดิน

"แม่ผมยังอยู่ในบ้าน"

"เจ้าหน้าที่จะดูแลเธอ"

"เธอป่วยหนัก ผมต้องคุยกับเธอก่อน"

"เดินต่อไป"

"อย่างน้อยเอายาไปให้แม่ผม"

ชายชุดดำก้มมองถุงยาบนพื้น ก่อนพยักหน้าให้ตำรวจนายหนึ่งเก็บขึ้นมา แต่ในจังหวะนั้นขวดแก้วที่มีผ้าติดไฟถูกขว้างข้ามแนวกั้นเข้ามา มันหมุนผ่านอากาศช้า ๆ ราวกับทุกอย่างหยุดนิ่ง ก่อนตกกระแทกกำแพงบ้านของธันวา ขวดแตกออก เปลวไฟลุกพรึ่บและไหลไปตามพื้น น้ำมันที่กระจายบนผนังทำให้ไฟลามขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากผู้คนหลายคน บางคนถอยหนี แต่บางคนกลับส่งเสียงเชียร์

"เผาบ้านมัน"

"อย่าให้เหลือที่ซ่อน"

ตำรวจพยายามหาตัวคนขว้าง แต่ฝูงชนหนาแน่นเกินไป ขวดเพลิงลูกที่สองลอยข้ามมา คราวนี้ตกใส่หลังคาส่วนหน้าของบ้าน เปลวไฟเกาะม่านและลุกเข้าไปด้านใน ธันวากระชากแขนออกจากมือเจ้าหน้าที่ทันที

"แม่"

ทหารสองคนเข้าจับตัวเขา แต่ธันวาดิ้นอย่างรุนแรง ความหวาดกลัวที่มีต่ออาวุธและคำสั่งทั้งหมดหายไปจากหัว เหลือเพียงภาพแม่ที่อยู่ภายในบ้านซึ่งกำลังติดไฟ

"ปล่อยผม แม่ผมอยู่ข้างใน"

"ควบคุมตัวเขา"

"ปล่อย"

ธันวากระแทกไหล่ใส่ทหารคนหนึ่งจนอีกฝ่ายเซถอย เจ้าหน้าที่อีกคนพยายามล็อกแขนจากด้านหลัง แต่ธันวาเหวี่ยงตัวหลุดด้วยแรงที่เกิดจากความตื่นตระหนก ชายชุดดำยกปืนขึ้นเล็งตรงมายังหน้าอกของเขา

"หยุดอยู่ตรงนั้น"

ธันวาหยุดเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาจับจ้องปลายกระบอกปืน แต่เมื่อได้ยินเสียงไอของแม่ดังมาจากในบ้าน เขาก็ตัดสินใจวิ่งต่อ เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด กระสุนกระแทกพื้นข้างเท้า เศษปูนกระเด็นใส่ขากางเกง ธันวาไม่หยุด เขาพุ่งผ่านแนวตำรวจและกระโดดข้ามรั้วเตี้ยเข้าไปในบริเวณบ้าน เปลวไฟลุกอยู่รอบหน้าต่าง ควันดำไหลออกมาตามช่องประตู เขาใช้แขนป้องกันใบหน้าแล้วเตะประตูเต็มแรง บานประตูเปิดออกพร้อมควันหนาทึบที่พุ่งเข้าใส่ ธันวาไอจนแทบหายใจไม่ออก แต่ยังฝืนก้าวเข้าไปในห้องรับแขก โทรทัศน์ตกอยู่บนพื้น หน้าจอแตกร้าวแต่ยังฉายภาพข่าวที่มีรูปใบหน้าของเขาอยู่ โต๊ะไม้ใกล้หน้าต่างเริ่มติดไฟ ผ้าม่านลุกไหม้จนเปลวเพลิงไต่ขึ้นเพดาน

"แม่ อยู่ไหน"

ไม่มีเสียงตอบ ธันวาก้มต่ำเพื่อหลบควันแล้วเดินลึกเข้าไปด้านใน บ้านหลังนี้มีเพียงห้องรับแขก ห้องครัว ห้องน้ำ และห้องนอนเล็กสองห้อง เขาเปิดประตูห้องของแม่ แต่บนเตียงว่างเปล่า ผ้าห่มถูกดึงตกลงพื้น ยาที่วางข้างเตียงหายไปบางส่วน ธันวาหันไปทางห้องครัวและพบรอยครูดบนพื้นคล้ายมีของหนักถูกเคลื่อนย้าย เขาตามรอยไปจนถึงตู้เก็บของเก่าที่ตั้งชิดผนังด้านหลังสุด ปกติตู้นี้ใส่เพียงหม้อชำรุดและกล่องเอกสาร เขาไม่เคยสนใจมันมาก่อน แต่เวลานี้ตู้ถูกเลื่อนออกจากตำแหน่ง เผยให้เห็นประตูไม้บานเล็กบนพื้นซึ่งไม่ควรมีอยู่ในบ้านเช่าหลังนี้ ประตูเปิดแง้มอยู่ และมีแสงสลัวส่องขึ้นมาจากด้านล่าง

"ธันวา มาทางนี้"

เสียงแม่ดังขึ้นจากใต้พื้น เด็กหนุ่มชะงัก เขาก้าวเข้าไปใกล้และมองลงไป เห็นบันไดแคบทอดลึกลงสู่ความมืด แม่ยืนอยู่ด้านล่างไม่กี่ขั้น มือหนึ่งจับราวเหล็ก อีกมือกอดกระเป๋าผ้าใบเล็กไว้แนบอก ใบหน้าของนางยังซีด แต่แววตาเปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของหญิงป่วยที่ตกใจและทำอะไรไม่ถูกอีกต่อไป มันเต็มไปด้วยความเร่งรีบและการตัดสินใจที่เด็ดขาดจนน่าประหลาดใจ

"แม่ นี่คืออะไร"

"ลงมาก่อน"

"ใต้บ้านเรามีทางแบบนี้ได้ยังไง"

"ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว"

เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นหน้าบ้าน ตามด้วยคำสั่งของทหาร

"ค้นทุกห้อง อย่าให้เป้าหมายหลบหนี"

ธันวาหันกลับไปมองทางเดิน ควันเริ่มหนาขึ้น เปลวไฟกำลังกินเพดานห้องรับแขก และเสียงเจ้าหน้าที่ก็กำลังใกล้เข้ามาทุกที เขาหันกลับมาหาแม่อีกครั้ง

"แม่รู้เรื่องนี้มาตลอดหรือ"

"ลงมาเดี๋ยวนี้"

"พวกเขาจะช่วยเรา แม่ป่วย เราหนีไปไม่ได้ไกล"

แม่กำราวบันไดแน่นจนข้อนิ้วซีด

"พวกเขาไม่ได้มาเพื่อช่วยลูก"

"รัฐบาลบอกว่าจะควบคุมตัวผมเพื่อความปลอดภัย"

"แม่ได้ยินแล้ว"

"ผมยังไม่ได้ทำอะไร ถ้าให้ความร่วมมือ พวกเขาอาจตรวจสอบจนรู้ว่าผมไม่เกี่ยวกับนิมิต"

"ลูกคิดว่าคนทั้งโลกที่กำลังกลัวตายจะรอผลตรวจสอบหรือ"

ธันวาเงียบ เขาไม่มีคำตอบ เพราะเสียงจากภายนอกได้ตอบแทนแล้ว ผู้คนยังคงตะโกนให้ฆ่าเขา แม้เจ้าหน้าที่จะประกาศว่าเขายังไม่มีความผิดก็ตาม แม่ก้าวขึ้นบันไดมาอีกหนึ่งขั้นแล้วเอื้อมมือจับข้อมือลูก

"อย่าไปกับพวกเขา"

น้ำเสียงของนางหนักแน่นจนธันวารู้สึกแปลกใจ ตั้งแต่แม่ป่วย นางแทบไม่มีแรงแม้แต่จะเดินจากเตียงไปห้องน้ำ แต่คืนนี้กลับสามารถเปิดทางลับ เคลื่อนย้ายตู้หนัก และเตรียมกระเป๋าราวกับรู้ล่วงหน้าว่าวันหนึ่งจะต้องหลบหนี

"ทำไมแม่ถึงมีห้องลับ"

แม่ไม่ตอบในทันที นางมองใบหน้าของธันวาเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะเปิดเผยความจริงมากเพียงใด เสียงประตูหน้าบ้านถูกกระแทกเปิดดังขึ้น ทหารหลายคนเข้าไปในห้องรับแขก เสียงวิทยุสื่อสารดังแทรกกับเสียงไฟลุกไหม้

"พบร่องรอย เขาเข้ามาในบ้าน"

"กระจายกำลัง ตรวจห้องด้านใน"

แม่ดึงแขนธันวาแรงขึ้น

"ปิดประตูแล้วลงมา"

"แม่ ผมต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"

"ลูกจะได้รู้ทุกอย่าง แต่ไม่ใช่ที่นี่"

"ทุกอย่างหมายถึงอะไร"

แววตาของแม่สั่นไหว ความเจ็บปวดบางอย่างปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนนางจะพูดด้วยเสียงเบาจนแทบเป็นกระซิบ

"แม่หวังมาตลอดว่าจะไม่มีคืนนี้"

ธันวารู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง

"แม่รู้หรือว่าจะเกิดนิมิต"

เสียงฝีเท้าหยุดอยู่หน้าห้องครัว เงาของทหารปรากฏบนผนังผ่านม่านควัน แม่ไม่ตอบคำถาม นางดึงธันวาลงบันไดทันที เขาจำต้องก้าวตามลงไป เมื่อศีรษะพ้นจากระดับพื้น แม่ก็เอื้อมขึ้นปิดประตูไม้ บานประตูหนักเคลื่อนลงอย่างเงียบเชียบ ก่อนกลไกบางอย่างจะทำงานและดึงตู้เก็บของกลับเข้าที่จากด้านบน ความมืดปกคลุมทั้งสองคนชั่วครู่ แม่หยิบไฟฉายขนาดเล็กออกจากกระเป๋า แสงสีเหลืองส่องให้เห็นผนังคอนกรีตเก่าและขั้นบันไดที่ทอดลึกลงไปกว่าที่ธันวาคาด ใต้บ้านเช่าธรรมดากลับมีห้องใต้ดินขนาดเล็กซ่อนอยู่ ผนังเต็มไปด้วยท่อเก่า กล่องเหล็ก และชั้นวางเสบียงที่ถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า บนโต๊ะด้านหนึ่งมีแผนที่กรุงเทพฯ หลายฉบับ เอกสารจำนวนมาก วิทยุสื่อสาร และภาพถ่ายของธันวาตั้งแต่วัยเด็ก ธันวายืนมองทุกอย่างด้วยความตกตะลึง แม่เดินไปยังผนังด้านหลัง กดปุ่มซึ่งซ่อนอยู่หลังกล่องไฟ ประตูเหล็กส่วนหนึ่งเลื่อนเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นทางเดินแคบที่ทอดลึกออกไปในความมืด อากาศเย็นชื้นพัดออกมาจากด้านใน

"นี่มันอะไร แม่สร้างทั้งหมดนี้เมื่อไร"

"แม่ไม่ได้สร้าง"

"แล้วใครสร้าง"

"คนที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่ก่อนเรา"

"เจ้าของบ้านหรือ"

แม่ส่ายหน้า

"คนที่รู้ว่าสักวันหนึ่งโลกจะตามล่าลูก"

ธันวาจ้องนางอย่างไม่เชื่อหู เสียงทหารดังอู้อี้มาจากด้านบน พวกเขากำลังค้นห้องครัวและเคลื่อนย้ายสิ่งของ เสียงหนึ่งตะโกนว่าพบรอยผิดปกติบนพื้น แม่รีบเข้าไปในอุโมงค์แล้วหันกลับมา

"เราต้องไปแล้ว"

ธันวายังยืนนิ่ง คำถามนับร้อยพุ่งเข้ามาในหัวพร้อมกัน แม่รู้เรื่องราชันอสูรมาก่อนหรือไม่ ห้องลับนี้มีไว้เพื่อเขาจริงหรือ เหตุใดหญิงธรรมดาที่ป่วยติดเตียงจึงเตรียมทางหนีและเสบียงไว้อย่างพร้อมเพรียง และใครคือคนที่รู้ว่าสักวันหนึ่งโลกจะตามล่าเขา เสียงกระแทกดังขึ้นเหนือศีรษะ ฝุ่นร่วงลงมาจากเพดาน ทหารน่าจะพบประตูลับแล้ว ธันวาหันมองขั้นบันได จากนั้นมองอุโมงค์มืดด้านหน้า เขารู้ว่าทางเลือกทั้งสองไม่ได้พาเขากลับไปสู่ชีวิตเดิม หากขึ้นไป เขาจะถูกควบคุมตัวในฐานะผู้ต้องสงสัยของโลก หากเดินต่อ เขาจะต้องหนีจากรัฐบาลและผู้คนหลายพันล้านคนโดยไม่รู้ปลายทาง แต่เมื่อเห็นแม่ยืนรออยู่ในความมืด เขาก็ตัดสินใจ ธันวาก้าวเข้าไปในอุโมงค์ แม่กดกลไกปิดประตูเหล็ก เสียงจากด้านบนถูกตัดขาดจนเหลือเพียงความเงียบ ทั้งสองเดินเคียงกันไปตามทางแคบ แสงไฟฉายส่องเห็นอุโมงค์ทอดยาวออกไปไกลจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด เบื้องหลังพวกเขาคือบ้านที่กำลังถูกเผา ชีวิตธรรมดาที่กำลังกลายเป็นเถ้าถ่าน และโลกทั้งใบที่ตัดสินความผิดของธันวาไปแล้ว ส่วนเบื้องหน้าคือความมืดซึ่งซ่อนความลับที่แม่ไม่เคยบอก ธันวาหันไปมองใบหน้าซีดของนาง ก่อนเอ่ยคำถามด้วยเสียงสั่น

"แม่รู้มาตลอดใช่ไหมว่าวันหนึ่งผมจะถูกเรียกว่าราชันอสูร"

แม่ไม่ตอบ นางเพียงเร่งฝีเท้าและพาธันวาลึกลงไปในอุโมงค์ใต้กรุงเทพฯ ขณะที่เสียงระเบิดจากบ้านด้านบนสั่นสะเทือนผ่านผืนดินตามหลังพวกเขามา