ตอนที่ 8 ไม่มีที่ให้กลับ

ตอนที่ 8 ไม่มีที่ให้กลับ

เสียงปืนจากหลังคาอาคารดังต่อเนื่องไม่หยุด กระสุนเจาะผนังคอนกรีตแตกกระจาย เศษปูนปลิวว่อนทั่วโกดังเก่า กฤตภาสกดศีรษะของธันวาให้หมอบต่ำพร้อมยกปืนยิงตอบโต้ไปยังต้นทางอย่างแม่นยำ เสียงปืนของหน่วยอินทรีดำดังประสานกันจากด้านนอก ภาคินนำกำลังเข้าหาที่กำบังและพยายามระบุตำแหน่งมือสังหาร แต่ศัตรูเตรียมการมาดีกว่าที่คาดไว้ ควันสีขาวจากระเบิดควันหลายลูกถูกโยนลงมาจากหลังคา ปกคลุมพื้นที่ทั้งโกดังในเวลาเพียงไม่กี่วินาที การมองเห็นลดลงจนแทบไม่เหลือ กฤตภาสคว้าข้อมือธันวาแล้วตะโกนแข่งกับเสียงปืน

"ทางนี้"

ธันวารีบประคองแม่ขึ้นจากพื้น แม้ร่างของนางจะอ่อนแรงและมีบาดแผลจากการถูกจับตัวก่อนหน้านี้ แต่นางยังฝืนเดินตามทั้งสองไปยังประตูด้านหลังโกดัง กฤตภาสเปิดแผนที่ในอุปกรณ์ขนาดเล็กเพียงแวบเดียว ก่อนพาทั้งคู่วิ่งผ่านทางเดินแคบซึ่งเชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำเก่า เสียงปืนด้านหลังค่อย ๆ ห่างออกไป แต่เสียงวิทยุสื่อสารของทหารกลับดังขึ้นไม่ขาดสาย หลายหน่วยกำลังเคลื่อนเข้าปิดล้อมพื้นที่จากทุกทิศทาง กฤตภาสหยุดอยู่หลังผนังคอนกรีตที่พังครึ่งหนึ่งแล้วหันไปมองธันวา

"นายเดินไหวไหม"

"ผมไหว"

"แม่นายต้องได้รับการรักษา"

ธันวาหันไปมองแม่ เลือดซึมผ่านแขนเสื้อของนางไม่หยุด สีหน้าซีดเผือดและเริ่มหายใจถี่ขึ้นทุกขณะ

"ผมจะพาแม่ไปโรงพยาบาล"

กฤตภาสนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ไม่ได้"

ธันวาขมวดคิ้วทันที

"ทำไม"

"ทันทีที่โรงพยาบาลสแกนบัตรประชาชนหรือสแกนใบหน้า ระบบจะแจ้งตำแหน่งของนาย"

"ถ้าไม่ใช้บัตร"

"ทุกโรงพยาบาลได้รับคำสั่งให้รายงานผู้ป่วยต้องสงสัยทันที"

"เราจ่ายเงินสดก็ได้"

กฤตภาสส่ายหน้า

"มันไม่ใช่เรื่องเงินอีกแล้ว"

ธันวาเงียบ เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าโลกไม่ได้มองเขาเป็นเพียงผู้ต้องสงสัยธรรมดาอีกต่อไป แต่เป็นบุคคลอันตรายสูงสุด ข่าวทุกช่องกำลังประกาศตามล่าเขา และภาพพลังสีดำถูกเผยแพร่ไปทั่วโลกแล้ว

ทั้งสามเดินต่อไปตามอุโมงค์เก่าซึ่งเชื่อมออกสู่พื้นที่รกร้างริมแม่น้ำ เมื่อขึ้นมาด้านบน ฟ้าก็เริ่มสว่างเต็มที่ เมืองที่เคยคุ้นตากลับดูแปลกไปอย่างสิ้นเชิง เฮลิคอปเตอร์บินวนอยู่ไกล ๆ รถตำรวจวิ่งผ่านถนนสายหลักอย่างต่อเนื่อง และจอขนาดใหญ่บนอาคารแห่งหนึ่งกำลังฉายข่าวด่วนพร้อมภาพใบหน้าของธันวา ผู้ประกาศข่าวพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

"รัฐบาลประกาศยกระดับการค้นหานายธันวา ศิริภพ หลังจากเกิดเหตุสังหารต่อหน้าสาธารณชนเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา"

ธันวาหยุดเดินโดยอัตโนมัติ

"สังหาร"

เขาพึมพำเบา ๆ

บนจอไม่มีภาพที่นักล่าค่าหัวติดระเบิดไว้กับตัวเขา ไม่มีภาพที่พวกนั้นกดชนวนเอง มีเพียงภาพช่วงที่พลังสีดำระเบิดออกและร่างของคนร้ายกระเด็นล้มลง ทุกอย่างถูกตัดต่อให้ดูเหมือนเขาเป็นฝ่ายลงมือก่อน

แม่หลับตาลงช้า ๆ

"พวกเขาเริ่มสร้างเรื่องแล้ว"

กฤตภาสมองจอข่าวเช่นกัน สีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม

"มีคนควบคุมข้อมูล"

ธันวารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น เขาเคยเชื่อว่าหากความจริงปรากฏ ทุกอย่างจะคลี่คลาย แต่ตอนนี้ความจริงกำลังถูกแทนที่ด้วยเรื่องเล่าซึ่งแพร่กระจายเร็วกว่าหลายร้อยเท่า ทั้งสามหลบเข้าไปในโกดังร้างอีกแห่งซึ่งอยู่ติดริมแม่น้ำ ภายในเต็มไปด้วยลังไม้เก่าและเครื่องจักรที่ถูกทิ้งมานาน กฤตภาสหยิบโทรศัพท์เครื่องพิเศษออกมา ก่อนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วโทรหาเจ้าหน้าที่คนสนิทที่ไว้ใจที่สุด

"เช็กบัญชีของธันวา"

ปลายสายเงียบไปไม่กี่วินาที ก่อนตอบกลับ

"ถูกอายัดทั้งหมดครับ"

กฤตภาสขมวดคิ้ว

"ทุกบัญชีเลยหรือ"

"ครับ รวมถึงบัญชีที่เกี่ยวข้องกับแม่ของเขาด้วย"

ธันวารีบเดินเข้ามา

"อะไรนะ"

กฤตภาสลดโทรศัพท์ลง

"บัญชีของนายใช้ไม่ได้แล้ว"

ธันวารีบหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ภายในมีบัตรเอทีเอ็มใบเดียวซึ่งเขาใช้รับเงินเดือนทุกเดือน เขารีบวิ่งออกไปยังร้านสะดวกซื้อเล็ก ๆ ฝั่งตรงข้ามถนน กฤตภาสตามไปเฝ้าระวังอยู่ด้านนอก ส่วนแม่นั่งพักอยู่ในโกดัง ธันวาสอดบัตรเข้าตู้เอทีเอ็ม มือสั่นจนกดรหัสผิดไปหนึ่งครั้ง เขาสูดหายใจลึกแล้วลองใหม่ หน้าจอแสดงข้อความสั้น ๆ

บัญชีถูกระงับการใช้งาน

กรุณาติดต่อเจ้าหน้าที่

เขากดถอนเงินอีกครั้ง ผลลัพธ์เหมือนเดิม บัตรที่เคยใช้ซื้อยา จ่ายค่าเช่า และรับเงินเดือนมาตลอดหลายปี กลายเป็นเพียงแผ่นพลาสติกไร้ค่า ธันวายืนนิ่งอยู่หน้าตู้เอทีเอ็ม ความรู้สึกว่างเปล่าค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง กฤตภาสเดินเข้ามาใกล้

"ไปได้แล้ว"

ธันวาไม่ขยับ

"ผมเหลือเงินสดไม่ถึงสองพัน"

"ตอนนี้ต่อให้มีสิบล้านก็ใช้ยาก"

ทั้งสองรีบกลับเข้าโกดัง แม่เริ่มไอหนักกว่าเดิม กฤตภาสตรวจบาดแผลเบื้องต้นแล้วถอนหายใจ

"ต้องเย็บแผล"

ธันวารีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา

"ผมจะโทรเรียกรถพยาบาล"

กฤตภาสรีบคว้ามือเขาไว้

"อย่าเปิดเครื่อง"

"ทำไม"

"โทรศัพท์ทุกเครื่องของนายถูกติดตามแล้ว"

ธันวาก้มมองเครื่องในมือ โทรศัพท์เครื่องนี้เพิ่งซื้อเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เขาใช้มันโทรหาแม่ทุกวัน ใช้ดูตารางงาน ใช้โอนเงิน และใช้คุยกับเพื่อนร่วมงาน เขากดปุ่มเปิดเครื่องโดยไม่สนคำเตือน สัญญาณเพิ่งขึ้นได้ไม่ถึงห้าวินาที ข้อความแจ้งเตือนหลายร้อยรายการก็เด้งขึ้นพร้อมกัน ข่าวด่วน ข้อความจากคนแปลกหน้า คำด่า คำขู่ และสายโทรเข้าจำนวนมหาศาล แต่สิ่งที่ทำให้กฤตภาสเปลี่ยนสีหน้าคืออุปกรณ์ในมือเขา

"ปิดเดี๋ยวนี้"

กฤตภาสตะโกน ธันวารีบกดปิดเครื่อง กฤตภาสหยิบเครื่องตรวจสัญญาณขึ้นมา หน้าจอขึ้นจุดสีแดงหลายจุดกำลังเคลื่อนเข้ามา

"พวกเขารู้ตำแหน่งเราแล้ว"

ทั้งสามรีบเก็บของและออกจากโกดังทางด้านหลัง ไม่ถึงสามนาทีต่อมา เสียงรถหลายคันก็ดังขึ้นด้านหน้า พร้อมเสียงประกาศจากลำโพง

"พื้นที่ถูกปิดล้อมแล้ว"

ธันวาหันกลับไปมองโกดังที่เพิ่งจากมา หากช้ากว่านี้อีกเพียงไม่กี่นาที พวกเขาคงถูกจับแล้ว ทั้งสามหลบเข้าไปในตรอกแคบ กฤตภาสโยนโทรศัพท์ของธันวาลงคลองโดยไม่ลังเล ธันวารีบหันมอง

"โทรศัพท์ผม"

"มันไม่ใช่ของนายอีกแล้ว"

คำพูดนั้นแทงลึกกว่าที่คิด ธันวานึกถึงรูปถ่ายทั้งหมดในเครื่อง รูปแม่ที่ยิ้มในวันเกิด รูปเพื่อนร่วมงาน รูปบัตรพนักงาน และข้อความที่สะสมมาตลอดหลายปี ทุกอย่างหายไปพร้อมกับโทรศัพท์ที่จมลงสู่ก้นคลอง ไม่มีโอกาสแม้แต่จะเก็บความทรงจำไว้ ทั้งสามเดินต่ออีกเกือบชั่วโมง จนแม่เริ่มเดินไม่ไหว ธันวาพยุงนางนั่งพักใต้สะพาน

"แม่อดทนอีกนิดนะ"

แม่ฝืนยิ้ม

"แม่ไม่เป็นไร"

แต่เสียงหายใจของนางกลับหนักขึ้นเรื่อย ๆ กฤตภาสเปิดกระเป๋าพยาบาลภาคสนาม เขามียาแก้ปวดและอุปกรณ์ทำแผลเพียงเล็กน้อย ไม่เพียงพอสำหรับอาการของแม่

"เราต้องหาหมอ"

ธันวารีบพยักหน้า

"ใช่"

กฤตภาสเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดชื่อคลินิกเล็กแห่งหนึ่งซึ่งเจ้าของเป็นแพทย์เกษียณและเคยช่วยเหลือทหารมาก่อน

"ลองที่นี่"

ทั้งสามใช้เวลาหลีกเลี่ยงด่านตรวจจนถึงช่วงบ่ายจึงมาถึงคลินิกเล็ก ๆ ซึ่งซ่อนอยู่ในซอยเก่า ธันวารีบอุ้มแม่เข้าไปด้านใน แพทย์สูงวัยรีบเดินออกมาต้อนรับ

"เกิดอะไรขึ้น"

ธันวากำลังจะตอบ แต่ทันทีที่แพทย์เห็นใบหน้าของเขา ชายชราก็แข็งค้าง มือที่กำลังจะรับตัวแม่หยุดกลางอากาศ

"คุณคือ"

ธันวาพยักหน้าเบา ๆ

"ช่วยแม่ผมที"

แพทย์มองไปยังโทรทัศน์ซึ่งเปิดอยู่มุมห้อง ข่าวยังคงฉายภาพธันวาซ้ำไม่หยุด ชายชราหลับตา ก่อนถอยหลังหนึ่งก้าว

"ขอโทษ"

ธันวารีบเข้าไปหา

"แม่ผมกำลังเสียเลือด"

"ผมช่วยไม่ได้"

"ผมจ่ายเงิน"

"ไม่ใช่เรื่องเงิน"

"ผมขอร้อง"

แพทย์ส่ายหน้า น้ำเสียงสั่นอย่างเห็นได้ชัด

"ถ้าผมช่วยคุณ ครอบครัวผมจะเป็นอย่างไร"

ธันวายืนนิ่ง ชายชราไม่ได้เกลียดเขา ไม่ได้ด่า ไม่ได้ตะโกน แต่ความกลัวในดวงตาคู่นั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด เขากลัว กลัวรัฐบาล กลัวสังคม กลัวว่าการช่วยชีวิตคนเจ็บจะทำให้ครอบครัวของตนพังพินาศ กฤตภาสดึงแขนธันวาเบา ๆ

"ไป"

ทั้งสามเดินออกจากคลินิกอย่างเงียบงัน ระหว่างทาง ธันวาลองอีกสองแห่ง คลินิกเล็กแห่งหนึ่งปิดประตูทันทีที่เห็นหน้าเขา ร้านขายยาปฏิเสธแม้แต่จะขายผ้าพันแผล หญิงเจ้าของร้านพูดด้วยน้ำตาคลอ

"หนูขอโทษจริง ๆ"

"แต่หนูช่วยไม่ได้"

ธันวาไม่ได้โกรธ เพราะเขาเห็นว่าหญิงคนนั้นกำลังร้องไห้จริง ๆ นางอยากช่วย แต่ไม่กล้า เมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ ทั้งสามหลบเข้ามาในบ้านร้างหลังหนึ่ง แม่นอนพิงผนังอย่างอ่อนแรง กฤตภาสออกไปสำรวจพื้นที่โดยรอบ ธันวานั่งเงียบอยู่ข้างแม่ เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาอีกครั้ง บัตรเอทีเอ็มใช้ไม่ได้ บัตรประชาชนกลายเป็นหลักฐานจับกุม โทรศัพท์ถูกโยนทิ้ง บ้านถูกระเบิด งานไม่มีแล้ว เงินเดือนคงไม่มีวันเข้าอีก เพื่อนร่วมงานคงเห็นข่าวทั้งหมด แม้กลับไปที่ร้าน ก็ไม่มีใครกล้ารับเขาเข้าทำงาน เขาค่อย ๆ ดึงบัตรพนักงานร้านสะดวกซื้อซึ่งยังอยู่ในกระเป๋าออกมา ภาพในบัตรคือเด็กหนุ่มธรรมดาที่ยังยิ้มอยู่ เด็กหนุ่มที่คิดว่าชีวิตยากที่สุดคือการหาเงินซื้อยาให้แม่ ธันวาลูบบัตรใบนั้นช้า ๆ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"ผมกลับไปไม่ได้แล้ว"

แม่ลืมตาขึ้นมองลูก

"ธันวา"

"ผมไม่มีบ้าน"

"ไม่มีงาน"

"ไม่มีเงิน"

"ไม่มีโทรศัพท์"

"ไม่มีโรงพยาบาลที่ยอมรักษาแม่"

"ไม่มีใครกล้าช่วยเรา"

น้ำเสียงของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธ แต่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า เขาก้มมองบัตรพนักงานอีกครั้ง ก่อนใช้สองมือหักมันออกเป็นสองท่อน เสียงพลาสติกแตกดังขึ้นเบา ๆ ธันวาวางเศษบัตรลงบนพื้น พร้อมกับรู้สึกเหมือนชีวิตเดิมของตัวเองแตกสลายตามไปด้วย กฤตภาสเดินกลับเข้ามาพอดี เขาเห็นเศษบัตรบนพื้นแต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงนั่งลงตรงข้ามธันวา ทั้งสองเงียบอยู่พักใหญ่ ก่อนกฤตภาสจะพูดขึ้น

"ตอนนี้นายเข้าใจแล้วใช่ไหม"

ธันวาเงยหน้ามอง

"เข้าใจอะไร"

"ตั้งแต่นิมิตเกิดขึ้น"

"คนที่ชื่อธันวา ศิริภพ ได้หายไปแล้ว"

"สิ่งที่เหลืออยู่"

"คือคนที่ทั้งโลกกำลังตามล่า"

ธันวาหลับตาลงช้า ๆ ภาพชีวิตในอดีตไหลผ่านเข้ามาในหัว ร้านสะดวกซื้อ เพื่อนร่วมงาน ห้องเช่าเก่า เสียงแม่เรียกให้กินข้าว ทั้งหมดกลายเป็นเพียงความทรงจำที่ไม่มีวันย้อนกลับไปได้อีกและเป็นครั้งแรกที่เขายอมรับกับตัวเองว่าต่อให้วันหนึ่งพิสูจน์ได้ว่าตนบริสุทธิ์ ชีวิตเดิมก็ไม่มีวันกลับคืนมาอีกแล้ว