Lahat ng Kabanata ng คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม: Kabanata 11 - Kabanata 20

ตอนที่ 12 พิมพ์ชนกเรือขนส่งสินค้าแล่นฝ่าความมืดไปตามแม่น้ำอย่างเชื่องช้า เสียงเครื่องยนต์เก่าครางต่ำอยู่ใต้พื้นเหล็ก ขณะที่ธันวานั่งพิงตู้สินค้าด้วยร่างกายที่แทบไม่เหลือเรี่ยวแรง เสื้อของเขาเปียกชุ่มทั้งเหงื่อ เลือด และละอองน้ำจากแม่น้ำ พลังสีดำที่เคยปกคลุมแขนค่อย ๆ จางลง แต่ความเย็นเยียบยังฝังอยู่ลึกถึงกระดูก ทุกครั้งที่เขาหลับตา ภาพกฤตภาสยืนขวางเจ้าหน้าที่นับสิบก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยภาพข่าวที่ตัดทอนความจริงจนเหลือเพียงเขาในสภาพสัตว์ประหลาด คนทั้งประเทศกำลังดูคลิปนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และทุกครั้งที่มันถูกแชร์ ความเกลียดชังก็เหมือนจะเพิ่มน้ำหนักให้ความมืดภายในตัวเขามากขึ้น ธันวาไม่รู้ว่าเรือลำนี้กำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน เขารู้เพียงว่าต้องออกจากเขตเมืองก่อนฟ้าสาง เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมง หน่วยลาดตระเวนทางน้ำจะเริ่มค้นหาเรือทุกลำที่ผ่านเส้นทางนี้ เขาพยายามลุกขึ้น แต่บาดแผลที่สีข้างส่งความเจ็บปวดจนต้องทรุดกลับลงไป เขาก้มมองรอยเลือดที่ซึมผ่านเสื้อ กระสุนไม่ได้ฝังในร่าง แต่เศษคอนกรีตจากการยิงถล่มบาดลึกกว่าที่คิด หากปล่อยไว้นานเกินไป เขาอาจหมดสติก่อนถึงปลายทาง ธันวาฉีกชายเสื้อเพื่อพันแผล ทว่

ตอนที่ 14 คนดีไม่มีที่ยืนรถกระบะเก่าที่พิมพ์ชนกขโมยมาจากโกดังร้างแล่นไปตามถนนสายรองซึ่งคดเคี้ยวผ่านหุบเขา เสียงเครื่องยนต์ดังสั่นเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ แสงอาทิตย์ยามสายส่องผ่านกระจกที่แตกร้าวเข้ามากระทบใบหน้าของธันวา เขานั่งอยู่ข้างคนขับโดยมีเสื้อคลุมสีเข้มปิดบังรอยเส้นสีดำบนแขน แผนที่เปื้อนเลือดของชายชราวางอยู่บนหน้าตัก จุดหมายคือสถานีวิจัยร้างในภูเขาซึ่งห่างออกไปอีกหลายร้อยกิโลเมตร ทว่าแผนเดิมต้องหยุดชะงักลงเมื่อบาดแผลตรงสีข้างของธันวาเริ่มมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง ไข้กำลังขึ้น ริมฝีปากแห้ง และทุกครั้งที่รถกระแทกหลุม ความเจ็บปวดก็แล่นจากแผลไปถึงกลางหลัง พิมพ์ชนกพยายามฝืนขับต่ออยู่เกือบหนึ่งชั่วโมง แต่สุดท้ายเธอต้องเลี้ยวเข้าสู่เมืองเล็กริมเขาที่แทบไม่มีชื่อปรากฏบนแผนที่ เมืองแห่งนี้มีบ้านเรือนไม่ถึงร้อยหลัง ถนนหลักเส้นเดียวทอดผ่านตลาด โรงเรียน และสถานีตำรวจขนาดเล็ก ผู้คนส่วนใหญ่ยังไม่ทันสังเกตเห็นรถกระบะที่ขับเข้ามา เพราะทุกสายตากำลังจับจ้องโทรทัศน์ในร้านอาหารซึ่งรายงานข่าวการตายของชายชราที่บ้านกลางบึง ภาพใบหน้าธันวาถูกแสดงควบคู่กับคำว่าฆาตกรอันตราย ผู้ประกาศกล่าวว่าเขาสังหารผู้ให้ที

ตอนที่ 16 ความลับของแม่เสียงระเบิดจากชั้นบนสั่นสะเทือนลงมาถึงส่วนลึกของสถาบันอรุณ ฝุ่นสีขาวร่วงจากเพดานเป็นสาย ไฟฉุกเฉินเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีส้มและกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ ธันวายืนอยู่หน้าประตูซึ่งมีตัวเลขศูนย์สลักอยู่ ขณะที่เสียงลึกลับจากทางเดินมืดยังคงก้องอยู่ในหัว คำว่าตัวทดลองหมายเลขศูนย์ทำให้ความทรงจำที่ไม่เคยมีอยู่เริ่มรบกวนจิตใจ ภาพห้องสีขาว เข็มฉีดยา เสียงเด็กร้อง และอ้อมแขนของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกอดเขาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ทุกอย่างเหมือนเศษกระจกที่ฝังอยู่หลังดวงตา ยิ่งพยายามมองให้ชัด ความเจ็บปวดก็ยิ่งรุนแรง ดร.ภาคินตะโกนสั่งเจ้าหน้าที่ให้ปิดทางเข้าส่วนล่าง แต่ไม่มีใครควบคุมประตูได้ ระบบทั้งหมดปฏิเสธคำสั่งและเปิดทางให้ธันวาราวกับสถานที่แห่งนี้กำลังรอเขามานานหลายปี พิมพ์ชนกยืนอยู่ข้างเขา มือข้างหนึ่งถือปืน อีกข้างจับแขนเสื้อของธันวาไว้แน่น แรงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้จอภาพด้านหนึ่งแตกกระจาย เศษกระจกปลิวเต็มพื้น เจ้าหน้าที่สถาบันหลายคนวิ่งไปเสริมแนวป้องกัน ส่วนกลุ่มของดร.ภาคินถอยเข้ามารวมกันกลางห้อง ธันวาจ้องความมืดหลังประตู เขารู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่ข้างใน บา

ตอนที่ 18 คนที่ช่วยผมต้องตายรถลำเลียงของสถาบันอรุณแล่นฝ่าหมอกหนาไปตามถนนบนภูเขา เสียงเครื่องยนต์สั่นสะเทือนลอดผ่านพื้นเหล็กเข้ามาถึงกระดูก ธันวานั่งอยู่มุมท้ายสุดของห้องโดยสาร ข้อมือทั้งสองถูกสวมด้วยอุปกรณ์ยับยั้งพลังซึ่งปล่อยกระแสไฟอ่อนเป็นระยะ ทุกครั้งที่เส้นสีดำใต้ผิวหนังขยับ วงแหวนโลหะจะตอบสนองด้วยความเจ็บปวดแสบลึกจนกล้ามเนื้อเกร็ง เขาไม่บ่น ไม่ขอให้ใครถอด และไม่แม้แต่จะมองคนอื่นตรง ๆ พิมพ์ชนกนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มาลินีนั่งใกล้ประตูด้านหน้า ส่วนดร.ภาคินกำลังตรวจอาการภราดรซึ่งยังหมดสติจากการเสียเลือด ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอุโมงค์ ไม่มีใครถามว่าทหารที่ธันวาทำร้ายรอดกี่คน และไม่มีใครกล้าพูดถึงเสียงซึ่งยังคงกระซิบอยู่ในหัวของเขา ทว่าความเงียบไม่ได้ทำให้มันเบาลง กลับยิ่งชัดเจนกว่าเดิม"คนพวกนี้จะตายเพราะเจ้า"ธันวาหลับตาและกดหน้าผากลงกับผนังเหล็กเย็น เขาพยายามนับจังหวะลมหายใจเหมือนที่มาลินีเคยสอนตอนเด็ก หนึ่ง สอง สาม สี่ แต่เสียงในหัวแทรกอยู่ทุกช่องว่าง"คนที่ยืนข้างเจ้าจะถูกฆ่า คนที่ปกป้องเจ้าจะถูกเผา คนที่เรียกชื่อเจ้าจะไม่มีวันได้กลับบ้าน"เขากำมือแน่น วงแหวนยับยั้งส่งกระแส

ตอนที่ 20 คนทรยศรุ่งเช้ามาถึงพร้อมหมอกสีขาวซึ่งคลุมทุ่งร้างรอบโรงเก็บข้าว ผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่ตื่นก่อนแสงแรกเพราะไม่มีใครกล้านอนลึก หลังเหตุการณ์ที่ค่ายถูกบุก ทุกคนรู้ว่าหน่วยติดตามอาจตามมาถึงได้ทุกเมื่อ ชาญกับเมธาช่วยกันรวบรวมเสบียงที่เหลือ ส่วนหญิงชรากับคนหนุ่มสาวแบ่งกลุ่มดูแลเด็ก คนเจ็บ และผู้สูงอายุ ธันวานั่งอยู่ใกล้ประตู มองผู้คนเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน เชือกเส้นเล็กที่ข้าวฟ่างผูกไว้กับข้อมือยังคงอยู่ แม้ปมจะหลวมลงจากการเดินทาง เขาไม่ได้แกะออก เสียงในหัวยังคงกระซิบเป็นระยะว่าคนเหล่านี้จะทรยศ แต่หลังจากเห็นผู้ลี้ภัยปกป้องกันเมื่อคืน เขาเริ่มตอบโต้เสียงนั้นได้ดีขึ้น ไม่ใช่เพราะเชื่อมั่นในทุกคน แต่เพราะเข้าใจว่าความกลัวกับความเกลียดไม่ใช่สิ่งเดียวกัน คนบางคนอาจหวาดกลัวเขา และยังเลือกทำสิ่งที่ถูกต้องได้ ชาญเดินเข้ามาหาพร้อมแผนที่กระดาษเก่าซึ่งพับจนขอบขาด เขาคลี่มันลงบนพื้นและชี้เส้นทางไปยังเมืองร้างทางเหนือ"เราต้องออกจากที่นี่ก่อนเที่ยง"ธันวาถาม"จะไปที่ไหน""มีอุโมงค์ส่งน้ำเก่าอยู่ใต้เนินเขา มันเชื่อมไปถึงเขตอุตสาหกรรมร้าง ถ้าผ่านไปได้ พวกเราจะแยกกลุ่มและกระจายตัว"เมธามองแผนที่"ทาง