Home / แฟนตาซี / คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม / ตอนที่ 18 คนที่ช่วยผมต้องตาย

Share

ตอนที่ 18 คนที่ช่วยผมต้องตาย

last update publish date: 2026-07-22 09:07:33

ตอนที่ 18 คนที่ช่วยผมต้องตาย

รถลำเลียงของสถาบันอรุณแล่นฝ่าหมอกหนาไปตามถนนบนภูเขา เสียงเครื่องยนต์สั่นสะเทือนลอดผ่านพื้นเหล็กเข้ามาถึงกระดูก ธันวานั่งอยู่มุมท้ายสุดของห้องโดยสาร ข้อมือทั้งสองถูกสวมด้วยอุปกรณ์ยับยั้งพลังซึ่งปล่อยกระแสไฟอ่อนเป็นระยะ ทุกครั้งที่เส้นสีดำใต้ผิวหนังขยับ วงแหวนโลหะจะตอบสนองด้วยความเจ็บปวดแสบลึกจนกล้ามเนื้อเกร็ง เขาไม่บ่น ไม่ขอให้ใครถอด และไม่แม้แต่จะมองคนอื่นตรง ๆ พิมพ์ชนกนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มาลินีนั่งใกล้ประตูด้านหน้า ส่วนดร.ภาคินกำลังตรวจอาการภราดรซึ่งยังหมดสติจากการเสียเลือด ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอุโมงค์ ไม่มีใครถามว่าทหารที่ธันวาทำร้ายรอดกี่คน และไม่มีใครกล้าพูดถึงเสียงซึ่งยังคงกระซิบอยู่ในหัวของเขา ทว่าความเงียบไม่ได้ทำให้มันเบาลง กลับยิ่งชัดเจนกว่าเดิม

"คนพวกนี้จะตายเพราะเจ้า"

ธันวาหลับตาและกดหน้าผากลงกับผนังเหล็กเย็น เขาพยายามนับจังหวะลมหายใจเหมือนที่มาลินีเคยสอนตอนเด็ก หนึ่ง สอง สาม สี่ แต่เสียงในหัวแทรกอยู่ทุกช่องว่าง

"คนที่ยืนข้างเจ้าจะถูกฆ่า คนที่ปกป้องเจ้าจะถูกเผา คนที่เรียกชื่อเจ้าจะไม่มีวันได้กลับบ้าน"

เขากำมือแน่น วงแหวนยับยั้งส่งกระแสไฟเข้าแขนทันที ความเจ็บปวดแล่นขึ้นถึงหัวไหล่ เงาดำซึ่งกำลังจะซึมออกจากปลายนิ้วถูกบังคับให้หดกลับ พิมพ์ชนกสังเกตเห็นการเคลื่อนไหว เธอลุกจากที่นั่งและเดินเข้ามาใกล้ แต่ธันวาขยับหนีจนแผ่นหลังชิดมุมรถ

"อย่าเข้ามา"

พิมพ์ชนกหยุด

"วงแหวนทำงานแรงเกินไปหรือ"

"ไม่"

"มือของนายมีเลือด"

"ไม่เป็นไร"

"ฉันจะดูแผล"

"บอกว่าอย่าเข้ามา"

น้ำเสียงของเขาดังขึ้นกว่าที่ตั้งใจ ทุกคนในรถหันมามอง มาลินีลุกขึ้นทันที แต่พิมพ์ชนกยกมือห้าม เธอมองธันวาอย่างระมัดระวัง ไม่ได้กลัว เพียงพยายามทำความเข้าใจ

"นายกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้หรือ"

ธันวาไม่ตอบ

"ฉันนั่งห่างได้ แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น นายต้องบอก"

"ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

"เสียงยังพูดอยู่ใช่ไหม"

ธันวาหันหน้าหนี

"มันพูดอะไร"

เขากัดฟัน

"มันบอกว่าทุกคนจะตายเพราะผม"

มาลินีเดินเข้ามาหนึ่งก้าว

"ไม่มีใครคิดแบบนั้น"

ธันวาหันไปมองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"ชายชราตาย คลินิกถูกเผา หมอศิริพรถูกจับ กฤตภาสถูกขัง ภราดรเกือบตาย ทุกคนช่วยผม แล้วทุกคนก็ต้องจ่ายราคา"

มาลินีส่ายหน้า

"คนที่ทำร้ายพวกเขาต่างหากเป็นคนผิด"

"แต่ถ้าผมไม่เข้าไปในชีวิตพวกเขา เรื่องพวกนั้นจะไม่เกิด"

"ลูกไม่ได้เลือกให้ใครตามล่า"

"แต่ผมเลือกเข้าใกล้พวกเขา"

คำตอบนั้นทำให้มาลินีชะงัก ธันวาก้มมองข้อมือของตัวเอง เสียงในหัวหัวเราะเบา ๆ อย่างพอใจ ราวกับมันกำลังรอให้เขาพูดประโยคนี้มานาน รถลำเลียงแล่นต่อไปอีกเกือบชั่วโมงก่อนลดความเร็ว ดร.ภาคินมองจอเส้นทางแล้วบอกว่าฐานสำรองอยู่ห่างออกไปไม่ไกล เป็นสถานีรักษาพยาบาลใต้ดินซึ่งสร้างขึ้นในหุบเขาร้าง มีเจ้าหน้าที่ไม่ถึงยี่สิบคนและไม่มีข้อมูลเชื่อมกับเครือข่ายหลัก เขายืนยันว่าปลอดภัยพอให้ภราดรได้รับการผ่าตัดและให้มาลินีพักรักษาตัว แต่ธันวาไม่ได้รู้สึกโล่งใจ เขารู้แล้วว่าไม่มีสถานที่ใดปลอดภัย หากตัวเขาอยู่ที่นั่น รถเลี้ยวผ่านอุโมงค์หินและหยุดหน้าประตูคอนกรีตขนาดใหญ่ ระบบตรวจสอบใช้เวลาหลายชั้นก่อนเปิดทาง ภายในเป็นฐานขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้เหมืองร้าง เจ้าหน้าที่แพทย์รีบเข็นภราดรออกจากรถ พิมพ์ชนกตามไปช่วยทันที มาลินีถูกพาไปยังห้องพัก ส่วนธันวาถูกจัดให้อยู่ในห้องกักพลังซึ่งผนังเสริมด้วยโลหะพิเศษ ประตูมีช่องกระจกหนาเพียงบานเดียว เตียง โต๊ะ และห้องน้ำถูกยึดติดกับพื้นทุกอย่าง เขาไม่คัดค้าน กลับรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำที่มีผนังแยกตัวเองออกจากคนอื่น

ดร.ภาคินยืนหน้าประตูและปลดวงแหวนยับยั้งออกเพื่อตรวจข้อมือ รอยไหม้เป็นวงลึกอยู่ใต้โลหะ ธันวาดึงมือกลับทันทีเมื่ออุปกรณ์ถูกถอด

"ใส่ไว้เหมือนเดิม"

ดร.ภาคินมองเขา

"ผิวหนังเริ่มไหม้ หากใช้นานกว่านี้เส้นประสาทอาจเสียหาย"

"ดีกว่าผมฆ่าใคร"

"คุณยังไม่ได้ฆ่าคนที่ฐานนี้"

"ยัง"

ดร.ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง

"ความกลัวทำให้คุณระวังตัว แต่มากเกินไปจะทำให้คุณตัดสินตัวเองก่อนสิ่งใดเกิดขึ้น"

ธันวาหัวเราะอย่างไร้อารมณ์

"คุณกำลังพูดเรื่องความกลัวกับคนที่ถูกทั้งโลกเห็นว่าเป็นราชาปีศาจหรือ"

"ผมกำลังพูดกับคนที่ยังไม่กลายเป็นสิ่งนั้น"

"คุณรู้ได้อย่างไรว่าผมยังไม่เป็น"

ดร.ภาคินไม่ได้ตอบ เขาสวมวงแหวนกลับอย่างหลวมกว่าก่อน แล้วออกจากห้อง ประตูปิดลงพร้อมเสียงกลอนหลายชั้น ธันวานั่งบนเตียงและมองเงาของตัวเองในกระจก เส้นสีดำยังลามอยู่ใต้ลำคอ เขาพยายามยกมือแตะ แต่ภาพในกระจกกลับเหมือนขยับช้ากว่าตัวจริงเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาข้างหนึ่งของเงาสะท้อนกลายเป็นสีดำก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปลี่ยน เสียงเดิมดังขึ้นจากด้านหลัง

"ในที่สุดเจ้าก็เข้าใจ"

ธันวาไม่หัน

"เข้าใจอะไร"

"การอยู่ใกล้เจ้า คือคำตัดสินประหาร"

"หุบปาก"

"ไล่พวกมันไปเสีย ก่อนศพต่อไปจะเป็นแม่ของเจ้า"

ธันวาหลับตาและนอนลง เขาไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไร เมื่อสะดุ้งตื่น ไฟในห้องถูกเปลี่ยนเป็นแสงกลางคืน พิมพ์ชนกยืนอยู่หน้ากระจก ถือถาดอาหารในมือ เธอใช้บัตรเปิดช่องส่งของแล้วเลื่อนถาดเข้ามา

"นายยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวาน"

ธันวาไม่ลุก

"เอากลับไป"

"ร่างกายนายต้องใช้พลัง"

"ยิ่งมีแรง พลังยิ่งควบคุมยาก"

"การอดอาหารไม่ได้ช่วย"

"อย่างน้อยผมก็อ่อนแอลง"

พิมพ์ชนกวางมือบนกระจก

"นายกำลังลงโทษตัวเอง"

"ผมกำลังป้องกันคนอื่น"

"ด้วยการปล่อยให้ตัวเองตายหรือ"

ธันวาหันมามองเธอ

"บางทีนั่นอาจเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด"

สีหน้าพิมพ์ชนกเปลี่ยนไป

"อย่าพูดแบบนั้น"

"ถ้าผมตาย คนทั้งโลกก็ไม่ต้องตามล่าอีก"

"นายไม่รู้ว่าพวกมันจะหยุด"

"อย่างน้อยพวกมันก็ไม่มีเหตุผลฆ่าคนที่ช่วยผม"

พิมพ์ชนกกดเสียงให้สงบ

"พวกมันฆ่าคนเพื่อปกปิดความจริง ไม่ใช่เพราะช่วยนายอย่างเดียว"

ธันวานั่งขึ้นช้า ๆ

"ต่างกันตรงไหน ถ้าไม่มีผม ความจริงเหล่านั้นก็ไม่ถูกเปิด"

"งั้นนายจะยอมให้มันชนะด้วยการหายไปหรือ"

"ผมไม่ได้สนว่าใครชนะ ผมสนว่าใครจะตายต่อ"

พิมพ์ชนกมองเขานาน ก่อนตอบ

"คนที่รักนายควรมีสิทธิ์เลือกเองว่าจะอยู่หรือไป"

"ผมจะไม่ให้พวกเขาเลือกตาย"

"นายกำลังตัดสินใจแทนทุกคน"

"ใช่"

พิมพ์ชนกกำมือแน่น

"นี่ไม่ใช่การปกป้อง นี่คือการผลักทุกคนออกเพราะนายกลัวเจ็บอีก"

ธันวานิ่งไป คำพูดนั้นแทงตรงเข้าไปยังสิ่งที่เขาพยายามหลบเลี่ยง เขาไม่ได้กลัวเพียงว่าคนอื่นจะตาย แต่กลัวว่าตัวเองจะต้องยืนมองอีกครั้ง กลัวภาพคนที่ยื่นมือมาหาเขากลายเป็นศพ และกลัวความรู้สึกผิดจะกัดกินจนเสียงในหัวแข็งแรงกว่าเดิม

"กลับไปเถอะ"

"ฉันจะไม่ไป"

"พิมพ์ชนก"

"ฉันไม่ยอมให้นายขังตัวเองอยู่คนเดียว"

ก่อนธันวาจะตอบ เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นทั่วฐาน ไฟกลางคืนเปลี่ยนเป็นสีแดง ประตูทุกบานปิดล็อกอัตโนมัติ พิมพ์ชนกหันไปมองทางเดิน ดร.ภาคินวิ่งผ่านพร้อมเจ้าหน้าที่สองคน เสียงประกาศแจ้งว่าระบบสื่อสารภายในถูกเจาะและมีการสูญเสียสัญญาณจากหน่วยเฝ้าระวังภายนอก ธันวาลุกขึ้นทันที พลังสีดำไหลออกจากข้อมือโดยไม่ต้องเรียก

"พวกมันมาแล้ว"

พิมพ์ชนกถาม

"ใคร"

เสียงระเบิดดังจากด้านบน ผนังฐานสั่นอย่างรุนแรง ฝุ่นร่วงจากเพดาน เสียงปืนตามมาเป็นชุด ฐานสำรองซึ่งควรเป็นความลับถูกพบภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งคืน พิมพ์ชนกพยายามเปิดประตูห้องกัก แต่ระบบปฏิเสธ ดร.ภาคินกลับมาพร้อมรหัสฉุกเฉิน เขาปลดประตูและโยนอุปกรณ์สื่อสารให้ธันวา

"มีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายบุกจากทางเหนือ พวกมันใช้รหัสของสถาบันรุ่นเก่า"

ธันวาออกจากห้อง

"พวกมันต้องการผม"

"อาจต้องการข้อมูลที่คุณถืออยู่ด้วย"

"แม่อยู่ไหน"

"ห้องพักชั้นใน"

ธันวาวิ่งไปตามทางเดิน พิมพ์ชนกตามติด เสียงปืนดังใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมาถึงห้องพยาบาล เขาเห็นมาลินีกำลังช่วยพยาบาลย้ายภราดรซึ่งเพิ่งผ่านการผ่าตัด ร่างของชายคนนั้นยังอ่อนแรง ใบหน้าซีด และมีท่อหลายเส้นติดอยู่ ดร.ภาคินสั่งให้พาเขาไปยังทางหนีฝั่งตะวันตก ทว่าก่อนทุกคนจะเคลื่อนตัว เสียงระเบิดอีกลูกก็ดังขึ้น ประตูทางเดินหลักถูกทำลาย ชายสวมชุดสีเทาหลายคนบุกเข้ามา พวกเขาไม่มีเครื่องหมายรัฐบาล ไม่มีตรากองทัพ และไม่มีสัญลักษณ์ดวงตาสีแดงเหมือนนักล่าค่าหัว สิ่งเดียวบนชุดคือรูปดวงอาทิตย์ครึ่งดวงซึ่งถูกขีดทับด้วยสีดำ ดร.ภาคินเห็นสัญลักษณ์นั้นแล้วหน้าซีด

"หน่วยล้างข้อมูล"

ชายคนหนึ่งยกอาวุธขึ้น

"คำสั่งสูงสุด ทำลายผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด"

ธันวาสร้างกำแพงสีดำทันที กระสุนพุ่งชนเงาจนเกิดประกายไฟ พิมพ์ชนกยิงตอบโต้เพื่อบังคับให้อีกฝ่ายหลบ มาลินีกับพยาบาลพยายามเข็นเตียงภราดรออกไปทางประตูข้าง แต่หน่วยล้างข้อมูลอีกกลุ่มหนึ่งปรากฏจากปลายทางเดิน พวกมันเข้ามาจากสองทิศพร้อมกัน ธันวาปล่อยเงาไปพันอาวุธของคนด้านหน้าและกระชากจนหลุด เขาใช้กำแพงอีกชั้นปกป้องแม่กับภราดร ทว่าจำนวนศัตรูมากขึ้นเรื่อย ๆ อุปกรณ์ยับยั้งพลังบนข้อมือเริ่มปล่อยกระแสไฟรุนแรง เพราะพลังของเขาเพิ่มสูงเกินขีดจำกัด ความเจ็บปวดทำให้การควบคุมสั่นคลอน เสียงในหัวหัวเราะอย่างยินดี

"ฆ่าพวกมัน แล้วทุกคนจะรอด"

ธันวาตะโกน

"ไปทางประตูตะวันตก"

มาลินีมองเขา

"แล้วลูกล่ะ"

"ผมตามไป"

คำตอบเดิมทำให้สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความกลัว แต่พิมพ์ชนกเข้าไปช่วยเข็นเตียงและบอกว่าธันวายังควบคุมได้ ดร.ภาคินกับเจ้าหน้าที่อีกสองคนคุ้มกันด้านหลัง ทุกคนเคลื่อนเข้าสู่ทางเดินหนี ขณะที่ธันวายืนขวางอยู่ด้านหน้า เขาไม่ยอมฆ่า ใช้เพียงเงารัดแขน ขา และอาวุธ แต่ศัตรูที่ล้มลงกลับกดระเบิดติดตัวโดยไม่ลังเล ลูกแรกระเบิดกลางทางเดิน คลื่นแรงกระแทกทำให้กำแพงดำแตก เจ้าหน้าที่สถาบันคนหนึ่งถูกเศษโลหะแทงเข้าหน้าอกและล้มลง ธันวารีบพุ่งไปช่วย แต่ชายคนนั้นเลือดไหลจากปากและหมดลมหายใจในไม่กี่วินาที

"เห็นหรือยัง"

เสียงในหัวกล่าว

"ความเมตตาของเจ้าฆ่าเขา"

ธันวากัดฟันจนเลือดออก เขาหันกลับไปหาศัตรู เงาสีดำเปลี่ยนรูปเป็นหนามแหลมโดยอัตโนมัติ ทุกปลายเล็งไปยังหัวใจของหน่วยล้างข้อมูล พวกมันยกปืนขึ้นอีกครั้ง เสียงในหัวกรีดร้อง

"ฆ่า"

ก่อนธันวาจะปล่อยพลัง เสียงภราดรดังมาจากด้านหลัง

"อย่าให้พวกมันได้สิ่งที่ต้องการ"

ธันวาหันกลับ ภราดรฝืนลุกจากเตียงพยาบาล เขาดึงท่อออกจากแขนและคว้าปืนของเจ้าหน้าที่ที่ตาย มาลินีพยายามห้าม แต่เขาส่ายหน้า

"ทางหนีต้องใช้เวลาเปิด ผมจะช่วยธันวาถ่วง"

ดร.ภาคินตะโกน

"คุณเพิ่งผ่าตัด"

"ผมรู้"

ภราดรเดินเข้ามายืนข้างธันวา ร่างสั่นจากความเจ็บปวด แต่ปืนในมือมั่นคง

"คุณกลับไป"

ธันวาพูด

"ผมเคยพานายหนีออกจากสถาบันครั้งหนึ่ง"

"ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน"

"ทุกครั้งก็ไม่เหมือนกัน"

"คุณจะตาย"

ภราดรยิ้มอ่อน

"คนเราตายได้ทุกวัน อย่างน้อยครั้งนี้ผมเลือกเอง"

คำพูดนั้นทำให้ธันวาโกรธ

"ผมไม่ต้องการให้ใครเลือกตายเพื่อผม"

"ผมไม่ได้ทำเพื่อนายคนเดียว ผมทำเพราะเด็กพวกนั้นที่ผมช่วยไม่ทัน ทำเพื่อมาลินี และทำเพื่อตัวเอง"

เสียงในหัวกระซิบ

"เขาจะตายเพราะเจ้า"

ธันวาส่ายหน้า

"ถอยไป"

ภราดรไม่ถอย เขายิงทำลายอุปกรณ์ระเบิดในมือศัตรูคนหนึ่ง ก่อนผลักธันวาหลบกระสุนที่พุ่งมา กระสุนทะลุไหล่เขา เลือดกระจายเต็มผนัง ธันวาคำรามและปล่อยกำแพงพลังกระแทกศัตรูทั้งแถวล้มลง เขาคว้าตัวภราดรไว้

"พอแล้ว กลับไป"

ภราดรหอบหายใจ

"ทางหนีเปิดหรือยัง"

พิมพ์ชนกตอบจากด้านหลัง

"อีกไม่กี่วินาที"

หน่วยล้างข้อมูลถอยออกจากแนวยิงชั่วคราว ธันวาคิดว่าพวกมันกำลังเตรียมบุกใหม่ แต่เสียงเครื่องจักรเหนือเพดานกลับดังขึ้น แผงโลหะเปิดออก เผยให้เห็นหัวฉีดหลายจุด ดร.ภาคินเห็นแล้วตะโกนเตือน

"ก๊าซทำลายเซลล์"

หน่วยล้างข้อมูลสวมหน้ากากพร้อมกัน ก๊าซสีเทาถูกปล่อยลงมา ภราดรรีบผลักธันวาไปทางประตูหนี

"ไป"

ธันวาสร้างเงาคลุมทุกคน แต่ก๊าซนั้นซึมผ่านพลังบางส่วน มันไม่ทำร้ายธันวาเท่าคนทั่วไปเพราะร่างกายมีแกนพิเศษ ทว่าภราดรเริ่มไอเป็นเลือดทันที พยาบาลซึ่งอยู่ใกล้สุดล้มลงก่อนคนแรก ดร.ภาคินกดหน้ากากฉุกเฉินให้มาลินีและพิมพ์ชนก แต่มีไม่พอสำหรับทุกคน ธันวาฉีกเสื้อคลุมมาปิดปากภราดรและลากเขาไปยังประตูตะวันตก เสียงระบบดังขึ้น ประตูหนีเปิดเพียงครึ่งเดียวเนื่องจากวงจรเสียหาย ทุกคนต้องมุดผ่านทีละคน พิมพ์ชนกพามาลินีออกไปก่อน เจ้าหน้าที่ที่เหลือช่วยกันเคลื่อนเตียง แต่ภราดรผลักมือพวกเขาออก

"พาคนอื่นไป"

ธันวาจับแขนเขา

"ผมจะพาคุณออก"

"ก๊าซเข้าไปมากแล้ว"

"ผมรักษาได้"

"พลังนายรักษาไม่ได้ทุกอย่าง"

"ผมจะลอง"

ธันวาปล่อยเงาสีดำเข้าสู่ร่างภราดร พยายามประคองปอดเหมือนที่เคยช่วยเด็กในคลินิก แต่ทันทีที่พลังสัมผัสเซลล์ภายใน เขารับรู้ว่าก๊าซไม่ได้เพียงทำลายทางเดินหายใจ มันกำลังทำให้เนื้อเยื่อทั้งหมดสลายตัวจากข้างในเร็วเกินไป ธันวาพยายามหยุด ใช้เงาพันรอบหลอดเลือด ปิดการกระจาย และดึงพิษออก แต่ทุกอย่างยิ่งแย่ เลือดไหลจากตาและจมูกของภราดร ร่างสั่นอย่างรุนแรง

"หยุด"

ภราดรกล่าว

"ผมยังช่วยได้"

"หยุดเถอะ"

"ผมบอกว่าช่วยได้"

ภราดรจับข้อมือธันวาแน่น

"นายไม่จำเป็นต้องช่วยทุกคนสำเร็จ ถึงจะยังเป็นคนดี"

ธันวาส่ายหน้า น้ำตาเริ่มไหล

"คุณช่วยผมมาตั้งแต่เด็ก"

"เพราะผมเลือก"

"แล้วผมกำลังทำให้คุณตาย"

"คนที่ฆ่าผมคือพวกมัน"

เสียงในหัวหัวเราะ

"โกหก เขาตายเพราะเจ้า"

ธันวากดพลังเข้าไปมากขึ้น วงแหวนยับยั้งปล่อยกระแสไฟจนเนื้อไหม้ แต่เขาไม่ยอมถอนมือ ภราดรไอเลือดออกมาและมองเขาด้วยแววตาสงบอย่างน่าประหลาด

"จำไว้นะธันวา คนที่ช่วยนายไม่ได้อ่อนแอ เรารู้ว่ากำลังเลือกอะไร"

"ผมไม่อยากให้คุณเลือกแบบนี้"

"ชีวิตไม่ได้ให้ทางเลือกที่ดีเสมอ"

เสียงปืนดังใกล้ขึ้น กำแพงของธันวากำลังถูกทำลาย หน่วยล้างข้อมูลเดินผ่านก๊าซเข้ามา ดร.ภาคินตะโกนให้รีบออก ภราดรใช้แรงสุดท้ายผลักธันวาไปทางประตู ก่อนดึงระเบิดลูกเล็กจากเสื้อของเจ้าหน้าที่ที่ตาย

"ไปหาแม่ของนาย"

ธันวาเบิกตากว้าง

"อย่า"

ภราดรยิ้ม

"ครั้งแรกผมช่วยพานายออกจากห้องทดลอง ครั้งนี้ผมจะพานายออกจากอดีต"

เขากดสวิตช์และยิงปืนใส่ท่อก๊าซเหนือศีรษะ เปลวไฟปะทุขึ้น ธันวาพยายามพุ่งกลับไป แต่พิมพ์ชนกกับดร.ภาคินช่วยกันลากเขาผ่านประตูหนี ระบบปิดอัตโนมัติเริ่มทำงาน ธันวาปล่อยเงาเข้าไปดึงภราดร แต่ชายคนนั้นตัดเงาด้วยใบมีดพลังงานซึ่งเก็บจากศัตรู เขายืนอยู่ท่ามกลางก๊าซและเปลวไฟ หันหลังให้ประตู ก่อนเปิดฉากยิงใส่หน่วยล้างข้อมูลที่กำลังเข้ามา ประตูเหล็กปิดลงต่อหน้าธันวา เสียงระเบิดดังสนั่นจากอีกฝั่ง คลื่นแรงกระแทกทำให้อุโมงค์สั่น ฝุ่นร่วงลงมาเป็นสาย ทุกอย่างเงียบไปหลังเสียงระเบิด มีเพียงสัญญาณชีพบนอุปกรณ์ของดร.ภาคินซึ่งดับลงหนึ่งจุด

ธันวานั่งคุกเข่าอยู่หน้าประตู มือทั้งสองกดลงบนโลหะร้อน เขาไม่พูด ไม่ขยับ และไม่ยอมเชื่อว่าภราดรหายไปแล้ว พิมพ์ชนกยืนอยู่ข้างหลัง มาลินีเดินกลับมาทั้งน้ำตา เธอวางมือบนไหล่ลูก แต่ธันวาสะบัดออกทันที

"อย่าแตะผม"

มาลินีชะงัก

"ธันวา"

"ผมบอกว่าอย่าแตะ"

พลังสีดำพุ่งออกจากร่างกระแทกกำแพงอุโมงค์จนแตกร้าว ทุกคนถอยหลัง ธันวาหันมามองพวกเขา ใบหน้าซีดขาว ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความกลัว

"ภราดรตายแล้ว"

ไม่มีใครตอบ

"เขาตายเพราะช่วยผม"

มาลินีร้องไห้

"เขาเลือกเอง"

"ทุกคนพูดแบบนั้น"

"เพราะมันคือความจริง"

"ไม่ ความจริงคือถ้าไม่มีผม เขาคงไม่ต้องอยู่ตรงนั้น"

พิมพ์ชนกเดินเข้าใกล้

"ธันวา ฟังฉัน"

"ไม่ต้องเข้ามา"

"นายกำลังโทษตัวเองในสิ่งที่องค์กรทำ"

"พวกมันมาที่นี่เพราะผม"

"พวกมันมาฆ่าคนปิดปากทุกคน"

"ทุกคนที่รู้จักผม"

พิมพ์ชนกเงียบไป ธันวาชี้ไปทางประตูที่ปิดสนิท

"ชายชรา หมอศิริพร กฤตภาส ภราดร คนต่อไปจะเป็นใคร แม่หรือ เธอหรือ"

มาลินีส่ายหน้า

"แม่ไม่ไปไหน"

"แม่ต้องไป"

"ไม่"

"แม่ต้องหนีจากผม"

"ลูกคือครอบครัวของแม่"

"ครอบครัวของผมกำลังตายทีละคน"

มาลินีพยายามเข้าไปหาอีกครั้ง แต่ธันวาถอยหลัง

"พอเถอะ"

เสียงของเขาสั่น

"ผมไม่อยากเห็นศพต่อไปเป็นแม่"

"แล้วลูกจะให้แม่ทำอย่างไร ทิ้งลูกไว้คนเดียวหรือ"

"ใช่"

คำตอบนั้นทำให้ทุกคนหยุดนิ่ง ธันวาหายใจแรง พลังรอบตัวสั่นไหวตามอารมณ์ เสียงในหัวกระซิบอย่างพึงพอใจ

"ดีมาก ผลักพวกมันไปเสีย"

พิมพ์ชนกมองเขา

"นายไม่ได้ต้องการอยู่คนเดียว"

"แต่ผมต้องอยู่"

"เพราะกลัวพวกเราตาย หรือเพราะกลัวตัวเองต้องเสียใจ"

ธันวากำหมัด

"ต่างกันตรงไหน"

"ต่างกันตรงที่นายกำลังใช้คำว่าปกป้องเพื่อซ่อนความกลัว"

ธันวาหันไปมองเธอ แววตาแข็งขึ้น

"เธออยากพิสูจน์ใช่ไหมว่าเธอจะไม่ทิ้งผม แล้วถ้าองค์กรจับเธอไปทรมานล่ะ ถ้ามันฆ่าแม่ต่อหน้า ถ้ามันใช้ทุกคนบังคับให้ผมกลายเป็นสิ่งที่พวกมันต้องการล่ะ"

พิมพ์ชนกตอบ

"เราจะหาทางด้วยกัน"

"ภราดรก็คิดแบบนั้น"

"เขาช่วยให้เรารอด"

"แล้วเขาตาย"

คำสุดท้ายดังสะท้อนในอุโมงค์ ธันวาหันหลังให้ทุกคนและเดินไปทางออกด้านเหนือ มาลินีรีบตาม แต่ดร.ภาคินจับแขนเธอไว้ เพราะเห็นเงาดำกำลังรวมตัวรอบตัวธันวา พิมพ์ชนกยังคงเดินตามห่าง ๆ

"นายจะไปไหน"

"ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีพวกเธอ"

"นายไม่มีทางรอดคนเดียว"

"อย่างน้อยคนอื่นจะรอด"

"นายกำลังทำสิ่งที่คนเบื้องหลังต้องการ"

ธันวาหยุด แต่ไม่หันกลับ

"พวกมันต้องการให้นายโดดเดี่ยว ต้องการให้เชื่อว่าความผูกพันคือจุดอ่อน"

"มันเป็นจุดอ่อน"

"ไม่ใช่"

"ถ้ามันไม่ใช่ ภราดรคงไม่ตาย"

พิมพ์ชนกสูดลมหายใจลึก

"ถ้านายไปตอนนี้ การตายของเขาจะไม่ช่วยอะไรเลย"

ธันวาหันกลับมา แววตาเย็นชาจนเธอแทบจำไม่ได้

"อย่าใช้การตายของเขามาผูกผมไว้"

พิมพ์ชนกนิ่ง น้ำตาคลอแต่ไม่ไหล

"แล้วนายจะให้ฉันบอกแม่ของนายว่าอะไร"

"บอกว่าผมตายแล้ว"

มาลินีได้ยินจากด้านหลังและร้องออกมา

"ธันวา"

เขาหลับตาเพียงครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดแล่นผ่านใบหน้า แต่เมื่อเปิดอีกครั้ง แววตากลับปิดสนิทเหมือนประตูที่ไม่มีใครเปิดได้

"ถ้าทุกคนคิดว่าผมตาย พวกมันอาจหยุดตามล่าแม่"

"แม่ไม่ยอม"

"แม่ต้องยอม"

"ลูกไม่มีสิทธิ์ตัดสินแทนแม่"

ธันวาหัวเราะอย่างเจ็บปวด

"ทุกคนพูดว่าตัวเองมีสิทธิ์เลือก แล้วสุดท้ายผมต้องเป็นคนมองพวกเขาตาย"

มาลินีร้องไห้

"งั้นให้แม่เลือกอยู่ข้างลูก"

"ไม่ได้"

"เพราะอะไร"

ธันวาก้มหน้า ก่อนตอบด้วยเสียงเบาจนแทบเป็นกระซิบ

"เพราะคนที่ช่วยผมต้องตาย"

ไม่มีใครพูดต่อได้ ประโยคนั้นไม่ใช่เพียงข้อสรุป แต่เป็นคำสาปที่ธันวาฝังลงในใจตัวเอง เขาหันกลับและเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ พิมพ์ชนกพยายามตามอีกครั้ง แต่เงาสีดำพุ่งขึ้นเป็นกำแพงกั้นทาง มันไม่ได้โจมตี เพียงปิดเส้นทางระหว่างเขากับทุกคน ธันวาเดินต่อไปโดยไม่หันกลับ แม้ได้ยินมาลินีเรียกชื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้เสียงสะอื้นของเธอจะทำให้ทุกก้าวหนักขึ้น และแม้ส่วนหนึ่งของหัวใจจะอยากวิ่งกลับไปกอด เขายังบังคับให้ตัวเองเดิน เพราะเชื่อว่าความเจ็บปวดของการจากลาในวันนี้จะน้อยกว่าการเห็นพวกเขากลายเป็นศพในวันหน้า

เมื่อพ้นอุโมงค์ เขาออกสู่ป่ารกกลางคืน ฝนเริ่มตกหนัก กลบรอยเท้าและกลิ่นเลือด ธันวาถอดอุปกรณ์สื่อสารออก วางอุปกรณ์ข้อมูลบางส่วนไว้ใต้ก้อนหิน แล้วเดินไปทางหน้าผาเพียงลำพัง เสียงในหัวดังชัดกว่าฝน

"ในที่สุดเจ้าก็ทำสิ่งที่ถูกต้อง"

ธันวาตอบโดยไม่รู้ตัว

"ผมไม่ได้ทำเพื่อแก"

"ไม่สำคัญ เจ้าตัดพวกมันออกแล้ว"

"พวกเขาจะปลอดภัย"

"แน่นอน ตราบใดที่เจ้าไม่กลับไป"

ธันวาหยุดเดินชั่วขณะ เสียงนั้นกำลังใช้ความรักของเขาเป็นโซ่ล่าม เหมือนที่คนเบื้องหลังใช้ความกลัวของโลก แต่ตอนนี้เขาไม่มีแรงพอจะต่อต้าน เขามองมือของตัวเอง เห็นเลือดภราดรยังติดอยู่ตามซอกนิ้ว แม้ฝนจะชะล้างไปหลายครั้ง กลิ่นคาวยังคงอยู่ในความทรงจำ เขากำมือและเดินต่อเข้าไปในความมืด

เบื้องหลัง มาลินีนั่งทรุดอยู่หน้ากำแพงเงาซึ่งค่อย ๆ จางหาย พิมพ์ชนกเก็บอุปกรณ์ติดตามขึ้นมา แต่สัญญาณของธันวาถูกตัดทั้งหมด ดร.ภาคินสั่งให้คนที่เหลือเคลื่อนย้ายทันที เพราะหน่วยล้างข้อมูลอาจหาทางผ่านซากฐานมาได้ในไม่ช้า ไม่มีใครมีเวลาตามธันวา และไม่มีใครรู้ว่าเขามุ่งหน้าไปที่ใด พิมพ์ชนกมองเข้าไปในอุโมงค์ว่างเปล่า ก่อนหยิบเครื่องสื่อสารของเขาที่ถูกทิ้งไว้ขึ้นมา บนหน้าจอมีข้อความใหม่จากหมายเลขลึกลับซึ่งส่งเข้ามาก่อนสัญญาณถูกตัดเพียงไม่กี่วินาที

"การทดลองระยะต่อไปสำเร็จ"

ใต้ข้อความมีภาพถ่ายภราดรยืนอยู่หน้าห้องทดลองเมื่อสิบห้าปีก่อน และข้อความอีกบรรทัดหนึ่ง

"ตัดผู้คุ้มกันออกหนึ่งคน ความโดดเดี่ยวของหมายเลขศูนย์เพิ่มขึ้น"

พิมพ์ชนกกำโทรศัพท์แน่นจนหน้าจอร้าว เธอเข้าใจในทันทีว่าการตายของภราดรไม่ใช่เพียงการปิดปาก องค์กรลับจงใจฆ่าคนที่ช่วยธันวาเพื่อสร้างรูปแบบซ้ำ ๆ ทุกครั้งที่เขาได้รับความเมตตา คนคนนั้นต้องพบจุดจบ ทุกครั้งที่ธันวายื่นมือหาใคร โลกจะตัดมือนั้นออก จนวันหนึ่งเขาจะเรียนรู้ที่จะไม่แตะต้องใครอีก และเมื่อไม่มีคนให้รัก ไม่มีคนให้เชื่อใจ และไม่มีคนคอยเรียกชื่อเขา เสียงในหัวก็จะกลายเป็นเสียงเดียวที่เหลืออยู่

ในป่าลึก ธันวาเดินต่อท่ามกลางสายฝน เขาไม่รู้ว่ามีใครกำลังเฝ้ามองผ่านกล้องบนยอดไม้ ไม่รู้ว่าข้อมูลตำแหน่งยังถูกส่งออกจากวงแหวนยับยั้งที่ข้อมือ และไม่รู้ว่าการตีตัวออกห่างทุกคนคือขั้นตอนที่ศัตรูวางไว้ตั้งแต่ต้น เขารู้เพียงว่าคนที่ช่วยเขาต้องตาย และหากต้องการหยุดศพต่อไป เขาต้องไม่ยอมให้ใครช่วยอีก

เขาต้องไม่มีเพื่อน

ไม่มีพวกพ้อง

ไม่มีครอบครัว

และไม่มีแม้แต่คนให้เรียกว่าแม่อยู่ข้างกาย

ธันวาเงยหน้ามองท้องฟ้ามืด เสียงฟ้าร้องดังก้องเหนือยอดเขา เงาสีดำแผ่จากร่างคลุมพื้นป่ารอบตัวเป็นวงกว้าง เสียงในหัวกระซิบอย่างอ่อนโยนราวกับผู้ปลอบโยนคนเดียวที่ยังเหลืออยู่

"ไม่เป็นไร เจ้ายังมีข้า"

ธันวาหลับตา และเป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้บอกให้มันหุบปาก

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผัง

    ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผังแรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของเกาะอรุณรุนแรงขึ้นทันทีหลังเสียงจากอีกมิติถามว่าธันวาจะยังเลือกเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ หลอดไฟทั่วห้องทดลองดับลงพร้อมกัน ก่อนแสงฉุกเฉินสีแดงจะสว่างขึ้นแทน เสียงเตือนดังซ้ำอย่างต่อเนื่อง ประตูทางออกทุกบานเลื่อนปิด ระบบสื่อสารถูกตัดขาด และแคปซูลซึ่งเคยเก็บตัวทดลองรุ่นก่อนเริ่มทำงานขึ้นมาเอง ของเหลวสีดำไหลวนอยู่ภายในทั้งที่หลายแคปซูลว่างเปล่ามานานหลายสิบปี ราวกับพลังจากอีกมิติกำลังพยายามปลุกบางสิ่งซึ่งหลับใหลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ธันวารู้สึกเจ็บแปลบกลางหน้าอก ความร้อนแผ่จากแก่นอนันต์ไปทั่วร่าง เส้นพลังสีดำปรากฏใต้ผิวหนังตั้งแต่ข้อมือจนถึงลำคอ เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือกดพื้นเอาไว้แน่น ขณะที่เสียงนับไม่ถ้วนแทรกเข้ามาในศีรษะ เสียงเหล่านั้นไม่ได้ตะโกนหรือข่มขู่ แต่กระซิบด้วยถ้อยคำซ้ำเดิมอย่างช้า ๆ"เปิดประตู"ธันวากัดฟัน เขาพยายามลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ ความทรงจำบางอย่างในหัวกลับเลือนหาย เขาเห็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยนิมิต เห็นผู้คนจำนวนมากมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถนึกออกได้ว่าภาพนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด เขาพยายามนึกถึงวันที่ได้พ

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตู

    ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตูหลังจากบันทึกของศาสตราจารย์อธิปจบลง ห้องทดลองใต้เกาะอรุณก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไร เพราะสิ่งที่พวกเขาได้รับรู้ไม่ใช่เพียงความลับของโครงการภาชนะเทวะ แต่มันคือความจริงเกี่ยวกับการมีอยู่ของธันวาเองเขาไม่ได้เป็นอาวุธเขาไม่ได้เป็นสิ่งทดลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายแต่เขาคือผลลัพธ์ของความพยายามครั้งสุดท้ายของมนุษย์ในการสร้างสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับพลังจากอีกมิติพลังที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับได้พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงและพลังที่กำลังทำให้รอยแยกบนท้องฟ้าเปิดออกมากขึ้นทุกขณะ

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิป

    ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิปภายในห้องลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบปกคลุมทุกสิ่งหลังจากประตูภาชนะเปิดออก ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าหนักเกินกว่าจะยอมรับได้ ภายในห้องขนาดมหึมานั้นเต็มไปด้วยแคปซูลทดลองจำนวนมาก บางแคปซูลว่างเปล่า บางแคปซูลมีร่องรอยความเสียหาย และบางแคปซูลยังคงมีสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์หลับใหลอยู่ภายในธันวายืนอยู่ตรงกลางห้อง มองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่ได้รับพลังพิเศษจากการทดลอง แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความจริงอาจลึกกว่านั้นเขาไม่ได้ถูกมอบพลังเขาถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับมันคำว่า ภาชนะ ที่สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติเรียกเขา ไม่ใช่คำดูถูก

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 119 ประตูภาชนะ

    ตอนที่ 119 ประตูภาชนะภายในส่วนลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงเตือนภัยที่ดังขึ้นทั่วทั้งฐาน หลังจากระบบของสถาบันอรุณตรวจพบการมาถึงของธันวา ประตูและทางเดินจำนวนมากที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีเริ่มเปิดออกทีละส่วน ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันคนภายนอกเข้ามา แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอวันที่ใครบางคนจะกลับมาและคนคนนั้นคือธันวาทีมของเขาเดินลึกเข้าไปในฐานใต้ดินของเกาะอรุณ ภายในเต็มไปด้วยห้องทดลองเก่า เครื่องจักรที่ไม่มีใครเคยเห็น และข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกเก็บไว้โดยไม่มีใครบนโลกเคยรับรู้ ที่นี่ไม่เหมือนสถานที่วิจัยทั่วไป มันเหมือนวิหารที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาบางสิ่งบางสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรสร้างขึ้นผนังหลายแห่งมีสัญลักษณ์เดียวกันปรากฏอยู่สัญลักษณ์ของภาชนะพิมพ์ชนกเดินผ่านทางเดินพร้อมตรวจสอบพลังงานรอบตัว เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่เหมือนกับแก่นอนันต์ของธันวา แต่ในสถานที่แห่งนี้ ความเข้มข้นของมันสูงกว่าหลายเท่า"ที่นี่มีพลังของแก่นอนันต์อยู่ทุกที่"เธอพูดธันวาหยุดเดิน"หมายความว่าอะไร"พิมพ์ชนกมองไปยังผนังที่เต็มไปด้วยวงจรพลังงาน"หมายความว่า

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 118 เกาะอรุณ

    ตอนที่ 118 เกาะอรุณหลังจากข้อมูลจากรอยแยกเปิดเผยความจริงที่น่าตกใจว่า พลังในแก่นอนันต์ของธันวาเป็นพลังเดียวกับสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติ ทุกฝ่ายทั่วโลกต่างเริ่มเข้าใจว่า สงครามครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อป้องกันโลกจากศัตรูภายนอก แต่มันเกี่ยวข้องกับความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายสิบปี ความลับที่อาจเปลี่ยนความเข้าใจทั้งหมดเกี่ยวกับการกำเนิดของธันวา และเหตุผลที่เขาถูกสร้างขึ้นมาจุดหมายต่อไปของทีมธันวาคือ เกาะอรุณสถานที่ที่เป็นหัวใจของสถาบันอรุณสถานที่ที่เก็บข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโครงการภาชนะเทวะและอาจเป็นสถานที่เดียวที่สามารถตอบคำถามว่า ธันวาคืออะไรเรือขนาดใหญ่แล่นผ่านมหาสมุทรที่เต็มไปด

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคต

    ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคตหลังจากรอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัว โลกทั้งใบเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน มนุษย์ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับสงครามระหว่างประเทศ ไม่ได้ต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษ หรือความขัดแย้งภายในอีกต่อไป แต่กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติที่กำลังพยายามเข้าสู่โลก และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่ได้มองโลกเป็นเป้าหมายแรก มันกำลังมองหาบางสิ่งที่อยู่ภายในตัวธันวาภายในห้องวิจัยของเมืองไร้ธง พิมพ์ชนกกำลังทำงานโดยแทบไม่ได้พักตั้งแต่วันที่รอยแยกปรากฏขึ้น เธอใช้พลังของตัวเองเชื่อมต่อกับข้อมูลจากสนามพลังงานที่อยู่รอบรอยแยก พยายามวิเคราะห์ว่าพลังที่กำลังไหลเข้ามาจากอีกมิติคืออะไร และเหตุใดมันจึงตอบสนองกับแก่นอนันต์ของธันวาบนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล เส้นพลังงานหลายรูปแบบกำลังถูกเปรียบเทียบกันอย่างต่อเนื่อง แต่ยิ่งวิเคราะห์มากขึ้น สีหน้าของพิมพ์ชนกก็ยิ่งเปลี่ยนไปเธอไม่ได้พบคำตอบที่ทำให้ทุกคนสบายใจเธอพบความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมธันวาเดินเข้ามาในห้อง เขายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดขอ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status