Beranda / แฟนตาซี / คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม / ตอนที่ 28 เสียงในแก่นอนันต์

Share

ตอนที่ 28 เสียงในแก่นอนันต์

last update Tanggal publikasi: 2026-07-26 07:19:09

ตอนที่ 28 เสียงในแก่นอนันต์

เส้นทางขึ้นสู่เขตภูเขาแคบลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่อาจเรียกว่าทางเดินได้ ต้นสนสูงเบียดกันแน่นจนแสงอาทิตย์ลอดลงมาเพียงริ้วบาง หมอกสีขาวเกาะตามพื้นและกิ่งไม้ ความชื้นซึมเข้าเสื้อผ้าจนทุกคนหนาวสั่น แม้จะเดินต่อเนื่องมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม กฤตภาสนำขบวนโดยอาศัยความทรงจำจากภารกิจเก่า เขายังเดินไม่มั่นคงเพราะบาดแผลบริเวณสีข้าง แต่ไม่ยอมลดความเร็ว เมธาเดินตามพร้อมอุปกรณ์ตรวจสัญญาณ พิมพ์ชนกอยู่ตรงกลาง ส่วนธันวาปิดท้าย คอยใช้เงากลบรอยเท้าและปิดกิ่งไม้ที่ถูกหักจากการเคลื่อนผ่าน ทุกอย่างเป็นไปตามแผนจนกระทั่งเสียงในหัวของธันวาดังขึ้นอีกครั้ง

"พวกมันกำลังตามมา"

ธันวาหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว เขาหันกลับไปมองป่าด้านหลัง หมอกหนาจนเห็นได้เพียงเงาต้นไม้ ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ และไม่มีสัญญาณของผู้ไล่ล่า แต่ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านต้นคอ ราวกับมีสายตาจำนวนมากจ้องมาจากความมืด

พิมพ์ชนกหันมาถาม

"เป็นอะไร"

ธันวาตอบ

"ผมได้ยินอะไรบางอย่าง"

กฤตภาสหยุดขบวนทันที มือขยับไปแตะปืน

"เสียงจากทิศไหน"

ธันวามองไปรอบตัว

"ไม่ได้มาจากป่า"

เมธาถาม

"จากเครื่องสื่อสารหรือ"

"จากในหัว"

คำตอบนั้นทำให้ทุกคนเงียบ กฤตภาสหันกลับมาเต็มตัว สีหน้าของเขาเคร่งขึ้น ส่วนพิมพ์ชนกมองธันวานานกว่าปกติ ราวกับพยายามตรวจสอบสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังดวงตา

เสียงนั้นหัวเราะเบา ๆ

"บอกพวกมันสิ บอกว่าข้าอยู่กับเจ้ามาตลอด"

ธันวากำมือแน่น เงาใต้เท้าสั่นไหว

"เงียบ"

พิมพ์ชนกถามทันที

"นายพูดกับใคร"

ธันวารู้ตัวว่าพูดออกเสียง เขาหลบสายตา

"ไม่มีอะไร"

กฤตภาสกล่าว

"อย่าโกหก"

"มันเป็นเพียงเสียงเดิม"

"เสียงเดิมที่นายได้ยินตอนใช้พลังหรือ"

ธันวาพยักหน้า

"แต่ครั้งนี้ผมยังไม่ได้ใช้พลัง"

กฤตภาสเดินเข้ามาใกล้

"มันพูดว่าอะไร"

ธันวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ

"มันบอกว่ามีคนตามมา"

เมธารีบตรวจอุปกรณ์ในมือ สัญญาณทุกอย่างยังว่างเปล่า ไม่มีคลื่นวิทยุ ไม่มีโดรน และไม่มีเครื่องตรวจจับความร้อนในระยะใกล้

เมธาพูด

"ผมไม่พบอะไร"

เสียงในหัวกระซิบ

"เพราะเครื่องมือของมันโง่เขลา"

ธันวาหันกลับไปมองด้านหลังอีกครั้ง ความรู้สึกว่ากำลังถูกติดตามยังไม่หาย เขาหลับตาและพยายามสัมผัสเงารอบบริเวณ พลังแผ่ออกไปตามพื้นอย่างช้า ๆ ผ่านรากไม้ ก้อนหิน และพุ่มไม้ มันเคลื่อนลึกเข้าไปในหมอกจนสัมผัสเงาของบางสิ่งซึ่งไม่ควรอยู่ตรงนั้น

มีคนอยู่จริง

อย่างน้อยหกคน

พวกเขากำลังแยกกันเคลื่อนที่เข้าหาขบวนอย่างเงียบเชียบ

ธันวาลืมตาทันที

"มีคนตามมา"

กฤตภาสถาม

"กี่คน"

"หก หรืออาจมากกว่า พวกมันอยู่ห่างออกไปประมาณสองร้อยเมตร"

เมธามองอุปกรณ์

"เป็นไปไม่ได้ ผมยังไม่เห็นสัญญาณ"

กฤตภาสกล่าว

"ถ้าเป็นหน่วยพิเศษ พวกมันจะปิดระบบทุกอย่าง"

เขาชี้ไปทางลาดด้านขวา

"เราต้องเปลี่ยนเส้นทาง เดี๋ยวนี้"

ทั้งสี่เร่งฝีเท้าขึ้นสันเขา ธันวาคอยตรวจเงาด้านหลัง เขาสัมผัสได้ว่าผู้ไล่ล่าเปลี่ยนทิศทางตามมาอย่างแม่นยำ ไม่ว่ากฤตภาสจะหักหลบไปทางใด พวกนั้นก็ยังไม่หลุดร่องรอย ราวกับรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะไปไหน

เสียงในหัวดังขึ้น

"ฆ่าพวกมัน"

ธันวากัดฟัน

"ไม่"

พิมพ์ชนกหันมามอง

"นายได้ยินอีกแล้วหรือ"

"ใช่"

"มันพูดอะไร"

ธันวาไม่ตอบ

เสียงนั้นกระซิบชัดเจนกว่าเดิม

"ปล่อยให้ข้าฆ่าพวกมัน"

เงาใต้เท้าธันวาพุ่งออกไปโดยที่เขาไม่ได้สั่ง มันเลื้อยตามพื้นเข้าไปในป่าด้านหลังอย่างรวดเร็ว กิ่งไม้หลายต้นหักพร้อมกัน เสียงร้องตกใจดังแว่วมาจากหมอก ธันวารีบดึงพลังกลับ แต่เงากลับขัดขืน มันรัดบางสิ่งไว้และพยายามลากเข้าหา

กฤตภาสหันกลับ

"ธันวา หยุดพลัง"

"ผมกำลังพยายาม"

"อย่าพยายาม สั่งมัน"

ธันวากำหมัดและตะโกน

"กลับมา"

เงาหยุดชั่วครู่ ก่อนสั่นอย่างรุนแรงเหมือนสัตว์ป่าซึ่งไม่ยอมเชื่อง จากนั้นจึงถอยกลับมาทีละน้อย เมื่อมันหายลงใต้เท้า เสียงไอและเสียงกิ่งไม้สั่นดังมาจากป่าด้านหลัง หนึ่งในผู้ไล่ล่ายังมีชีวิต แต่คงได้รับบาดเจ็บ

พิมพ์ชนกมองธันวา สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป ความกังวลซึ่งมีอยู่ก่อนหน้ากลายเป็นความหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด

"นายไม่ได้ตั้งใจใช่ไหม"

ธันวาตอบทันที

"ไม่ได้ตั้งใจ"

"แต่มันตอบสนองเอง"

"ใช่"

"เพราะเสียงนั้นหรือ"

ธันวาหันมองเธอ

"ผมไม่รู้"

เสียงปืนดังขึ้นจากด้านหลัง กระสุนเจาะลำต้นไม้ข้างศีรษะเมธา ทุกคนรีบหมอบ กฤตภาสยิงตอบโต้สองนัดเพื่อกดศัตรู

"ลงทางลาด"

เขาตะโกน

พวกเขาวิ่งลงตามพื้นชัน ก้อนหินกลิ้งตามหลัง เสียงปืนดังต่อเนื่อง กระสุนพุ่งผ่านกิ่งไม้และพื้นดิน หน่วยไล่ล่ากระจายตัวปิดทางอย่างมีระเบียบ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่นักล่าค่าหัวทั่วไป แต่เป็นทหารซึ่งผ่านการฝึกมาอย่างดี กฤตภาสมองรูปแบบการยิงเพียงไม่กี่วินาทีก็รู้

"หน่วยติดตามพิเศษ"

เมธาถามขณะวิ่ง

"ของศูนย์ไล่ล่าระดับโลกหรือ"

"น่าจะใช่"

เสียงประกาศจากด้านหลังดังผ่านเครื่องขยายเสียง

"ธันวา วัฒนเมธา จงหยุดและยอมจำนน ผู้ร่วมหลบหนีทั้งหมดจะได้รับการลดโทษหากส่งตัวเป้าหมาย"

ธันวาหันกลับไปมอง พลังใต้ผิวเริ่มร้อนขึ้น

เสียงนั้นพูด

"พวกมันจะฆ่าเจ้า"

"ผมรู้"

"พวกมันจะฆ่าคนข้างเจ้า"

"เงียบ"

"ปล่อยให้ข้าฆ่าพวกมัน"

กระสุนอีกนัดพุ่งเฉียดแขนพิมพ์ชนก เลือดกระเด็นทันที เธอเสียหลักล้ม ธันวาพุ่งเข้าไปรับไว้ก่อนศีรษะกระแทกก้อนหิน เมื่อเห็นเลือดบนแขนเธอ ความโกรธในใจระเบิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

เงาทั่วป่าหยุดนิ่ง

จากนั้นทุกเงาก็หันไปทางผู้ไล่ล่า

ต้นไม้ส่งเสียงลั่น รากไม้ทะลุพื้น เงาสีดำจำนวนมากรวมตัวเป็นแขนขนาดใหญ่หลายสิบเส้น พวกมันพุ่งย้อนขึ้นทางลาดด้วยความเร็วรุนแรง เสียงทหารตะโกนเตือนดังขึ้น ตามด้วยเสียงปืนจำนวนมาก แต่กระสุนไม่อาจหยุดเงาได้ ร่างสองร่างถูกยกขึ้นจากพื้นและกระแทกกับต้นไม้ อีกคนถูกลากไปตามโคลน อาวุธหลุดกระจัดกระจาย

พิมพ์ชนกจับแขนธันวา

"หยุด"

ธันวาไม่ได้ยินเธออย่างแท้จริง ภาพในสายตาเริ่มถูกย้อมด้วยสีดำ เสียงหัวใจของทุกคนรอบตัวดังชัดเจนจนเหมือนอยู่ใกล้หู เขารับรู้ตำแหน่งของศัตรูทุกคนผ่านเงา รับรู้ความกลัว การหายใจ และการสั่นของกล้ามเนื้อ เพียงคิดครั้งเดียว เขาก็สามารถบีบคอพวกเขาทั้งหมดให้แตกได้

เสียงนั้นหัวเราะด้วยความพอใจ

"เห็นหรือยัง นี่ต่างหากคือวิธีใช้พลัง"

ธันวายกมือขึ้น เงารัดคอทหารคนหนึ่งแน่นขึ้น ชายคนนั้นดิ้นอย่างทรมาน

กฤตภาสตะโกน

"ธันวา มองฉัน"

ธันวาไม่ตอบ

"ปล่อยพวกเขา"

เสียงในหัวคำราม

"อย่าฟังมัน"

กฤตภาสเดินออกจากที่กำบัง แม้กระสุนยังดังอยู่

"ถ้านายฆ่าพวกนี้ตอนกำลังเสียการควบคุม นายจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเลือกเมื่อไร"

ธันวาหันมองเขา ดวงตาดำสนิท

"พวกมันยิงพิมพ์ชนก"

"ฉันรู้"

"พวกมันตามล่าเรา"

"ฉันรู้"

"ถ้าปล่อยไป พวกมันจะตามมาอีก"

"อาจจริง"

"งั้นทำไมต้องปล่อย"

กฤตภาสตอบ

"เพราะตอนนี้ไม่ใช่นายที่กำลังตัดสินใจ"

คำพูดนั้นแทงผ่านความโกรธ ธันวารู้สึกได้ถึงบางสิ่งซึ่งกำลังยิ้มอยู่หลังความคิดของตัวเอง เสียงนั้นไม่ใช่เพียงแรงกระตุ้นอีกต่อไป มันกำลังใช้ความโกรธของเขาเปิดทางออกมา และพลังทั้งหมดกำลังตอบสนองต่อมันมากกว่าตอบสนองต่อเจ้าของร่าง

พิมพ์ชนกพูดด้วยเสียงสั่น

"ธันวา ปล่อยฉันก่อน"

เขาก้มมองและพบว่ามือของตนกำแขนเธอแน่นเกินไป เงาดำเลื้อยขึ้นมาถึงข้อมือพิมพ์ชนกโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามไม่แสดงความเจ็บ แต่แววตากลัวชัดเจน

ธันวารีบปล่อยมือ

"ขอโทษ"

ทันทีที่สมาธิคลาย เงาบางส่วนอ่อนแรง ทหารคนหนึ่งพยายามยกปืนขึ้น เสียงในหัวตะโกน

"ฆ่ามัน"

เงาพุ่งเข้าใส่ก่อนกระสุนลั่น มันทะลุแผ่นเกราะและหยุดอยู่ตรงหน้าอก เพียงอีกนิดเดียวก็จะเจาะหัวใจ ธันวาสั่นทั้งร่าง

พิมพ์ชนกกล่าว

"ถ้านายยังเป็นนาย หยุดมัน"

ธันวาหลับตา ภายในความมืด เขาเห็นสิ่งหนึ่งซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ภาพนิมิตหรือความทรงจำ แต่เป็นสถานที่คล้ายทะเลไร้ขอบเขต พื้นผิวสีดำสะท้อนท้องฟ้าซึ่งไม่มีดาว ตรงกลางมีวัตถุทรงกลมขนาดมหึมาลอยอยู่ มันเต้นเป็นจังหวะเหมือนหัวใจ และทุกครั้งที่เต้น คลื่นพลังจะไหลเข้าสู่ร่างเขา

เสียงปริศนาดังมาจากภายในวัตถุนั้น

"เจ้าจะต้านไปเพื่ออะไร"

ธันวาถาม

"แกเป็นใคร"

"ข้าคือสิ่งที่อยู่ในแก่นของเจ้า"

"ผมไม่มีแก่น"

"มนุษย์เรียกมันหลายชื่อ สถาบันเรียกมันว่าแก่นอนันต์"

คำว่าแก่นอนันต์ทำให้ภาพบางอย่างวาบเข้ามา ห้องทดลองสีขาว เด็กจำนวนมากนอนเรียงอยู่ในหลอดแก้ว นักวิจัยกำลังพูดถึงความเข้ากันได้ของภาชนะ หมายเลขศูนย์ และสิ่งที่ไม่ควรถูกปลุก ธันวาเห็นเพียงชั่วครู่ก่อนภาพหาย

"แก่นอนันต์คืออะไร"

"ประตู"

"ประตูอรุณหรือ"

"ประตูอรุณเป็นเพียงเงาของมัน"

วัตถุสีดำเต้นแรงขึ้น คลื่นพลังซัดผ่านร่างธันวา

"ปล่อยข้าออกไป แล้วจะไม่มีผู้ใดแตะต้องคนของเจ้าได้"

ธันวานึกถึงมาลี หากมีพลังมากกว่านี้ เขาอาจช่วยแม่ได้ อาจทำลายศูนย์ไล่ล่าระดับโลก และอาจบังคับให้สถาบันอรุณยอมเปิดเผยทุกอย่าง ความคิดนั้นหวานเกินไปจนเกือบเชื่อ

แต่แล้วภาพพิมพ์ชนกซึ่งมองเขาด้วยความกลัวก็ปรากฏขึ้น

ธันวาถาม

"ถ้าปล่อยแกออกมา ผมจะเหลืออะไร"

เสียงนั้นเงียบไปชั่วครู่

"เจ้าจะไม่ต้องอ่อนแออีก"

"ผมถามว่าจะเหลืออะไร"

ไม่มีคำตอบ

ธันวาลืมตา โลกภายนอกกลับมา เงายังคงรัดทหารทั้งหกไว้ กฤตภาสยืนตรงหน้า พิมพ์ชนกกุมแขนที่มีเลือดไหล เมธากำลังเล็งปืนคุมศัตรู

ธันวาพูดช้า ๆ

"กลับมา"

เงาไม่ตอบสนอง

เขาสูดหายใจลึกและนึกถึงสิ่งที่ต้องการปกป้อง ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความกลัว และไม่ใช่ความปรารถนาจะฆ่า เขานึกถึงแม่ที่บอกให้ช่วยเด็ก นึกถึงคนบนรถบัส นึกถึงกฤตภาสซึ่งยอมรับความผิด และนึกถึงพิมพ์ชนกซึ่งยังยืนอยู่ แม้กำลังกลัวเขา

"กลับมาเดี๋ยวนี้"

คราวนี้เงาสั่นอย่างรุนแรง ก่อนคลายออกจากคอทหารทีละคน ร่างทั้งหมดตกลงบนพื้น บางคนหมดสติ บางคนไอและพยายามคลานหนี ธันวาดึงพลังกลับจนหมด ความมืดในดวงตาค่อย ๆ จาง เขาทรุดลงคุกเข่า หายใจหนักเหมือนเพิ่งจมน้ำขึ้นมา

กฤตภาสเข้าไปปลดอาวุธทหารที่เหลือ เมธารวบรวมเครื่องสื่อสารและแผนที่จากพวกเขา พิมพ์ชนกยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้เข้ามาหาธันวาเหมือนทุกครั้ง

ธันวามองเธอ

"แผลเป็นยังไง"

พิมพ์ชนกตอบ

"กระสุนเฉียด"

"ขอดู"

เธอถอยหลังโดยไม่รู้ตัวเพียงก้าวเดียว แต่ก้าวนั้นทำให้ธันวาหยุดทันที

พิมพ์ชนกเองก็ดูตกใจกับปฏิกิริยาของตัวเอง เธอพยายามพูด

"ฉันไม่ได้"

ธันวาตอบเบา

"ไม่เป็นไร"

"ธันวา"

"คุณกลัวผม"

เธอเงียบ

ความเงียบนั้นชัดกว่าคำตอบใด

ธันวาหันไปมองทหารที่หมดสติ เขาเกือบฆ่าพวกนั้นทั้งหมด และถ้าพิมพ์ชนกไม่เรียกสติ เขาอาจลงมือไปแล้ว ความจริงนี้ทำให้ลมหายใจหนักขึ้นอีกครั้ง เสียงในแก่นอนันต์ยังไม่หาย มันเพียงถอยกลับไปอยู่ในความมืด รออารมณ์ครั้งต่อไป

กฤตภาสเดินเข้ามา

"เราต้องออกจากพื้นที่ก่อนกำลังเสริมมา"

เมธาชูอุปกรณ์ของศัตรู

"พวกมันส่งพิกัดไปแล้ว อีกไม่เกินยี่สิบนาทีจะมีหน่วยเพิ่ม"

ธันวาฝืนลุก

"ไปกันเถอะ"

พิมพ์ชนกถาม

"แล้วคนพวกนี้"

กฤตภาสตอบ

"มัดไว้และทิ้งสัญญาณฉุกเฉินให้หน่วยของพวกมันตามเจอ พวกเขาไม่ตาย"

เสียงในหัวกระซิบ

"เพราะเจ้าอ่อนแอ"

ธันวาไม่ตอบ

พวกเขาเคลื่อนออกจากพื้นที่อย่างรวดเร็ว กฤตภาสเปลี่ยนเส้นทางไปตามร่องน้ำเพื่อกลบรอย เมธาเดินนำช่วงหนึ่งเพื่อตรวจสัญญาณ พิมพ์ชนกอยู่ห่างจากธันวาหลายก้าว ระยะห่างนั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และยิ่งเดิน ธันวายิ่งรู้สึกได้ชัด

เมื่อผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง พวกเขาหยุดพักในถ้ำตื้นข้างหน้าผา เมธาทำแผลให้พิมพ์ชนก กฤตภาสตรวจข้อมูลจากอุปกรณ์ของหน่วยไล่ล่า ส่วนธันวานั่งอยู่ใกล้ปากถ้ำคนเดียว เขาไม่กล้าหลับตา เพราะกลัวว่าจะกลับไปเห็นแก่นอนันต์อีก

พิมพ์ชนกเดินเข้ามาหลังทำแผลเสร็จ แต่ยังหยุดห่างจากเขาหลายช่วงแขน

"ฉันขอโทษ"

ธันวาถาม

"เรื่องอะไร"

"ที่ถอยหนี"

"คุณไม่ต้องขอโทษ"

"ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ"

"แต่ผมเกือบฆ่าคน"

"พวกเขากำลังยิงเรา"

"นั่นไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับการเสียการควบคุม"

พิมพ์ชนกนั่งลงตรงข้าม

"เสียงนั้นคืออะไร"

ธันวามองมือของตัวเอง

"มันบอกว่าชื่อแก่นอนันต์"

สีหน้าของพิมพ์ชนกเปลี่ยนทันที

"นายแน่ใจหรือ"

"คุณเคยได้ยินชื่อนี้"

เธอลังเล

"ตอนถูกจับอยู่ในห้องพยากรณ์ ฉันได้ยินนักวิจัยพูดถึงมัน พวกเขาบอกว่าหมายเลขศูนย์เป็นภาชนะเพียงคนเดียวที่เชื่อมต่อกับแก่นอนันต์โดยไม่ตายในทันที"

ธันวาถาม

"มันคือสิ่งมีชีวิตหรือพลัง"

"ไม่รู้"

"มันอยู่ในตัวผมมานานแค่ไหน"

"อาจตั้งแต่ก่อนนายจำความได้"

ธันวาหันมองเธอ

"คุณเห็นอนาคตของมันไหม"

พิมพ์ชนกก้มตา

"เห็นบางส่วน"

"เห็นอะไร"

เธอนิ่งอยู่นาน ก่อนตอบ

"ฉันเห็นนายยืนอยู่กลางเมือง และมีเสียงของคนอื่นพูดผ่านปากนาย"

ธันวารู้สึกเย็นทั่วร่าง

"แล้วคุณเห็นผมกลับมาได้ไหม"

"บางเส้นเวลาได้"

"บางเส้นหมายความว่าส่วนใหญ่ไม่ได้"

พิมพ์ชนกไม่ตอบ

ธันวาหัวเราะเบา ๆ อย่างเจ็บปวด

"คุณควรกลัวผม"

"ฉันไม่ได้อยากกลัว"

"แต่คุณกลัว"

พิมพ์ชนกกำผ้าพันแผลบนแขน

"ตอนที่เงารัดพวกเขา ฉันไม่รู้ว่านายยังได้ยินฉันหรือเปล่า ดวงตานายไม่เหมือนเดิม และมีช่วงหนึ่งที่ฉันเห็นอนาคตทุกเส้นจบตรงนั้น"

"จบยังไง"

น้ำเสียงเธอสั่น

"นายฆ่าทุกคน รวมถึงพวกเรา"

คำตอบนั้นทำให้ถ้ำเงียบสนิท ธันวาก้มหน้า เขาไม่รู้จะพูดอะไรเพื่อปลอบ เพราะตนเองก็ไม่แน่ใจว่าครั้งต่อไปจะหยุดได้หรือไม่

พิมพ์ชนกพูดต่อ

"แต่มีหนึ่งเส้นที่นายหยุด"

"เพราะอะไร"

"เพราะนายเลือกฟังเสียงของพวกเราแทนเสียงนั้น"

ธันวามองเธอ

"แล้วครั้งหน้าล่ะ"

"ฉันไม่รู้"

"ถ้าผมหยุดไม่ได้"

พิมพ์ชนกสูดหายใจลึก

"เราจะหาวิธี"

"ถ้าหาไม่ทัน"

เธอเงียบอีกครั้ง

ธันวาพูด

"ถ้าผมกลายเป็นสิ่งนั้น คุณต้องหยุดผม"

พิมพ์ชนกส่ายหน้า

"อย่าพูดเหมือนทุกอย่างถูกกำหนดแล้ว"

"ผมไม่ได้ยอมแพ้ ผมกำลังวางแผน"

"การขอให้ฉันฆ่านายไม่ใช่แผน"

"ผมไม่ได้บอกให้ฆ่า"

"แล้วจะให้หยุดยังไง"

ธันวาตอบไม่ได้

กฤตภาสซึ่งฟังอยู่จากอีกด้านของถ้ำกล่าวขึ้น

"เราจะไม่เริ่มจากคิดว่าจะฆ่าเขาอย่างไร"

ทุกคนหันไปหา

กฤตภาสวางอุปกรณ์ลง

"เราจะเริ่มจากหาว่าแก่นอนันต์คืออะไร ทำไมมันตอบสนองต่ออารมณ์ และสถาบันใช้วิธีควบคุมมันอย่างไร"

เมธาพูด

"ข้อมูลในฐานใต้ภูเขาอาจมีคำตอบ"

กฤตภาสพยักหน้า

"และตั้งแต่นี้ ธันวาห้ามใช้พลังโดยไม่มีคนคอยสังเกต"

ธันวาถาม

"ถ้าเกิดการต่อสู้ล่ะ"

"ใช้เท่าที่จำเป็น และต้องมีคำสัญญาณหยุด"

พิมพ์ชนกถาม

"คำว่าอะไร"

กฤตภาสมองธันวา

"ต้องเป็นคำที่ดึงเขากลับมาหาตัวเองได้"

ธันวานึกถึงแม่และประโยคซึ่งช่วยเขามาหลายครั้ง

"มองแม่"

กฤตภาสส่ายหน้า

"มาลีไม่ได้อยู่ที่นี่ คำสัญญาณควรผูกกับสิ่งที่ยังอยู่ตรงหน้า"

พิมพ์ชนกพูดเบา ๆ

"เด็กบนรถบัส"

ธันวาเงยหน้ามองเธอ

เธอกล่าวต่อ

"เพราะเด็กเหล่านั้นรอด นั่นเป็นหลักฐานว่านายเปลี่ยนอนาคตได้ และนายเลือกช่วยคนทั้งที่ต้องเสียแม่ไป"

กฤตภาสพยักหน้า

"ใช้คำว่า รถบัส"

เมธาถาม

"แค่นั้นหรือ"

"แค่นั้น จำง่ายและไม่มีใครภายนอกรู้ความหมาย"

ธันวาพูด

"ถ้าผมไม่ตอบสนอง"

กฤตภาสตอบ

"เราจะมีขั้นต่อไป"

"คืออะไร"

"ไว้คิดเมื่อรู้ข้อมูลมากกว่านี้"

ธันวารู้ว่ากฤตภาสจงใจไม่ตอบ แต่ไม่กดดัน ทุกคนกำลังพยายามเชื่อว่าเขายังควบคุมได้ แม้ความกลัวเริ่มก่อตัวในทีมแล้ว

พวกเขาพักไม่นานก่อนออกเดินต่อ ช่วงบ่าย หมอกเริ่มจางจนเห็นแนวภูเขาสีดำอยู่ไกลออกไป เมธาค้นข้อมูลจากอุปกรณ์ของหน่วยไล่ล่าและพบสิ่งสำคัญ ศัตรูไม่ได้ตามรอยจากรถหรือสัญญาณ แต่ใช้ข้อมูลเส้นทางเก่าของหน่วยรหัสเก้า พวกเขาคาดการณ์ว่ากฤตภาสจะพาธันวาไปฐานใต้ภูเขา นั่นหมายความว่าศูนย์ไล่ล่ารู้เรื่องฐานลับมากกว่าที่ควรรู้ และอาจมีอดีตสมาชิกหน่วยเก้าอยู่เบื้องหลัง

กฤตภาสกล่าว

"เราต้องรีบไปถึงก่อนพวกมันปิดฐาน"

พิมพ์ชนกถาม

"ถ้าพวกมันรออยู่แล้วล่ะ"

"ก็ต้องหาทางเข้าอื่น"

ธันวาเดินตามเงียบ ๆ เสียงในหัวกลับมากระซิบเป็นระยะ แต่เขาไม่ตอบ มันพูดถึงความกลัวของพิมพ์ชนก พูดว่ากฤตภาสกำลังเตรียมฆ่าเขา และพูดว่าเมธาจะหนีทันทีหากมีโอกาส ทุกคำตั้งใจทำลายความเชื่อใจในทีม

"พวกมันกลัวเจ้า"

ธันวาไม่ตอบ

"ไม่นานพวกมันจะทรยศ"

เขายังคงเดิน

"ปล่อยให้ข้าฆ่าพวกมันก่อน"

ธันวาหยุดกะทันหัน เงาใต้เท้ากระเพื่อมอีกครั้ง พิมพ์ชนกซึ่งเดินอยู่ด้านหน้ารีบหันมา แววตาของเธอมีความกลัว แต่ครั้งนี้ไม่ได้ถอย

"รถบัส"

คำเดียวทำให้ธันวานึกถึงใบหน้าเด็กชายที่ถามว่าเขาเป็นคนช่วยหรือไม่ เงาค่อย ๆ สงบลง เขาหายใจช้าและเดินต่อ

พิมพ์ชนกถาม

"ดีขึ้นไหม"

"นิดหน่อย"

"มันพูดอะไร"

ธันวาตอบตามจริง

"มันบอกให้ผมฆ่าพวกคุณ"

เมธาชะงัก กฤตภาสหันมองทันที ส่วนพิมพ์ชนกหน้าซีดลง แต่ยังยืนอยู่ที่เดิม

ธันวากล่าวต่อ

"ผมจะไม่ปิดบังอีก ถ้ามันพูดอะไร ผมจะบอก"

กฤตภาสพยักหน้า

"ดี"

เมธาพยายามทำเสียงปกติ

"อย่างน้อยเราจะได้รู้ว่ามีใครอยากฆ่าเราบ้าง"

ไม่มีใครหัวเราะ แต่ความตึงเครียดลดลงเล็กน้อย

ก่อนพระอาทิตย์ตก พวกเขามาถึงจุดพักบนหน้าผา มองเห็นหุบเขากว้างและภูเขาเป้าหมายอยู่เบื้องหน้า บริเวณยอดมีหอส่งสัญญาณเก่าตั้งอยู่ ทว่าเมธาตรวจพบกระแสไฟอ่อนใต้พื้นดิน ยืนยันว่าฐานซึ่งถูกระบุว่าปิดมานานยังทำงานอยู่

ธันวายืนมองภูเขา เสียงในแก่นอนันต์กระซิบครั้งสุดท้ายในวันนั้น

"ที่นั่นมีสิ่งที่เป็นของเจ้า"

"อะไร"

"ความทรงจำ"

"ผมไม่เชื่อแก"

"เจ้าจะเชื่อเมื่อเห็นเลือดของตนเองในหลอดแก้ว"

ภาพห้องทดลองวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ธันวาเห็นเด็กชายตัวเล็กนอนอยู่บนเตียง ดวงตาถูกปิดด้วยผ้า นักวิจัยคนหนึ่งเรียกเขาว่าหมายเลขศูนย์ และอีกคนพูดว่าแก่นอนันต์กำลังตื่น

ภาพหายไปอย่างรวดเร็ว ธันวาเซเกือบล้ม พิมพ์ชนกเอื้อมมือมาจับแขน แต่ชะงักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนแตะตัวเขา ธันวาสังเกตเห็น

เธอยังกลัว

และเขาไม่อาจโทษเธอได้

ธันวายืนตรงขึ้นแล้วมองฐานลับใต้ภูเขา จุดหมายเบื้องหน้าอาจมีคำตอบเรื่องมาลี เรื่องสถาบันอรุณ และเรื่องพลังในตัวเขา แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่สิ่งซึ่งรออยู่หลังประตูฐาน

มันคือเสียงซึ่งอยู่ในหัว

เสียงที่รู้จักอดีตของเขา

เสียงที่เรียกตัวเองว่าแก่นอนันต์

และเสียงซึ่งกำลังกระซิบซ้ำด้วยความพึงพอใจ

"ปล่อยให้ข้าฆ่าพวกมัน"

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผัง

    ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผังแรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของเกาะอรุณรุนแรงขึ้นทันทีหลังเสียงจากอีกมิติถามว่าธันวาจะยังเลือกเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ หลอดไฟทั่วห้องทดลองดับลงพร้อมกัน ก่อนแสงฉุกเฉินสีแดงจะสว่างขึ้นแทน เสียงเตือนดังซ้ำอย่างต่อเนื่อง ประตูทางออกทุกบานเลื่อนปิด ระบบสื่อสารถูกตัดขาด และแคปซูลซึ่งเคยเก็บตัวทดลองรุ่นก่อนเริ่มทำงานขึ้นมาเอง ของเหลวสีดำไหลวนอยู่ภายในทั้งที่หลายแคปซูลว่างเปล่ามานานหลายสิบปี ราวกับพลังจากอีกมิติกำลังพยายามปลุกบางสิ่งซึ่งหลับใหลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ธันวารู้สึกเจ็บแปลบกลางหน้าอก ความร้อนแผ่จากแก่นอนันต์ไปทั่วร่าง เส้นพลังสีดำปรากฏใต้ผิวหนังตั้งแต่ข้อมือจนถึงลำคอ เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือกดพื้นเอาไว้แน่น ขณะที่เสียงนับไม่ถ้วนแทรกเข้ามาในศีรษะ เสียงเหล่านั้นไม่ได้ตะโกนหรือข่มขู่ แต่กระซิบด้วยถ้อยคำซ้ำเดิมอย่างช้า ๆ"เปิดประตู"ธันวากัดฟัน เขาพยายามลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ ความทรงจำบางอย่างในหัวกลับเลือนหาย เขาเห็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยนิมิต เห็นผู้คนจำนวนมากมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถนึกออกได้ว่าภาพนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด เขาพยายามนึกถึงวันที่ได้พ

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตู

    ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตูหลังจากบันทึกของศาสตราจารย์อธิปจบลง ห้องทดลองใต้เกาะอรุณก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไร เพราะสิ่งที่พวกเขาได้รับรู้ไม่ใช่เพียงความลับของโครงการภาชนะเทวะ แต่มันคือความจริงเกี่ยวกับการมีอยู่ของธันวาเองเขาไม่ได้เป็นอาวุธเขาไม่ได้เป็นสิ่งทดลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายแต่เขาคือผลลัพธ์ของความพยายามครั้งสุดท้ายของมนุษย์ในการสร้างสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับพลังจากอีกมิติพลังที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับได้พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงและพลังที่กำลังทำให้รอยแยกบนท้องฟ้าเปิดออกมากขึ้นทุกขณะ

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิป

    ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิปภายในห้องลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบปกคลุมทุกสิ่งหลังจากประตูภาชนะเปิดออก ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าหนักเกินกว่าจะยอมรับได้ ภายในห้องขนาดมหึมานั้นเต็มไปด้วยแคปซูลทดลองจำนวนมาก บางแคปซูลว่างเปล่า บางแคปซูลมีร่องรอยความเสียหาย และบางแคปซูลยังคงมีสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์หลับใหลอยู่ภายในธันวายืนอยู่ตรงกลางห้อง มองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่ได้รับพลังพิเศษจากการทดลอง แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความจริงอาจลึกกว่านั้นเขาไม่ได้ถูกมอบพลังเขาถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับมันคำว่า ภาชนะ ที่สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติเรียกเขา ไม่ใช่คำดูถูก

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 119 ประตูภาชนะ

    ตอนที่ 119 ประตูภาชนะภายในส่วนลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงเตือนภัยที่ดังขึ้นทั่วทั้งฐาน หลังจากระบบของสถาบันอรุณตรวจพบการมาถึงของธันวา ประตูและทางเดินจำนวนมากที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีเริ่มเปิดออกทีละส่วน ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันคนภายนอกเข้ามา แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอวันที่ใครบางคนจะกลับมาและคนคนนั้นคือธันวาทีมของเขาเดินลึกเข้าไปในฐานใต้ดินของเกาะอรุณ ภายในเต็มไปด้วยห้องทดลองเก่า เครื่องจักรที่ไม่มีใครเคยเห็น และข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกเก็บไว้โดยไม่มีใครบนโลกเคยรับรู้ ที่นี่ไม่เหมือนสถานที่วิจัยทั่วไป มันเหมือนวิหารที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาบางสิ่งบางสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรสร้างขึ้นผนังหลายแห่งมีสัญลักษณ์เดียวกันปรากฏอยู่สัญลักษณ์ของภาชนะพิมพ์ชนกเดินผ่านทางเดินพร้อมตรวจสอบพลังงานรอบตัว เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่เหมือนกับแก่นอนันต์ของธันวา แต่ในสถานที่แห่งนี้ ความเข้มข้นของมันสูงกว่าหลายเท่า"ที่นี่มีพลังของแก่นอนันต์อยู่ทุกที่"เธอพูดธันวาหยุดเดิน"หมายความว่าอะไร"พิมพ์ชนกมองไปยังผนังที่เต็มไปด้วยวงจรพลังงาน"หมายความว่า

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 118 เกาะอรุณ

    ตอนที่ 118 เกาะอรุณหลังจากข้อมูลจากรอยแยกเปิดเผยความจริงที่น่าตกใจว่า พลังในแก่นอนันต์ของธันวาเป็นพลังเดียวกับสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติ ทุกฝ่ายทั่วโลกต่างเริ่มเข้าใจว่า สงครามครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อป้องกันโลกจากศัตรูภายนอก แต่มันเกี่ยวข้องกับความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายสิบปี ความลับที่อาจเปลี่ยนความเข้าใจทั้งหมดเกี่ยวกับการกำเนิดของธันวา และเหตุผลที่เขาถูกสร้างขึ้นมาจุดหมายต่อไปของทีมธันวาคือ เกาะอรุณสถานที่ที่เป็นหัวใจของสถาบันอรุณสถานที่ที่เก็บข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโครงการภาชนะเทวะและอาจเป็นสถานที่เดียวที่สามารถตอบคำถามว่า ธันวาคืออะไรเรือขนาดใหญ่แล่นผ่านมหาสมุทรที่เต็มไปด

  • คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม   ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคต

    ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคตหลังจากรอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัว โลกทั้งใบเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน มนุษย์ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับสงครามระหว่างประเทศ ไม่ได้ต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษ หรือความขัดแย้งภายในอีกต่อไป แต่กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติที่กำลังพยายามเข้าสู่โลก และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่ได้มองโลกเป็นเป้าหมายแรก มันกำลังมองหาบางสิ่งที่อยู่ภายในตัวธันวาภายในห้องวิจัยของเมืองไร้ธง พิมพ์ชนกกำลังทำงานโดยแทบไม่ได้พักตั้งแต่วันที่รอยแยกปรากฏขึ้น เธอใช้พลังของตัวเองเชื่อมต่อกับข้อมูลจากสนามพลังงานที่อยู่รอบรอยแยก พยายามวิเคราะห์ว่าพลังที่กำลังไหลเข้ามาจากอีกมิติคืออะไร และเหตุใดมันจึงตอบสนองกับแก่นอนันต์ของธันวาบนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล เส้นพลังงานหลายรูปแบบกำลังถูกเปรียบเทียบกันอย่างต่อเนื่อง แต่ยิ่งวิเคราะห์มากขึ้น สีหน้าของพิมพ์ชนกก็ยิ่งเปลี่ยนไปเธอไม่ได้พบคำตอบที่ทำให้ทุกคนสบายใจเธอพบความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมธันวาเดินเข้ามาในห้อง เขายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดขอ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status