20

หนาวนี้บุรุษอายุเข้าสามสิบเศษแล้ว เผชิญเรื่องราวมากมายในชีวิตนับไม่ถ้วน ดาบแหลมคมอาวุธประจำตัวที่พกพามิเคยห่างกายฆ่าฟัน บั่นเนื้อ เสียบแทงผู้คนมาแล้วหลายร้อยชีวิต ทั้งแทงเข้าท้อง คว้านไส้ออกมาสาวให้เหยี่ยวบินเฉี่ยวโฉบลงมากินต่อหน้าต่อตาสามีหรือภรรยาคนชั่วผู้นั้น เขากลับฟังว่าเสียงร้องโหยหวนจากความทุกข์ทรมานใจแทบจะตายตามกันไปมันช่างไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก กลิ่นคาวเลือดหอมหวาน สูดดมโชยประหนึ่งเป็นวัตถุดิบชั้นเลิศที่ช่วยให้เขาเจริญอาหาร คล้ายประเภทโรคจิตวิตถาร ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกผิดที่เผลอกระทำรุนแรงจนนางเลือดตกยางออก ทั้ง ๆ ที่มันแทบไม่ได้เศษเสี้ยวของผู้อื่นเลยสักนิด…

“ข้า…ขอ…” ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันเบา ๆ สองจิตสองใจว่าตนควรกล่าววาจาเช่นนี้ออกไปด้วยเหตุผลอันใด ในเมื่อตลอดชีวิตที่ผ่านมามันหาได้เคยมีอยู่ในคลังคำของเขาเลยสักคราไม่ “ข้าขอสมน้ำหน้าเจ้านางสตรีอวดดี เป็นเพราะเจ้าหาเรื่องใส่ตัวเองหาใช่ความผิดข้าเสียหน่อย เหอะ”

แต่ยามนึกถึงว่านางคือสตรีคนรักของเล่อเยี่ยนเฉิน กลับสงวนคำพูด ขอโทษ เอาไว้ เพื่อใช้กับผู้อื่นที่ควรค่าแก่การได้รับมันมากกว่ากุ้ยไป๋หลาน

เล่อหยางหลงลุกขึ้นพรวดพราด หันหลังให้ ทำท่าจะก้าวขาออกไปจากหอนอนแล้วปล่อยให้นางชั่วนอนรอความตาย รอท่านอาหมอมารักษาตรวจดูอาการตามลำพัง ทว่าความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนสักครั้งในชีวิตบุรุษแล่นขึ้นมาตีบตัน เหลียวหลังไปมองนางที่โดนแน่นิ่งไร้สติอยู่บนฟูกอีกครา

เรื่องของนางทำให้ยมทูตฝั่งซ้าย ฝั่งขวาในหัวมันถกเถียงกันอยู่หลายครั้งหลายคราว่าการปล่อยนางให้นอนรอการรักษาอย่างทุกข์ทรมานตามลำพังโดยมิต้องดูดำดูดีคือสิ่งที่ควรกระทำแล้วไม่ใช่หรือเพราะเป้าหมายในการลักพาตัวนางมาที่คือก็เพื่อทำให้นางเจ็บช้ำน้ำใจ แก้แค้นเอาคืนสามีของนาง บุรุษชาติชั่วผู้นั้นได้ลิ้มลองรสชาติความผิดหวัง ปวดร้าวยามโดนพรากของรักไปจากอก

ทว่าอีกฝั่งหนึ่งมันก็กระตุ้น ชักนำให้เขาเดินกลับเข้าไปอยู่รอเป็นเพื่อนนางจนกว่าท่านอาหมอจะมาถึงจวนเพราะคนที่ทำให้นางต้องเลือดตกยางออก หน้าผากแตกจนเลือดไหลโชกถึงเพียงนี้นั่นก็คือเขา…

“แล้วเหตุใดข้าต้องสนใจด้วยเล่า! เจ้าจะเป็นตายร้ายดีก็หาใช่ธุระกงการอันใดของข้าไม่ ดีเสียอีกนางสตรีชั่วเจ้าจะได้จดจำใส่สมองที่ว่างเปล่าของเจ้าเอาไว้ว่าหากคิดอวดดีกับข้ามันจะมีจุดจบเช่นไร”

พูดจบก็ระบายลมหายใจอุ่นร้อนออกมาด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่ยังถกเถียงกับตนเองไม่เลิกด้วยสาเหตุมาจากนางสตรีที่กำลังนอนเอนกายสบายอยู่บนฟูกเตียงผู้เดียว ช่างชั่วช้านัก กล้าดีเช่นไรทำให้บุรุษเยี่ยงเล่อหยางหลงสับสนกับตนเองได้ถึงเพียงนี้ หนำซ้ำขณะที่เขาตกที่นั่งลำบากนางกลับพริ้มตาหลับสบายใจเย้ยหยันความวุ่นวายที่ก่อเกิดขึ้นต่อเขาอีกด้วย นางมารร้าย!! แต่ท้ายสุดแล้วเขาก็เลือกกระทำในสิ่งที่มันต่อต้านความคิดอ่านฉบับพ่อตัวร้ายในนิยายด้วยการหมุนตัวหันหลังกลับเข้าไปเตรียมน้ำใส่กะละมัง

ทว่าทำแบบกระแทกแดกดัน เสียงดังโครมครามเพราะยังรู้สึกหงุดหงิดตนเองไม่เลิกที่ต้องมาทำเรื่องบ้าบอ สิ้นคิดอะไรเช่นนี้ ช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก หากผู้ใดเข้ามาเห็นสภาพแม่ทัพเล่อหยางหลงผู้ชั่วช้าที่วางตัวน่าเกรงขาม น่าหวาดกลัวชวนเสียวสันหลังวาบต่อหน้าศัตรูและคนทุกคนต้องมานั่งหยิบผ้าขาวสะอาดจุ่มน้ำ บิดให้แห้งพอหมาด ๆ แล้วแตะเช็ดรอยคราบเลือดแห้งผาดที่เปรอะเปื้อนติดอยู่บนใบหน้าของนางอย่างเก้งกัง ด้วยกลัวว่าพละกำลังที่มีเหลือล้นของตนจะเผลอผลั้งมือรุนแรงจนทำให้นางได้รับบาดเจ็บอีกคราว

“ยามหุบปากเจ้าก็งามไม่น้อย”

เล่อหยางหลงเหลียวซ้ายแลขวาจนแน่ชัดดีแล้วว่าคงมิมีผู้ใดโผล่พรวดพราดเข้ามาเป็นแน่จึงอาศัยช่วงเวลาตรงนี้เพ่งพินิจใบหน้าของกุ้ยไป๋หลานอีกครั้งอย่างเต็มตาโดยไร้ซึ่งอคติเสมือนตอนที่เขายังมองนางเป็นเพียงสตรีทั่ว ๆ ไปเช่นสตรีนางอื่น ๆ ที่ไม่ได้มีพันธะหรือความสัมพันธ์กับคนที่เขาชังน้ำหน้าเช่นสองแม่ลูกชาติชั่วคู่นั้น ปฏิเสธไม่ได้เลยเสียจริง แม้นผ่านมาเนิ่นนานร่วมสองปีเศษแล้วทว่านางยังคงสวยมิได้ต่างไปจากครั้งแรกที่เคยพบพานกันแถบชานเมืองขณะนางกำลังเดินเลือกซื้อถุงหอมตามประสาสตรีโดยมิทันได้ระแวดระวังตัวว่ามีสายตาของบุรุษชั่วช้าผู้นี้จ้องมองด้วยความรู้สึกสนใจในตัวนางไม่ใช่น้อย

“ช่างน่าเสียดายที่วันนั้นข้ามันขี้ขลาดตาขาวไม่ได้เข้าไปทักทาย แนะนำชื่อเสียงเรียงนามให้เจ้าได้ยลโฉมความหล่อเหลาบนใบหน้าข้าจนตราตรึงฝังอยู่ในหัวใจจนมิอาจละสายตาเหลียวไปมองผู้ใดได้อีกนอกจากข้า” ฝ่ามือหนาอีกข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปลูบเส้นผมสีดำขลับยาวสลวยของนางอย่างทะนุถนอมชนิดที่มิมีใครเคยเห็นหรือคาดคิดว่าบุรุษหยาบโลนเช่นเขาจะกระทำเยี่ยงนี้เยี่ยงคนปกติเป็นด้วย “เหอะ หากข้ากล้าสักนิด รับรองได้เลยว่า ไอ้บุรุษชั่วช้าเยี่ยนเฉินคงมิมีวาสนาพอที่จะต่อสู้กับข้าความหล่อของข้าจนได้เจ้าไปครองเยี่ยงนี้หรอกนางสตรีแพศยา”

‘แพศยายิ่งนักที่ทำให้บุรุษหยาบกระด้าง โหดเหี้ยมอำมหิตเช่นข้าต้องตาต้องใจเสียได้’ เขากลืนประโยคหลังลงคอ เพราะรู้สึกกระดากปากคันยุบยิบจึงมิกล้าเอื้อนเอ่ยออกไป

เมื่อสองปีก่อนหน้านี้

หมู่บ้านแถบชานเมืองทางทิศใต้ ซึ่งเป็นเขตปกครองการดูแลความสงบเรียบร้อยของแม่ทัพเล่อหยางหลงที่เพิ่งได้รับพระราชโองการพระราชทานตำแหน่งใหม่ให้มาประจำการที่นี่เมื่อต้นปีก่อน

แม่ทัพเล่อหยางหลงผู้นี้คอยตรวจตราราชการบ้านเมือง สานต่อฐานทัพฝึกฝนการต่อสู้ป้องกันตนเองให้แก่ชายฉกรรจ์เผื่อใช้ยามมีภัย จัดพลทหารลาดตระเวนแถบชายเเดนทุก ๆ ชั่วยามมากยิ่งขึ้น และขึ้นไปกำราบพวกโจรภูเขา รวมถึงพวกที่แอบซุ้มรอการโจมตีอยู่รายรอบ ทำให้หมู่บ้านแห่งนี้ที่เคยมีโจรชุกชุม เกิดเหตุการณ์ปล้นฆ่า วางระเบิด ผู้คนล้มตายเกลื่อนกลาด กลิ่นคาวเลือดคุ้งไปทั่วด้วยเพราะคือแหล่งทำเลทองคำที่อุดมสมบูรณ์ นับเป็นบ่อทองคำ ขุมทรัพย์ขุมใหญ่ที่สูงจนไม่สามารถตีมูลค่าได้ เริ่มลดน้อยลงบ้าง

“กลิ่นนี้ช่างเหมาะกับแม่นางยิ่งนัก” สตรีวัยกลางคนเถ้าแก่เนี้ยร้านเครื่องหอมที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองแถบชายแดนทางทิศใต้และค่อนข้างมีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในย่านนี้ เพราะราคาที่ไม่ได้สูงลิ่วทำขายเฉพาะราคาที่ชนชั้นสูงหรือคนมีฐานะเอื้อมถึงเท่านั้น แต่ทว่าสตรีทั่วไปก็สามารถจับจ่ายครอบครองเป็นเจ้าของเนื้อกายหอมจากลิ่นบุปผานี่ได้ด้วยเช่นเดียวกัน

“จริงหรือเจ้าคะ” กุ้ยไป๋หลานรับถุงเครื่องหอมจากเถ้าแก่เนี้ยขึ้นมาสูดดม แน่นอนว่ากลิ่นของมันช่างหอมหวานตราตรึงใจยิ่งนัก

“จริงเจ้าค่ะแม่นาง ถุงหอมถุงนี้ผสมผสานด้วยเกสรและกลีบบุปผาถึงห้าชนิดเชียวนะเจ้าคะ”

“ถ้าเช่นนั้นข้าเอาเจ้าค่ะ”

“ขอบคุณแม่นางเป็นอย่างสูงเจ้าค่ะ ร้านเครื่องหอมของเรายินดีให้บริการ” หลังจากได้ถุงเครื่องหอมมาเรียบร้อยแล้วนางก็เอามาเหน็บเก็บไว้บริเวณชายสะโพก ก่อนจะเดินไปจับจ่ายซื้อพวกเนื้อหมู อาหารสด และผักผลไม้สำหรับเตรียมอาหารมื้อเย็นโดยมิได้ทันระวังตัวเลยว่ามีสายตาของบุรุษผู้หนึ่งกำลังจับจ้องและสะกดรอยตามนางอยู่ห่าง ๆ มิว่านางจะก้าวย่างไปยังตรอกซอยหรือร้านค้าแห่งใดก็ตาม

“วันนี้มีบ๊ะจ่างหรือไม่เจ้าคะ”

“ยายหยิบไว้ให้แล้วจ้ะแม่หนู” สตรีวัยกลางคนยื่นบ๊ะจ่างที่ถูกห่อด้วยใบไผ่ส่งให้แก่หญิงสาวที่มักแวะเวียนมาซื้อทุกวันจนกลายเป็นลูกค้าประจำไปเสียแล้ว

“ขอบใจท่านยายมากเลยนะเจ้าคะ”

“จ้ะ กินบ๊ะจ่างร้านยายทุกวัน แม่หนูไม่เบื่อบ้างหรือ?”

“ไม่หรอกจ้ะท่านยาย ข้าชอบกินบ๊ะจ่างมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วเพราะท่านแม่ของข้าชอบทำให้ข้าและท่านพ่อพกติดตัวไว้กินยามขึ้นไปหาของป่าบนเขา ที่สำคัญ บ๊ะจ่าง ฝีมือท่านยายรสชาติอร่อยถูกปากข้ายิ่งนักเจ้าค่ะ กินสักเท่าใดก็หารู้จักเบื่อไม่” นางยิ้มหวาน

“ช่างพูดจาฉอเลาะเสียจริง” ทำให้แม่นางกุ้ยไป๋หลานกลายเป็นที่รัก ที่เอ็นดูของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าและผู้เฒ่าผู้แก่หลาย ๆ คน การจับจ่ายซื้อของบางอย่างจึงมีผลพลอยได้ในราคาที่ถูกลงมาบ้าง ช่วยลดค่าใช้จ่ายไปพอสมควร

หลังจากที่นางเดินจับจ่ายซื้ออาหารโปรดเยี่ยงบ๊ะจ่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว แม่ทัพเล่อหยางหลงที่แอบสะกดรอยตามนางมาติด ๆ มิให้คลาดสายตาจนดูคล้ายกับพวกโรคจิตวิตถารก็แวะหยุดด้านหน้าร้านท่านยานชั่วครู่

“ท่านยาย มีบ๊ะจ่างอีกหรือไม่ขอรับ”

“ฮ่า ๆ บ๊ะจ่างฝีมือข้าคงรสชาติอร่อยถูกปากเยี่ยงแม่หนูไป๋หลานผู้นั้นว่าไว้จริง ๆ มิมีผิดเพี้ยนเป็นแน่” ท่านยายยิ้มแต้เห็นเหงือกสีชมพูระเรื่อที่แทบนับจำนวนซี่ฟันได้ว่าเหลืออยู่เพียงไม่ถึงสิบอย่างภาคภูมิใจที่จู่ ๆ ก็มีบุรุษดูภูมิฐาน พร่ั่งพร้อมด้วยชาติตระกูลมาถามไถ่หาบ๊ะจ่างที่ร้านของตนทั้ง ๆ ที่ร้านอื่นมากมายก็ยังคงวางขายอยู่ “วันนี้บ๊ะจ่างร้านข้าขายดีหมดเกลี้ยงเลยจ้ะคุณชาย”

“หากเป็นเช่นนั้นในวันพรุ่ง ท่านยายช่วยเว้นบ๊ะจ่างไว้ให้ข้าสักยี่สิบลูกได้หรือไม่ขอรับ” บุรุษผู้นี้ตั้งแต่เล็กจนโตมิเคยสนใจเรื่องอาหารการกินเพราะมีแม่นมซือเหยาคอยจัดการให้ในทุก ๆ มื้อ เขามีหน้าที่เพียงจับมันยัดเข้าปาก เคี้ยว และกลืนลงไปให้อิ่มท้องพร้อมทำงานในทุกวันเท่านั้น แต่ยามนี้เมื่อทราบว่าสตรีที่เขาหมายตาต้องใจชอบกิน บ๊ะจ่าง เขาก็มิรอช้า เล่นใหญ่สั่งทีเดียวเป็นสิบ ยี่สิบลูก

“ยี่สิบลูก!” ท่านยายเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ในทุกวันนางทำขนมบ๊ะจ่างมาขายเพียงมิเกินสิบลูกเท่านั้น เพราะมีอีกหลาย ๆ ร้านที่ขายด้วยเช่นเดียวกัน หากเหลือก็คงเสียเปล่าทั้งต้นทุน กำไรหายหมดด้วยบ๊ะจ่างมิใช่อาหารที่สามารถนำไปอุ่นแล้วขายวันพรุ่งได้ นางทำวันต่อวันเท่านั้นรสชาติมันจึงอร่อยติดใจผู้ซื้อและขายมาได้นานถึงสิบ ยี่สิบ สามสิบปี แต่คุณชายผู้นี้กลับสั่งมากกว่าปกติที่นางนั่งขายหลายชั่วยามถึงสองเท่า ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีนัก “คุณชายพูดจริง ๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ มิได้โป้ปดคนแก่เช่นยายใช่หรือไม่”

“จริงขอรับ” เล่อหยางหลงประคองสองฝ่ามือเหี่ยวย่นเอาไว้เพื่อเสริมสร้างความมั่นใจให้แก่ท่านยายผู้นี้ "ข้าต้องการให้ท่านยายช่วยเว้นบ๊ะจ่างไว้ให้ข้าสักยี่สิบลูกขอรับ แล้ววันพรุ่งข้าจะแวะมารับด้วยตนเอง"

“ขอบใจจ้ะ ขอบใจคุณชายจริง ๆ ที่สั่งบ๊ะจ่างฝีมือยายตั้งสิบลูก! แล้ว...คุณชายจะเอาไปเลี้ยงงานมงคลเช่นนั้นหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงสั่งมากมายถึงเพียงนี้”