13

"ไป๋ไป๋ ไป๋ไป๋ของข้า ไป๋ไป๋ เจ้ากลับมาหาข้าแล้ว กลับมาหาแล้วใช่หรือไม่ไป๋ไป๋" น้ำตาของบุรุษที่ขึ้นว่าเก่งกาจปราบศัตรูมาแล้วนับร้อยนับพันคนไม่ปานเอ่อทะลักไหลพร่างพรูอาบสองพวงแก้ม ปากก็พร่ำเรียกหาแต่ชื่อนางราวกับจิตวิปริตเสียสติไปแล้ว

บุรุษรูปร่างแกร่งกำยำดันลิ้นกระทุ้งกระพุ้งแก้ม ก่อนจะใช้ฝ่ามือปัดอาภรณ์ขึ้นแล้วหย่อนสะโพกทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ กวาดขาแกร่งกำยำขึ้นไขว้ข้าง ก่อนจะโน้มตัวเหยียดแขนทั้งสองข้างประสานกันเอาไว้บริเวณหัวเข่าเพื่อปรับองศามองภาพน่าสมเพชชวนให้รู้สึกอารมณ์ดีอย่างชัดเจนเต็มดวงตา

"ไป๋ไป๋...ไป๋ไป๋" เล่อเยี่ยนเฉินใช้เวลานานถึงเกือบหนึ่งเค่อ (1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที) กว่าจะสามารถลากสังขารที่แทบสิ้นแรงมาจนถึงด้านหน้าผู้มาใหม่ที่เพ้อฝันไปเองว่าคือ 'กุ้ยไป๋หลาน' คนรักของตน และต้องพบกับความจริงอันแสนโหดร้ายว่ามิใช่นาง

"ผู้ใดคือไป๋ไป๋ของเจ้ากันเล่าแม่ทัพเยี่ยนเฉิน?" บุรุษเลิกคิ้วถามไถ่ด้วยแววตาสมเพชก่อนจะเหยียดตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้สักอย่างเชื่องช้า

"เจ้า! เจ้าเข้ามาทำอันใดในห้องข้า แล้วไป๋ไป๋ ไป๋ไป๋ของข้าเล่า! เจ้าเอานางไปไว้ที่ใด เมื่อครู่นางยังยืนอยู่ตรงนี้ นางกลับมาหาข้า" เล่อเยี่ยนเฉินแทบคล้ายคนเสียสติไปแล้วจริง ๆ

"ข้าเข้ามานั่งมองเจ้าพร่ำเพ้อถึงไป๋ไป๋ของเจ้าตั้งนานสองนานตั้งแต่ที่เจ้านอนอยู่ตรงนั้นกระทั่งพยายามลากสังขารมาจนถึงตรงนี้ หาได้เห็นไป๋ไป๋ของเจ้าปรากฏตัวในห้องนี้ไม่" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันรู้สึกสาแก่ใจอยู่ในทีถูกเอื้อนเอ่ยออกมาตอกย้ำเล่อเยี่ยนเฉินอีกครั้งว่าเขาเพียงคิดถึงนางมากจนเกิดภาพหลอนไปเองว่านางมายืนอยู่ตรงหน้า ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วไร้แม้กระทั่งเงา

"เจ้า..."

"ว่าอย่างไรเล่า? ข้าเอง พี่ชายของเจ้า หยางหลงอย่างไรเล่า หาใช่แม่นางที่หนีตามชายชู้ไปในคืนวันแต่งงานไม่" แม่ทัพเล่อหยางหลงกระตุกยิ้มมุมปาก สะใจที่ได้พูดจาแทงใจดำบดขยี้เหยียบย่ำความรู้สึกของอีกฝ่ายที่จมดิ่งอยู่เป็นทุนเดิมแล้วให้ด่ำลึกลงไปจนไม่สามารถปีนป่ายโผล่หัวขึ้นมาจากความทุกข์ทรมานใจได้

นั่งฟังอีกฝ่ายพร่ำเพ้อเรียกชื่อ 'ไป๋ไป๋ ไป๋ไป๋ของข้า' พยายามลุกขึ้นยืนจนล้มลุกคลุกคลานไปหลายต่อหลายครา แล้วลากสังขารถูราบมากับพื้นกระทั่งถึงด้านหน้าเขาอย่างมีความหวังว่าคนรักตนกลับมา แล้วค่อยเฉลยตัดฝันอย่างโหดเหี้ยมว่าแท้จริงแล้วเขาเพียงเกิดภาพหลอนไปเอง สาแก่ใจเขายิ่งนัก

ช่างเป็นแผนการที่ฉลาดแยบยลสมชื่อแม่ทัพเล่อหยางหลงเสียจริง ปล่อยให้อีกฝ่ายค่อย ๆ ปีนป่ายขึ้นไปอย่างมีความหวังจนถึงขั้นสุด จากนั้นก็ใช้คมดาบตัดขาราวบันไดทิ้งอย่างเลือดเย็น

"ไม่จริง..."

"อืม...ข้าขอชื่นชมก่อนเลยว่าเจ้าและฮูหยินช่างตาแหลมนักตกแต่งห้องหอได้งดงามน่าอยู่ถึงเพียงนี้" เล่อหยางหลงลุกขึ้นยืนเอามือไขว้หลังไว้ท้ายบั้นสะโพกแล้วเดินวนรอบ ๆ ห้อง กวาดสายตาไล่มองพวกข้าวของเครื่องใช้และเครื่องประดับต่าง ๆ ที่ถูกจัดไว้เป็นระบบระเบียบสวยงามสำหรับสร้างความโรแมนติกในคืนเข้าหอวันแรกได้เป็นอย่างดี "แต่น่าเสียดายที่ห้องหอนี้ยังไม่ทันได้ใช้ให้คุ้มค่าเงินหลายร้อยหลายพันตำลึงที่ทุ่มเทไป ภรรยาเจ้าก็ดันกลายเป็นภรรยาผู้อื่นเสียแล้ว"

"เจ้า...หมิงอี้ หมิงอี้!!! หมิงอี้"

"ขอรับท่านแม่ทัพ ขอรับ" หมิงอี้ที่แอบผงกหัวลักลอบนอนหลับในหน้าที่ด้านหลังเรือนเพราะอาการเหนื่อยล้าจากที่ต้องคอยพลิกแผ่นดินตามหาฮูหยินจนเกือบฟ้าสางรีบเช็ดน้ำลาย ขยี้ตาแล้ววิ่งเข้ามาอย่างลุกลี้ลุกลนด้วยกลัวว่าจะโดนเยี่ยนเฉินจับได้ "แม่ทัพหยางหลง ท่านมาทำอันใดที่นี่ขอรับ"

หมิงอี้ตกใจไม่ใช่น้อยที่จู่ ๆ บุรุษชั่วช้าสามานย์ผู้นี้ก็ดันปรากฏตัวอยู่ในเรือนหอของแม่ทัพใหญ่เยี่ยนเฉินและแม่นางกุ้ยไป๋หลาน เพราะทราบดีระหว่างบุตรชายอัครเสนาบดีเล่อทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ต่อกันที่ไม่สู้ดีสักเพียงใด หากเล่อฮูหยินล่วงรู้ว่าเขาเผลอแอบงีบหลับแล้วปล่อยให้เล่อหยางหลงบุกเข้ามาถึงปลายจมูกได้เช่นนี้ มิต้องถูกโบยห้าสิบทีร้อยทีจนหลังลายพร้อยอีกหรือ

บุรุษผู้นี้ไม่ว่าจะย่างกรายไปที่ใดก็ย่อมสร้างความเดือดร้อนให้คนผู้นั้นเสมอ

"เหตุใดข้าจะมาเยี่ยมเยียนเรือนหอของน้องชายข้ามิได้หรือหมิงอี้?" ดวงตาเฉี่ยวคมแสงลอยเจ้าเล่ห์เพทูบายผู้นั้นค่อย ๆ หันกลับมาเพ่งมองทหารรับใช้คนสนิทของเยี่ยนเฉินอย่างเชื่องช้า

"พยุงข้าหมิงอี้"

"ขอรับ" หมิงอี้รีบเข้าไปพยุงร่างกายแกร่งกำยำของแม่ทัพเล่อเยี่ยนเฉินขึ้นนั่งบนเก้าอี้ "รินชาให้ข้า"

"ขอรับ" หมิงอี้รินน้ำอุ่น ๆ จากใบชาที่มีสรรพคุณช่วยบรรเทาอาการวิงเวียนศีรษะ หนักอึ้ง จากการร่ำสุราให้รู้สึกดีขึ้นในระดับหนึ่งใส่จอกแล้วส่งให้แก่เล่อเยี่ยนเฉิน

หลังจากได้จิบชาอุ่น ๆ อาการหนักอึ้งจากการดื่มสุราจำนวนมากมาตลอดทั้งคืนกระทั่งเกือบบ่ายคล้อยของแม่ทัพเล่อเยี่ยนเฉินเมื่อครู่ก็ดูเหมือนจะค่อย ๆ ทุเลาลง จึงเห็นได้ชัดเต็มสองตาว่าผู้มาใหม่ที่เขาพร่ำเพ้อเรียกหากุ้ยไป๋หลาน พยายามลากสังขารทั้ง ๆ ที่แทบหมดเรี่ยวหมดแรงเต็มทีมาจนถึงตัว แท้จริงแล้วคือ 'แม่ทัพหยางหลง' พี่ชายต่างมารดาของตน

"พี่ใหญ่ ท่านมาทำอันใดในเรือนหอของข้า?" เล่อเยี่ยนเฉินรู้สึกสงสัยมิใช่น้อย ไยอีกฝ่ายถึงมาปรากฏตัวอยู่ในเรือนหอของตนยามเหตุการณ์ชลมุนคับขันตอนนี้ได้ ทั้ง ๆ ที่หลังจากฮ่องเต้ทรงพระราชทานสร้างจวนใหม่แยกออกไปเป็นรางวัลตามคำทูลขอเขา อีกฝ่ายก็ป่าวประกาศอย่างชัดเจนว่านับแต่นี้แม้นเขาจำเป็นต้องใช้แซ่เล่อด้วยความจำใจโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทว่านับแต่นี้ระหว่างตนและผู้คนในจวนตระกูลเล่อมิมีความสัมพันธ์อันใดกันอีกเหลือเพียงสายเลือดที่ตัดไม่ขาดเท่านั้น

สิ้นสุดเหตุการณ์ในวันนั้นแม่ทัพเล่อหยางหลงก็มิเคยกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลยแม้กระทั่งงานมงคลสมรสระหว่างน้องชายและกุ้ยไป๋หลานก็ไร้ซึ่งเงาเขา แต่เหตุใดวันนี้เขาถึงปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ได้เล่า

"เจ้า และบิดาเจ้าเป็นอันใดกันไปหมดหรือ ยามเจอหน้าข้าไยถึงได้ทักทายด้วยคำถามไร้มารยาทเช่นนั้นเล่า" แม่ทัพเล่อหยางหลงส่ายหน้าเล็กน้อย "ข้าได้ยินผู้คนเขาร่ำลือกันทั่วเมืองว่าฮูหยินของเจ้าหอบสินสอดจำนวนหลายร้อยตำลึงหนีตามชายชู้ไปเช่นนั้นหรือเล่อเยี่ยนเฉิน"

"..." เล่อเยี่ยนเฉินนิ่งเงียบ ทำเพียงเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่น เล่อหยางหลงเห็นอีกฝ่ายมีอาการเช่นนั้นก็ยิ่งเข้าทาง เดาได้ทันทีเลยว่าบุตรชายของสตรีแพศยาผู้นี้กำลังรู้สึกขมขื่น เจ็บปวดมากเพียงใดยามได้ยินคำถามที่มันตอกย้ำแผลในใจให้อักเสบสาหัสกว่าเก่า

"จงจดจำความเจ็บปวดทุกข์ทรมานใจของเจ้าในครั้งนี้เอาไว้ให้ดีเถิดเยี่ยนเฉิน แล้วอย่าได้กล่าวโทษว่าสวรรค์กลั่นแกล้งเจ้าเลยเพราะตอนนี้กฎแห่งความยุติธรรมกำลังทำงานลงโทษคนชั่วช้าที่มันเคยทำเรื่องสารเลวเอาไว้เมื่อหนหลังก็เป็นได้ แต่ช่างโชคร้ายที่เจ้าต้องมารับกรรมแทบมารดาแพศยาของเจ้าอย่างไรเล่า"

ความคับแค้นที่มันถูกสะสม ฝังรากฝังโคน สร้างบาดแผลในใจเขามาตั้งแต่เยาว์วัยทำให้แม่ทัพเล่อหยางหลงไม่อาจทนใจเย็นรีรอให้กฎแห่งความยุติธรรมเริ่มสนองเวรสนองกรรมทำหน้าที่ของมันไหว เพราะทุกชั่วยามที่หมุนเวียนผ่านไปช่างเชื่องช้าเหลือเกิน...

นานเกินไปที่คนพวกนั้นกำลังมีความสุขอยู่บนความเจ็บปวดที่กรีดลงบนอกของเด็กไร้เดียงสาผู้หนึ่งเมื่อครั้งวันวานด้วยการเห็นมารดากระอักเลือดแล้วสิ้นลมหายใจไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่สามารถช่วยเหลืออันใดได้เลย ฉะนั้นตอนนี้ก็ถึงเวลาอันสมควรแล้วมิใช่หรือ ที่พวกมันจะต้องลิ้มชิมรสชาติความทุกข์ทรมานมากกว่าที่เขาพบเจอเป็นร้อยเท่าพันเท่าทวีคูณ

"พี่ใหญ่ เหตุใดท่านถึงยังไม่ยอมปล่อยวางความแค้นในอดีตเสียที ครานั้นท่านก็ยังเด็กนักมิใช่หรือ แล้วท่านจะมั่นใจได้อย่างไรเล่าว่าการเสียชีวิตของท่านป้าเป็นการถูกจัดฉากโดยท่านแม่ข้าเพียงเพื่อหวังจะขึ้นมาเป็นฮูหยินท่านพ่อ"

เล่อเยี่ยนเฉินเองก็พยายามหาหนทางพิสูจน์ความจริงข้อนี้เพื่อล้างมลทินให้แก่มารดาของตนอยู่เช่นเดียวกัน...แต่เรื่องราวในอดีตเกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อนย่อมยากนักที่จะถามไถ่หรือหาหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ได้ว่าแท้จริงแล้วเรื่องราวมันเป็นเช่นใดกันแน่

"เจ้าจะให้ข้าปล่อยวางเช่นนั้นหรือ น่าขันยิ่งนัก เจ้ารู้ตัวหรือไม่เยี่ยนเฉินว่าตัวเจ้าในตอนนี้กำลังเอ่ยประโยคสิ้นคิดออกมา หากเจ้าลองตรองดู เจ้าว่ามันมิแปลกไปหน่อยหรือ ท่านแม่ข้าสิ้นใจได้ไม่ถึงสองสัปดาห์ จู่ ๆ บุรุษผู้นั้นก็แต่งตั้งนางสตรีแพศยา ไร้ยางอายที่คงแอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสามีพี่สาวมายาวนานขึ้นมาเป็นฮูหยินใหญ่" น้ำเสียงของเล่อหยางหลงยังคงราบเรียบคล้ายกับว่าควบคุมสติอารมณ์ของตนได้เป็นอย่างดี ทว่าเปล่าเลยภายในกายมันกำลังอัดอั้นแทบปะทุออกมา

"..." ทางฝั่งของเล่อเยี่ยนเฉินเองก็ทราบดีว่า พี่ชายตนแค้นฝังหุ่นกับเรื่องพวกนี้มายาวนานมากน้อยเพียงใด เห็นทีเขาคงยอมปล่อยวางจนกว่าตระกูลเล่อต้องล่มสลายลงไปก่อนกระมัง

"เจ้าลองตอบข้ามาทีเถิดเยี่ยนเฉิน เจ้าคิดว่ามารดาเจ้าต้องเป็นสตรีเช่นใดกันหรือ ไยถึงได้แอบใช้สามีร่วมกับผู้อื่นซ้ำบุรุษผู้นั้นยังเป็นพี่เขยของตน พอพี่สาวตายก็วางอำนาจคอยควบคุมบ่าวไพร่ เป็นฮูหยินใหญ่ตระกูลเล่อด้วยหน้าตาเบิกบาน ดูภาคภูมิใจกับสิ่งที่ตนได้มากนัก เจ้าคิดว่านี่คือสิ่งที่สตรีดี ๆ มีสามัญสำนึกเขาทำกันจริง ๆ หรือ"