18

แต่หากท่านแม่ทัพเกิดต้องตา ต้องใจแม่นางกุ้ยไป๋หลานเข้าจริง ๆ ก็หาได้น่าแปลกใจไม่ ผู้คนต่างล่วงรู้กันทั่วหัวเมือง ท้ายเมือง แคว้นแดนเหนือใต้ว่าแม่นางผู้นี้งดงามประหนึ่งนางอัปสรบนสรวงสวรรค์ชั้นฟ้า แม้นองค์รัชชทายาทเองก็ยังทรงเคยรบเร้าพระบิดาให้ร่างสมรสพระราชทานปรารถนาอยากได้นางมาเป็นชายาเอกของตน ทว่าวาสนานางมิถึงเพราะดันลงเอยคบหากับแม่ทัพเล่อเยี่ยนเฉินเสียก่อน จึงต้องแคล้วคลาดจากโชคก้อนใหญ่

ถึงแม้ว่าตั้งแต่นางถูกจับตัวเข้ามาอยู่ในจวนหลังนี้ จะมีกิริยาอาการ ท่าทาง รวมถึงความคิดความอ่าน การพูดการจาท่าจะดูแปลกประหลาด คล้ายวิกลจริต วิปลาสไปบ้างแล้วก็ตาม

“อันใดของพวกเจ้า ข้าหาได้พิศวาสในตัวนางเสียหน่อย” แม่ทัพเล่อหยางหลงเห็นสหายคนสนิททั้งสองคนหันขวับไปมองหน้ากันอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะหันมาเหลือบตาดูเขาแล้วลอบยิ้มกรุ้มกริ่ม ก็คิดร้อนตัวจึงรีบพูดแก้ต่างไขข้อกระจ่างให้กับความบริสุทธิ์ของตนเอง “ข้าเพียงแค่ไม่ปรารถนาให้นางสตรีชั่วช้าสิ้นใจตายในจวนพระราชทานหลังนี้จนเกิดความอัปมงคลเท่านั้น”

“พวกข้าทั้งสองคนก็ยังไม่ได้ว่าอันใดเลยนะขอรับ ไยท่านแม่ทัพต้องร้อนตัวไปเองด้วยเล่า” จินเกอหัวเราะร่วนในลำคอ เห็นทียามนี้แม่ทัพเล่อหยางหลงคงตกหลุมรักนางศัตรูเข้าโดยมิรู้ตัวเสียแล้วกระมัง

ความจริงแม่นางกุ้ยไป๋หลานผู้นี้ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีที่สวยหมดจดงดงามกว่าสตรีนางใด ๆ ในดินแดน ซ้ำนางยังเป็นคนเดียวนอกเหนือจากสหายคนสนิทเยี่ยงพวกเขาที่กล้าต่อปากต่อคำ โต้เถียงรั้นหัวชนฝาเพื่อเรียกร้องสิทธิความยุติธรรมให้แก่ตนเองกับบุรุษใจโหดเหี้ยมอำมหิตผู้นี้ ดูไปดูมามองอย่างไรก็ช่างเหมาะสมกับเขายิ่งนัก!

บุรุษเช่นเขาสมควรมีฮูหยินข้างกายเยี่ยงแม่นางกุ้ยไป๋หลานนี่แหละถึงจะสมน้ำสมเนื้อกัน เพราะหากคว้าสตรีหัวอ่อน สามีกล่าวสิ่งใดก็คล้อยตาม มิปริปากพูดว่ากล่าวตักเตือน หาไม่ชีวิตเขาคงจบเห่ไม่ตายดีสมคำสาปแช่งเป็นแน่!

ช่างน่าเสียดายมิน้อย เพราะถึงแม้นตอนนี้กุ้ยไป๋หลานอาจยังมิได้เข้าหอ ตกเป็นเมียของแม่ทัพเยี่ยนเฉินด้วยถูกฉุดลักพาตัวมาเสียก่อน ทว่า! อย่างไรนางก็ขึ้นชื่อว่าเป็นสตรีมีเหย้ามีเรือน ผ่านการแต่งงานกราบไหว้บูชาฟ้าดิน พ่วงพันธะด้วยหนังสือสัญญายังมิได้หย่าขาด ต่อให้เล่อหยางหลงจะต้องใจนางเพียงใด แต่ก็มิอาจหลีกพ้นสถานะชายชู้ที่แอบเชยชมภรรยาผู้อื่นเท่านั้น

“ผู้ใดร้อนตัวกัน หาใช่ข้าเสียหน่อย! ข้าเพียงแค่พูดอธิบายให้พวกเจ้าเข้าใจในความบริสุทธิ์ของข้าที่มิควรแปดเปื้อนมลทินจากสตรีชั่วช้านางนี้ก็เท่านั้น” เล่อหยางหลงทำเสียงแข็งเสียงเข้มเข้าข่มเมื่อรู้ว่าตนดันพลาดท่าเสียทีให้สองสหายคนสนิทเสียแล้ว

แต่พวกสองคนนี้ใช้สมองส่วนใดขบคิดกันหรือ ไยถึงได้คาดเดาเออออไปเองว่าเขาจะมีใจแอบพิศวาสสตรีน่าตาย น่ารำคาญเช่นแม่นางกุ้ยไป๋หลาน! ไม่อยากจะบอกให้ เขาชังน้ำหน้านางจนเข้ากระดูกดำ ทั้งด้วยนับนางเป็นศัตรูเพราะคือคนรักของเล่อเยี่ยนเฉิน และนิสัยใจกล้า โง่เขลา ไร้สมองของนาง หากเขาใช้ประโยชน์จากนางแก้แค้นเอาคืนสะสางความทุกข์ทรมานที่มันฝังแน่นสะสมรู้สึกสาแก่ใจเมื่อใด เขาก็จะรีบไสหัวนางไปพ้น ๆ หน้าโดยเร็วเป็นแน่

“ขอรับ ๆ ข้าขออาสาเป็นคนอุ้มนางเข้าไปด้านในเอง เช่นใดนางก็เป็นสตรี หากมีบุรุษมาแตะเนื้อต้องตัวเยี่ยงนี่ย่อมมิใช่สิ่งสมควรเป็นแน่ อย่างไรเสียนางก็ให้ข้าเป็นพี่ชายคนหนึ่งคงลดทอนลงไปได้บ้าง” จินเกอเอ่ยสนทนากับพี่ชายเพื่อทำข้อตกลงและชี้แจงแถลงไข

ถึงแม้นกุ้ยไป๋หลานจะถูกลักพาตัวเข้ามาในจวนหลังนี้ด้วยฐานะ นางเชลย นางศัตรู ที่หมดสิ้นแล้วศักดิ์ศรี เกียรติ หากจะโดนกระทำ ฉุดกระชากลากถูเยี่ยงไรก็หาได้ต้องสนใจใดใดไม่ เพราะนางในตอนนี้มิมีสิทธิ์แม้กระทั่งปริปากออกเสียงหรือใคร่รู้สึกไม่พึงพอใจได้ มีแต่ต้องสมยอม ก้มศีรษะรับด้วยความจำใจ กล้ำกลืนฝืนทนเท่านั้น แต่หลังจากวันนั้นความสัมพันธ์ระหว่างจินเกอและกุ้ยไป๋หลานก็ค่อนข้างหันเหเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น นับได้ว่าสหายหรือพี่ชายคนหนึ่งที่คอยยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ พูดคุย สนทนากันจนเกิดความสนิทสนมขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง จึงไม่อยากให้นางต้องมลทินไปมากกว่านี้ด้วยโดนชายไม่ซ้ำหน้าแตะเนื้อต้องตัว

“ตามใจเจ้า”

“…” จินเกอย่อตัวลงตรงหน้าสตรีเรือนร่างบอบบางที่ล้มหมดสติฟุบลงบนพื้น ฉวยจับขยับชายเสื้ออาภรณ์ถกขึ้นตั้งไว้บนบ่าแบบลวก ๆ เพื่อจัดท่าจัดท่าให้รองรับน้ำหนักของนางได้ง่ายมากยิ่งขึ้น ก่อนจะเหยียดเแขนออกไปหมายช้อนตัวกุ้ยไป๋หลานขึ้นมาแนบอก ทว่า!

“หยุด! ลุกขึ้นแล้วถอยออกมาให้ห่างนางสตรีชั่วนี่”

“ขอรับ?” จินเกอหยุดชะงัก “เหตุใดกันขอรับ เมื่อครู่ท่านแม่ทัพเองไม่ใช่หรือขอรับที่บอกให้พวกข้าทั้งสองยกแม่นางเข้าไปพักในหอนอน”

“ข้าบอกให้หยุดก็หยุด ไยต้องซักถามเซ้าซี้มากความด้วยเล่า! เมื่อก่อนเจ้าหาได้เป็นเช่นนี้ไม่ ข้าสั่งการอันใดเจ้าก็ทำตามมิเคยขัด ทว่าตั้งแต่รู้จักมักจี่กับแม่นางผู้นี้เจ้าก็เริ่มติดนิสัยวิปลาสจากนางมาแล้วหรือ”

“มิได้การ นางสตรีผู้นี้ช่างชั่วช้า ร้ายกาจเสียเหลือเกิน เพียงเข้ามาอาศัยในจวนวันแรกก็สร้างความวุ่นวายผู้อื่นเขาปั่นป่วนกันไปทั่ว ซ้ำเกือบครึ่งเดือนที่ผ่านมากิริยาอาการ ท่าทาง ความบ้าบิ่น โง่เขลาของนางทำให้ข้าต้องกุมขมับ กระดกสุราหลายจอกเข้าปากเพื่อระงับโทสะ แล้วนี่หารู้ว่านางไปทำเยี่ยงไร ใช้เสน่ห์เล่ห์กล หรือเล่นของใส่ ไยสหายคนสนิทของข้าเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้” แม่ทัพเล่อหยางหลงปรับสีหน้าอารมณ์เข้าสู่โหมดเอาจริงเอาจังไม่แฝงร่อยรอยล้อเล่นแสดงออกมาให้จินเกอ จินเฉอจับพิรุธติด นับได้ว่าการแสดงของเขาในครั้งนี้ผ่านการขบคิดมาอย่างแยบยลแนบเนียนยิ่งนัก

“ทางที่ดีพวกเจ้าทั้งสองคนรีบถอยออกห่างตัวนางโดยเร็วเถิด ก่อนที่สตรีชั่วช้านางนี้จะแพร่เชื้อประหลาด ๆ ใส่เจ้าอีกคนจินเฉอ”

ทว่ามีเพียงจินเกอที่ยังยืนงุนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หายจึงหยุดนิ่งอยู่ข้างเรือนร่างกุ้ยไป๋หลาน บุรุษเจ้าเล่ห์เห็นเช่นนั้นไม่รอช้า เดินเข้าไปวางฝ่ามือแนบราบลงบนลาดไหล่แล้วคว้ากายชายฉกรรจ์ออกมา ก่อนสรรหาคำพูดตบท้ายเพื่อให้คำตอบกับการกระทำแปลกพิกลในตอนนี้ว่าทำไปด้วยเหตุใด ว่า

“ส่วนเจ้าจินเกอ ข้ากับเจ้าเราเป็นเติบโตมาด้วยกัน เป็นทั้งสหาย ทั้งพี่น้องร่วมสาบาน หาได้เคยมองเจ้าเช่นทหารรับใช้คนอื่่นๆ ไม่ ข้าจึงไม่ต้องการให้ความคิดความอ่านเจ้าเลวร้ายไปมากกว่านี้เพราะโดนนางสตรีชั่วเล่นของใส่ ที่สำคัญข้าหาได้สนใจไม่ว่าก่อนหน้าเจ้ากับนางจะมีความสัมพันธ์อันใดกัน ทว่าเจ้าลืมสิ้นแล้วหรืออย่างไรว่าข้าลักพาตัวนางมาที่นี่เพื่อใช้เป็นเครื่องมือแก้แค้นเยี่ยนเฉิน นางคือศัตรู คือสตรีที่ข้าเกลียด แม้นเจ้ามิได้รู้สึกเช่นเดียวกับข้า แต่การที่เจ้าทำตัวสนิทสนม ผูกมิตรไมตรีกับนางมันสมควรแล้วหรือจินเกอ!”

แววตาเขาหมายมั่นว่ารังเกียจ เกลียด และชังน้ำหน้านางถึงเพียงนั้นจริง ๆ แต่จินเกอ รวมถึงจินเฉอก็ยังไม่เข้าใจ มิหนำซ้ำยังเกิดความเคลือบแคลงสงสัยในการกระทำแปลกชอบกลขึ้นทุกวันทุกวันของเล่อหยางหลงเข้าไปอีก

“…”

“ข้าขอสั่งห้ามพวกเจ้าทั้งสองคน นับจากวันนี้เป็นต้นไปหากมิใช่กิจธุระสำคัญหรือได้รับคำสั่งจากข้า เจ้าห้ามติดต่อ สนทนา ทำตัวสนิทสนมชิดเชื้อราวกับเป็นสหายของนางสตรีชั่วผู้นี้อีกเป็นอันขาด ต่อให้นางจะพยายามเข้ามาสนทนาด้วยเช่นใด เจ้าก็เมินเฉยเสีย ปิดหู ปิดตาเสมือนว่านางเป็นเพียงอากาศธาตุไร้ตัวตนแล้วรีบถอยห่างจากนาง ห่างเท่าใดได้ยิ่งดี! หากข้าทราบว่าพวกเจ้าขัดคำสั่ง รู้ใช่หรือไม่ว่าคนที่ทำให้ขุ่นเคืองใจมันมีจุดจบเช่นใด” บุรุษกดเสียงทุ้มต่ำจนดูน่าหวาดกลัว เสียวสันหลังวูบวาบ เย็นยะเยือกเข้าโครงกระดูก

หลังจากพูดจบบุรุษก็ยกมือขึ้นไขว้หลัง แล้วจับชายอาภรณ์หย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ไม้สักราคาหลายตำลึง พลางแอบชำเลืองตาดูกุ้ยไป๋หลานที่หมดสตินอนราบอยู่บนพื้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบตวัดหนีไปทางอื่นเพราะรู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังตกอยู่ในสภาวะนักโทษที่กระทำผิดร้ายแรงจนถูกจับตัวคุมขังแล้วโดนเจ้าหน้าที่เช่นจินเกอ จินเฉอเพ่งมองอย่างจับพิรุธแปลก ๆ ชอบกลนัก

“หากข้าไม่ทราบมาก่อนว่าท่านแม่ทัพชังน้ำหน้าแม่นางกุ้ยไป๋หลานจนถึงขั้นเคยคิดลอบสังหารนางเพื่อแก้แค้นทำให้แม่ทัพเยี่ยนเฉินเจ็บปวดทุกข์ทรมานอย่างถึงที่สุด ข้าคงคิดว่าท่านกำลังกินน้ำส้มนางอยู่เลยนะขอรับ” เมื่อได้ยินจินเกอ สหายคนสนิทเอื้อนเอ่ยออกมาเช่นนั้น เล่อหยางหลงก็รีบหันขวับมาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาขวาง ๆ ประหนึ่งสัตว์ดุร้าย

“บัดซบ!!!” เขาลุกขึ้นพรวดพราดจากเก้าอี้ ตะโกนเสียงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ “ผู้ใด เจ้าว่าผู้ใดกินน้ำส้มนางสตรีชั่วผู้นี้กัน สิ้นคิดนัก!! สนิทสนมกับนางมากจนเกินไปจนเชื้อความโง่ของนางแพร่พิษมาสู่เจ้าด้วยอีกคนแล้วเช่นนั้นหรือจินเกอ คิดได้เช่นใดกันว่าบุรุษรูปงาม เพียบพร้อมเยี่ยงข้า จะกินน้ำส้มนาง! นางเนี่ยนะ หาได้มีสิ่งใดน่าพิศวาสให้ข้ารู้สึกต้องใจจนถึงขั้นต้องหึงหวงไม่”

เขาพูดถึงเพียงนี้แล้ว สายตาจับผิดที่แฝงร่องรอยหยอกเย้ากรุ้มกริ่มจากจินเกอซึ่งกำลังเพ่งมองมายังตนอย่างมีเลศนัยก็ยังมิหาย คลับคล้ายคลับคราว่าวาจาที่เขาอุตส่าห์ออกแรงตะเบ็งเสียงจนคอขึ้นเอ็นเมื่อครู่ไม่มีความน่าเชื่อถือหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

กิริยาอาการของเขามันบ่งบอกว่าเขากำลังกินน้ำส้มนางสตรีชั่วช้าผู้นี้ถึงเพียงนั้นเลยหรือ? ใช้ส้นตีนมองหรือไร ไยถึงได้ขบคิดเรื่องวิปริตชวนสยดสยองนั่นขึ้นมาเป็นตุเป็นตะเช่นนั้นเล่า