17

ซึ่งบุรุษจิตใจวิปริตผู้นี้หาได้มีความละอายใดใดไม่ที่ผู้คนต่างกล่าวคำประณามตนด้วยวาจาสาปแช่งเช่นนั้น ทว่าเขากลับยืดอกภาคภูมิใจ โน้มศีรษะรับมันเอามาประดับหน้าผากด้วยความยินดียิ่ง เพราะมันส่อให้รู้ว่าตนยิ่งใหญ่ แข็งแกร่งมากเพียงใด ฉะนั้นเขาจะทำให้กุ้ยไป๋หลานต้องชดใช้มันอย่างสาสมจนกว่าเขาใคร่พึงพอใจ

“…” กุ้ยไป๋หลานเห็นแววตาสะพรึงน่ากลัวที่แฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้กำลังจ้องมองมายังใบหน้านางอย่างมีเลศนัยก็รู้ได้ทันท่วงทีเลยว่าเขาคงกำลังขบคิดแผนการหาหนทางกลั่นแกล้งนางอย่างสาสมแก่ใจอยู่เป็นแน่

เห็นทีคราวนี้นางคงต้องรับศึกหนักกว่าเดิม พาลหาเรื่องใส่ตัวแน่แท้ไป๋หลานเอ๋ย…

“หึ เตรียมตัวรับแรงกระแทกจากข้าเอาไว้ให้ดีเถิดนางสตรีชั่วช้า! ข้าจะบดขยี้เจ้าให้แหลกละเอียดคามือเลยคอยดู” พูดเขาก็กดปลายนิ้วบีบลงไปบนพวงแก้มนุ่มอีกรอบ คราวนี้เขาไม่ออมมือเลยสักนิดมันหนักหน่วงกระทั่งนางต้องส่งเสียงร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวดคล้ายสันกรามบริเวณนั้นแทบหักลงแล้วจริง ๆ ก่อนคนจิตใจวิปริตจะสะบัดออกจนศีรษะนางชนเข้ากับขอบโต๊ะอีกรอบ

ปั้ง!

“โอ๊ะ!” มือเล็ก ๆ เลื่อนขึ้นไปจับหน้าผากฝั่งซ้ายที่กระทบเข้ากับขอบโต๊ะอย่างจัง จึงสัมผัสได้ถึงความเปียกชุ่มของของเหลวที่ไหลโชกอาบรินรดใบหน้างาม จากนั้นจึงง้างมือออกมาดู ปรากฏว่าคือ เลือด!

“ละ…เลือด” นางผู้มิเคยหวาดกลัวสิ่งใด ไม่ว่าเป็นจิ้งจอก ตุ๊กแก งู ไส้เดือน หรือกิ้งกือ แต่ยามเห็นเลือดสีแดงสดที่ไหลหยดย้อยอาบรินรดใบหน้างามของตนในใจกลับสั่นผวา เต้นโครมครามระทึก ปากซีดเซียวสีขาวคล้ายหยวกกล้วยอ่อนก่อนจะล้มฟุบหมดสติไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ทำอันใดของเจ้านางสตรีกลับกลอก” แม่ทัพเล่อหยางหลงยืนเอาแขนแกร่งกำยำทั้งสองข้างประสานกันเอาไว้บริเวณแผงอกล่ำสั่น พลางเหลือบตามองร่างของกุ้ยไป๋หลานที่นอนราบลงไปกับพื้นด้วยความสมเพชเพราะคิดว่านางกำลังทำการแสดงบทใหญ่อยู่ “เจ้าคิดจะใช้กลอุบายตื้นเขินหลอกข้าเช่นนั้นหรือ ข้าหาได้โง่เขลาเบาปัญญาเยี่ยงเจ้าไม่นางสตรีไร้สมอง!”

“…” ทว่ากุ้ยไป๋หลานก็ยังนิ่งเงียบ มิมีปฏิกิริยาใดใดโต้ตอบกลับมา แต่นั่นก็หาได้ทำให้คนเยี่ยงแม่ทัพเล่อหยางหลงบุรุษผู้ที่ยึดเอาตนเองเป็นที่ตั้งของสรรพสิ่งบนโลกใบนี้คล้อยตามหรือหลงเชื่อไม่ว่านางนั้นหมดสติไปจริง ไม่ใช่เพียงการกลั่นแกล้งเล่นละครเพื่อหนีปัญหาเอาตัวรอดจากเรื่องที่นางก่อเอาไว้อย่างหน้าด้าน ๆ

“นางสตรีชั่ว เจ้าหูตึงหรืออย่างไรถึงมิได้ยินที่ข้าพูดเมื่อครู่ว่าแผนการตื้นเขินจากสมองโง่เขลาเจ้า ใช้กับข้าหาได้ผลไม่” เล่อหยางหลงเหยียดท่อนขาแกร่งกำยำออกไปแล้วใช้เท้าถีบสะกิดเบา ๆ ที่ด้านหลังนาง แต่ด้วยร่างกายสูงใหญ่ที่ผ่านการฝึกฝนการต่อสู้ ฟาดฟันดาบและมีพละกำลังเหนือกว่าบุรุษในวัยเดียวกันมาตั้งแต่เยาว์วัยคล้ายปีศาจจึงทำให้กุ้ยไป๋หลานที่ล้มฟุบอยู่ในอริยาบถนอนตะแคงเมื่อครู่หล่นฮวบคว่ำหน้าลงไปแนบกับพื้น

“…” ยิ่งเห็นนางยังนอนแน่นิ่งราบอยู่บนพื้น เดิมไฟโทสะที่สุมอยู่กลางออกและมีบางส่วนที่เริ่มมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปบ้างแล้วเล็กน้อยกลับลุกโชนโชติช่วงขึ้นมาอีกคราเพราะคิดว่านางกำลังท้าทายอำนาจมืดตนอยู่อย่างมิมีความยำเกรงเลยสักนิด “เจ้า เจ้ากล้าลองดีกับข้าเช่นนั้นหรือ”

แม่ทัพเล่อหยางหลงกัดฟันกรอด ๆ กดเสียงต่ำเล็ดลอดออกมาตามไรฟันซึ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกแค้นเคืองใจแฝงอยู่ในที ก่อนจะใช้ฝ่าเท้าวางทาบบนบั้นสะโพกกลมมนที่นูนขึ้นมาสูงกว่าส่วนอื่น ๆ บริเวณด้านแผ่นหลัง แล้วออกแรงเขย่าขาสองสามครั้ง สี่หาครั้งตามลำดับ “หาไม่ข้าจะใช้คมดาบสังหารเจ้าทิ้งเสียตรงนี้ ลุกขึ้นมานางสตรีชั่วช้า”

เขาเริ่มสังเกตถึงความผิดปกติ เริ่มเอะใจเล็กน้อยแล้วว่าหรือนางจะเป็นลมล้มฟุบหมดสติไปจริง ๆ “นางสตรีชั่ว”

“…”

“นางสตรีสมองกลวง”

“…”

“แม่นางไป๋หลาน”

เล่อหยางหลงจึงค่อย ๆ หย่อนสะโพกลงนั่งยอง ๆ ข้าง ๆ เรือนร่างบอบบาง แล้วกระชากแขนเรียวบางขึ้นมาจนกระดูกข้อต่อแทบหลุดออกจากเบ้าหัวไหล่เพื่อตรวจจับดูการเต้นของชีพจรบริเวณข้อมือ ปรากฎว่า มันผิดปกติจริง ๆ เห็นทีนางสตรีโง่ผู้นี้ที่อวดเก่ง ปากดีกล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขาฉอด ๆ ตกใจเลือดเพียงไม่กี่หยดจนเป็นลมไป ช่างอ่อนแอจนน่าสมเพช

“จินเกอ! จินเฉอ!” เขารีบลุกขึ้น ใช้ฝ่ามือปัดชายอาภรณ์กวาดไล่สิ่งสกปรกโสโครกที่อุตส่าห์ลดตัวลงไปสำรวจร่างกายของนางสตรีต่ำตมผู้นี้ออกมิให้เหลือแม้กระทั่งกลิ่นสาปติดปลายนิ้ว เสร็จกิจจากตรงนี้อาจต้องนอนแช่ตัวในอ่างน้ำร้อน ๆ สักครึ่งชั่วยามแล้วกระมังจึงจะสามารถขจัดสิ่งแปดเปื้อน อัปมงคลที่แพร่กระจายเชื้อจากตัวนางสู่ตัวเขาได้หมดสิ้น

"ขอรับท่านแม่ทัพ" ทั้งสองทราบจากเสียงขว้างปาข้าวของจนตกแตกเมื่อครู่แล้วว่าแม่นางกุ้ยไป๋หลานคงไปทำสิ่งใดให้เล่อหยางหลงขุ่นเคืองใจอีกเป็นแน่ ทว่าก็หาได้คาดคิดไม่ว่าเปิดประตูเข้ามาจะเห็นสภาพของแม่นางผู้นั้นนอนแน่นิ่งราบลงไปกับพื้นโดยมิรู้ว่ายังมิลมหายใจต่อชีวิตอยู่อีกหรือไม่อย่างไร

"ท่านแม่ทัพสังหารนางจนสิ้นใจแล้วหรือขอรับ?" จินเกอ มิได้เก็บความสงสัยเอาไว้เช่นจินเฉอที่มีอุปนิสัยและบุคลิกแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว เพราะภาพตรงหน้าทำให้เขาไม่สามารถคิดเป็นอื่นนอกเหนือประโยคคำถามที่เอื้อนเอ่ยถามไถ่ออกไปมื่อครู่ได้เลยแม้แต่น้อย

หากเป็นผู้อื่นก็คงมิมีความกล้ามากถึงเพียงนี้เพราะแม้นสบสายตาอาจพยายามเบี่ยงเบนหลบหนี เกร็งตัวแข็ง คอเคล็ดไปหมดด้วยมิใคร่รู้ว่าควรวางตัวเช่นไรจึงทำให้อีกฝ่ายพึงใจ หากพลาดพลั้งสักน้อยนิดนั่นอาจเท่ากับชะตาชีวิตถึงคราวขาดสะบั้นลง แต่กับจินเกอ จินเฉอ และแม่ทัพเล่อหยางหลงแล้วหาได้มีความสัมพันธ์ในฐานะและนายทหารรับใช้คนสนิทอย่างเดียวไม่ ทว่าพวกเขาทั้งสามคนล้วนถูกเลี้ยงดูเติบโตมาด้วยกัน ร่วมเป็นร่วมตาย เป็นสหายกับมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย

เมื่อเป็นเช่นนั้นไอ้กำแพงหนา ๆ ที่กั้นอยู่ระหว่างเล่อหยางหลงและคนอื่น ๆ หากเทียบกับเขาสองคนถือว่าไร้ซึ่งปัญหาอุปสรรค เพราะหากผู้อื่นหรือแม้กระทั่งแม่นางกุ้ยไป๋หลานสตรีผู้นั้นได้รู้จักเล่อหยางหลงเยี่ยงที่พวกเขารู้จัก ก็คงคิดเห็นมิต่างกันมาก ว่าบุรุษตัวร้ายที่ทุกคนต่างหวาดกลัว ชังน้ำหน้า สาปแช่งไม่ให้ตายดีนั้นแท้จริงแล้วน่าสงสาร น่าเห็นอกเห็นใจมากเพียงใด

“เจ้าเห็นว่าข้าโหดเหี้ยมถึงเพียงนั้นเลยหรือจินเกอ” แววตาดุดันจ้องมองไปยังสหายคนสนิทด้วยความขุ่นเคืองใจแฝงรอยไม่เอาจริงเอาจังไว้ ทว่ายามอีกฝ่ายกำลังอ้าปากเอื้อนเอ่ยตอบคำถาม เขาก็รีบพูดแทรกสวนขึ้นมาพร้อมเค้นเสียงหัวเราะในลำคอเล็กน้อยคล้ายกระแอมกระไอ “สมแล้วที่เป็นสหายกันมาตั้งแต่เยาว์วัย ข้าเองก็อยากสังหารนางสตรีอวดดีผู้นี้แล้วแร่เนื้อโยนให้เหยี่ยวจิกกัด โดยที่ข้านั่งจิบน้ำชาอู่หลงอุ่น ๆ คู่กับขนมเสี่ยวหลงเปาร้อน ๆ แทบขาดใจแล้วเช่นเดียวกัน แต่หากนางชิงตายเสียตอนนี้มันยังน้อยเกินไปหากเทียบกับความแค้นของข้า”

“ขอรับ”

“ดูสิ ว่านางตายแล้วหรือยัง” พูดพลางก็ใช้ฝ่าเท้าสะกิดเขย่าเรือนร่างนางอีกคราว

“ขอรับ” จินเกอยื่นฝ่ามือไปจ่อใต้รู้จมูกของนางปรากฏว่านางยังหายใจอยู่ “ยังไม่ตายขอรับท่านแม่ทัพ”

แน่นอนแท้จริงเขาเองก็ทราบแจ้งแก่ใจดีอยู่แล้วว่าแม่นางกุ้ยไป๋หลานยังมีชีวิตอยู่ เพียงสำออยตกใจเลือดจนหมดสติล้มฟุบลงไปเท่านั้น แต่เรียกจินเกอ จินเฉอเข้ามาในห้อง แสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ แล้วให้พวกเขาตรวจดูร่างกายนางอีกรอบ เพื่อไม่ให้สหายตนสนิทนิทั้งสองรู้ว่าเขาแอบกินน้ำเต้าหู้ เอามือสะอาด ๆ นี่ไปสัมผัสเนื้อตัวสกปรกโสโครกของนางสตรีแพศยาผู้นี้ให้เปลืองตัวเกิดมลทินสิ่งอัปมงคลแปดเปื้อนตนเองอย่างไรเล่า

“เอานางขึ้นไปวางตรงอื่น”

“ขอรับ” จินเกอไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการให้ตนทำอย่างไรกับร่างหมดสติของแม่นางผู้นี้ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

“นางสตรีนี่ โง่เขลามิพอ ยังสร้างเรื่อง สร้างความรำคายใจให้ข้าไม่เว้นแต่ละวัน” แม่ทัพเล่อหยางหลงถอนหายใจเฮือกฮากยกใหญ่ “เอานางไปวางในห้องข้า แล้วตามท่านอาหมอมาตรวจดูว่านางเป็นอันใดมากหรือไม่”

“…” จินเกอ และ จินเฉอหันขวับไปมองหน้ากันอย่างพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดหมายด้วยความรู้สึกชวนขนหัวลุกและประหลาดใจไม่ใช่น้อย เมื่อจู่ ๆ แม่ทัพเล่อหยางหลงผู้ที่ตลอดระยะเวลาเกือบครึ่งค่อนเดือนที่ผ่านมานั้นคอยหาหนทางกลั่นแกล้งให้แม่นางไป๋หลานที่ตนบอกว่าชิงชังนัก ชิงชังหนา เกลียดขี้หน้าจนเข้ากระดูกดำ หากเหลือนางเป็นเพียงสตรีหนึ่งเดียวบนโลกใบนี้ตนนั้นขอยอมลดทอนศักดิ์ศรีกลายเป็นพวกผิดเพศชายตัดแขนเสื้อที่ผู้คนต่างมิใคร่ยอมรับเสียยังดีกว่าล่มหัวจมท้ายกับสตรีเช่นแม่นาง

ทว่าตอนนี้กลับมีคำสั่งให้พาร่างไร้สติของสตรีที่ตนบอกว่ารังเกียจเกลียดชังไว้ในห้องนอน ซึ่งเป็นสถานที่ที่แม้กระทั่งแม่นางซือเหย่ซึ่งวางอำนาจคล้ายเป็นฮูหยินจวนแม่ทัพเล่อหยางหลงไปเสียแล้วก็ยังมิเคยมีโอกาสได้ก้าวย่างกราย เพราะเขามิชอบให้ผู้ใดเข้ามาจุ้นจ้านวุ่นวายด้วยนิสัยขี้รำคาญ ไม่ชอบคบค้าสมาคมกับผู้ใดนอกเสียจากแม่นมซือเหยาสตรีวัยกลางคนที่คอยเลี้ยงดูอุ้มชูเขามาตั้งแต่มารดาสิ้นใจตาย แล้วเหตุการณ์วิปลาสเช่นนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกันเล่า

หากเขาปล่อยให้นางนอนแน่นิ่งหมดสติอยู่บนพื้นตรงนี้แล้วใช้น้ำเย็นยะเยียบจากสายลำธารที่ไหลผ่านด้านหลังจวนสาดใส่เรือนร่างเพื่อปลุกเรียกเช่นเดียวกันกับคนที่ทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองใจคนอื่น ๆ ย่อมสมเป็นแม่ทัพเล่อหยางหลงบุรุษผู้ที่ถูกขนานนามว่าโหดเหี้ย อำมหิต จิตใจดำมืดบอดยิ่งกว่าโคลนตมคนนั้นเสียอีก แต่นี่อย่างไรกัน จินเกอ จินเฉองุนงงไปหมด ให้อุ้มสตรีที่ตนเคยหมายหัวกลางหน้าผากตัวโต ๆ ว่านางศัตรู แอบอิงในหอนอน ซ้ำยังตามท่านอาหมอมาตรวจดูร่างกายนางอีก นี่เขากำลังเป็นห่วงนางอยู่ใช่หรือไม่

หรือ…หรือบางทีเจ้านายพวกเขาอาจต้องตา ต้องใจสตรีผู้นี้เข้าเสียแล้วกระมัง