11

ณ จวนตระกูลเล่อ

เห็นได้ชัดว่าวันนี้ภายในจวนตระกูลเล่อกำลังเกิดเหตุชลมุนวุ่นวายยิ่งนัก ทั้งสั่งคนออกตามหาคนรักของเล่อเยี่ยนเฉินยังมิพอ ไหนจะต้องรับมือกับข่าวฉาวโฉ่ที่ถูกแพร่งพรายออกไปว่าสตรีผู้นั้น สะใภ้คนแรกของอัครเสนาบดีเล่อลักลอบหนีตามชายชู้ในคืนวันเข้าหอ ซึ่งแน่นอนว่าสร้างความเสื่อมเสียอับอายเป็นอย่างมากจนทำให้เล่อฮูหยินเริ่มนั่งไม่ติด มิสามารถทำตัวเพิกเฉยเป็นทองไม่รู้ร้อนได้อีกต่อไป

เพล๊ง!!!!! เล่อฮูหยิน อี้หนิงเหอคว้าแจกันหยกเขวี้ยงทิ้งลงบนพื้นด้วยไฟโทสะที่มันสุมอยู่กลางอก อยากแผดเผาเจ้าของของมันให้มอดไหม้ไปตามเศษกระเบื้องที่แหลกละเอียดลงบนพื้นตรงหน้า

แจกันหยกเก่า ๆ ไร้ราคาใบนี้ กุ้ยไป๋หลานเป็นคนซื้อมาฝากแม่ผัวเช่นอี้หนิงเหอยามไปเที่ยวชมงานดอกไม้ไฟแถบชานเมืองกับเล่อเยี่ยนเฉิน และครานั้นนางต้องจำใจปั้นหน้าฉีกยิ้มรับเอาไว้เพราะต้องการสร้างภาพต่อหน้าบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียว แต่บัดนี้! หาได้มีความจำเป็นอันใดต้องกระทำเช่นนั้นแล้วไม่

"บัดซบ!!! เหตุใดจึงเกิดเรื่องอุบาทว์เช่นนี้ขึ้นได้ ไอ้อีคนใดปากพล่อยกล้าแพร่งพรายเรื่องภายในจวนออกไปจนตอนนี้ผู้คนด้านนอกซุบซิบนินทากันสนุกปากแล้วว่าสะใภ้คนแรกของอัครเสนาบดีเล่อหนีตามชายชู้ไปในคืนวันเข้าหอ!!!!" ใบหน้าของเล่อฮูหยินเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด หัวคิ้วขมวดผูกติดกันแน่นบันดาลโทสะที่มันคุกรุ่นสุมอยู่กลางอกแทบแผดเผานาง

เมื่อคืนยามรู้ข่าวจาก รุ่ยถิง สาวรับใช้คนสนิทที่คอยรองมือรองตีนนางมาตั้งแต่เยาว์วัยว่าแม่นางสตรีแพศยา ชั้นต่ำ กุ้ยไป๋หลานที่ริอาจมักใหญ่ใฝ่สูงอยากจะเป็นภรรยาเอกคอยเชิดหน้าชูตาของบุตรชายนางที่เพียบพร้อมทั้งชาติตระกูลและหน้าที่การงาน ทำผลงานมากมายจนได้รับความไว้วางใจจากองค์ฮ่องเต้คนปัจจุบันแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพฝ่ายเมืองทางทิศเหนือคอยควบคุมกำลังคนนับหมื่นนับแสนนาย หนีตามไปกับชายชู้! นางก็ทำเพียงภาวนาให้ไปแล้วไปลับอย่าได้หวนกลับมาสร้างจุดด่างพร้อยในวงศ์ตระกูลเล่ออีกเลย

นั่นนับเป็นข่าวดีในรอบหลายปีที่ทำให้อี้หนิงเหอ นอนหลับไปด้วยความสุขเอ่อล้นแทบจะทะลักออกมาเต้นเริงระบำอยู่ด้านนอกเสียเต็มประดา ทว่า! นางยังชื่นชมความเปรมปรีไม่ถึงครึ่งค่อนวันก็ดันมีเรื่องระคายหูที่ทำให้นางร้อนรนใจจนไม่สามารถนั่งจิบชาอย่างสบายใจได้อีก

"เหมยเหมยว่าท่านป้าใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ" หลินฟางเหมยค่อย ๆ เดินเข้าไปแล้วหย่อนสะโพกลงนั่งเคียงข้างเรือนร่างว่าที่แม่สามีในอนาคตแล้วเลื่อนฝ่ามือขึ้นมาวางทาบบนหลังมือเหี่ยวย่นของอีกฝ่ายเบา ๆ "อย่างไรเสียเรื่องที่แม่นางไป๋หลานหนีตามชายชู้ในคืนวันแต่งงานก็ถูกแพร่งพรายจนผู้คนเขาร่ำลือกันทั่วบ้านทั่วเมืองถึงเพียงนี้แล้ว เราก็คงไม่สามารถจับมือผู้ใดดมได้ ฉะนั้นข้าคิดว่าสิ่งที่พวกเราควรทำตอนนี้คือรีบหาหนทางทำให้ข่าวลือนี้ค่อย ๆ จางหายไปดีกว่าหรือไม่เจ้าคะ"

ทั้งหมดคือแผนการของหลินฟางเหมยที่ร่วมมือกับแม่ทัพเล่อหยางหลงซึ่งเมื่องานนี้สำเร็จต่างฝ่ายต่างได้รับผลประโยชน์ด้วยกันทั้งสิ้น

หลินฟางเหมยเอง...ได้กำจัดเสี้ยนหนามที่มันตำใจออกไปให้พ้นทาง ส่วน แม่ทัพเล่อหยางหลงก็ได้รับความสะใจในการแก้แค้นเอาคืน

อี้หนิงเหอเริ่มใจเย็นลง จากนั้นจึงยอมทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ร่างบอบบางของหลินฟางเหมยบุตรสาวสหายคนสนิทของสามีนางที่เพียบพร้อมทั้งชาติตระกูล กิริยามารยาท ความรู้สำหรับสตรีเหมาะสมยิ่งกับเล่อเยี่ยนเฉิน "เหมยเอ๋อร์ เจ้ามีแผนอันใดก็บอกป้าเถิด ตอนนี้ป้าร้อนรนใจจนทำอันใดมิถูกแล้ว"

บัดนี้สมองของอี้หนิงเหอมืดแปดด้าน! บุตรชายนางยามออกคำสั่งให้ทหารรับใช้ออกตามหาสตรีแพศยาผู้นั้นกลับมาเสร็จสิ้นก็เอาแต่ร่ำสุราเมามายอยู่ในหอนอนมิเป็นอันทำงานทำการ แล้วไหนจะข่าวฉาวที่สร้างความเสื่อมเสียให้กับตระกูลเล่ออีกเล่า

แกร๊ก!!!

ทว่าหลินฟางเหมยยังไม่ทันได้อ้าปากเอื้อนเอ่ยแผนการของนางออกมาก็โดนคนมารยาททรามเช่นเล่อหยางหลงที่ถือวิสาสะเข้ามาในเรือนของผู้อื่นโดยมิได้เคาะประตูบอกกล่าวเสียก่อน

"เหอะ!!" เล่อหยางหลงหัวเราะร่วนอย่างนึกสมเพชยามเห็นสภาพภายในเรือนของเล่อฮูหยินผู้สูงศักดิ์ที่ลอยตัวอยู่บนวอทองเต็มไปด้วยข้าวของแตกกระจัดกระจายเรี่ยราดบ่งชัดได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าของเรือนนี้กำลังตกอยู่ในที่นั่งเช่นใด

"หยางหลง!"

"ผู้ใดกันที่ทำให้เล่อฮูหยินผู้สูงศักดิ์อารมณ์เสียได้ถึงเพียงนี้ บอกข้ามาเถิดขอรับแม่ใหญ่เดี๋ยวข้าจะช่วยชำระความเคียดแค้นในใจท่านให้เอง" แม่ทัพเล่อหยางหลงไม่เพียงแต่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในเรือนของอี้หนิงเหอโดยมิได้รับอนุญาต เขายังหย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ไม้สักราคาหลายตำลึงแล้วหยิบจอกชาขึ้นมาจิบพร้อมผิวปากอย่างอารมณ์ดีทำราวกับว่าเป็นห้องของตน

"ออกไป! ออกไปจากเรือนข้าบัดเดี๋ยวนี้" แววตาของอี้หนิงเหอแทบถลนออกมานอกเบ้า บุตรชายเพียงคนเดียวของพี่สาวนางคนนี้ช่างมีนิสัยต่ำทรามดักดานเหลือทน! มิรู้ว่าโผล่มาจากรูใด ทั้ง ๆ ที่ทั้งบิดา มารดา ปู่ ย่า ตายายหรือเทือกเขาเหล่ากอบรรพบุรุษผู้ล่วงลับไปแล้วหาได้มีคนเช่นเล่อหยางหลงไม่ นรกส่งมาเกิดให้คอยตามราวีชีวิตนางชัด ๆ

"ไยท่านจึงทำตัวเสียมารยาทต่อแขกด้วยเล่าขอรับท่านแม่ใหญ่ ข้าเพิ่งมาถึงนั่งยังไม่ทันหายเหนื่อย ท่านก็ไล่ข้าออกจากเรือนเสียแล้ว ตอนเด็ก ๆ ท่านยายคอยมอบความรักและอบรมสั่งสอนกิริยามารยาทท่านแม่ข้าจนลืมสอนลูกสาวคนเล็กเช่นท่านหรืออย่างไรกัน เหตุใดนิสัยพวกท่านทั้งสองถึงได้ต่างกันลิบลับเช่นนี้" เล่อหยางหลงพูดจบก็ยกน้ำชาขึ้นมายกซดกระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว เมื่อเห็นอี้หนิงเหอกำลังโมโหจัด กำหมัดแน่น กัดฟันกรอด ๆ และทำท่าจะอ้าปากด่าเขาก็รีบสวนกลับไปอย่างทันควัน

"ข้านี่ช่างอย่างไร! ที่ผ่านมาก็เห็น ๆ กันอยู่แล้วว่าท่านยายคงปล่อยปละละเลยการอบรมสั่งสอนมารยาทและจิตสำนึกให้กับบุตรสาวคนเล็กเช่นท่าน เพราะมิเช่นนั้นท่านคงไม่กล้าทำเรื่องน่าสมเพชด้วยการแย่งสามีพี่สาวจนสามารถถีบตัวเองขึ้นมานั่งภาคภูมิใจกับฐานะภรรยาเอก ภรรยาเพียงคนเดียวของอัครเสนาบดีเล่อได้จนถึงทุกวันนี้ ข้าพูดถูกต้องใช่หรือไม่ขอรับ" แววตาหยอกเย้ายวนปั่นประสาทเมื่อครู่ค่อย ๆ เข้มขึ้นแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันเข้ามาแทนที่ หลังจากนั้นเพียงชั่วครู่เดียวก็สลับปรับอารมณ์เข้าโหมดเดิมต่อ

"เจ้า!!! หยางหลง!!" ใบหน้าของอี้หนิงเหอแดงก่ำด้วยความโกรธขั้นสุด ทว่ามิสามารถทำอันใดได้ "เจ้าคนสามหาว อมหมาไว้ในปากหรืออย่างไรเหตุใดแต่ละคำที่พ่นออกมาถึงได้ต่ำทรามเยี่ยงคนไร้การศึกษาเช่นนี้"

"เล่อฮูหยินอย่าหงุดหงิดไปเลยขอรับ...ข้าเคยอ่านตำราโบราณเขาเขียนไว้ว่าสตรีที่มีอารมณ์ฉุนเฉียว โมโหง่าย มักมีสีหน้าตึงเครียดตลอดเวลาเยี่ยงท่านเนี่ย เลือดลมปราณจะสูบฉีดผิดปกติทำให้ตายไวกว่าคนทั่ว ๆ ไป"

"เจ้า! เจ้าแช่งข้าหรือไอ้คนบัดซบ"

"ไยเล่อฮูหยินถึงได้มองโลกในแง่ร้ายขนาดนี้เล่าขอรับ ข้าพูดข้าเพียงแค่หวังดีกับท่านหาได้ต้องการสาปแช่งให้ท่านตายเร็ว ๆ ไม่...หากท่านตายตั้งแต่อายุเท่านี้ข้าก็อดนึกเสียดายแทนท่านเสียจริง กลัวว่าท่านจะเสวยสุขอยู่บนทรัพย์สมบัติและอำนาจบารมีที่ต้องใช้ความหน้าหนา จิตใจโหดเหี้ยมผิดมนุษย์มนาทั่วไปกว่าจะได้มันมาครอบครองเป็นของตน"