14

“...” แม้นในบางครั้งอี้หนิงเหอ เล่อฮูหยินคนปัจจุบันจะทำเรื่องร้ายกาจ ไม่มีเหตุผลไปบ้าง แต่เยี่ยนเฉินก็มั่นใจว่าถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ใช่คนที่มีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตถึงขั้นลงมือฆ่าพี่สาวที่คลานตามกันออกมากับตนเองได้ลงคอเพียงเพื่อหวังอำนาจการเป็นฮูหยินของอัครเสนาบดีใหญ่ แต่ทว่าสิ่งที่เล่อหยางหลงเอื้อนเอ่ยถามไถ่ออกมาเขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้เช่นเดียวกันว่ามันผิดแผกไปจากสิ่งที่อีกฝ่ายหยั่งรู้และเข้าใจ

“เหอะ!” บุรุษเค้นเสียงหัวเราะในลำคออย่างนึกสมเพช “ว่าอย่างไรเล่าเยี่ยนเฉิน แม้เจ้าที่เป็นบุตรชายแท้ ๆ ของสตรีแพศยาผู้นั้นก็ยังไม่สามารถให้ข้อกระจ่างในตัวมารดาเจ้าได้เลยว่าเหตุใดถึงกล้าใช้สามีร่วมกับพี่สาวตนเอง ซ้ำยังทิ้งห่างกับระยะเวลาที่พี่สาวสิ้นใจตายไม่ถึงสัปดาห์”

“…”

“เอาเถิด ที่ข้ามาวันนี้ข้าเพียงเป็นห่วงเจ้าและมารดาของเจ้าเท่านั้น ภายในตระกูลเล่อมีเรื่องฉาวถูกแพร่ออกไปถึงเพียงนี้ มารดาเจ้าคงร้อนรนใจ เคร่งเครียดจนนั่งไม่ติดเป็นแน่ ข้าเกรงว่านางจะด่วนสิ้นใจไปเสียก่อนทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้รับผลกรรมที่ตนเคยก่อเอาไว้อย่างสาสม”

"ขอบใจพี่ใหญ่มากที่นึกเป็นห่วงข้าและมารดา หากไม่มีธุระสิ่งใดแล้ว ข้าขอตัว” เล่อเยี่ยนเฉินที่ไม่อาจทนทานต่อถ้อยคำกระแทกแดกดันของอีกฝ่ายไหวจึงเป็นฝ่ายลุกขึ้นและขอปลีกตัวออกมา เพราะไม่ว่าอย่างไรบุรุษตามืดบอดผู้นั้นก็มิเคยฟังความผู้ใดนอกเสียจากยึดเอาความคิดของตนเป็นที่ตั้งในการตัดสินทุกอย่าง

“จะไปตามหาคนรักของเจ้าหรือ? เสียเวลา เสียกำลังพลไปโดยเปล่าประโยชน์น่าเยี่ยนเฉิน” เล่อหยางหลงเดินเข้าไปขวางหน้าเอาไว้ แล้วยกแขนแกร่งกำยำขึ้นวางกระแทกบนบ่าอย่างแรงพร้อมตบซ้ำทีสองที “หารู้ไม่ตอนนี้แม่นางกุ้ยไป๋หลานอาจกำลังสุขสม เริงรักอยู่กับชายคนรักของนาง แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้คิดไปขัดขวาง พรากผัวพรากเมียผู้อื่นเล่า บาปกรรมยิ่งนัก เพียงสิ่งที่มารดาเจ้าก่อเอาไว้ก็เกรงว่าชาตินี้พวกเจ้าสองคนแม่ลูกก็คงชดใช้กันไม่จบไม่สิ้น”

“!!!” เล่อเยี่ยนเฉินปัดมือเขาออก และรีบสาวเท้ายาว ๆ เดินหนีออกไปทันที

แม่ทัพเล่อหยางหลงตะโกนหัวเราะตามหลังเล่อเยี่ยนเฉินไปอย่างบ้าคลั่งด้วยความสาแก่ใจยิ่งนัก “ไม่แน่เมื่อคืนนี้พวกเขาทั้งสองคนอาจพรอดรักกันจนบุรุษผู้นั้นสูบน้ำเชื้อเข้าไปในตัวนาง หากเจ้าสามารถไปรับนางกลับมาได้จริง จะมั่นใจได้อย่างไรว่าลูกผู้อื่นมิคาท้องนางอยู่ เยี่ยนเฉิน!!!!”

ครึ่งเดือนผ่านไป ณ จวนแม่ทัพเล่อหยางหลง

หลังจากที่แม่ทัพเล่อหยางหลงเสร็จกิจธุระจากการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ก็สั่งจินเกอ จินเฉอมุ่งหน้ากลับจวนทันทีเพราะเขาจะฉวยเอาจังหวะที่เล่อเยี่ยนเฉินกำลังพร่ำเพ้อออกตามหานางสตรีปากหมาผู้นั้นแทบพลิกแผ่นดินจนมิเป็นอันทำงานทำการ สร้างความดีความชอบให้เหล่าขุนนางได้ประจักษ์ว่าแม่ทัพที่ประจำการอยู่ทางทิศใต้เช่นเขา มีคุณสมบัติ ความสามารถเพียบพร้อมในการเข้ามาดูแลเมืองหลวงและให้ความอารักขาองค์ฮ่องเต้แทนแม่ทัพใหญ่ผู้เฒ่าคนปัจจุบันมิต้องเสียเวลาควบม้าเดินทางไปยังป้อมทางทิศของตนร่วมหลายชั่วยามมากกว่าแม่ทัพที่ประจำการอยู่ทางทิศเหนือเยี่ยงบุตรชายสตรีชาติชั่วเพียงใด!

ด้วยบรรพชนเหล่าฮ่องเต้คนก่อน ๆ กล้าหาญชาญชัยในการวางกลศึก ออกรบจึงสามารถแย่งชิงกวาดต้อนดินแดนรอบข้างมาอยู่ภายใต้อาณาเขตการปกครองของแคว้นต้าฮวาง ทำให้ในยุคสมัยนั้นแคว้นต้าฮวางเจริญรุ่งเรือง ผู้คนไพร่ฟ้าประชาร่ำรวย กลายเป็นบ่อขุมทรัพย์ล้ำค่ำเพราะมีทั้งเหมืองทองคำ เหมืองแร่ เหมืองเพชรพลอย และเหมืองบาดาลดินดำที่มิสามารถตีมูลค่าเป็นเงินตราได้หมด จึงถูกเพ่งเล็งเป็นพิเศษ ชาวบ้านที่อยู่ห่างไกลออกไปโดนรุกรานอยู่บ่อยครั้งเพราะเหล่าทหารให้ความดูแลไม่ทั่วถึง

ฮ่องเต้จึงตัดสินใจทิ้งระบอบการปกครองขุนนางเดิมที่ใช้กันมายาวนานตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ และป่าวประกาศ ร่างพระราชโองการเปลี่ยนแปลงใหม่ทั้งหมด ด้วยการแบ่งเขตการดูแลออกเป็นแม่ทัพสองฝ่ายใหญ่ นั่นคือ ประจำการอยู่เมืองหลวงหมิงเวย เป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้น! และจัดตั้งตำแหน่งแม่ทัพเพิ่มขึ้นมาคือทางทิศเหนือ ทิศใต้ ที่เป็นบ่อขุมทรัพย์ของแคว้นต้าฮวางซึ่งโดนรุกรานอยู่บ่อยครั้งไม่จบไม่สิ้นนั่นเอง

และระบอบการปกครอง สามแม่ทัพในหนึ่งแคว้นเช่นนี้ก็ถูกใช้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน เมื่อถึงคราวผลัดเปลี่ยนฤดูกาล แม่ทัพใหญ่ซึ่งประจำการอยู่เมืองหลงอย่างท่านลุงเถาชิงหลงที่เป็นทั้งสหายคนสนิทร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ฮ่องเต้คนเก่าโรยราแก่ตัวลงเต็มที จึงต้องมีการเลือกหาผู้มีความสามารถเพียบพร้อมเข้ามาแบกรับหน้าที่ใหญ่หลวงแทน...

แต่ทว่าบัดนี้ในสายตาของเหล่าขุนนางเล่อเยี่ยนเฉินคงโดนตำหนิติเตียนมิใช่น้อย เขาหาได้รู้จักแยกแยะเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวออกจากกัน ร่ำสุราจอกแล้วจอกเล่าจนเมามายมิเป็นอันทำสิ่งใด ปล่อยปละละเลยการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในห้องโถงพระราชวังเพราะช้ำรักสาหัสจากสตรีนางเดียวที่กล้าทำเรื่องบัดสีด้วยการคบชู้สู่ชาย หนีตามบุรุษอื่นไป ซ้ำยังใช้กำลังพลทหารจำนวนมากระดมตามหาแม่นางผู้นั้นอีก...

หอนอนแม่ทัพเล่อหยางหลง หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่เขาต้องจำใจยอมพ่ายแพ้ให้กับฝีปากราวกับซุกซ่อนสุนัขไว้นับร้อยตัวของแม่นางกุ้ยไป๋หลาน เขาก็พยายามหาหนทางกลั่นแกล้งนางสารพัด ทว่าสตรีตัวดีผู้นั้นกลับเอาตัวรอดได้ทุกครั้งร่ำไป จนเขาต้องเอานางมาไว้ใกล้ตัวเพื่อลงมือจัดการด้วยตนเอง หากหวังพึ่งคนอื่น ๆ เห็นทีคงล้มเหลวไม่เปฺ็นท่าเช่นครั้งก่อน ๆ

สามวันมานี้ สตรีหน้าตายผู้นั้นทำให้เขารู้สึกประหลาดใจในตัวกุ้ยไป๋หลานหลาย ๆ อย่าง แม้กระทั่งซือเหย่ที่เขาคิดว่าความร้ายกาจ ดื้อรั้นเอาแต่ใจ อยากได้สิ่งใดก็ต้องได้ ชังน้ำหน้าผู้ใดย่อมตามราวีไม่เลิกของนางจะสามารถทำให้อีกฝ่ายทนอยู่ในจวนหลังนี้ยังต้องยอมพ่ายด้วยความกล้ำกลืนทุกข์ทรมานใจ แอบร้องไห้จนตาบูมปูด ทว่า! ผิดคาด ซือเหย่ที่พยายามกลั่นแกล้งหลายต่อหลายครั้งกลับแพ้ภัยตัวเอง โดนกุ้ยไป๋หลานย้อนเกล็ดมังกร เล่นงานกลับจนแผนพังไม่เป็นท่า

เล่อหยางหลงเคลือบแคลงสงสัยในตัวกุ้ยไป๋หลานไม่ใช่น้อยว่าจริง ๆ แล้วเนื้อแท้ที่ถูกซุกซ่อนอยู่ในด้านในของนางเป็นเช่นใดกันแน่ ไยถึงได้แตกต่างกันราวคนละคนได้ถึงเพียงนี้ หรือแผนการของเขาและแม่นางหลินฟางเหมยที่ร่วมมือกันโดนเล่อเยี่ยนเฉินจับได้จึงย้อนเกล็ดมังกรสับเปลี่ยนกุ้ยไป๋หลานตัวปลอมและกุ้ยไป๋หลานตัวจริง จากนั้นก็แสร้งโศกเศร้าเสียใจ ตลบหลังให้เขาตายใจว่าแผนการชั่วช้าของเขานั้นสำเร็จ!!! แต่จะหน้าตาเหมือนกันเช่นนี้เลยหรือ หากจำมิผิดนางหาได้มีพี่สาวน้องสาวฝาแฝด เป็นเพียงบุตรสาวคนเดียวที่ถูกบิดามารดาประคบประหงมอย่างดี มีคำถามมากมายในหัวเขาที่ยังไม่สามารถหาคำตอบได้ จึงจำเป็นต้องเอานางไว้ใกล้ตัว หากนางคิดกระทำการสิ่งใดจะได้อยู่ภายใต้สายตาของเขาตลอดเวลา...

ซึี่งตอนนี้นางกำลังทำหน้าที่สาวรับใช้ของตนอยู่นั่นคือ หาบน้ำจากโอ่ง และเตรียมใส่อ่างรอให้เขาลงมาเอนกายนอนแช่ผ่อนคลายอาการตึงเครียดจากการเข้าเฝ้าฮ่องเต้

แม่ทัพเล่อหยางหลงที่กำลังเปลื้องชุดคลุมตัวด้านนอกเพื่อก้าวขาลงไปแช่ตัวในอ่างน้ำอุ่น ๆ ทว่าดันเหลือบไปเห็นแม่นางกุ้ยไป๋หลานผู้นั้นกำลังจ้องมองกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ บริเวณแผงอกแก่งกำยำของตนตาไม่กระพริบ จึงรีบกำชับดึงอาภารณ์กลับมาปกปิดส่วนสงวนอันน่าภาคภูมิใจโดยไว “มองอันใดของเจ้า จ้องข้าราวกับจะกลืนกินข้าเข้าไปทั้งตัว ข้าเข้าใจดีว่าข้าเป็นบุรุษรูปงาม หล่อเหลา ซ้ำร่างกายข้ายังชวนหลงใหลถึงเพียงนี้ แต่ฝันไปเถิดไป๋หลาน! สตรีขี้ริ้วขี้เหร่ปากหมาเช่นเจ้าหามีวาสนามากพอที่จะได้เชยชมข้าไม่”

“เปล่าเจ้าคะ” นางรีบส่ายหน้าปฏิเสธ ทั้ง ๆ ที่หลักฐานมันก็คาตาอยู่ทนโท่ว่าเมื่อครู่แววตาของนางที่จับจ้องหน้าอกเขามันดูโรคจิตมากเพียงใด

แม่ทัพเล่อหยางหลงกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความภาคภูมิใจในร่างกายอันแสนน่าหลงใหลของตน ขนาดกุ้ยไป๋หลานสตรีคนรักของเล่อเยี่ยนก็ยังไม่อาจยับยั้งอดใจไหวจนต้องแสดงกิริยาการออกมาอย่างชัดเจนถึงเพียงนี้เลย “เอาเถิด ข้าจะแสร้งปิดหูปิดตาไม่รับรู้ถือเสียว่าทำบุญทำทานให้เจ้าได้แอบลอบมองเป็นบุญตาก็แล้วกัน เพราะข้ารู้ดีว่าสตรีขี้ริ้วขี้เหร่เช่นเจ้าคงไม่มีวาสนาได้เห็นของดีเช่นนี้บ่อยนัก”

“เอาที่ท่านสบายใจเลยเจ้าค่ะ” กุ้ยไป๋หลานถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลอบกรอกตามองบนให้กับความมั่นหน้าเกินกว่าบุรุษใด ๆ ในแผ่นดินนี้ แม้นจะปฏิเสธไม่ได้ก็เถิดว่าร่างกายเขามันเย้ายวนดึงดูดชวนให้นางต้องแอบเหลือบดูอยู่บ่อยครั้งยามที่อีกฝ่ายเผลอจริง ๆ “หากหมดหน้าที่ข้าแล้ว เช่นนั้นไป๋หลานสตรีขี้ริ้วขี้เหร่ผู้นี้ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ เชิญท่านแม่ทัพแช่น้ำให้สบายใจได้เลยเจ้าค่ะ” นางโค้งศีรษะเล็กน้อย หมุนตัวทำท่าจะก้าวขาออกไป ทว่าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงน่าเกรงขามของเขาที่จู่ ๆ นึกตะเบ็งขึ้นมา

“หยุด!!!! นางสตรีเกียจคร้าน ข้ารู้ดีเจ้าคิดจะอู้งานกินแรงผู้อื่นแล้วไปแอบหลับใช่หรือไม่”

“ก็หน้าที่ของข้าเสร็จแล้วนี่เจ้าคะ ภายในเรือนหลังนี้ข้าก็เช็ด ถู ทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมจนใหม่เอี่ยมอ่อง สะอาดกริบแม้ไรฝุ่นสักนิดก็มิหลงเหลือให้เห็น ส่วนอาภรณ์ของท่าน โน้นเจ้าค่ะ ข้าห้อยให้มันตากแดดอยู่ด้านนอก” ก่อนนางจะยกฝ่ามือเรียงบสงชึ้นมาลูบปลายคงมนปเอย ๆ ทำท่าคล้ายกับกำลังครุ่นคิด “เอ…แล้วยังมีสิ่งใดอีกหรือเจ้าคะ”

ดูสีหน้าท่าทางนางเถิด ช่างยั่วยวนกวนประสาทยิ่งนัก เขาจะสั่งสอน กำราบสตรีนางนี้อย่างไรดี