19

"เช่นนั้นเองหรือขอรับ" จินเกอลอบยิ้มกรุ้มกริ่ม เหตุใดเขาจะมองไม่ออกเล่าว่าตอนนี้ท่านแม่ทัพเล่อหยางหลงกำลังกินน้ำส้มแม่นางกุ้ยไป๋หลานอยู่ เป็นสหายร่วมสาบาน เคียงบ่าเคียงไหล่ก็มาจวบจนทั้งชีวิต อีกฝ่ายหาได้เคยชายตาแลหรือมีทีท่าว่าจะให้ความสนใจางสตรีนางใดไม่แม้นกระทั่งหญิงงาม อ่อนเยาว์เช่นซือเหย่ที่ทั้งพยายามยวนยั่ว ยกตนเองใส่พานทองประเคนยื่นถึงปากแล้วแท้ ๆ ทว่าสถานะของนางก็มิเคยเป็นอื่นได้นอกเสียจากน้องสาวคนหนึ่งที่พี่ชายรักใคร่ เอ็นดู

แต่ไยกับแม่นางกุ้ยไป๋หลาน นางศัตรู นางสตรีชั่ว นางสตรีดื้อด้าน นางสตรีที่ปากพร่ำบอกว่าชังน้ำหน้า รังเกียจ อยากห่ำหั่นฆ่าฟันนางทิ้งแล้วแร่เนื้อให้แร้ง ให้เหยี่ยวบินเฉี่ยวโฉบลงมาแทะเล็มเสีย กลับมิยอมให้ผู้ใดแตะต้อง ถึงเนื้อถึงตัว หึงหวงได้แม้กระทั่งกับสหายคนสนิทเช่นเขา

"หากมิเป็นเช่นนั้น จะเป็นเช่นใดเล่า! ไยถึงได้ถามอันใดที่มันแสดงถึงความสิ้นคิด ไม่มีสมองเยี่ยงนางสตรีชั่วผู้นี้ออกมาได้"

"ถ้าอย่างนั้นข้าอุ้มนางเข้าไปด้านในนะขอรับ เช่นใดข้ากับนางก็สนิทสนมเป็นสหายกันและข้าเองก็ได้รับเชื้อความวิปลาศจากนางมาบ้างแล้ว แตะเนื้อต้องตัวอีกไม่ถึงหนึ่งเฟิน (หนึ่งเฟิน เทียบเท่าเวลาประมาณ 1 นาที) คงมิเป็นอันใดไปมากกว่านี้หรอกขอรับ" ได้ยินเช่นนั้นจินเกอก็ยิ่งชอบใจ น้อยครั้งนักที่จะมีเรื่องหรือผู้ใดสามารถยั่วยวนกวรประสาททำให้เล่อหยางหลงออกอาการจนมิอาจข่มกลั้นเก็บอารมณ์ได้อยู่ และเขาก็ทราบดีอีกว่าหากทำเช่นนี้ลงไปอาจทำให้ไหน้ำส้มที่บุรุษปากแข็งไม่รู้ใจตัวเองผู้นี้ระเบิดแตกออก

"หยุด!!!" เล่อหยางหลงรีบเข้าไปขวางกั้น แล้วช้อนตัวร่างบางขึ้นมาอุ้มพาดบ่าปล่อยให้ศีรษะนางห้อยโตงเตงอยู่ด้านหลัง "ข้าไม่อยากให้เจ้าเสียสติ ซึมซับความโง่เขลาจากนางสตรีชั่วไปมากกว่านี้ ประเดี๋ยวข้าจะเป็นคนเสียสละพานางเข้าไปโยนไว้ในหอนอนเอง"

"ท่านแม่ทัพไม่กลัวนางสตรีชั่วผู้นี้แพร่เชื้อความวิปริตใส่หรือขอรับ" จินเกอแกล้งถาม อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะหาข้อแก้ตัว แถต่อไปอย่างไร

"จำความได้ข้าก็ฝึกซ้อมวรยุทธ ร่ำเรียนวิชามากมายจนแข็งแกร่งมากกว่าคนในวัยเดียวกันมาตั้งแต่เยาว์วัย ฉะนั้นพวกเจ้าจงวางใจเถิด นางสตรีชั่วช้าผู้นี้หาได้สามารถทำอันใดข้าได้ไม่" พูดจบเขาก็เดินหายเข้าไปในหอนอน เพราะเกรงว่าหากยังยืนชักช้าอยู่ตรงนี้มีหวังคงโดนสหายคนสนิทซักถามไม่เลิกจนน่ารำคาญใจเป็นแน่ "เร่งไปตามอาหมอเถิด ก่อนที่นางจะตายคาจวนข้า เป็นเสนียดอัปมงคลยิ่งนัก"

แน่นอนว่าบุรุษหยาบกระด้าง แข็งทื่อผู้นี้หาได้รู้จักวิธีการทะนุถนอมหรือปฏิบัติต่อสตรีไม่ แม้นรู้แจ้งแก่ใจว่าขณะนี้นางเป็นลมล้มหมดสติไปด้วยความขี้ขลาดตาขาวหรืออาจมีสาเหตุเพราะเขาด้วย ทว่าเพียงน้อยนิดเท่านั้น นางวอนหาเหาใส่หัว หาเรื่องใส่ตัวเอง หากจะกล่าวโทษว่าเป็นความผิดเขาเห็นทีก็คงมิใช่ความ

เล่อหยางหลงสาวเท้าก้าวหยาบ ๆ เพื่อมุ่งหน้าเข้ามาให้ถึงเตียงนอนโดยเร็ว จึงทำให้ศีรษะนางที่ห้อยโตงเตงอยู่ด้านหลังสั่นสะเทือนเร่า ๆ ซ้ายที ขวาที โยกย้ายส่ายไปมาโครงเครง คลับคล้ายคลับคลาว่าหากเมื่อครู่อาการยังพอสามารถรักษาให้ทุเลาลงได้ แต่คราวนี้นางอาจอยากชิงตายด้วยการกลั้นหายใจเพราะวิงเวียนหัวตาลายเป็นแน่

บุรุษผู้นี้ช่างกระไร วางนางลงเบา ๆ อย่างทะนุถนอมเยี่ยงที่บุรุษผู้อื่นเขากระทำต่อสตรีหาเป็นไม่ เขาเลือกที่จะฉวยจับตัวนางราวกับตุ๊กตาล้มลุกแล้วโยนทุ่มลงบนฟูกเตียงจนเกิดเสียงดัง ฟุ้บ!!! หากท่านอาหมอมาตรวจร่างกายนางในตอนนี้ เห็นทีอาจพบว่ากระดูกซี่โครงบริเวณส่วนแผ่นหลังคงเปราะหักไปแล้วก็ไม่เกินจริง

“นางสตรีชั่วเจ้านี่สร้างความรำคาญใจให้ข้าไม่เว้นวันเลยเสียจริง! ข้าควรทำเช่นใดกับเจ้าดี ฆ่าทิ้งเลยดีหรือไม่” เล่อหยางหลงเปล่งเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองใจไม่ใช่น้อยที่ถูกจินเกอกล่าวหาให้ร้ายว่าเขากำลังแอบกินน้ำส้ม หึงหวงแม่นางกุ้ยไป๋หลานผู้นี้ ซึ่งนั่นก็เป็นเพราะนาง! ต้นเหตุมาจากนางแท้ ๆ หากนางมิกล่าววาจาอวดดี แสดงกิริยาต่ำทรามเช่นนั้นออกมาให้เขาเกิดไฟโทสะเผลอใช้ความรุนแรงผลั้งมือจนนางเลือดตกยางออก แล้วดันขี้ขลาดตาขาวเป็นลมหมดสติไป เขาก็คงไม่ต้องเรียกสหายคนสนิททั้งสองเข้ามา!

ความรู้สึกกดดันยามโดนผู้อื่นเพ่งมองอย่างจับผิดประหนึ่งเป็นนักโทษถูกบีบให้สารภาพความจริงและยอมรับในสิ่งที่ตนไม่ได้กระทำออกมามันอึดอัดยิ่งนัก! เขาใช้ชีวิตผ่านความเป็น ความตาย ความเกลียดชังมากมายที่ผู้คนต่างสาปส่งอยากให้ตกนรกหมกไหม้มาจวบจนหนาวนี้อายุสามสิบเศษ หาได้เคยต้องตกที่นั่งลำบากเช่นนี้ไม่! คนเช่นแม่ทัพเล่อหยางหลงเป็นได้เพียงผู้ล่าเท่านั้น มิใช่ผู้ถูกต้อนเยี่ยงนี้ และคนที่ทำให้เขาต้องเผชิญกับมันนั่นก็คือ นางสตรีชั่วช้าที่กำลังนอนเอนกายพริ้มตาหลับอย่างสบายอยู่บนฟูกเตียงเขาเช่นใดเล่า

เขาเป็นฝ่ายเสียหาย! ตื่นมาเขาจะให้นางรับผิดชอบเพื่อชดใช้ภาพลักษณ์ที่เขาต้องถูกลากตัวลงไปเกลือกกลั้วว่าแอบกินน้ำส้มนางสตรีชั่วช้าเช่นแม่นางกุ้ยไป๋หลานผู้นี้ ช่างเป็นเรื่องบัดซบที่สร้างความอัปมงคลยิ่งในชีวิตเขา!

"ข้านี่หรือ?" เล่อหยางหลงกำมือหลวม ๆ แล้วใช้ปลายนิ้วชี้เข้าหาแผงอกล่ำสั่นของตนเอง "ข้านี่หรือจะกินน้ำส้มสตรีเช่นเจ้าเนี่ยนะ เจ้ามีอันใดให้ข้าต้องตาต้องใจกันนักหรือ" เขาหย่อนสะโพกลงนั่งบนฟูกเตียงข้างเรือนร่างบอบบางก่อนจะใช้สายตาเพ่งพินิจพิจารณาใบหน้าของนางอย่างจดจ่อ "มองอย่างไรก็หามีไม่"

"..."

ฝ่ามือหนาใหญ่จับหมับเข้าที่ปลายคางมน แม้นตั้งใจเพียงประคองหลวม ๆ ธรรมดา ทว่าแรงเหลือล้นเทียบเท่าพญาช้างนั้นกลับกดลึกบีบลงบนพวงแก้มนุ่มจนลุ่มยุบไปตามปลายนิ้วโดยไม่รู้ตัว "ข้าพบพานสตรีทั้งองค์หญิง พระราชธิดา บุตรสาวขุนนาง เสนาบดี หรือแม้กระทั่งหญิงหอคณิกา หน้าตาเจ้าก็หาได้ต่างจากพวกนางไม่ เผลอ ๆ เทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ดูเถิดรอยคล้ำใต้ตาจากการอดหลับอดนอนชัดจนดูน่าเกลียดถึงเพียงนี้ แล้วจะให้ข้ารู้สึกพิศวาสในเจ้าถึงขั้นเกิดอาการหึงหวงเจ้ากับสหายคนสนิทได้เยี่ยงไรกันเล่า ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลาเสียจริง"

ว่าแล้วก็จับประคองใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของกุ้ยไป๋หลานเอียงซ้าย เอียงขวาสองสามทีเพื่อเพ่งพินิจพิจาราณาดูว่านางมีส่วนใดที่แตกต่างหรือโดดเด่นพิเศษไปกว่าสตรีนางอื่น ๆ ที่หมายตาต้องใจอยากดูแลปรนนิบัติเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของเขาจนตัวสั่นบ้าง เหตุใดจินเกอจึงพูดประโยคที่แสดงถึงตัวผู้พูดว่าหาได้ผ่านกระบวนการคิดจากสมองที่ได้ร่ำเรียนวิชาเช่นนั้นออกมา

คนระดับแม่ทัพเล่อหยางหลง บุรุษเพียบพร้อม ยลโฉมงดงาม หน้าตาหล่อเหลา รูปร่างล่ำสั่นจนเป็นที่น่าอิจฉาของบุรุษคนอื่น ๆ ทั่วแคว้นแดนใต้อย่างเขาหรือจะลดตัวลงไปกินน้ำส้มนางสตรีชั่วช้า วิปลาสนางนี้

“ก็หามีไม่” เล่อหยางหลจับจ้องใบหน้าของกุ้ยไป๋หลานอยู่นานสองนานด้วยความหลงลืมตัว เพราะดันผลั้งเผลอยลโฉมความงามที่หาได้มีความพิเศษแตกต่างจากสตรีนางอื่นในเมืองหลวงเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับมีเสน่ห์บางอย่างที่สามารถทำให้บุรุษหยาบโลน ใจแข็งทื่อเยี่ยงก้อนศิลาบนผาสูงชันที่หนาวนี้อายุร่วมสามสิบปีเศษทว่าไม่เคยคิดหรือสนใจหญิงคนใดเลยสักครากำลังจับจ้องมิละสายตาหลบหนีไปไหนตั้งนานสองนานคล้ายกับต้องมนตร์สะกดเข้าเสียแล้ว

ปฏิเสธไม่ได้เลยจริง ๆ ว่า แม่นางกุ้ยไป๋หลานสตรีชั่วช้าผู้นี้ยามสงบปากสงบคำ ไม่ทำตัวอวดดี เล่นหูเล่นตาพูดจากวนประสาทเขา ช่างดู น่ารักกว่าเป็นไหน ๆ …

ใบหน้านางเรียวเล็กจนฝ่ามือเขาแทบบดบังปิดมิด เส้นคิ้วดกดำสนิทโก่งราวกับใช้พู่กันแต่งเเต้มวาดอย่างบรรจง ดูนั่นเถิดขนตายาวรำแพนโค้งงอนรับกับปลายจมูกเล็กที่สันโด่งลาดชั้นคล้ายเนินเขา แล้วไหนเล่า จะฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อที่ยามจ้องมองนานเข้าแล้วเกิดความรู้สึกปรารถนาหมายมั่นอยากโน้มหน้าลงไปจุมพิตสัมผัสความหวานละมุนว่าจะนุ่มนิ่มสักเพียงใด แก้มของนางแม้นไม่ได้ปัดด้วยเครื่องประทินโฉมจนเป็นสีแดงชาดเยี่ยงสตรีนางโลมในหอคณิกา ทว่ากลับดูเปล่งปลั่งจากไรเลือดฝาดตามธรรมชาติของตัวนางจริง ๆ ไร้ที่ติเตียนชวนหลงใหลนัก

มาถึงตอนนี้แม่ทัพเล่อหยางหลงหาได้แปลกใจไม่ว่าเหตุใดแม่นางกุ้ยไป๋หลานผู้นี้จึงเป็นที่ต้องตา ต้องใจหมายปองของเหล่าบุรุษรูปงามทั่วแคว้นแดนเหนือใต้ มิเว้นแม้กระทั่งองค์ชายที่เคยกราบทูลต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ร้องขอสมรสพระราชทานมัดตัวนางหมายมั่นอยากได้นางเป็นชายาเคียงข้างพระองค์ ทว่า บุปผางามดอกนี้กลับตกไปอยู่ในมือของเล่อเยี่ยนเฉิน บุรุษที่มิสมควรได้รับความรักหรือความสุขสมหวัง

“หากเจ้ามิใช่สตรีของคนที่ข้าชังน้ำหน้าก็คงดีมิน้อย” จู่ ๆ ความคิดที่อยู่ในหัวก็ถูกเอื้อนเอ่ยพ่นออกมาอย่างลืมตัว “ไม่…ข้าหมายถึง ข้าอาจเมตตาเจ้าในฐานะสตรีคนหนึ่งที่นอกเหนือจากคำว่าศัตรูก็เป็นได้”

เล่อหยางหลงเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปปัดเส้นผมสีดำขลับที่ร่วงหล่นตกลงมาปกปิดใบหน้างดงามเพื่อดูบาดแผลของนางที่เลือดสีแดงสดเริ่มหยุดไหลและเหือดแห้งเกาะติดผิวเนื้อไปแล้วบ้างบางส่วน รอยแตกบนหน้าผากนี่ย้ำเตือนให้เขาเกิดความรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูกว่าเมื่อครู่ตนอาจพลั้งมือรุนแรงกับนางมากจริง ๆ จึงให้ร่างนางกระเด็นเข้าไปกระทบกับขอบโต๊ะเยี่ยงนี้

“เหตุใดข้าต้องรู้สึกผิดด้วยเล่า มันก็สมควรแล้วมิใช่หรือ ในเมื่อเจ้าดันทำตัวอวดดี หาเรื่องใส่ตนเอง”