21

หากพิจารณาจากรูปร่างหน้าตาสูงโปร่งแลดูมีสง่าราศรีและความน่าเกรงขามหวาดสะพรึงอยู่รอบ ๆ กาย รวมถึงเสื้อผ้าอาภรณ์ที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่ก็รู้ได้ทันทีเลยว่าบุรุษผู้นี้หาใช่ชาวบ้านธรรมดาไม่ มิเป็นขุนนางข้าราชการในเมืองหลวง ก็คงเป็นเศรษฐีผู้ร่ำรวยเป็นแน่

เล่อหยางหลงยิ้มเจื่อน ๆ ยกฝ่ามือขึ้นเกาหัวแกรก ๆ ลอบถามคำถามโง่ ๆ กับตนเองในใจว่า ‘แล้วคนปกติเขากินบ๊ะจ่างกันครั้งละกี่ลูกกันหรือ? ไยท่านยายผู้นี้ถึงได้คิดว่าเขาต้องเอาไปเลี้ยงในงานมงคลด้วยเล่า เพราะเมื่อครู่เขาเห็นบ๊ะจ่างลูกที่แม่นางกุ้ยไป๋หลานถือไปลูกเล็กเพียงนิดเดียว เทียบมิติดกับกำปั้นเขาด้วยซ้ำ สั่งแค่สิบยี่สิบลูกก็ยังมิรู้เลยว่าจะตกถึงครึ่งท้องเขาหรือไม่'

“ขอรับ” เขาเออออตามไป เพราะสนทนากับท่านยายผู้นี้เพียงชั่วครู่ ทว่าหันกลับไปอีกทีแม่นางกุ้ยไป๋หลานที่เดินเลือกจับจ่ายซื้อของอยู่เมื่อครู่กลับหายไปเสียแล้ว “ทั้งหมดเท่าใดขอรับ”

“บ๊ะจ่างลูกละ 5 อีแปะ 10 ลูก ก็10 อีแปะจ้ะคุณชาย”

“เอ่อ…” เล่อหยางหลงล้วงถุงแดงที่ใส่เบี้ยออกมา “หากมิลำบากจนเกินไป ข้าวานท่านยายอีกเรื่องได้หรือไม่ขอรับ”

“เรื่องอันใดหรือเจ้าคะคุณชาย”

“ท่านยายจำแม่นางไป๋หลานที่มาซื้อบ๊ะจ่างร้านท่านยายเป็นประจำได้หรือไม่ขอรับ” เขาโน้มหน้าลงไปกระซิบกระซาบถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาให้รับรู้กันเพียงสองคน

“ไยยายจะจำแม่หนูผู้นั้นมิได้เล่า นางน่ะมาซื้อบ๊ะจ่างร้านยายเป็นประจำทุกวันตั้งแต่ตัวเล็กตัวน้อย จนตอนนี้เติบใหญ่คงถึงเวลาใกล้จะออกเรือนเต็มทีแล้วกระมัง งดงามถึงเพียงนั้นยายมั่นใจว่าต้องมีบุรุษล้อมหน้าล้อมหลังหมายตาหัวกระไดไม่แห้งเป็นแน่ แต่ดูท่านางมิได้สนใจผู้ใด มุ่งหน้าทำงานหาเลี้ยงชีพอย่างขยันขันแข็ง หากใครได้นางไปเป็นภรรยานับว่าโชคดียิ่งนัก” ท่านยายรัก เมตตา และเอ็นดูกุ้ยไป๋หลานเสมือนหลานสาวแท้ ๆ อีกคนหนึ่ง

เหตุใดจู่ ๆ เขาจึงได้มีความรู้สึกอยากเป็นบุรษผู้โชคดีที่ท่านยายพูดถึงเพียงนี้กันเล่า

“ขอรับ เอ่อ นับจากนี้หากแม่นางไป๋หลานมาซื้อบ๊ะจ่างร้านท่านยาย ท่านยายช่วยแถมให้นางอีกลูก สองลูกจะได้หรือไม่ขอรับ ข้าจ่ายเป็นเงินหนึ่งตำลึงทอง” พูดจบเขาก็ควักตัวเบี้ยออกมาจากถุงแดงแล้วยัดเยียดใส่มือเหี่ยวย่นของท่านยายคล้ายกับเป็นการบังคับกลาย ๆ

“ได้จ้ะได้” แน่นอนนางคงไม่โง่ที่จะปฏิเสธเงินจำนวนมากมายถึงเพียงนั้นที่ต่อให้นางนั่งหลงขดหลังแข็งกวนขนมมาขายในตลาดที่บางวันแดดร้อนอบอ้าวจนเหงื่อไหลโชกอาภรณ์ตัวเก่า ๆ เปียกชุ่มเหม็นกลิ่นเหงื่อไคล หรือบางวันฝนก็เทลงมาวิ่งหลบหนีกันเหนื่อยหอบก็ยังมิได้ครึ่ง “ช่างเป็นวาสนาของยายยิ่งนักที่ได้เจอลูกค้าใจบุญเยี่ยงคุณชาย จะว่าไปหากยายมองไม่ผิดคุณชายคงจะต้องตาแม่นางไป๋หลานเข้าแล้วใช่หรือไม่ ถึงได้ยอมจ่ายเงินจำนวนหนึ่งตำลึงทองเพื่อให้ยายแถมบ๊ะจ่างให้นางทุกวันเช่นนี้”

“ขอรับ” เขาพยักหน้ายอมรับแต่โดยดี “แต่ท่านยายห้ามบอกนางเป็นอันขาดนะขอรับว่าท่านยายรับเงินจากข้าเพื่อแถมบ๊ะจ่างให้นางทุกวัน ข้าเกรงว่านางจะมิชอบใจจนพาลรังเกียจรังงอนมิยินยอมรับน้ำใจจากข้า”

“ได้จ้ะ ถ้าเช่นนั้นยายก็ขอให้คุณชายเกี้ยวนางสำเร็จไว ๆ นะเจ้าคะ”

“ขอบคุณขอรับท่านยาย” เมื่อเจรจากันเสร็จ เล่อหยางหลงก็ตามแม่นางกุ้ยไป๋หลานกลับไปที่บ้านหลังเล็ก ๆ ของนางซึ่งอยู่เกือบท้ายซอย

เขาทำเช่นนี้วนลูปอยู่พักใหญ่ ๆ จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน แต่ก็มิเคยมีความกล้ามากเพียงพอที่จะเข้าไปทักทาย สนทนาหรือเริ่มต้นทำความรู้จักกับนางในฐานะสหายแล้วค่อย ๆ พัฒนาความสัมพันธ์เกี้ยวนางมาเป็นสตรีคนรักของตน จึงได้แต่เพียงเก็บความรู้สึกนั้นเอาไว้ผู้เดียวมิเคยเปิดเผยให้ผู้ใดรับรู้แม้กระทั่ง จินเกอ จินเฉอสหายคนสนิทข้างกาย

อยู่มาวันหนึ่ง

“โอ๊ะ ขอโทษเจ้าค่ะ”

“เดินประสาอะไรของเจ้าแม่นางไป๋หลาน ตาบอดหรืออย่างไรจนมองไม่เห็นว่ามีคนยืนอยู่ตรงนี้ หากข้าวของข้าเสียหายขึ้นมา สารรูปเช่นเจ้าจะมีปัญญารับผิดชอบหรือไม่” สตรีอีกผู้ที่สวมใส่อาภรณ์สีม่วงใหม่เอี่ยมแผดเสียงดังขึ้นมาด้วยไม่พอใจ

“ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เจ้าค่ะ แม่นางได้โปรดอย่าถือโทษโกรธข้าเลยนะเจ้าคะ” กุ้ยไป๋หลานในตอนนั้นเป็นเพียงหญิงสาวทั่วไปที่ต้องตรากตรำทำงานอย่างหนักเพื่อหาเลี้ยงชีพเอาตัวรอดหลังจากบิดามารดาเสียชีวิต นางก็หาได้มีญาติคนใดอีกไม่ จึงอาศัยความรู้อันน้อยนิดที่ตนมีในการเย็บปักถักร้อย เปิดร้านเสื้อผ้าเล็ก ๆ ที่พอมีคนรู้จักอยู่บ้างประปราย ฉะนั้นสถานะขอนางก็มิได้ต่างอันใดจากชาวบ้านผู้ต่ำต้อยจึงมักโดนรังแก กลั่นแกล้งบ่อยครั้งจากสตรีที่อิจฉาริษยาในความงามพร้อมของนาง โดยเฉพาะ แม่นางหลี่หลวนฮวา บุตรสาวเพียงคนเดียวของเจ้าของโรงเตี้ยมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองนี้

“ขอโทษเช่นนั้นหรือ เจ้ารู้หรือไม่ว่าอาภรณ์ที่ข้าสวมใส่อยู่นี้มีมูลค่ามากเพียงใด ต่อให้เจ้าลำบากตรากตรำนั่งเย็บผ้าจนมือแตกก็หาได้ครึ่งที่จะสามารถชดใช้ความเสียให้ข้าได้ไม่” หลี่หลวนฮวาจ้องมองแม่นางไป๋หลานอย่างคาดโทษ หมายจะเอาเรื่องเอาราวกับางเสียให้ได้ แม้นความจริงแล้วเมื่อครู่ตนจะเป็นฝ่ายตั้งใจเดินเบียดเข้าไปให้อีกฝ่ายชนเพื่อสร้างสถานการณ์กลั่นแกล้งนางด้วยตนเองก็ตาม

“ข้าขอโทษจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“ข้าจะไม่ถือสาเอาความสตรีน่าสมเพชเช่นเจ้าก็ได้”

ได้ยินเช่นนี้กุ้ยไป๋หลานก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเป็นกอง เพราะอย่างที่คุณหนูหลี่หลวนฮวาผู้นี้พูดเมื่อครู่ก็จริงต่อให้นางนั่งเย็บผ้าจนมือแตกหรือจะสามารถชดใช้ความเสียหายรับผิดชอบอาภรณ์ผืนงามที่มีมูลค่าสูงถึงเพียงนี้ได้จึงคลี่ยิ้มบาง ๆ เป็นการกล่าวขอบคุณ

“แต่เจ้าจะต้องกราบเท้าขอขมาข้า วิงวอน ขอร้องให้ข้าอภัยและยอมยกโทษให้เจ้า หาไม่ข้าจะให้นางสองคนนี้ลากเจ้าไปตบหลังร้านเครื่องหอมนี่จนเจ้ามิกล้าเสนอหน้าไปพบผู้ใดได้อีกร่วมแรมเดือน”

“…”

หลี่หลวนฮวายกแขนเรียวบางขึ้นมากอดแนบชิดอก ก่อนจะชำเลืองมองแม่นางกุ้ยไป๋หลานผู้อ่อนแอจนดูน่าสมเพชด้วยสายตาเหยียดหยาม จะมองอย่างไรนางสตรีต่ำต้อย ยากจนผู้นี้ก็หาได้มีอันใดเทียบเท่าหรือได้ครึ่งนางสักอย่าง แล้วเหตุใดบุรุษที่นางหมายตาต้องใจอยากตบแต่งเข้าไปเป็นฮูหยินของเขาถึงได้กล้าปฏิเสธนางที่เป็นถึงบุตรสาวเจ้าของโรงเตี้ยมหอสุราที่ใหญ่ที่สุดในเมืองแล้วไปชอบพอ เกี้ยวหล่อนกันเล่า!!

ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บแค้นใจนัก ตั้งแต่เล็กกระทั่งเติบใหญ่ มิมีอันใดที่หลี่หลวนฮวาผู้นี้ปรารถนาแล้วไม่ได้ แต่เพราะนาง เพราะนางเพียงผู้เดียวที่ทำให้บุรุษกล้าหักหน้านางต่อหน้าสหายของนางให้พวกเขาหัวเราะเยาะว่าคุณหนูหลี่หลวนฮวาพ่ายแก่สตรีต่ำตมกุ้ยไป๋หลาน

“ว่าอย่างไรเล่าแม่นางไป๋หลาน ไม่ได้ยินที่คุณหนูของข้าสั่งหรือว่าให้เจ้าก้มลงกราบเท้าแล้วอ้อนวอนขอความเมตตาให้คุณหนูข้ายกโทษให้” สาวรับใช้ข้างกายเสนอหน้าออกมาช่างเข้าสำนวน นายว่าขี้ข้าพลอย เสียจริง

“ลากนางไปตบหลังร้านเครื่องหอมเลยดีหรือไม่เจ้าคะคุณหนู นางจะได้หลาบจำว่านับแต่นี้ควรปฏิบัติเยี่ยงไรต่อคุณหนูหลี่หลวนฮวาสตรีผู้สูงศักดิ์” สาวรับใช้อีกคนหนึ่งก็มิยอมความ ประจบสอพลอเลียแข้งเลียขาเจ้านายตนเต็มที่

“อย่าทำข้าเลยนะเจ้าคะ” กุ้ยไป๋หลาน มิมีทางเลือกจึงจำยอมทรุดตัวคุกเข่าลงเพื่อความอยู่รอด เพราะคุณหนูหลี่หลวนฮวาผู้นี้เป็นถึงบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของเถ้าแก่โรงเตี้ยมที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลมากในเมืองนี้ มีสิ่งใดที่นางพึงปรารถนาแล้วมิได้บ้าง ย่อมยาก แล้วหากดันไปทำให้แม่นางเคืองแค้นเข้า ชีวิตคงมิสงบสุขหรือถึงขั้นอาจต้องหนีซุกหัวซุนออกไปจากเมืองเป็นแน่แท้

"มือไม้ของเจ้าแข็งยิ่งนัก ไยถึงยังวางราบอยู่บนหน้าขามิยอมยกขึ้นมาพนมไหว้ขอร้องอ้อนวอนข้าสวย ๆ เล่า" คุณหนูหลี่หลวนฮวาเบะริมฝีปากคว่ำ พร้อมทั้งเหยียดขาเรียวยาวออกไปวางด้านหน้ากุ้ยไป๋หลานแล้วกระทืบเท้าบนพื้นกระแทกใส่หน้านางสองสามครั้ง

"เจ้าค่ะ"

"กราบเท้าข้า กราบ!!!" นางตะเบ็งเสียงดังจนลำคอระหงเผยให้เห็นเส้นเลือดผุดขึ้นมา "หรือเจ้าอยากมีปัญหากับข้า ไอ้อีผู้ใดที่มันทำให้ข้ามิพึงพอใจเจ้าก็เห็นแล้วมิใช่หรือว่าจุดจบของมันเป็นเช่นใด"

"..." กุ้ยไป๋หลานทราบดีว่านั่นหาใช่เพียงแค่คำขู่ลอย ๆ ไม่ นางอาศัยอยู่ในเมืองนี้ตั้งแต่อายุสิบขวบกระทั่งบัดนี้ระยะเวลาร่วมเจ็ดแปดเก้าปี สตรีนางใดที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งและสยบต่อคุณหนูหลี่ผู้นั้น จบไม่สวยสักราย...บ้างก็โดนเล่นงานจนมิกล้าออกมาใช้ชีวิตเป็นเดือน ๆ บ้างก็นอนพักฟื้นรักษาบาดแผลอยู่นานกว่าจะหายเป็นปกติ บ้างก็ต้องเร่รอนออกไปจากหมู่บ้านเพราะมิอาจทนทานต่อความร้ายกาจของนางได้

กุ้ยไป๋หลานในตอนนั้นมิใคร่อยากมีปัญหากับผู้ใดโดนเฉพาะกับบุตรสาวเจ้าของโรงเตี๊ยมเยี่ยงแม่นางหลี่หลวนฮวาจึงพนมมือแล้วก้มลงกราบให้มันจบสิ้นไป เพราะมองโลกเช่นสตรีโลกสวยว่าอีกฝ่ายจะยินยอมเลิกราอย่างปากว่าเมื่อครู่จริง ๆ โดยหารู้เลยไม่ว่าต่อให้ตนจะทำหรือไม่ทำ ท้ายสุดแล้วก็ต้องโดนกลั่นแกล้ง ตบสั่งสอนเพื่อความสะใจอยู่ดี