23

ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ใบหน้ามนของกุ้ยไป๋หลานด้วยแววตายากจะหยั่งรู้ว่ากำลังขบคิดสิ่งใดอยู่ แต่ทราบแน่ชัดว่าหลังจากที่มารดาเขาสิ้นชีวิตลงนับจากนั้นก็มิมีผู้ใดได้สัมผัสความรู้สึกเหล่านี้และสายตาเช่นที่เขาใช้มองสตรีที่ขึ้นด่าลงท้ายด่าว่าชาติชั่วอีกเลย

“เจ้าจะทำอันใดนางหรือหยางหลง”

“ทะ…ท่านอาหมอ” เล่อหยางหลงรีบดึงมือออกแล้วทำทีท่ารังเกียจรังงอนยามแตะเนื้อต้องตัวนางด้วยการสะบัดเบา ๆ คล้ายกับเป็นการสลัดความอัปมงคลทิ้งเสีย ก่อนจะเชิดหน้าชูคอ อกผายไหล่ผึ่งพร้อมเอาแขนเรียวยาวไขว้ด้านหลังเอาไว้ “ไยท่านถึงได้โผล่พรวดพราดเข้ามาโดยมิให้สุ้มให้เสียงเช่นนี้เล่า หากข้าตกใจ หัวใจวายขึ้นมาผู้ใดจะรับผิดชอบ”

“ข้าพึ่งทราบเสียประเดี๋ยวนี้เลยนะขอรับว่าท่านแม่ทัพเล่อหยางหลงผู้ที่ฟาดฟันศัตรูในสนามรบมาแล้วนับไม่ถ้วนจนตายเกลื่อนกลาดราบเป็นหน้ากลองจะขวัญอ่อน ตกใจง่ายไปเสียได้” เดิมทีต้นตระกูลของท่านหมอผู้นี้หาได้มาจากตระกูลชนชั้นสูงศักดิ์ไม่ แต่ด้วยสามารถรักษารักอาการป่วยเรื้อรังยาวนานร่วมสิบปีของราชวงศ์พระองค์หนึ่งหายขาดจึงได้รับพระราชทานยศและได้รับความไว้วางพระทัยให้เป็นหมอประจำราชสำนัก

ท่านหมอเก้อเหลียนหนาวนี้อายุย่างห้าสิบต้น ๆ ค่อนข้างสนิทสนมกับแม่ทัพเล่อหยางหลงเป็นพิเศษเนื่องด้วยได้เคยเดินทางไปทำศึกร่วมกัน และหลังจากนั้นก็มีนัดเล่นหมากกระดานด้วยกันอยู่บ่อยครั้งทุก ๆ ห้าวันเจ็ดวัน

แม่ทัพเล่อหยางหลงเองก็ให้ความเคารพท่านหมอเก้อเหลียนผู้นี้เป็นอย่างมาก ยกย่องให้อีกฝ่ายเปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่อีกคนหนึ่งของตน ถึงแม้อายุอานามที่ห่างกันนับยี่สิบปีก็สามารถพูดคุยเอ่ยแซวคล้ายกับเป็นสหายวัยเดียวกันได้อย่างมิรู้สึกเก้อเขิน เกร็ง หรือกระดากปาก

“ท่านอาก็ว่าไป เอาเถิด อย่ามัวชักช้าลีลาให้มากความ เร่งรักษานาง เสียก่อนที่นางจะมาตายในหอนอนข้า หาไม่เช่นนั้นเห็นทีคงต้องลำบากทำบุญสะเดาะเคราะห์ปัดไล่ความเสนียดจันไรกันยกใหญ่เดือดร้อนคนทั้งจวนเป็นแน่” แม่ทัพเล่อหยางหลงเดินถอยออกมาเพื่อให้ท่านอาหมอเก้อเหลียนได้เข้าไปตรวจดูอาการของนาง

ท่านหมอเก้อเหลียนได้ฟังเช่นนี้แล้วก็ลอบยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ผู้เดียว เขายอมรับว่าตั้งแต่รู้จักกับแม่ทัพเล่อหยางหลงมาตั้งแต่สมัยที่อีกฝ่ายได้รับความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้ให้เข้ามารับราชการเริ่มต้นเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยกระทั่งเดินตามรอยบิดา ทำผลงาน สร้างความดีความชอบมากมายดำรงตำแหน่งใหญ่โต และมีชื่อเสียงเรียงนามในด้านลบให้ผู้คนประจักษ์แลขนานนามถึงความชั่วช้าสามานย์เกินกว่าจะเกิดเป็นมนุษย์ ก็ยังมิเคยเห็นอีกฝ่ายแสดงอาการเช่นนี้ออกมากับสตรีนางใดเลยสักครา

เห็นทีคราวนี้เขาคงจะมีหลานสะใภ้แล้วกระมัง…แต่ช่างโชคร้ายนักว่าที่หลานสะใภ้คนนี้ดันเป็นภรรยาที่ยังมิได้หย่าขาดจากสามีคนปัจจุบันของนาง แล้วใหญ่สามีของนางยังมีศักดิ์เป็นน้องชายต่างมารดาเล่อหยางหลงเสียอีก

ไยถึงได้เป็นความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนเยี่ยงนี้! เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของคนหนุ่มสาว คนแก่ ๆ เยี่ยงเขาตามไม่ทันเสียจริง

“เจ้าทำอันใดนางหรือหยางหลง เหตุใดนางถึงได้หมดสติไปเช่นนี้” ท่านหมอเก้อเหนียนเลิกคิ้วถาม จากที่เขาตรวจดูอาการนางคร่าว ๆ แล้วบริเวณเนื้อตัว ลำคอมีรอยบอบช้ำจ้ำแดง ๆ อยู่หลายจุด ซึ่งอาจเกิดจากการบีบรัด กด และกระทบกระแทกเข้ากับบางอย่างที่มีความรุนแรงพอสมควร

“นางทำตัวเองต่างหากเล่า ข้าหาได้ทำสิ่งใดไม่” เขาไหวไหล่ตอบอย่างไม่ยี่หระ

ผ่านไปประมาณครึ่งเค่อ…

“ข้าทำแผลและจัดยาไว้ให้นางเรียบร้อยแล้ว หากนางฟื้นขึ้นมาก็ให้สาวใช้บ่าวไพร่หาข้าวหาน้ำให้นางกินรองท้องเสียก่อนจะกินยา” ท่านหมอเก้อเหลียนเดินเอามือไขว้หลังเข้ามาหย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับท่านแม่ทัพในห้องทำงานของเขาซึ่งอยู่ถัดออกมาด้านนอก

แม่ทัพเล่อหยางหลงเหลือบตามองท่านอาเก้อเหนียนเล็กน้อย เพราะรู้แจ้งถึงผลของการกระทำที่ปล่อยให้เขาเข้ามาล่วงรู้ความลับถึงเรื่องการมีตัวตนอยู่ของกุ้ยไป๋หลานในจวนแห่งนี้ดีว่าท่านอาคงจะมีคำถามมากมายที่ต้องการซักถามตนอยู่ “หึ จิบน้ำชาอุ่นอุ่นก่อนเถิดขอรับ จินเกอ จินเฉอพวกมันทั้งสองคนไปได้มาจากพ่อค้าต่างเมืองผู้หนึ่ง รสชาติใบชาเข้มข้น หอมกรุ่นยิ่งนัก”

พูดพลางก็หยิบกาน้ำร้อนขึ้นมารินชาใส่จอกแล้วราบแนบก้นแก้วลงไปกับพื้นโต๊ะเลื่อนวางไว้ด้านหน้าของท่านอาเก้อเหลียนเป็นการเชื้อชวน “มองข้าด้วยสายตาเช่นนี้ คงมีอันใดจะซักถามข้าเรื่องแม่นางผู้นั้นใช่หรือไม่”

“เจ้าคิดจะทำการสิ่งใดหยางหลง? รู้ใช่หรือไม่หากความเรื่องที่เจ้าลักพาตัวนางมาอยู่ในจวนของเจ้าล่วงรู้ไปถึงผู้อื่นหรือพระเนตรพระกรรณของฮ่องเต้ เจ้าจะโดนลงโทษเช่นไร” นับได้ว่าข่าวฉาวซึ่งถูกพูดกันปากต่อปากมากที่สุดในตอนนี้ก็คงจะหนีมิพ้นเรื่องราวความวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้นภายในจวนตระกูลเล่อ

ทำให้แม่ทัพเล่อเยี่ยนเฉิน ผู้ที่มีความประพฤติดี ทำความดีความชอบแก่บ้านเมืองมากมายจนได้รับความชื่นชม และความไว้วางใจจากเสนาบดี ขุนนาง ข้าราชการมากมายรวมถึงเหล่าราชวงศ์ทุกพระองค์เข้าขั้นสาหัสเอาการ ไม่เข้าร่วมการประชุมต่อหน้าพระพักตร์ในห้องโถงใหญ่เพื่อรายงานความคืบหน้าตามสิ่งที่สมควรกระทำ โชคดีที่พระองค์ทรงเข้าพระทัยว่าการที่ต้องสูญเสียสตรีอันเป็นที่รักในคืนวันเข้าหอมันทุกข์ทรมานเจ็บปวดมากเพียงใด แต่ทว่าเหตุผลนี้หาได้สามารถใช้กับทุกผู้ทุกคนไม่...หนทางการเข้าสู่ชิงตำแหน่งแม่ทัพแห่งแคว้นของเล่อเยี่ยนเฉินเห็นทีจะถดถอยบ่ายเบี่ยงส่งเสริมให้พี่ชายต่างมารดาอย่างเล่อหยางหลงแทนเสียแล้วกระมัง

“ข้ารู้ เหตุใดท่านอาถึงคิดว่าข้าจะมิรู้เล่า แน่นอนว่าข้าหาได้สนใจไม่ ขอแค่ข้าได้แก้แค้นทำให้พวกมันเจ็บช้ำน้ำใจ เจ็บปวดยามที่ต้องสูญเสียคนที่ตัวเองรักต่อให้ข้าจะโดนลงโทษหรือโดนเฆี่ยนตีอีกซักกี่ร้อยหวายข้าก็ถือว่ามันคุ้มค่าที่จะแลก" แววตาของบุรุษเต็มไปด้วยรอยชิงชังอย่างเอาจริงเอาจังแน่วแน่และเห็นทีว่าคงจะไม่มีสิ่งใดมาเปลี่ยนแปลงความตั้งใจของเขาได้ง่ายดาย

รอยแค้นที่มันถูกแต่งแต้มและฝังลึกอยู่กลางใจมันช่างรุนแรงยากเกินจะถอดถอนหรือกำจัดให้หมดสิ้น...

"หยางหลง"

"ท่านอาอย่าห้ามข้าเลย ท่านก็รู้มิใช่หรือว่าอย่างไรก็ไม่มีสิ่งใดมาเปลี่ยนแปลงความตั้งใจของข้าได้ ข้าขอถามหน่อยเถิดที่ผ่านมามิว่าข้าคิดจะทำการสิ่งใดแล้วโดนท่านปรามไว้ท่านเคยทำสำเร็จหรือไม่ หากไม่แล้วเหตุใดท่านต้องมาเสียเวลาพูดคุยกับข้าให้เปลืองน้ำลายด้วยเล่า" เขารีบพูดดักทางเอาไว้ยามที่เห็นอีกฝ่ายกำลังจะอ้าปากเอื้อนเอ่ยต่อ

ด้านของกุ้ยไป๋หลานมิรู้ตัวว่านางนอนหลับไปนานเท่าใดแต่ด้วยเพราะความเหนื่อยล้าที่ถูกสั่งสมมาจากการถูกบุรุษชั่วช้าเกรี้ยวกราดให้ทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ ใช้งานนางยิ่งกว่าเป็นชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่กายบึกบึน ประจวบเหมาะกับที่นอนที่หลับนอนอุ่นนุ่มนิ่ม จะพลิกไปทางใดก็ผ่อนคลายสบายตัวหาได้แข็งกระด้างมีเพียงแท่นไม้ปูด้วยเสื่อผืนบาง ๆ จนต้องร้องโอดร้องโอยครวญครางเพราะปวดกระดูกสันหลังไม่ นางจึงเผลองีบหลับเพลินไปเสียหน่อย

“อืม…” นางครวญครางในลำคอเล็กน้อยก่อนจากค่อย ๆ ปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย “หลับสบายเสียจริง เอ๊ะ…” กุ้ยไป๋หลานเอียงคอแล้วจึงรวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่ตนมีเหลียวซ้ายแลขวาปรากฏว่า ตอนนี้นางกำลังอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมห้องหนึ่งที่บรรยากาศมิค่อยคุ้นหูคุ้นตา ซ้ำนางกำลังนอนห่มผ้า อยู่บนเตียงเสียด้วย!

“นี่ข้าอยู่ที่ใดกัน” นางรีบเร่งสำรวจเสื้อผ้าอาภรณ์พบว่ามิได้มีชิ้นใดถูกปลดเปลื้องหรือหลุดลุ่ยฉีกขาดเลยแม้แต่น้อยก็พอทุเลาเบาใจลงไปได้บ้างว่านางยังมิได้โดนข่มเหงรังแกพรากความบริสุทธิ์ผุดผ่องเสียโดยขณะที่กำลังอยู่ในภาวะขาดสติไม่ จึงค่อย ๆ หย่อนขาลงพื้นแล้วเดินย่อง เลียบ ๆ มอง ๆ ด้วยความความกล้า ๆ กลัว ๆ กวาดสายตาหาเจ้าของห้อง เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้เมื่อครู่นี้เองว่าที่นี่คือหอนอนของบุรุษใจดำอำมหิตผู้นั้น

"หาได้ยุติธรรมกับข้าไม่! หอนอนบุรุษผู้นั้นสะดวกสบาย เต็มไปด้วยสิ่งของอำนวยความสะดวกและเครื่องประดับประดาตกแต่งมากมาย เหอะ! แล้วที่หลับที่นอนของข้าเล่ามีเพียงฟูกแข็ง ๆ ปูด้วยเสื่อผืนบางจะพลิกขยับกายก็ปวดหลังไปหมด แม่นางไป๋หลานผู้นี้อดกลั้นอดทนได้อย่างไรกัน เป็นถึงนางเอกตัวเด่นของนิยายแต่กลับต้องตกอยู่ในสภาพกับอัปยศเช่นนี้น่ะหรือ หากเป็นข้า ข้ามีหนทางหลบหนี คงชิ่งไปแล้วมิทนอยู่ลำบากตรากตรำเยี่ยงนี้หรอก" นางบ่นอุบอิบพึมพำกับตัวเอง และสองเท้าก็ยังคงก้าวย่อง ๆ อย่างระมัดระวัง

"อ่าห์ ซี๊ดดด"

จู่ ๆ เสียงร้องครวญครางของบุรุษก็ดังขึ้นมาจากด้านในหอนอนทำให้สองเท้าที่กำลังคิดลอบหนีออกไปหยุดชะงักแล้วหมุนตัวเดินดุ่ม ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"อ่าห์ ไป๋หลาน อ่าห์" นางแหวกผ้าม่านผืนบางที่ใช้กั้นระหว่างสัดส่วนของหอนอนและห้องน้ำออก ปรากฏให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าของบุรุษสูงใหญ่ที่กำลังนั่งอยู่ยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาตั้งชันเข่าอยู่บนขอบอ่างแล้วใช้ฝ่ามือสาวบางสิ่งบางอย่างด้านหน้า ซึ่งมิสามารถบ่งบอกแน่ชัดได้ว่าคือสิ่งใดเพราะนางเห็นเพียงจากทางแผ่นหลังเท่านั้น

"..." นางมิรู้ว่าควรจะอึ้งกับสิ่งใดก่อนดีระหว่างเจอบุรุษหยาบกระด้างผู้นั้นที่มิเคยชายตาและสตรีนางใดจนมีบางช่วงที่มีข่าวลือหนาหูกันว่าเขาเป็นประเภทชายตัดแขนเสื้อกำลังนั่งช่วยตัวเองอยู่บนขอบอ่าง หรือ การที่ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามเจ้าของร่างนี้ถูกเปล่งออกมายามที่กำลังทำเรื่องอย่างว่า...